Close
Close

Paryż część II – couchsurfing, Veliby i Ogród Luksemburski

Skip to entry content

Wiecie już ile czeka się w kolejce do Wieży Eiffla i gdzie warto zjeść śniadanko w Paryżu. Teraz kolej na to bym wam opowiedział jak surfuje się na kanapie, czym są Veliby i gdzie warto wybrać się na paryski piknik.

 

Couchsurfing

Po dwudniowej przygodzie z hostelem, mieliśmy zaklepane kolejne dwie noce u tajemniczej osoby, która funkcjonowała w sieci pod nickiem „Anik78”. Jako, że była to nasza pierwsza przygoda z kanapowym surfowaniem (a jak już zdążyłem się przekonać nie brakuje tam świrów), trochę się baliśmy czy faktycznie będziemy mieli gdzie spać, czy będzie to kanapa, dykta, czy dywanik w łazience (i najważniejsze), czy w nocleg nie będą wliczone jakieś niezapowiedziane przygody?

Na szczęście nasza hostka (hostessa dziwnie brzmi w tym kontekście, a nie wiem jaki jest poprawny odpowiednik) była normalna. Ba, Ania okazała się bardzo sympatyczną, otwarta osobą i w dodatku Polką! Ugościła nas pierwszoklasowo i zabrała w parę fajnych miejsc, a wieczorem zjedliśmy u niej taką oto kolacyjkę (jak na nią teraz patrzę to ślinka cieknie jak szalona).

ser pleśniowy (nie pamiętam nazwy), mortadela z pistacjami i białe wino za 2,50 euro

 

Veliby

Przed wylotem pytałem was o porady, sugestie i lifehacki odnośnie Paryża. Wymieniliście masę ciekawych miejsc i zasugerowaliście, że po mieście malarzy warto poruszać przy użyciu rowerów miejskich – Velibów. Byłem do tego trochę sceptycznie nastawiony, bo wiem jak u nas w Krakowie funkcjonuje sieć rowerów miejskich (w sensie, że nie działa w ogóle). Ale, ale… okazało się jednak, że co Francja to jednak elegancja. W Paryżu to działa rewelacyjnie.

Żeby móc korzystać z rowerków musisz się zarejestrować przy użyciu terminala na jednej ze stacji (których jest od cholery, średnio co 1-1,5 kilometra). Cały proces rejestracyjny jest banalny, nie trwa dłużej niż 5 minut i żeby dostać swój numer użytkownika potrzebujesz jedynie karty bankomatowej VISA (Mastercard podobno też działa). Gdy masz już swój numer po prostu wstukujesz go w terminalu stacji, z której chcesz wziąć rowerek, wstukujesz numer rowerka i odjeżdżasz. Proste, wygodne i funkcjonalne.

Zastanawiacie się pewnie ile eurasków kosztuje taka przyjemność, czy 200, czy tylko 150? Zabawa jest naprawdę tania, nawet przeliczając jej koszt na złotówki. Wypożyczenie roweru na jeden dzień kosztuje 1,70 euro (czyli około 7zł), a na tydzień 8 euro (macie kalkulator, to sobie policzycie ile to wychodzi). Biorąc pod uwagę, że na Velibie można przejechać (dosłownie) cały Paryż, to naprawdę bardzo, bardzo tanio. I oczywiście przyjemnie, bo jadąc po ulicach jednocześnie zwiedzamy.

 

Ogród Luksemburski

Gdy tak jeździliśmy na Velibach i zwiedzaliśmy, co jakiś czas zatrzymywaliśmy się w parku, żeby odpocząć, chlapnąć trochę winka i podładować baterie. Najfajniejszym parkiem (prawie tak fajnym jak dobre wina za 2,50 euro), w którym mieliśmy okazję się relaksować był Ogród Luksemburski.

Jest to ogromny park, w którym ludzie piknikują przez CAŁY dzień. Będąc tam nie sposób było nie docenić jego piękna i tego, że każdy jego zakątek jest zadbany, a śmieci są tylko w koszach. Jednak to, co zrobiło na mnie największe wrażenie, to fakt, że w każdym miejscu gdzie tylko była trawa siedzieli ludzie. I siedzieli tam przez cały dzień. Dzieciaki, nastolatki, studenci, ludzie pracujący, emeryci i hinduscy emigranci siedzieli na trawie i odpoczywali. Niezależnie czy była to 11:00, 15:00 czy 19:00, rozkładali koce, wyciągali jedzenie i picie i piknikowali. U nas nie ma takich rzeczy…

Czułem się naprawdę jak w innym świecie. Totalny luz i zero spiny o to, czy zaraz panowie w kubrakach nie będą cię ścigać jak kryminalistę, bo ośmieliłeś się otworzyć piwko. Uśmiechnięci i zadowoleni ludzie celebrowali chwilę popijając wino. To jest cywilizacja! Chciałbym, żeby kiedyś było tak u nas, żebym mógł pójść z dziewczyną do Parku Jordana i spokojnie napić się merlota… Pieprzyć legalizację, dajcie nam pić w parkach!

panowie grają w bule, panie podziwiają :)

 

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST

wpis jest wynikiem współpracy z marką Lech

Zastanawiałeś się kiedyś, co ma na Ciebie wpływ? Dość oczywiste jest, że ludzie bo to kim jesteś, w dużej mierze jest wypadkową Twoich rodziców, przyjaciół, wrogów i innych osób, które spotkałeś na swojej drodze, ale co jeszcze? Muzyka? Pewnie! W końcu jak mogłaby nie mieć znaczenia piosenka, z której refren nucisz tygodniami. Filmy? No jasne! Nic tak nie uwrażliwia jak „Król Lew”. A gry? Kto nie kupił sobie deskorolki pod wpływem „Tony Hawk’s Pro Skater 2”, niech pierwszy cofnie lajka. Dobra, mam wrażenie, że się rozumiemy, ale trochę się zagalopowaliśmy.

Spójrzmy trochę bliżej. Na coś bardziej codziennego.

Twoje otoczenie wpływa na Ciebie

Czemu większość osób nie jest w stanie zacząć nauki, dopóki nie wysprząta całego pokoju? A przynajmniej dopóki nie ma idealnego porządku na biurku? Czemu za pokój hotelowy z widokiem na morze trzeba zapłacić ekstra? Czemu w ogóle istnieje taki zawód jak projektant wnętrz? Czemu mieszkania w Warszawie są najdroższe w Polsce? Czemu milej się je posiłek na tarasie ogrodowym, niż w stołówce robotniczej? Czemu ludzie buntują się, gdy się dowiadują, że pod oknami ich domów ma przebiegać droga szybkiego ruchu?

Bo to co nas otacza ma znaczenie. Bo wpływa na nas.

Zamieszkałem w Krakowie, bo byłem zafascynowany atmosferą tego miasta, tym połączeniem ducha historii z wszechobecnym luzem i znajdowaniem się w centrum kultury. Ten klimat wielkiego przedsionka Europy, który jednocześnie ma w sobie kameralność małego miasteczka, urzekł mnie. I od chwili przeprowadzenia się tutaj 8 lat temu, aż do teraz, cały czas działa kojąco jak balsam. I każdego dnia zdaję sobie sprawę z tego jaki wpływ mają na mnie bulwary, po których spaceruję, parki i biblioteki, w których pracuję i kawiarnie, w których się spotykam z przyjaciółmi.

Pozytywny wpływ.

Chodzenie na TEDxy i słuchanie genialnych mówców inspiruje mnie, zresztą tak jak wpadanie do MOCAKu, czy Muzeum Narodowego. Spacerowanie po Lasku Wolskim zaspokaja moją potrzebę kontaktu z naturą, a leżenie na trawie na Bulwarach Wiślanych pragnienie odpoczynku. Trasa wokół błoń jest świetnym miejscem na liźnięcie trochę ruchu, a nieopodal świeżo otwarty skwer z foodtruckami w Cichym Kąciku, opcją na uszczknięcie trochę hipsterki. Nie mówiąc już o tym, jak spoko sprawą jest wspinanie się, pływanie, czy grillowanie na Zakrzówku. Podróżowanie komunikacją, natomiast jest gwarantem darmowej rozrywki. Zwłaszcza po północy.

To miasto i pobudza mnie, i daje oddech uspokojenia, i zasadniczo jest super! Choć kilka rzeczy bym zmienił, żeby było jeszcze lepiej, zwłaszcza że jest ku temu sposobność.

100 000 złotych na zmianę Twojego miasta na lepsze

lech

Marka Lech w ramach akcji LECHSTARTER daje milion (serio, tu nie ma literówki: MILION) złotych na pozytywną zmianę polskich miast. O co chodzi? O to, żeby zmieniać miejsca brzydkie na ładne, betonowe pustynie zastąpić zielenią, a nudne dzielnice wypełnić życiem. Czyli o to, żeby nam wszystkim żyło się ładniej, wygodniej i mądrzej. Lepiej. Do 5 czerwca (czyli do niedzieli) można głosować na innowacyjne pomysły, które zmienią Wasze otoczenia na przyjazne. Albo jeszcze przyjaźniejsze, niż do tej pory.

Projekty metamorfozy przestrzeni miejskiej dotyczą takich obszarów jak: zazielenianie, łączenie ludzi, nowe technologie, zmienianie na ładne. A wcześniej wspomniany milion zostanie rozdzielony w następujący sposób:

– 5 grantów dla 5 miast o wartości 100 000 złotych

– 20 mikrograntów dla 20 miast o wartości 25 000 złotych

O tym, które miasto dostanie ile kasy, na jaki projekt i czy w ogóle, decydujemy my. Codziennie można oddać 1 głos na daną propozycję i najchętniej, samolubnie namówiłbym Was, żebyście codziennie głosowali tylko na pomysły dotyczące ulepszania Krakowa, ale te z innych regionów są tak bardzo spoko, że źle bym się czuł, gdybym o nich nie wspomniał.

Co to za turbo koncepcje zmiany miejskiego otoczenia?

Odpicowane rury w Warszawie

LECHSTARTER warszawa

O co chodzi? Byliście kiedyś na warszawskim Targówku? Widzieliście te blaszane węże ciągnące się po powierzchni, wyglądające, jakby wielkiemu robotowi rozlały się wnętrzności? W sensie instalację rur naziemnych wijących się między domami i szpecących dzielnicę? Plan jest taki, żeby zaczęły ją zdobić.

Malowanie rur ciepłowniczych na Targówku zostanie podzielone na dwa etapy: w pierwszym, powstaną na nich murale stworzone przez artystów specjalizujących się w tym, w drugim, w trakcie konkursu zostaną wyłonieni graficy-amatorzy, którzy odpicują je wedle swojej fantazji. Aż już bym chciał zobaczyć, jak to będzie wyglądało!

–> GŁOSUJ! <–

 

Relaks do kwadratu w Słupsku

LECHSTARTER słupsk

O co chodzi? Są takie lokalizacje w Słupsku, które kiedyś tętniły życiem, będąc miejscem spotkań ludzi, a dziś są zapomniane jak długopis, który wpadł za kanapę i czas je przykurzył. Akcja jest taka, żeby zreaktywować je, czyniąc z nich przestrzeń publicznej integracji. Mają w nich powstać mobilne strefy relaksu w formie drewnianych wiat z trwale zamontowanymi leżakami, huśtawkami, hamakami, ławkami i stołami, jako miejsce spotkań i imprez, i bardzo szeroko rozumianego reklasu.

Biorę to!

–> GŁOSUJ! <–

Interaktywna ławka w Krakowie

LECHSTARTER kraków

O co chodzi? Chodzi o to, żeby ławki w parkach, czy na plantach, zamieniły się w darmowe cyfrowe biblioteki, z który możesz skorzystać za pomocą telefonu albo tabletu. Spoko, co?

Przestrzeń wokół ławeczki, zostanie zaaranżowana tak, aby swoją formą nawiązywała do dzieł sztuki dostępnych w niej. Czyli, że jak w ławce dostępny będzie „Władca Pierścieni”, to dookoła będą elfy i orki, a Twojego smartfona pilnować będzie Golum. No dobra, może ciutkę mnie poniosło, ale zapowiada się mega spoko, zwłaszcza, że w obrębie interaktywnej ławki publikować będzie można też własne prace. Czyli będzie jak pokazać skrywane po szufladach wiersze.

–> GŁOSUJ! <–

Podwórko Hilarego w Łodzi

LECHSTARTER łódź

O co chodzi? Łódź jaka jest każdy widzi. Wystarczy zejść z Piotrkowskiej w boczną uliczkę, żeby zacząć łapać się za portfel, co nieco niszczy pozytywne wrażenie budowane przez przepiękne murale. „Podwórko Hilarego”, ma być kreatywną przestrzenią współpracy artystów z mieszkańcami na rzecz zmiany miejskiego otoczenia. Ma być zarówno miejscem wystaw i towarzyszących im wernisaży scalających społeczność, jak i bieżącą strefą pracy twórczej.  I źródłem pomysłów na dalszą rewitalizację miasta.

–> GŁOSUJ! <–

Kajaki we Wrocławiu

LECHSTARTER Wrocław

O co chodzi? „Kajaki, kajaki, bo kajaki są od tego, aby bawić się, aby bawić się, aby bawić się na całego” jak mówi stara piosenka zespołu Fasolki. Mieszkańcy osiedla Port Olimpia we Wrocławiu też chcieliby się pobawić, dlatego pomyśleli, że można by coś zrobić z tą Odrą płynącą przez środek miasta.

Nie jestem jakimś wytrawny kajakarzem, a w zasadzie to żadnym, ale opcja spędzania czasu na łonie natury i podziwiania przyrody, uprawiając w tym czasie aktywność fizyczną razem z sąsiadem, czy tam sąsiadką, brzmi bardzo pierwszoklasowo.

–> GŁOSUJ! <–

Majsterkowicze w Poznaniu

LECHSTARTER poznań

O co chodzi? O to, że żeby przekonać ludzi do majsterkowania. Udostępniając im za darmo specjalistyczne maszyny, narzędzia i przestrzeń do działania. Ideą jest pokazanie, że zepsute rzeczy można naprawić, a nowe wykonać samemu, a – jak sami twórcy pomysłu mówią – „jeżeli ktoś myśli, że nie umie i nie da rady, to go nauczymy”.

Mnie nikt nie uczył, dlatego moje umiejętności naprawcze są mocno ograniczone, żeby nie powiedzieć, że ich nie ma, ale jeśli miałbym możliwość rozwijania ich pod okiem fachowców i to jeszcze za friko, to nie zaskoczę Was pewnie, jeśli powiem, że bym z niej skorzystał. A taka możliwość będzie, bo w ramach masjterkowych weekendów, oprócz dostępu do sprzętu, organizowane będą również spotkania z ekspertami.

–> GŁOSUJ! <–

 

Niech żyje się lepiej! Listę wszystkich miast i wszystkich projektów biorących udział w głosowaniu znajdziesz na stronie LECHSTARTERA. Daj znać, na który pomysł zagłosowałeś i czemu akurat na Kraków.

---> SKOMENTUJ

Śniadanie Mistrzów #13 – Francuskie śniadanie

Skip to entry content

Dziś sobota, czyli „Śniadanie Mistrzów”, a w nim francuskie śniadanie. Ale, ale… nie takie francuskie śniadanie jak myślicie. Nie jest to sztandarowy rogalik z dżemem, aczkolwiek również składa się z iście paryskich produktów.

Zwiedzając Paryż z Bartkiem, z hostelu wychodziliśmy wcześnie rano. Po drodze zahaczaliśmy o sklep DIA (francuska Biedronka), kupując bagietkę, pomidora, ser i wędlinę i śniadanie jedliśmy już w plenerze. Raz, że wymagała tego sytuacja, a dwa, że było to bardzo miłe – zjeść sobie świetne jedzenie w uroczym parku, na łonie natury.

stary nasyp kolejowy znajdujący się 10 metrów nad ziemią zaadoptowany na park

 

a to widok z niego

 

Przechodząc do konkretów, śniadanko, które chciałbym wam polecić to: bagietka, długo dojrzewająca kiełbasa francuska, pomidor i ser pleśniowy typu brie. Bagietkę najpierw przekrawamy wzdłuż, a potem na cztery, następnie wszystkie składniki kroimy w plasterki i wkładamy do środka ćwiartek. Efekt wygląda jak na zdjęciu, a smakuje świetnie. Ta kiełbasa jest przepyszna (Bartek przywiózł do domu dwie laski).

Smacznego!

---> SKOMENTUJ

Pezet – „Supergirl” – nowy singiel, nowy klip!

Skip to entry content

„Tylko dla mnie zakładasz pończochy, chwytam cię wtedy mocno za włosy, a  po wszystkim palimy papierosy” rapuje Pezet w pierwszej zwrotce swojego najnowszego singla, który po kilkunastu godzinach od premiery, został usunięty z YouTube pod zarzutem nagości i pornografii. Mocny start. A jak reszta?

To już nie jest dubstep, to już dawno nie jest grime. Jeśli ktoś się zastanawia jak będzie brzmieć muzyka rozrywkowa na świecie za rok (góra dwa), to właśnie tak. Wszystkowiedzący dziennikarze będą starali się za wszelką cenę to jakoś sklasyfikować. Obstawiam, że przylgnie do tego łatka „rapstep”. Jakby tego nie nazwać to jest o tym głośno. I to jak cholera. I to nie tylko za sprawą wcześniej wspomnianych cycków.

Dopóki klip nie został usunięty z YouTube, na utwór wylała się fala krytyki. Hejterzy, psychofani, internetowe no-life’y i elektorat LPRu postanowili pokazać do czego służą komentarze pod klipami. I tak (oprócz poznania paru nowych zasad gramatyki i ortografii) możemy dowiedzieć  się, że wcześniej wspomniany utwór to: techno, młucka, gorsze od Skrillexa i już nie ten sam Pezet co siedział na murku i rapował o tym, że tam siedzi pod zapętlone jazzowe klasyki. Cóż, tematyka jest inna pewnie dlatego, że jest 10 lat starszy, a na piwo nie bierze od matki, bo sam jest ojcem od jakiegoś czasu i realia mu się zmieniły. Co do tysiąckrotnie przeoranych samplowanych bitów, to może zostawmy je tym, którzy nie są w stanie rapować pod nic innego.

Jeśli pisałem, że poprzedni numer warszawiaka jest nowoczesny, to ten wyprzedza polską scenę o jakąś dekadę. Muzyka jest futurystyczna, mocne electro. Kopie, ale odnaleźć się na takim bicie to nie lada wyzwanie. Pezet nie dość, że nawija swobodnie, bez spinania się, przeciągania wyrazów i sylabizowania, to robi coś o czym wszyscy uliczni raperzy mogliby pomarzyć, gdyby tylko mieli na tyle dużą wyobraźnię. Rapuje offbeatowo. Nie kładzie rymów na werblu, tylko na stopie tuż za nim. Na tak połamany bicie, to najwyższa szkoła jazdy.

Tekst kwałka jest o fajnej lasce, super-sztuce, extra dziewczynie, konkretnej fruzi, czy jak tam mówicie na wyjątkowe okazy płci pięknej. W skrócie rzecz ujmując, 32-letni  Paweł opisuje swój ideał kobiety „do tańca i do różańca”. I jaka ona jest? Dzika, szalona, kobieca, seksowna, wyuzdana i romantyczna. Takie połączenie Kreayshawn z Anią Dąbrowską. Biorąc po uwagę, że opisuje ją używając rymów bardziej złożonych niż AABB, całość wypada, co najmniej w porządku.

A teledysk? Tutaj też było sporo skrajnych opinii. Nie mam pojęcia szczerze mówiąc, czemu YouTube go zablokował, bo pornografii nie ma w nim wcale, a nagości tyle co na reklamach Nivea. Przez chwilę widać tylko parę przeciętnych cycków i tyle. No właśnie, przeciętnych. Jedni się burzą, że obraz kipi seksem, drudzy, że panny na klipie są słabe. Z tego co wiem, zamierzeniem autora było wzięcie normalnych dziewczyn. Czytaj: nie plastykowych lachonów, porno gwiazd, czy burdelowych sex-bomb, tylko normalnych dziewczyn, które mają w sobie tyle oryginalności co mankamentów. Zarówno fizycznych jak i osobowościowych. I jeśli oto chodziło, to wyszło bez rewelacji, zupełnie przeciętnie. Jest jednak coś innego, co przyciąga do klipu lepiej gołe cycki (niewiarygodne, ale prawdziwe). Mam na myśli sposób w jaki teledysk został wykonany.

Klip do „Supergirl” jako pierwszy w Polsce został nakręcony przy życiu techniki „camera shift”. Nie jestem na tyle biegły w tym temacie, by udawać znawcę, więc po szczegóły odsyłam was do Wikipedii i do Googla. Tak, czy inaczej, efekt robi duuuże wrażenie. Jaram się zarówno muzyką jak i obrazem jak cholera i już nie mogę się doczekać całej płyty „Radio Pezet”, która premierę będzie mieć 4 września. Jeśli jaracie się tak jak ja, lub troszkę mniej, ale wciąż, to tutaj macie link do preorderu.

---> SKOMENTUJ

Paryż część I – tani hostel, tanie żarcie i Wieża Eiffla

Skip to entry content

LOT

W połowie lipca wybrałem się z moim przyjacielem (najlepszym akustykiem po tej stronie słońca) do Paryża. Podróż planowaliśmy dużo, dużo, dużo wcześniej i za lot LOTem w dwie strony zapłaciliśmy tylko 400zł. Spoko, co? Nie mam jakiegoś zabójczego doświadczenia w lataniu, ale podróżując LOTem zrobiły na mnie wrażenie 3 rzeczy:

  • duże, wygodne fotele,
  • porządna kanapka i winko podczas lotu
  • brak klaskania po wylądowaniu.

Tuż po wylądowaniu w Paryżu na Charles de Gaulle byłem w szoku bardziej niż Marysia. To lotnisko jest O-GRO-MNE!!! Serio, jest przynajmniej 8 razy większe niż to krakowskie i jeździ po nim kolejka (łouł!). Na szczęście wszystko jest w miarę jasno opisane i mimo, że we Francji nikt nie mówi po angielsku to udało nam się jakoś z niego wyjść i nawet dotrzeć do centrum miasta (yeah!).

Kraków – Balice

nasz samolot

nasz samolot w chmurach

Paryż – Charles de Gaulle

 

Tani hostel

Po dotarciu do centrum miasta zaczęliśmy szukać naszego „taniego” hostelu, który miał jakże francuską nazwę – „Blue Planet Hostel”. Hostel nie okazał się tak tani, jak zwykłym śmiertelnikom może się wydawać. 25 euro za dobę! I to bez internetu! Skandal w białą noc, ale uwaga, uwaga… ze śniadaniem. Poprawiło nam to humory co niemiara dopóki nie zobaczyliśmy tego śniadania, ale o tym za chwilę. Pokój był 4-osobowy z umywalką, ale bez wc. Jak to (słyszałem) w hostelach bywa, zapoznaliśmy bardzo miłych ludzi, którzy byli w szoku, że Polska nie jest dzielnicą ZSRR i że nie ma już u nas komunizmu.

widok z naszego okna

uliczna posiadówa pod naszym oknem

 

Tanie jedzenie

Po dopełnieniu wszystkich formalności w hostelu, chcieliśmy jak najszybciej coś zjeść, bo pora była wybitnie poobiadowa i nasze żołądki o tym wiedziały. Bramę obok wszem i wobec osławionego już „Blue Planet Hostel” była turecka buda z kebabo-burgerami. Stwierdziliśmy, że koniecznie trzeba sprawdzić, czy w Paryżu Hindusi robią jedzenie z innych psów, niż w Krakowie. Zaskoczę was, ale albo dodają innych/mocniejszych przypraw, albo to faktycznie inna rasa psów.

Za 7 euro dostaliśmy po sporej bułce z mięsem o smaku kurczaka i dużej porcji frytek z majonezem. Myślałem, że panowie pracujący w tej wykwintnej restauracji, z jakiegoś niewyjaśnionego powodu nie polubili nas i dlatego dostaliśmy jedzenie na papierze, a nie na talerzu, ale okazało się, że to taki nowy trend i w tym lokalu to standard. Jakkolwiek by to nie wyglądało i z czego by to nie było, to było smaczne i nawet się tym najedliśmy. Good job Rajesh!

 

Pod wieczór, gdy nie mogłem się zdecydować, czy bardziej chcę być Kolumbem Odkrywcą, czy Magdą Gessler, zobaczyłem fast food, który do złudzenia przypominał „McDonald’sa”. Był to „Quik Burger” – oryginalna francuska podróbka najbardziej znanych burgerów na świecie. Mieli skserowane wszystko, od wystroju lokali, przez ubiór pracowników, po wygląd, rodzaj i smak kanapek. Za niecałe jedno euro kupiłem tam cheeseburgera, który wyglądał, pachniał i smakował dokładnie jak ten z „Mc Donald’sa”.

 

Następnego dnia rano przyszła w końcu pora dowiedzieć się, jak wygląda śniadanie w hostelu za 25 euro. Nie liczyliśmy na szwedzki stół, ale na w miarę strawnego croissanta z jakimś jogurtem. Dostaliśmy gówno najgorszego sortu. Chemiczną kawo-herbatę z automatu i… dwie malutkie, wysuszone pseudo-bułeczki (bo croissantem tego nie da się nazwać) również z automatu. NIE POLECAM! że się tak delikatnie wyrażę.

 

Wieża Eiffla

Jedni mówią, że przereklamowana, drudzy, że obowiązkowy punkt każdej wycieczki do Francji. Ja wam powiem, że takich kolejek to jeszcze nigdzie nie widziałem. Nie żyłem w czasach komunizmu, ale zaryzykuję stwierdzenie, że wejście (i zejście) z wieży Eiffla zabiera więcej czasu, niż wystanie dobrej szynki 25 lat temu.

W kolejce stoi się wszędzie:

  • po bilety do wejścia
  • do schodów na drugi poziom
  • po bilety na trzeci poziom
  • do windy na trzeci poziom
  • do wejścia na sam szczyt z trzeciego poziomu
  • do zejścia z samego szczytu na trzeci poziom
  • do windy na drugi poziom
  • do windy na sam dół

Żeby wejść na wieżę (lub w zasadzie do wieży) trzeba oczywiście zapłacić. I to sporo. Minimum 5,50 euro żeby dostać się na drugi poziom i 3,50 euro żeby dostać się na sam szczyt.

Ale udało się, zrobiliśmy to! Widok zarówno z poszczególnych kondygnacji, jak i z samego szczytu zapiera dech w piersiach (i to nie tylko w powodu temperatury). Widać calusieńki piękny Paryż. Widać wszystkie kremowe i bielutkie kamienice. Widać bloki (wszystkie trzy) na obrzeżach Paryża i widać masę, ale to masę terenów zielonych. Bardzo git.

 

Jutro piątek, więc polecą francuskie piosenki, w środę francuskie śniadanie mistrzów, a w niedzielę dalsza część opowieść o tym jak było i co zobaczyłem. Zdradzę w sekrecie, że trochę tego jest. Czuwajcie!

Ps.: Możecie się prześcigać w komentarzach ile wam zajęło zwiedzenie Wieży Eiffla. Nam niecałe 6 i pół godziny. Kto da więcej?

 

---> SKOMENTUJ