Close
Close

Przybiłem piątkę z Kominkiem, a koleś z „Matura to bzdura” poklepał mnie po plecach

Skip to entry content

To był mój pierwszy raz. Pierwszy raz, kiedy uczestniczyłem w najważniejszym w Polsce zjeździe blogerów. Jarałem się w opór, że zobaczę na żywe oczy (i poznam), tych których od miesięcy czytam i znam tylko z monitora. Że będę jednym z nich. Że sława, czyste sztućce w knajpie i poważanie u maniaków komputerowych w każdym wieku już niedługo. Kiedy tak bezkrytycznie zatracałem się w zachwycie własną zajebistością, znienacka dopadła mnie brutalna rzeczywistość. Przypomniałem sobie, że najpierw muszę jakoś dojechać na to Blog Forum Gdańsk 2012. „Jakoś” w tym przypadku oznaczało, że będę musiał tłuc się 12 godzin w zdezelowanym do granic absurdu pociągu.

Pozwólcie, że pominę przekaz werbalny i opowiem wam za pomocą obrazów

 

…jak się jechało?

To tyle w kwestii podróży. Teraz coś istotniejszego, czyli…

 

Lasery, szafiarki, Kominek i Maria Czubaszek

Szczerzę mówiąc, myślałem, że najliczniejszą grupą będą szafiarki i blogerzy technologiczni. Okazało się, że wcale nie dziewczyny zajarane modą dominowały na BFG 2012, a blogerki kulinarne. Było ich tak dużo, że nie umiem do tylu liczyć, więc nie podam Wam konkretnej liczby. Ale na pewno więcej, niż 5.

Co do samych „wykładów”, to w większości prelegenci mówili z sensem i często nawet było to ciekawe (poza dwoma, czy trzema wyjątkami). Nie dowiedziałem się jakichś odkrywczych rzeczy, ale utwierdziłem w przekonaniu, że to co robię jest słuszne (fajna sprawa). Do tych najciekawszych można zaliczyć prelekcję:

  • Macieja Budzicha (dużo zgrabnie podanej merytoryki)
  • Kominka (Tomek jest świetnym gościem, nie wiem jak można go nie lubić – przybiłem mu piątkę jak największy psychofan)
  • Natalii Hatalskiej (miała mega fajne spodnie i okulary, bez dwóch zdań powinna dodać dział „stylizacje” do swojego bloga)
  • wyżej wymienionej trójki wraz  z Pawłem Opydo (cóż z takiego combo musiała wyjść bomba)
  • Kuby Jankowskiego (mówił bardzo zrozumiale i ciekawie – jak dla laika – o tworzeniu wideo, a na koniec poklepał mnie po plecach i powiedział, że jestem spoko – yeah!)
  • Marii Czubaszek (chciałbym w jej wieku być tak wyluzowany, ma więcej luzu niż wszyscy moi kumple razem wzięci – RESPEKTA!)

 

Szamka, networking i PGE Arena

Jedzenia było sporo. I kanapeczki na śniadanie. I mięsko na obiadek. I deserek na deserek. I przekąski w klubie (i alko też). Oprócz tego, że wszystko było totalnie bez soli, a ziemniaki na obiad były szatańsko ostre, to jedzenie mi smakowało. Ba, w deserze drugiego dnia niemal się zakochałem (jakiś mus malinowo-truskawkowy)! Po tych deklaracjach, od zaprzyjaźnionych blogerek kulinarnych, dowiedziałem się, że się nie znam i że wszystko było be i nie dobre. Spór urósł do tych rozmiarów, że dwóm pobiłem oko, ale chyba nie mają o to do mnie żalu, bo wiedzą, że im się należało.

Co do stadionu, to pierwszy raz w życiu byłem na jakimś (tak, tak, wiem, że wielki wstyd). Nie mam porównania, ale ten był ekstra, naprawdę ładny. Zwłaszcza te mięciutkie skórzane fotele. Jakby miał piersi, to spytałbym go o numer telefonu.

 

Na koniec chciałem złożyć publiczne oświadczenie:

ZA DWA LATA PRZYLECĘ NA BLOG FORUM GDAŃSK SAMOLOTEM I BĘDĘ PRELEGENTEM!

Dziękuję za uwagę.

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST

Jestem dorosły, a miałem być nieśmiertelny

Skip to entry content

Sylwester 2005: nie jestem dorosły

Jest północ, stoimy na ulicy, śnieg pada nam na twarze, ale nie czujemy jego chłodu. Jesteśmy pijani, młodzi i, od całej minuty, rocznikowo już pełnoletni. Drzemy się w niebo, drzemy się do siebie, drzemy się do wszystkiego. Jest zajebiście. Pijemy szampana i oblewamy nim ziemię, jakbyśmy oblewali cały świat. Bo cały świat jest nasz.

W naszych głowach rzeczywistość nie ma granic. Nie ma rzeczy, których nie możemy zrobić, nie ma miejsc, do których nie moglibyśmy pójść, nie ma pomysłów, których nie moglibyśmy zrealizować. Przyszłość to pusty zeszyt w linie, a my mamy od chuja długopisów.

– Jak będę miał syna,wiecie, kiedyś – zaczyna mówić M. z grubą warstwą mgły na oczach – to jak go lekarz już wyciągnie i klepnie w tyłek, to nabiję szkło z czyściocha i chuchnę mu w twarz.

– Żeby się zbakał? –upewniam się, czy przypadkiem nie połączyłem trzech różnych myśli, swojej, M. i kogoś z 50 osób, które nas otaczają, w jedną.

– Nooo! I to będzie pierwsze dziecko na świecie, które po porodzie będzie się śmiać, a nie płakać! – potwierdza M.

– Łooo, grubo! – klepie go po plecach R., wyciąga mu z ręki zieloną butelkę, bierze łyka i zaczyna tańczyć zataczając łuki rękami, z balkonu nad nami ktoś puścił „Stopione słońce” Natural Mystic – Jak kiedyś umrę, to to poleci na moim pogrzebie! –przekrzykuje petardy, race i strzelające korki.

Kiedyś. Kiedyś mój przyjaciel ma odurzać swoje nowonarodzone dziecko marihuaną, kiedyś mój przyjaciel ma zostać zakopany pod ziemią przy akompaniamencie polskiego reggae. „Kiedyś” ma nigdy nie nadejść, bo cały czas jest „teraz”, bo „kiedyś” jest osadzone w dorosłości. A my nie jesteśmy dorośli. I nie zamierzamy być.

Wakacje 2006: nie jestem nieśmiertelny

 

Pracuję w największej fabryce w mieście, a może nawet i w całym regionie, i maluję lakierem deski, żeby zarobić na wyjazd do Zakopanego. Z kumplami. Na tygodniową najebkę. Żar leje się z nieba, pot ze mnie. Odór z miksu ludzkich wydzielin i parującego kleju na hali produkcyjnej kłuje w nozdrza jeszcze mocniej niż na co dzień. Cieszę się, że  mogę pracować na zewnątrz.

W myślach liczę minuty, które zostały do końca dniówki i pieniądze, które, po odliczeniu biletów na pociąg, zostaną na imprezowanie. Wybija 16:00, podmywam pachy, chowam robocze ciuchy do plecaka i idę na autobus do domu.

Leżę na kanapie i gapię się w telewizor, czuję się jakoś dziwnie, słabo mi, próbuję wstać, zataczam się. Jakbym był pijany. Tylko, że nic nie piłem. Mama dotyka mojego czoła i każe mi zmierzyć temperaturę, termometr pokazuje jakieś 40 stopni. Jedziemy do szpitala.

W izbie przyjęć dowiaduję się, że dostałem udaru słonecznego, bo spędziłem 8 godzin na otwartym słońcu bez czapki, i że zatrułem się oparami z farby. Bo je wdychałem.

– To znaczy, że muszę zostać w szpitalu? – dopytuję, bo nie wierzę. Mam 18 lat, to nie jest wiek, w którym idziesz do szpitala, gdy coś Cię boli. W tym wieku jesteś z tytanu, niezniszczalny, jak złamiesz nogę, to pijesz browara, idziesz spać i na drugi dzień jest zrośnięta. W ostateczności łykasz APAP, ale nie idziesz, kurwa, do szpitala.

– Musi, to na Rusi, w Polsce jak kto chce – odpowiada gość w już dawno nie białym, przepoconym kitlu, nie odrywając wzroku, ani długopisu od kartki z moim imieniem i nazwiskiem – ale jak już jesteś, to szkoda, żeby za godzinę karetka specjalnie po ciebie jechała – dodaje podając popisany świstek.

Kolejne dwa tygodnie spędzam w pożółkłej sali bez zasłon z mężczyznami po wylewach i zawałach. Są starzy, bo dużo starsi ode mnie, ich ciała są rozlanymi galaretami, twarze napęczniałymi kiełbasami, penisy wysuszonymi ogórkami. Te ostatnie widzę, gdy są przewijani, bo ich stan nie pozwala im na sikanie w toalecie. Sranie zresztą też nie. W nocy nie mogę spać, słucham ich sapania, kaszlu, walki z demonami.

Ostatniej nocy, pół doby przed moim wypisem, ten na łóżku naprzeciwko mnie umiera. Jakieś trzy metry ode mnie. Ten sam lekarz, którego pytałem, czy muszę tu być, przychodzi stwierdzić zgon. Wywożą go. Przestaję być nieśmiertelny.

Początek lipca 2017: to już?

Mam na sobie garnitur. Czarną marynarkę, która dopina się na mnie na styk, a jeszcze jakiś czas temu była luźna, i czarne spodnie, które nie są od kompletu, bo do tych, które były od kompletu, to mogę się teraz tylko pomodlić o lepszą przemianę materii, ale na pewno nie zmieścić. Mam na sobie ten garnitur, koszulę i buty z Ryłko i cieszę się, że to tylko na chwilę, że to nie na co dzień.

– Obrączki – mówi kobieta z orłem zawieszonym na szyi. Wstaję, wyciągam kwadratowe pudełko z kieszeni i podaję.

Z P. znamy się od podstawówki, dokładnie od czwartej klasy. Od czasów kiedy procesory w komputerach taktowane były w megahercach, a telefony komórkowe służyły do dzwonienia, smsowania i gry w węża. Od bardzo dawna. Jeszcze wczoraj jadłem u jego babci podgrzewaną w mikrofali pizzę Riggę z szynką. Jeszcze kilka dni temu moja babcia pytała go, czy nie chce zalewajki. Jeszcze pamiętam jak po wuefie zrzucaliśmy się po 35 groszy na oranżadę w budce za szkołą, jak strącaliśmy śnieżkami sople z dachów.

– Jakie nazwisko będą nosić państwa dzieci? –urzędniczka pyta patrząc na P., a potem na [dziwnie mi z tym, to słowo jest strasznie obce w odniesieniu do ludzi, z którymi siedziałem w ławce i odrabiałem lekcje, nie pasuje do nich] jego żonę.

– Łączone – odpowiadają razem. Kobieta z trwałą kończy ceremonię. Ogłasza ich mężem i żoną.

To już?

Koniec lipca 2017: to już

Kończę ostatnie poprawki, chucham na tę powieść jakby była noworodkiem i mam tyle rzeczy do ogarnięcia przed wydaniem, że ze stresu nie mogę spać, ale i tak nie wyobrażam sobie, że mogłoby mnie tu dziś nie być. Dziś powinni być wszyscy. Jest sporo osób, nie wiem dokładnie ile, ale naprawdę sporo, ledwo mieszczą się przed kaplicą. Większości nie widziałem od matury. 10 lat. Wszyscy na czarno. Niektórych poznaję dopiero, gdy się przyjrzę, niektórzy są jak wycięci ze szkolnej fotografii, może z dwie zmarszczki im przybyły.

Patrzę się w sznurowadła tych samych butów z Rykło, w których trzy tygodnie temu wznosiłem toast za parę młodą, i zastanawiam jak to się stało. To nie tak miało być, nie powinniśmy się spotykać, nie w takich okolicznościach. Nie mamy jeszcze nawet 30 lat. Wciąż, na zewnątrz nie, ale w środku, głęboko, jesteśmy tymi dzieciakami, które tańczyły na ulicy z ruskim szampanem w dłoni. Dzieciakami traktującymi życie jak grę, którą można zasave’ować i zacząć od checkpointa, gdy coś pójdzie nie tak. To jest przecież za wcześnie. Za wcześnie o dekady, o całą jebaną wieczność, to w ogóle nie powinno mieć miejsca, przecież cały czas jest „teraz”, a nie „kiedyś”.

Gość prowadzący ceremonię mówi coś co ma uśmierzyć bólu, być szwami, taśmą klejącą, która owinie poszatkowane mięso i nie pozwoli mu się rozlecieć, pomoże się zrosnąć. Nie działa. Nie wiem jak u innych, bo ich nie widzę, deszcz na powiekach rozmywa mi otoczenie, kapie na dłonie, na czarne spodnie do garnituru nie od kompletu, na buty. Gadanie nie działa. Mieliśmy w tym zeszycie w linie narysować graffiti, projekt wrzutu na 10 pięter, mural jakiś, a R. odrysował w nim swoje kontury.

Zostaje nas już tylko kilku, stoimy w ciszy w jednej linii, patrzymy jak czterech spoconych chłopa bez koszulek podnosi płytę nagrobną i wstawia do środka urnę. G. wyciąga telefon i puszcza Natural Mistic. „Stopione słońce”.

Kurwa, to już.

---> SKOMENTUJ

5 najlepszych miejscówek na piknik w Krakowie – wyniki konkursu z Subwayem

Skip to entry content

Właśnie wróciłem z Blog Forum Gdańsk i padam ze zmęczenia. Jutro opowiem Wam cóż to się tam działo i czy woda w morzu ciepła. Teraz  najchętniej walnąłbym w kimę na 12 godzin i odespał cały ten wyjazd, ale nie, przecież obiecałem, że wrzucę wyniki konkursu z Subwayem. Jak obiecałem tak robię. Gdzie zrobić piknik w Krakowie?

 

Gwiazdka z nieba

Zacznijmy od tego, że mam dla Was dobrą wiadomość  (co już pewnie zauważyliście). Było tyle ciekawych odpowiedzi, że dostałem zeza od czytania, a dobrzy ludzie z Subwaya postanowili rozdać platery nie czterem, a pięciu osobom. Spoko, co?  Dla mnie spoko, ale i tak muszę Was zasmucić, bo mimo wszystko odpowiedzi wciąż było więcej, niż kanapek do rozdania. Była ostra rywalizacja i morze krwi. Zastanawiałem się jakim kluczem kierować się przy wyborze zwycięzców. Po wypukaniu palcem dziury w czole, stwierdziłem, że wybiorę 5 propozycji, których sam nie znałem i na które sam bym nie wpadł.

 

To gdzie te pikniki będziemy robić?

No to jedziemy (kolejność miejscówek przypadkowa, wszystkie są równie fajne).

 

#1 Karolina Sitkowska

Najlepszą miejscówką na piknik jest dach w kamienicy na Szujskiego.

 

#2 Justyna Kulik

Park Lotników Polskich.

 

#3 Renata Skowronek

W palmiarni ogrodu botanicznego UJ siedząc na samej górze, lub na specjalnie przygotowanych co rok na wiosnę pontonach, które władze miasta przywiązują przy brzegu Wisły.

 

#4 Jacek Borek

Piknik w tym miejscu zaobfituje nie tylko chwilami odpoczynku przy grillu, ale także możliwościami aktywnego spędzenia czasu w postaci siatkówki plażowej bądź pływania. Jednak największe perspektywy pojawiają się przy okazji wakeboardingu i nieograniczonymi możliwościami związanymi z tym sportem. Wszystko to i więcej przy świetnej muzyce. Przedstawiam Wam WakePoint na krakowskich Bagrach.

 

#5 Anna Rejkowicz

Jest jeszcze jedno takie genialne miejsce – niedaleko lotniska Balice – dosłownie mówiąc…”w polu”, 200m od przystanku Balice Autostrada. Można się tam rozłożyć na kocu i oglądać latające samoloty „od spodu”…Są w na tyle bezpiecznej odległości, że nikomu nic nie grozi, ale też…na tyle blisko, że można poczuć powiew ciepłego powietrza z silników jak przelatują nad głowami (genialne uczucie)!!!

 

Do wyżej wymienionych osób została wysłana prywatna wiadomość na Fejsie, z prośbą o podanie danych teleadresowych niezbędnych do wysyłki nagrody. Jeśli do końca środy mi ich nie podacie, wchłonie Was czarna dziura, a chyba byście tego nie chcieli, co?

Ps. Zażalenia co do wyboru zwycięzców można zgłaszać indywidualnie u swojego psychoterapeuty, natomiast cieszyć się z wygranej można w komentarzach poniżej.

---> SKOMENTUJ

Zwiedliście mnie. Byłem przekonany, że po moim apelu posypią się setki ofert z propozycjami podwózki prywatną limuzyną. No, w najgorszym wypadku Toyotą Yaris. A tu nic, tylko opcje ustawki na rower. Przeczesywałem Carpooling i trafiłem nawet gościa, który jechał do Gdańska i mógł mnie wziąć za – uwaga! – 2 złote, ale skubany nie odbierał telefonu. Niech go dunder świśnie. Hultaj jeden. Pisałem nawet do Lekko Stronniczego żeby mnie zabrali, ale Włodek odpisał, że lecą samolotem… Wymiękłem. Stało się najgorsze. Tak – pojechałem PKP (i na tym może skończmy temat, bo nie chcę powiększać wrzodów żołądka).

W chwili gdy to czytasz, jestem już w Gdańsku i jest zimno jak cholera (ale atmosfera aż parzy). Jestem na Blog Forum Gdańsk i pływam sobie z rekinami polskiej blogosfery. Są same grube ryby i parę szproteczek (chodzi o blogerki modowe rzecz jasna). Są tacy znani i lubiani jak:

  • Kuba Jankowski z „Matura to bzdura”
  • Kominek (myślę, że każdy wie z jakiego bloga)
  • Karol Paciorek i Włodek Markowicz z „Lekko Stronniczy”
  • Tomasz Machała z NaTemat.pl
  • Łukasz Jakóbiak z „20m2 Łukasza”
  • Maria Czubaszek z telewizji (nie, to nie nazwa programu)
  • Maciej Budzich z MediaFun.pl
  • Karolina Korwin-Piotrowska (no ją to akurat wszyscy znają, ale nikt nie lubi)
  • i oczywiście ja – Grzeczny Chłopiec ze „Stay Fly”

Podejrzewam, że podniecam się tym bardziej niż Wy (a podniecam się jak cholera). Gdyby się jednak okazało, że Wy też nie możecie spać po nocach z powodu najważniejszej w Polsce konferencji związanej z blogosferą, to poniżej macie livestream z tego wydarzenia. Będę Wam machał ze sceny, także wypatrujcie. I trzymajcie kciuki oczywiście!

---> SKOMENTUJ