Close
Close

Przy tekście o Maffashion, Jakóbiaku i Wojewódzkim wiele osób usprawiedliwiało Julię. Robili to na różne sposoby, jednak najpopularniejszą tezą tłumaczącą jej wstyd za bycie blogerką modową, była silna, wrodzona skromność. Niektórzy szafowali tą cechą charakteru jakby była idealną zasłoną dymną na wszystkie jej niedoskonałości. Jeden z czytelników (i de facto też bloger) zasugerował nawet, że celowo udawała skromną, bo to dobre PRowo zagranie. I miał sporo racji, bo przykład Pauliny „Szarej Myszki z demonicznego Zbąszynka” Papierskiej (zwyciężczyni pierwszej edycji „Top Model”) pokazuje, że…

 

Skromność jest dla Polaków wyższą wartością

Od przedszkola nieustannie miałem wrażenie, że bycie skromnym to jakiś nadrzędny cel w życiu. Prawie tak istotny jak bycie przeciętnym. Nikogo tak się nie gnoiło w gimnazjum jak wyróżniających się z tłumu. Od indywidualistów i kujonów gorsze były tylko chwalipięty. Ludzie z klasy po dłuższym czasie byli w stanie znieść to, że masz lepsze oceny od nich, ale nigdy, że głośno o tym mówisz! Już trudno, jak bardzo musisz, to możesz wybijać się ponad resztę, byleby po cichu.

W oczach ogółu zawsze lepiej było być nieudacznikiem, niż samochwałą.

Niedorajdę życiową zawsze traktowało się ze sporą dozą empatii i troski. Ofiary losu były akceptowane, bo łatwiej było je  zrozumieć i utożsamić się z nimi. A ludzie sukcesu? Oj nie, ci to kłuli w oczy jak cholera! Kradzież sąsiadowi wybaczysz, zniewagę przyjacielowi też, nawet zdradę swojej dziewczynie. Ale sukces? Sukcesu Polak Polakowi nie wybaczy. Zwłaszcza jeśli ma czelność publicznie o nim mówić.

Dojrzewałem w takiej obyczajowości i sam się łapałem na tym, że…

 

Irytowali mnie ludzie nieskromni

Bardzo mnie denerwowało, gdy ktoś otwarcie mówił o swoich osiągnięciach. Gdy nie zastanawiał się jak ja to odbiorę i 15 pozostałych osób, które w tamtym momencie go słuchały. Wkurzało mnie, że zupełnie nie przejmuje się tym, że jego sukcesy mogą mnie deprymować, zawstydzać, wpędzać w kompleksy. Że ani na chwilę nie zreflektuje się nad sobą. Nie zastanowi się, czy przypadkiem ja nie poczuję się przy nim gorszy, tylko bezczelnie się chwali! Jakby fakt, że udało mu się coś w życiu zrobić dawał mu do tego prawo.

Nieczuły skurwiel!

Zamiast gnić w ciepłym bagienku bylejakości, ten pieprzony buc postanowił z niego wyjść i sięgnąć po rzeczy, których z mojej perspektywy nawet nie było widać. Może i zdarzyło mi się o nich słyszeć, ale wolałem ich nie zapamiętywać, żeby się nie dołować. A ten nieznośny pyszałek po prostu po nie sięgnął i w dodatku teraz o tym mówi! Jak ja nie znosiłem takich ludzi. I to nie dlatego, że się chełpili swoimi osiągnięciami. To nie przez to, że przesadnie się z nimi obnosili. Nienawidziłem ich głównie dlatego, że im zazdrościłem. Chciałem być taki jak oni, ale nie potrafiłem.

Naprawdę dużo czasu mi zajęło wyzbycie się takiego nastawienia, ale w końcu zrozumiałem, że…

 

Nie ma żadnego logicznego powodu by być skromnym

Ani Ci to nie pomoże poznać nowych ludzi, ani znaleźć dziewczyny, a już na pewno pracy. Szczere mówienie o swoich sukcesach, umiejętnościach i zaletach (oczywiście nie popadające w ostentacyjne przechwalanie się) może Ci tylko i wyłącznie pomóc.

Skąd Twój przyszły pracodawca ma wiedzieć, że oprócz bycia dobrym analitykiem masz ponadprzeciętnie rozwinięty zmysł estetyczny i świetnie projektujesz, jeśli nikomu o tym nie powiesz? Jak chcesz znaleźć przyjaciół z którymi będziesz robił szalone rzeczy, jeżeli jedyne czym dzielisz się z innymi ludźmi to litania niepowodzeń i życiowych porażek? Myślisz, że ta supersztuka z dekoltem C w szortach XS i spojrzeniem z okładki Vogue’a poleci na Twój order przeciętniaka roku?

Nie ma ani jednego racjonalnego powodu, żebyś był skromny. No chyba, że go znasz?

(niżej jest kolejny tekst)

41
Dodaj komentarz

avatar
23 Comment threads
18 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
21 Comment authors
8 komentarzy świadczących o tym, że jesteś niezadowolony z życiaLudzie Malutcy | Są skromni.Lekcje życiowe, które wyniosłem z książki "Lekko Stronniczy"Jak reagować na komplementy?Oleandrra Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
asdasdasdasd
Gość
asdasdasdasd

obejrzyj sobie proszę nosowską u wojewódzkiego ostatnio i pomyśl raz jeszcze nad pokorą i skromnością

Grzeczny Chłopiec
Gość

I co mam wymyślić Twoim zdaniem?

Greg
Gość
Greg

Świetny tekst! Na taki czekałem, jesteś w formie!

Maria
Gość
Maria

Zgadzam się i tak jak Tomek nie ufam skromnym :)

Fabian K.
Gość

No i jeszcze mogę po pracy coś ciekawego poczytać. Wielkie dzięki :)
Pozdrawiam i dobranoc!

olgacecylia
Gość
olgacecylia

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony – też znam to podejście, „siedź w kącie, a znajdą cię”, nie wyróżniaj się, nie wychylaj. I też mnie ono wkurza. Ale tak samo mnie wkurzają ludzie, którzy są zaślepieni poczuciem samozajebistości, chociaż ledwie parę lat temu zdali maturę i tak naprawdę ich życiowe sukcesy są raczej sukcesikami. Nie da się tego jakoś wypośrodkować? Lubię realistów, którzy zdają sobie sprawę ze swoich mocnych i słabych stron. Staram się być taką osobą, bez fałszywej skromności przyznaję się do posiadania pewnych umiejętności, ale nie zamierzam twierdzić, że jestem ideałem i człowiekiem sukcesu. Praca nad sobą i… Czytaj więcej »

Grzeczny Chłopiec
Gość

Przeprosiny przyjęte :)

Olga, tylko mnie nie chodzi o ordynarne chełpienie się. Mnie chodzi o bezpruderyjne mówienie o tym w czym jesteś dobra, co Ci się udało zrobić, co jest Twoją zaletą.

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

Twórca treści zawsze jest szefem!

Skip to entry content

4 dni temu, po aferze zbożowej na Wykopie, pytałem Was kto był ważniejszy w tym sporze – użytkownicy, czy moderatorzy. I pytanie było nieco podchwytliwe, i sytuacja dość specyficzna, ale zadałem je po to, żeby pójść z dyskusją dalej i wyciągnięte z niej wnioski przełożyć na świat poza internetem. Wracając jednak do początku, to…

 

Na Wykopie najważniejsi są użytkownicy

Nie dlatego, że nabijają odsłony i tworzą ruch na serwisie. Nie dlatego, że są atrakcyjną grupą docelową dla reklamodawców. Nawet nie dlatego, że są lojalnymi, uzależnionym od serwisu fanatykami. Nie. Na Wykopie najważniejsi są użytkownicy, ponieważ to oni tworzą treść! To oni są sercem serwisu, jego podstawą, jego rdzeniem. Wykop to model oparty na koncepcji Web 2.0, więc nie ma takiej możliwości żeby obył się bez użytkowników, bo de facto to oni sa jego autorami.

Jasne, że można ich zastąpić (jak każdego człowieka poza rodzicami), ale nieporównywalnie trudniej to zrobić, niż znaleźć nowych moderatorów, których rola jest z góry określona, schematyczna i powtarzalna. Mogę założyć się o dobre piwko, że wszystkich pracowników administracji serwisu da się zastąpić nowymi w ciągu tygodnia. Kwestia poznania wytycznych i zaznajomienia z infrastrukturą strony, to raptem kilka dni. A znalezienie kilkuset tysięcy zaangażowanych internautów, codziennie dostarczających nową, atrakcyjną treść? To tak czasochłonny proces, że nawet nie jestem w stanie tego oszacować.

Tak ma się sprawa w przypadku serwisów UGC, jednak…

 

W przypadku blogów wygląda to zupełnie inaczej

Na blogach autorem treści jest bloger i to on jest szefem. To on jest głównym didżejem imprezy, który przyciąga ludzi. To wokół niego gromadzi się społeczność. Blog bez blogera nie może istnieć. Bez czytelników tak (najlepszym dowodem na to są miliony blogów, których kompletnie nikt nie czyta).

Odbiorców treści da się znaleźć/wymienić/zastąpić zawsze. Twórcę rzadko.

Nie piszę tego, żeby podnieść własne poczucie zajebistości i mentalnie onanizować się do swoich wpisów, puszczając je z IVONY przy zgaszonym świetle. Piszę o tym, ponieważ na każdym blogu jest wiele osób, które uważają się za ważniejsze od autora. Za centralny punkt danego bloga. Za jego motor napędowy magnetyzujący otoczenie wokół. Wydaje im się, że są na tyle istotni z punktu widzenia istnienia bloga, że mają prawo narzucać autorowi o czym, jak i kiedy ma pisać.

Roi im się, że są wyrocznią. Wyrocznią, która będzie dyktować, żądać, wymagać i egzekwować treść wpisów.

Mam to szczęście, że na Stay Fly są niemal sami kumaci czytelnicy, rozumiejący to, że w prowadzeniu bloga chodzi wewnętrzną potrzebę wyrażenia się autora. Że sednem jest odbieranie tego czym bloger chce się podzielić ze światem (i zgadzanie się z nim bądź nie). A nie wymuszanie określonych treści, w skrajnych przypadkach sprowadzające się do szantażowania odejściem. Tak nie zachowują się ceniący autora odbiorcy twórczości, tak robią…

 

Terroryści

Abstrahując od internetu i blogosfery, szantażowanie jest dużo popularniejsze w realnym świecie.

Założę się, że znasz przynajmniej 3 zespoły, których „fani” domagają się by zmieniły repertuar, a najlepiej wróciły do starego. Z pierwszych z brzegu, to choćby Hey, Chylińska i Pezet. Wystarczy wejść na ich fanpejdże by przeczytać, że:

  • Nosowska kiedyś grała prawdziwego rocka, a teraz to pościelowe ballady do telenoweli
  • Chylińska się sprzedała i powinna wrócić do pozy zbuntowanej nastolatki z O.N.A.
  • Pezet skończył się po „Muzyce poważnej” i nigdy nie nagra nic lepszego, niż kawałki na samplowanych bitach

W jaki klip na YouTube bym nie wszedł, widzę utyskiwania pseudo-słuchaczy, jasno określające jaką muzykę powinni grać. To nic, że artysta już nie ma 20 lat lat, tylko 30 albo 40, a jego światopogląd zmienił się od tego czasu 8-krotnie. To nic, że zmienił się jego status finansowy, a hierarchia wartości wywróciła się do góry nogami. Ludzie nie potrafią zrozumieć, że punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia, a priorytety są sztywne tylko wtedy, gdy sztywno siedzisz na garnuszku starych i nic nie robisz.

Nie rozumieją tego, że artysta – nie ważne, czy to muzyk, pisarz, czy grafik – tworzy z wewnętrznej potrzeby wyrażenia, a nie przypodobania się publiczności. Że dlatego to co robił wcześniej było takie świetne, bo wynikało to z jego indywidualnej, głębokiej i nieodpartej potrzeby tworzenia. A oni chcą mu narzucić tą potrzebę gwałtem. Stłamsić jego fascynację, zdusić jego chęć rozwoju, odkrywania nowych obszarów twórczych. Obrażają, plują, poniewierają i terroryzują.

Terroryzują, bo nie wiedzą, że to twórca treści jest szefem.

Fly Style #4 – Syn piekarza po pracy

Skip to entry content

Gdy nie piszę bloga pracuję w piekarni. Tempo pieczenia bułek jest zabójcze. Czasem nawet nie zdążę się przebrać.

Ciekawe murale w okolicach starego miasta powoli się kończą, więc wziąłem na tapetę (mówiąc dosłownie) „zwykłe” graffiti. Przyznaję bez bicia, że sam nie wiem kto jest autorem, w związku z tym nie będę się nad Wam pastwił pytając o ksywki. Wystarczy, że popiszecie się znajomością topografii Krakowa i powiecie, gdzie można sobie zrobić takie kolorowe foty.

Czas start!