Close
Close

Żabcia: Gadałam dzisiaj z Kaśką na obiedzie. Ty wiesz, że u nas na stołówce jak poprosisz to dają świeże mięso i czyste sztućce?

Miś: Nie wiedziałem Żabciu. I co?

Żabcia: Z czym?

Miś: Z Kaśką.

Żabcia: W porządku. Narzeka tylko na Cześka. Ciągle namawia ją na drugą dziurkę. A co ty się nagle nią tak interesujesz, cooo?

Miś: Mówiłaś, że z nią rozmawiałaś, to myślałem, że…

Żabcia: No właśnie, nie przerywaj mi jak mówię! Ty wiesz, że ona z Cześkiem w 96-tym była na majówce w Rio?

Miś: W Rio de Janeiro, Żabciu?

Żabcia: Tak! Musimy się tam kiedyś wybrać! Ty mnie nigdzie nie zabierasz…

Miś: Koniecznie Żabciu. Kiedyś na pewno tam pojedziemy.

 

***

 

Marcin: Siemaaanko Eeendriu!

Endriu: Cześć.

Marcin: Co tam u ciebie Eeendriu?

Endriu: Stara bida. Jakoś leci.

Marcin: Ooo, to zajebiście. Dalej mieszkasz na Merkurym?

Endriu: Nie. 6 lat temu przeprowadziłem się na mieszkanie. Zaraz po skończeniu studiów.

Marcin: Ooo, to elegaaancko. To widzę, że duże zmiany. To musimy się ustawić kiedyś na jakiś browar. Pogadać jak tam na salonach, hehe.

Endriu: Ta, jasne. Kiedyś się ustawimy. Lecę, bo spieszę się do całodobowego, boję się, że mi zamkną. Cześć.

 

***

 

Mareczek: Czczczcz… czczcz… czczcześć Martyna!

Martyna: Cześć Mareczek.

Mareczek: Ccco… co u ciebie słychać?

Martyna: Dobrze. A u ciebie Mareczek?

Mareczek: Du… dużo ććciekawych rzeczy. Bo nie wiem czy wiesz, ale byłem w blablabla, z blablablablabla i było blablablablabla. A w ogóle to ostatnio blabla i blabla i też blablablablabla.

Martyna: Aha, to świetnie. Wiesz co ja spadam, bo…

Mareczek: Mmm… Martyna…

Martyna: …jestem umówiona.

Mareczek: …widziałaś „Szybcy i wściekli 15”?

Martyna: Na szczęście nie.

Mareczek: Mmmoże kiedyś się wybierzemy…

Martyna: Tak, tak, zgadamy się. Muszę uciekać.

Mareczek: …razem.

 

***

 

Kiedyś tam pojedziemy. Kiedyś się z tobą spotkam. Kiedyś postawisz się szefowi.

Kiedyś będziesz szczęśliwy. Kiedyś dostanie to, na co sobie zasłużył. Kiedyś ją zdobędę.

Kiedyś udowodnię wszystkim na co mnie stać. Kiedyś będziemy bogaci. Kiedyś zostaniesz gwiazdą rocka.

 

***

 

Kiedyś nie występuje na osi czasu.

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Sylwia

    Fajnie. Właśnie się dowiedziałam, że moja nadzieja na to, że „kiedyś poznam miłość swojego życia” jest prochem i niczem. Idę dojadać pączki po wczorajszym weselu. </3

  • Pingback: Miesiąc bez przeklinania()

  • Pingback: Powiedzenia, których używasz, żeby się oszukiwać()

  • Wygrałeś internety tym zdjęciem do tekstu !

  • Pingback: Wizyta Baracka Obamy w Polsce oczami internetu()

  • Pingback: Gdzie mnie poniesie w 2014?()

  • emi

    świetny tekst, często to powtarzam, ale..uwielbiam styl Twojego pisania. Ostatnie zdanie to wisienka na torcie. Nic dodać nic ująć. Tylko podziękować, za kolejną dawkę motywacji :)

  • 17 czerwca 2016 roku wygram milion w totka. Postanowione.

    I oczywiście wszyscy, podobnie jak ja, wierzą, że to się stanie. Można odfajkować temat i w poczuciu dobrze wykonanego działania motywacyjnego powrócić do codzienności.

    • Albo nie zrozumiałeś tekstu i musisz go przeczytać jeszcze raz albo jesteś trollem. Nie widzę innych możliwości.

      • A ja myślę, że nie zrozumiałeś mojego komentarza. Zdarza się. Ale nie będę objaśniał, „co poeta miał na myśli”, bo jestem pewien, że jeśli zechcesz, to zrozumiesz. Pozdrawiam

    • Bobek

      Chyba zwariowałeś! Nie ma opcji. W piątki nie ma losowania.

  • True ;) Sam też kiedyś pisałem o trochę podobnym temacie, tylko u mnie to było „jutro”. Bo jak coś chcemy zrobić to często mówimy, że jutro się za to weźmiemy, tylko że jutro nigdy nie nadchodzi. Codziennie jest jutro, a jeśli chce się coś osiągnąć to jutro musi zmienić się w dziś ;)

    • To w kwestii motywacji, samorozwoju i zmieniania przyzwyczajeń, to tak – zgadza się jak najbardziej.

  • Ewelina

    Dokładnie, kiedyś= nigdy !

  • aventia

    „kiedyś razem zamieszkamy” – największa bzdura:-)

  • Martex

    ojacie czyli nie tylko nie irytują takie rozmowy?
    dla mnie takie pisanie i ustawianie się na siłę (ale bez konkretów oczywiście, tylko tak-z grzeczności) to strasznie bez sensu ;)

  • Dżejms Delfin

    Hmmm, no ale czy nie jest tak, że wiele marzeń opiera się na „kiedyś”? Nie wszystko może stać się dzisiaj, teraz, zaraz. Dzisiaj, teraz, zaraz możemy nad tym pracować i marzyć. Marzyć, że kiedyś się uda…

    • Dżejms, tu nie chodzi o to by wszystko robić dzisiaj, tylko podchodzić do przyszłych wydarzeń/marzeń/obietnic realnie. Najważniejsze to być szczerym z samym sobą i jeśli wiesz, że czegoś nie zrobisz, to nie oszukuj siebie, a nich innych, że to się stanie. A jeśli chcesz coś zrobić, to ustal konkretną datę – jutro, w poniedziałek, w przyszłym miesiącu, 16 marca 2014 roku. Bo „kiedyś” to nie data, tylko odłożenie wydarzenia w bliżej ani dalej nieokreśloną czasoprzestrzeń.

      • venila

        Podoba mi się pomysł z określeniem konkretnej daty realizacji zadania/marzenia/celu.

      • Dżejms Delfin

        No to w tym sensie oczywiście tak, masz rację. W tym sensie „kiedyś” ssie! ;) Chodzi tylko, żeby nie pozbywać się innych „kiedysi” dotyczących naszych marzeń- których nie możemy zrealizować już, dzisiaj, ale wiemy, że czekają tuż za zakrętem…

  • Rafał Lisiak

    Ostatnie zdanie z notki wdrażam do swojego słownika i zapisuję w Evernotcie w notatniku „Ulubione cytaty”.

Najgorsze co możesz zrobić, to żyć „chujowo, ale stabilnie”

Skip to entry content

Gdy ktoś pytał „co słychać?” i za bardzo nie wiadomo było co odpowiedzieć, żeby nie rozpoczynać litanii krzywd, w pokoleniu moich rodziców zbywało się rozmówcę hasłem „stara bida”, w moim pokoleniu natomiast powiedzenie to przeszło metamorfozę i brzmi „jest chujowo, ale stabilnie”.

– Jak w pracy?

– Jest chujowo, ale stabilnie.

– Jak ci się układa z Krystyną?

– Jest chujowo, ale stabilnie.

– Jak mieszkanie z teściami?

– Jest chujowo, ale stabilnie.

– Jak życie?

– Jest chujowo, ale stabilnie.

Uniwersalna odpowiedź na wszelkie drażliwe pytania, które wywołują w pytanym dyskomfort i przypominają jak źle jest mu w danej kwestii. Gdy wiesz, że praca, którą wykonujesz zupełnie Cię nie satysfakcjonuje i nie rozwija, związek, w który wpadłeś to ciepłe bagienko, a Twoje życie nie może wydostać się z zamkniętego rozdziału, rzucasz zabawne hasełko podłapane gdzieś w sieci i po sprawie. Mam wrażenie, że niektórzy obrali je sobie za ponadczasowe motto, bo mimo zmiany dat w kalendarzu, kursu dolara i sytuacji geopolitycznej, ich odpowiedź na pytanie „co słychać?” cały czas brzmi tak samo. I nie jest to „super!”.

Jeśli jesteś jedną z osób, która kieruje się zasadą, że nie ma nic złego w tkwieniu w gównie, jeśli tylko to gówno jest Ci znane i przewidywalne, to ten tekst jest dla Ciebie.

Stabilizacja w długiej perspektywie nie istnieje

stabilizacja – stan równowagi; utrwalenie jakiegoś stanu, położenia, zjawiska

Pamiętam jak w 2013 byłem na jakiejś domówce i paląc fajkę na balkonie, gość, od którego wziąłem ognia, spytał mnie czym się zajmuję. Gdy powiedziałem, że piszę bloga spojrzał na mnie jak nauczyciel na uczniaka, i spytał retorycznie „no fajnie, fajnie, ale co ty będziesz robił za 5 lat, jak moda na blogi się skończy?”. Ta jego pseudo troska zdradzająca poczucie wyższości była o tyle zabawna, że on sam zajmował się montowaniem anten satelitarnych. Do telewizorów. Czyli w dobie Netflixa, HBO GO, serwisów z wideo na żądanie i szalonego rozwoju smartfonów, zajmował się montowaniem prehistorycznych urządzeń do reliktów przeszłości. Przez swoje zadufanie zupełnie nie zauważając jak świat się zmienia.

Bo świat się zmienia. Każdego dnia. Przez co nie ma czegoś takiego jak stabilizacja.

W czasach młodości mojej babci szewc to był pewny, solidny zawód. Dziś trudno mi sobie przypomnieć, czy w ciągu ostatnich 10 lat choć raz byłem u szewca. Podobnie jak nie korzysta się już z usług osób wykonujących takie profesje jak latarnik, szczurołap, mleczarz, czy telefonistka, mimo, że każdy z nich z pewnością czuł, że ma trwały fach w ręku. Galopujący postęp technologiczny sprawia, że każdego roku kolejne zawody odchodzą w zapomnienie, bo albo taniej, albo łatwiej, albo lepiej, albo szybciej jest daną pracę zlecić maszynie.

Bo wszystko się zmienia. Bo jedyną stałą jest zmiana.

Czy to w kwestii pracy, czy związków, czy polityki globalnej stabilizacja jest możliwa tylko w krótkim okresie, bo nikt z nas nie żyje w układzie izolowanym, zamkniętym na czynniki zewnętrzne. Nawet kamienna góra ulega zmianom, bo wietrzeje, jest drążona przez wodę lub przez zmiany wewnątrz naszej planety. Czy jeszcze 4 lata temu ktoś na poważnie brałby pod uwagę, że Donalnd Trump zostanie najważniejszym człowiekiem na świecie, Snapchat pozwoli twórcom zarabiać dziesiątki tysięcy złotych, a co piąty mieszkaniec dużego miasta będzie miał uczulenie na gluten?

To co się wydaje ucementowane dzisiaj, jutro jest już tylko liściem targanym na wietrze. „Panta rhei” – wszystko płynie, więc jak naiwnym trzeba być, żeby wierzyć w jakąkolwiek długoterminową stabilność?

Każdy dzień dłużej w bylejakości, to krok dalej od możliwości zmiany

Jest takie powiedzenie, że im więcej świeczek na torcie, tym trudniej cokolwiek zmienić. I jest w tym dużo prawdy.

Gdy masz 19 lat i mieszkasz z rodzicami, możesz całą swoją rzeczywistość wywracać do góry nogami pstrykając palcami. Z dnia na dzień. Bez obaw, bez konsekwencji bez wyrzutów moralnych. Gdy masz 27 lat i żyjesz na własny rachunek, łańcuchy rzeczywistości powoli zaczynają się zaciskać na Twoich nadgarstkach i coraz trudniej jest Ci wprowadzać gruntowne zmiany. Rzucenie pracy pod wpływem impulsu, już nie jest takie proste, bo rachunki same się nie zapłacą, a głodu nie zaspokoisz poczuciem bycia rebeliantem. Podobnie ze związkiem, masz dużo więcej oporów, żeby go zakończyć nawet jeśli nie jesteś z niego zadowolony, bo widzisz, że możliwości na poznanie kogoś nowego jest nieporównywalnie mniej. I przede wszystkim coraz mniej masz na to czasu. Gdy masz 35 lat czujesz się jak więzień codzienności, zniewolony przez obowiązki, więzi rodzinne, kredyty i inne, ciągle mnożące się zobowiązania. Zostawisz żonę, żeby w końcu znaleźć miłość swojego życia? Przecież macie razem dziecko. Skażesz je na wychowywanie się w rozbitej rodzinie? Pieprzniesz w cholerę tą odmóżdżającą robotą i otworzysz foodtrucka z tostami, o którym zawsze marzyłeś? A co jak nie wypali? Z czego będziesz spłacał mieszkanie? I płacił za przedszkole córki?

Stwierdzasz, że jest chujowo, ale stabilnie i patrzysz jak pociąg z lepszym życiem bezpowrotnie odjeżdża znikając we mgle.

Każdy dzień dłużej w bylejakości, to dzień krócej w zajebistości

Im dłużej tkwisz w życiu, którego nie chcesz, tym mniej masz czasu na życie, o którym śnisz.

Do momentu, w którym nie będziemy mieli cybernetycznych ciał, w pełni naprawialnych i wymienialnych, jak bohaterowie „Ghost in the shell”, a dusza nie będzie w stanie przemieszczać się między zewnętrznymi powłokami, do tego momentu czas jest jedynym nieodnawialnym dobrem na świecie. Godzin, dni, lat, gdy jesteś w relacji, sytuacji, czy zawodzie, który jest dla Ciebie niezadowalający, niesatysfakcjonujący, który Cię nie cieszy, który Ci nie odpowiada, nikt nie cofnie. Ten czas mija bezpowrotnie. BEZ-PO-WRO-TNIE. Nawet jeśli w wieku 40 lat, stwierdzisz, że rzucasz wszystko w pizdu i układasz świat wokół siebie tak jak miałeś na to ochotę od liceum, to nikt, powtarzam, NIKT nie zwróci Ci tych miesięcy, gdy żyłeś byle jak, w sprzeczności z samym sobą.

Życie chujowo, ale stabilnie, to skazywanie się na nieszczęście

Bo każdy dzień, gdy nie jesteś szczęśliwy, to jeden dzień mniej w Twoim życiu, gdy mógłbyś być szczęśliwy w pełni, a pozorna stabilność jest pozorna, do momentu kiedy staje się jawnym bagnem.

---> SKOMENTUJ

Co za róznica jak wyglądam?

Skip to entry content

Często pytacie czemu zasłaniam sobie twarz bandażem. Kilka dziewczyn mailujących do mnie, zżera ciekawość czy mam krzywe zęby, czy niemijający trądzik młodzieńczy, czy jedno i drugie? Czy jestem aż tak brzydki, czy zniewalająco przystojny, gdy zakładam protezę żuchwy? Najłatwiej byłoby mi powiedzieć, że pokazuję się w masce ze strachu przed nieuchronnie zbliżającą się popularnością, która nie pozwoli mi wyjść anonimowo nawet ze śmieciami. Ale nie, prawda jest inna.

Nigdy nie pokazywałem twarzy, bo byłem przekonany, że…

 

To jak wyglądam nie ma znaczenia

Że najistotniejsze jest to co robię. A w zasadzie jak to robię. Myślałem, że głównym motorem napędowym bloga nie jest moja blada facjata, a  sposób w jaki piszę.  Że przyciągają Was tu bliskie lewemu górnemu rogowi klatki piersiowej tematy i oszołamiający styl autora. W ostateczności wywołujące ślinotok fotki jedzenia na Fejsie. Ale w życiu nie spodziewałbym się, że ktoś będzie wyczekiwał momentu, aż pokażę lica.

No bo co, jak okaże się, że mam nos jak kartofel to przestaniesz czytać? Jak będę miał zeza rozbieżnego ku górze, to cofniesz lajka?

Cholera, mam nadzieję, że nie, bo byłem przekonany, że jesteś tu dla zawartości, a nie opakowania. Że interesuje Cię mięcho, a nie kelner który je przynosi. Ja wiem, że wygląd liczy się bardziej, niż 6-stka z fizyki, ale daj spokój – nie na blogu! I tak, celowo użyłem czasu przeszłego dwa zdania wcześniej, bo wiem, że to czy wyglądam jak Robert Pattison z profilu nie jest dla Ciebie bez znaczenia. Więc zapytuję się…

 

Kogo się spodziewasz?

Krakowskiego leminga…

 

…pretendującego hipstera…

 

czy dziecka ulicy?

Osoby znające czystą brudną prawdę uprasza się o nie psucie zabawy innym.

---> SKOMENTUJ

Ostatni raz na bezproduktywne nudzenie się i gapienie w telepudło miałem czas w podstawówce. Od gimnazjum, poza szkołą i domowymi obowiązkami, zawsze robiłem coś extra, coś dodatkowego. Nawet nie konkretnie po to, żeby jakoś wartościowo wykorzystać ten czas. Po prostu zawsze miałem jakieś zajawki, które mnie pochłaniały. Najpierw muzykę, potem muzykę, a później muzykę. Gdy poszedłem na studia muzyka poszła lekko na bok, na rzecz zarabiania na nowe buty, polówki i sweterki z krokodylem, bułki z szynką i czynsz za mieszkanie.

W zasadzie to najbardziej na rzecz tych ostatnich dwóch spraw, ale tak czy inaczej, od 14-go roku życia zawsze byłem aktywny w ciągu dnia. Bardzo. A od kwietnia przeżywam swoiste apogeum aktywności, bo rano uczelnia (bleee), popołudniu praca (spoko, spoko), a wieczorem blog (jupikajej!). Bardziej chcąc, niż nie chcąc, przez kilkanaście godzin dziennie muszę być przytomny, zwarty i gotowy, czarujący i przystojny. Te dwie ostatnie rzeczy robię już odruchowo, ale z resztą bywają problemy. Albo zasypiam na rowerze przejeżdżając przez skrzyżowanie, albo robię we wpisach niegodne blogera błędy ortograficzne, albo zapominam, że w zeszłym tygodniu miałem zaliczenie (w zasadzie to dwa, ale już mniejsza z tym).

Większość ludzi w takich momentach sięga po kawę. Marka Plusssz zaprosiła mnie do współpracy i poprosiła bym dołączył do mniejszości, która w wyżej opisanej sytuacji łyka…

 

Plusssz Active Forte

Co to w ogóle jest i po cholerę to brać?

Na stronie producenta możemy przeczytać, że:

Bogaty skład Plusssz Active Forte łączy w sobie podwójne działanie – ułatwia koncentrację i pobudza organizm w okresie intensywnego wysiłku psychicznego i fizycznego. Zawiera aż 3 substancje aktywne: kofeinę, taurynę i inozytol. Kofeina zwiększa wydolność psychofizyczną, przyspiesza i usprawnia procesy myślowe oraz likwiduje uczucie senności.

Dodatkowy kompleks 10 najważniejszych witamin w dawce 100% dziennego zapotrzebowania, uzupełnia niedobory witamin w organizmie. Witaminy B6 i B12 zmniejszają uczucie zmęczenia, witamina C wzmacnia odporność a tiamina przyczynia się do utrzymania prawidłowego metabolizmu energetycznego.

Bla, bla, bla, bla, bla. Tak po ludzku chodzi o to, że Plusssz pomaga się skupić i trzeźwo myśleć, nawet jeśli męczymy szare komórki kilkanaście godzin pod rząd. Brzmi w porządku, ale czy tak faktycznie jest i…

 

Czy to jest lepsze od kawy?

Moim zadaniem było picie Plusssz Active Forte regularnie przez 7 dni i porównanie jego wpływu na pamięć, koncentrację i resztę procesów myślowych, które zachodzą mi pod czachą, do efektu jaki daje kawa.

Kawę lubię bardzo, ale nigdy nie stosuję jej jako pracowspomagacz, tylko raczej traktuję w kategoriach deseru. Czarna w ogóle mnie nie kręci i chyba nigdy nie wypiłem całej. Z mlekiem pół na pół zdarza mi się łyknąć, ale sporadycznie. Za to uwielbiam wszelkie latte, frappe i w ogóle z lodami (najlepsze w TriBeCe przy Rynku Główny, polecam). Także kawa bardziej kojarzy mi się relaksem/poobiednim leżakowaniem, niż z wytężoną pracą umysłową i większości baristów, których znam też. Biorąc to pod uwagę, Plusssz już na starcie daje większego kopa.

Pomijając jednak kwestie przyzwyczajenia, nie da się ukryć, że większa ilość kofeiny i tauryna, której kawa nie posiada, siłą rzeczy musi mocniej pobudzić. I pobudza. Zwłaszcza jeśli pierwszą tabletkę rozpuścisz sobie po 2 godzinach pracy/nauki, a następną po kolejnych 4. Koncentracja wzrasta, senność spada, można myśleć. Jednak nie ma się co oszukiwać, że dzieje się tak w nieskończoność. Jak w przypadku każdego pobudzacza, w końcu dochodzi się do momentu granicznego, gdy po prostu trzeba pójść spać. Tyle, że w przypadku Plusssza, jest to dużo później.

Były plusiki, to teraz jakiś minusik dla równowagi.

Dla wieloletnich kawoszy z pewnością dużym problemem będzie smak. Nie, że jest jakiś zły czy coś (lekko kwaskowy, czuć taurynę), ale zdecydowanie nie jest podobny do smaku kawy i nie jest tak intensywny. Dla mnie to akurat lepiej, ale wiem, że są osoby, którym trudno będzie się przekonać, bo są uzależnione od tego smaku.

Z minusów, to jakby się mocno uprzeć, można jeszcze podciągnąć cenę. 20 tabletek Plusssz Active Forte kosztuje średnio 14zł, czyli 70gr za tabletkę. Jeśli kupicie jakąś mega tanią kawę z Biedronki, to filiżanka kawy wyjdzie mniej, jednak wciąż nie będzie zawierać tylu związków pobudzających co Plusssz.

Ja tu się rozwodzę jakbym pisał rozprawkę na polskim, a wiem, że Wy oczekujecie jednoznacznej odpowiedzi…

 

Lepsze czy nie?

Lepsze.

Pomijając to, że daje większego kopa i nie trzeba czekać, aż wystygnie żeby wypić, to zawiera witaminy. Witaminy, które kawa wypłukuje. No i pomijając już wszystko, nie trzeba mieć wrzątku, żeby tego użyć.

Ale możecie przekonać się o tym sami i sprawdzić, czy mój test ma pokrycie z rzeczywistością, czy tak tylko piszę, bo mnie fantazja poniosła. Za kilka dni na blogu będzie szybki konkurs, w którym do wygrania będą zestawy Plusssza i okazja do samodzielnego sprawdzenia czy to działa. A póki co mam do Was zupełnie poboczne pytanie: co jest dla Was najważniejsze przy wyborze pobudzaczy – efekt, smak, czy cena?

---> SKOMENTUJ