Close
Close

Rozmowa rekrutacyjna: 8 pytań i odpowiedzi

Skip to entry content

W życiu większości nieblogujących facetów i połowy niezamężnych kobiet, przychodzi taki moment, że trzeba pójść do pracy. Dla Waszego dobra, lepiej to zrobić szybciej, niż później. Żeby jednak dostać coś lepszego, niż kelner czy promotor (w krakowskiej nomenklaturze, to koleś rozdający na ulicy zaproszenia do klubów), trzeba przejść przez serię rekrutacyjnych sucharów, pojawiających się zarówno w korpo jak i małych firmach.

Od 16-go roku życia miałem okazję zmieniać pracę 21 razy i być na spotkaniu pod tytułem “rozmowa rekrutacyjna” około 50-60 razy, dzięki czemu udało mi się utworzyć listę najczęściej powtarzających się pytań. Poniżej 8 największych klasyków wraz z kluczem odpowiedzi.

 

#1 – Dlaczego aplikowałeś do naszej firmy?

Po co pytają: Osoby, którym udało się doczołgać do jakiegoś decyzyjno-kierowniczego stanowiska, lubią podnosić swoje poczucie samozajebistości, słysząc, że wszyscy chcą pracować tylko i wyłącznie w ich firmie. Jeśli będziesz w stanie wymienić jej nazwę z pamięci, dodając, że jest liderem w obszarze swojej działalności, zyskasz słodki pomruk zadowolenia dający Ci pół-cień aprobaty.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Bo potrzebuję hajsu, a nie kwalifikuję się na zasiłek, ani rentę.

Co powinieneś odpowiedzieć: Ponieważ Państwa firma jest liderem na rynku <nazwa_rynku_na_jakim_działa>, zrzeszając specjalistów z dziedziny <nazwa_dziedziny_jaką_się_zajmuje>, a ja zawsze chciałem pracować wśród najlepszych.

 

#2  – Jak kierunek, który studiujesz pomoże Ci w pracy?

Po co pytają: Rekruterzy chcą ocenić, czy wszystko w Twoim życiu jest dziełem przypadku i wybrałeś studia na chybił-trafił, tak jak stanowisko, na które aplikujesz, czy jednak kierujesz się jakąś dookreśloną myślą, która spaja to co robisz w całość.

Co chciałbyś odpowiedzieć: A skąd mam to wiedzieć, przecież jestem na europeistyce?

Co powinieneś odpowiedzieć: Studiując <nazwa_twojego_kierunku> nauczyłem się systematyczności, patrzenia na problem z wielu aspektów i przede wszystkim osiągania wyznaczonych celów mimo licznych przeszkód, co z pewnością przyda mi się na stanowisku <nazwa_stanowiska_na_które_aplikujesz>.

 

#3 – Wymień swoje 3 zalety

Po co pytają: To pytanie z kolei pozwala ocenić jak bardzo jesteś samoświadomy, a w zasadzie, to czy w ogóle znasz siebie, oprócz tego, że potrafisz się przedstawić.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Potrafię wypić połówkę na hejnał, umiem symulować pracę nawet, gdy szef patrzy mi przez ramię i nigdy nie kończę przed 3 orgazmem partnerki.

Co powinieneś odpowiedzieć: Jestem punktualny, dokładny i dobrze gotuję (to ostatnie uwiarygodni Twoje odpowiedzi dodając im naturalności).

 

#4 – Wymień swoje 3 wady

Po co pytają: Jak wyżej.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Jestem rasistą, antysemitą i homofobem.

Co powinieneś odpowiedzieć:  Średnio gram w siatkówkę, mam słaby kontakt z małymi dziećmi, nie znam się na modzie.

[emaillocker]

#5 – Wymień 10 przykładów zastosowania ołówka

Po co pytają: To pytanie zazwyczaj zadaje się w środku rozmowy. Ma za zadanie wyprowadzić Cię z równowagi i wybić z rytmu recytowania formułek wyuczonych w domu, a także sprawdzić czy potrafisz myśleć abstrakcyjnie.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Można go wsadzić w dupę 10 menadżerom z 10 różnych firm, działających w 10 różnych branżach.

Co powinieneś odpowiedzieć: Spinka do włosów, pseudo-wieszak, packa na muchy, pałeczka do jedzenia, prawidło do dziecięcych butów, nabój do kuszy, pałeczka do perkusji, zakładka do książki, narzędzie do samoobrony, materiał na ognisko.

 

#6 – Dlaczego zrezygnowałeś z poprzedniej pracy?

Po co pytają: Jeśli zrezygnowałeś z poprzedniej pracy z błahego powodu (lub praca zrezygnowała z Ciebie, bo jesteś bezdyskusyjnie niekompetentny), to jest bardzo prawdopodobne, że w nowej firmie sytuacja się powtórzy. Pracodawca chce tego uniknąć, bo każda nowa rekrutacja generuje dla niego koszty, więc liczy, że sam wysypiesz się na rozmowie.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Wyrzucili mnie, bo zaliczyłem córkę szefa na wigilii pracowniczej.

Co powinieneś odpowiedzieć:  W poprzedniej firmie nie miałem satysfakcjonujących mnie perspektyw dalszego rozwoju zawodowego.

 

#7 – Gdzie widzisz się na rynku pracy za 5 lat?

Po co pytają: Laska z haeru tym pytaniem sprawdza, czy faktycznie interesujesz się branżą, w której chcesz pracować i czy wiesz jakie są kierunki rozwoju na tym stanowisku.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Na miejscu twojego szefa.

Co powinieneś odpowiedzieć: Na stanowisku <to samo, na które aplikujesz z dopiskiem „starszy specjalista”>.

 

#8 – Jakie są twoje oczekiwania finansowe?

Po co pytają: Haerowiec ma podane jakie wynagrodzenie jest przewidziane na stanowisku, na które aplikujesz. Nie ma szans żebyś dostał więcej, niż przewiduje budżet, ale liczą na to, że powiesz mniej i firma na Tobie oszczędzi.

Co chciałbyś odpowiedzieć: Piątka netto plus premie, służbowy telefon, laptop, auto i karta benefit do agencji towarzyskiej.

Co powinieneś odpowiedzieć:  Około <tyle ile wynosi średnia pensja na tym stanowisku>.

 

Dobra, macie know-how, wiecie co robić, rozmowa rekrutacyjna w tym momencie powinna być tylko formalnością. Jedyne co mi pozostaje, to życzyć…

Powodzenia!

I oczywiście dajcie znać, jak dostaniecie się tam gdzie chcecie.
[/emaillocker]

(niżej jest kolejny tekst)

Niech ci, którzy myślą, że mnie skazali na wygnanie
wiedzą, że może to ja ich skazałem na pozostanie.

Bisz “Niesława”

Siedzę na murku nad Rudawą. Ostatnie promienie słońca spływają mi po twarzy. Leniwy podmuch wiatru próbuje skleić mi powieki. Mrużę oczy i wpatruję się w słońce chowające się za drzewami. I zastanawiam się jak wrócić po takiej przerwie.

Nie było mnie rok. W zasadzie to prawie półtora. Dokładnie to 493 dni. Po latach blogowania, po całych epokach, które minęły w międzyczasie, po tym jak z aktywności w mediach społecznościowych zrobiłem sposób na życie, postanowiłem wyciągnąć wtyczkę. Po prostu wylogować się i zniknąć z sieci. Powodów było sporo, o większości nikt nie wie, i to też nie czas ani miejsce, ale kilka jest na tyle oczywistych, że chcę się nimi podzielić. W zasadzie to muszę.

Unoszę wzrok znad błyszczącej matrycy telefonu, niebo jakiś czasem temu z błękitu przeszło w pomarańcz, a teraz zalewa się purpurą. Piękny impresjonistyczny obraz. Sztuka najwyższej próby, którą za rzadko doceniam. Niebieskie światło telefonu woła o uwagę, wracam do niego i dochodzi do mnie, że powrót po takim czasie jest niemożliwy. Trzeba zacząć od początku. Od zera.

Ale po kolei.

Czy zdjęcie mojego śniadania zmieni świat? 

Czy moja samojebka pomoże w walce z głodem? Czy mój wpis na blogu o Czarnym Proteście przebije się przez mur memów z kotami i mdłych fotek słodkich bombelków? Czy Twoje serduszko pod moim postem jest faktycznie zostawieniem kawałka serca, czy tylko nieświadomym stuknięciem palcem? Jak bębnienie o blat ławki w trakcie nudnej lekcji. Czy w ogóle są jeszcze jakieś działania w internecie, które podejmujemy świadomie? Randkowanie? Zakupy? Chyba tylko kliknięcie przycisku “wyloguj”.

Blogowałem od jesieni 2011. PONAD. SIEDEM. LAT. Czy było warto poświęcić na to tyle czasu? Czy coś zmieniło to w Twoim życiu? Chyba nigdy nie udawałem, że piszę tylko dla siebie. Po co to ciągnąć, jeśli jestem dla odbiorcy tylko mikroekspresją w trakcie obrad na tronie? Jestem?

Blogowałem od jesieni 2011. Co te 7 lat zmieniło w moim życiu? Bardzo dużo. W zasadzie to wszystko. Na lepsze. Chociaż, czy na pewno?

Nie trzeba wierzyć w to co się robi, by to robić. Czasami wystarcza chcieć zarabiać na tym pieniądze. 

Większość branży rozrywkowej działa w ten sposób. Cały kapitalizm jest na tym oparty. Ale ja chciałem być inny i chciałem żyć inaczej. Więc kiedy paląca potrzeba odpowiedzi na najważniejsze pytanie nie została zaspokojona, odepchnąłem klawiaturę, żeby się nie poparzyć. Odepchnąłem ją na rok. 

To pytanie brzmiało: czy ja w ogóle mam jeszcze coś do powiedzenia?

Zatrzymać kołowrotek

“Zatrzymajmy się w pędzie, nikt nie pamięta po co biegnie. Czy na pewno po szczęście? Czy sam bieg nie jest biegu sensem?” rapował Eldo w utworze “Plaża” w 2003 roku. Ja w ’96, siedząc w zadymionej kuchni u mojej sąsiadki z mieszkania z naprzeciwko, wpatrywałem się w chomika wchodzącego w nadświetlną w kołowrotku i miałem podobną rozkminę. Czy biega w kółko, bo nie wie, że może rzucić wszystko w cholerę i wyjechać w Bieszczady, czy dlatego, że sprawia mu to przyjemność?

Przekonać można było się tylko w jeden sposób. Zabierając chomika w Bieszczady.

Nie ma już internautów. Są za to cyfrowo wykluczeni

Pierwszy miesiąc był cudowny. A świadomość, że mogę być poza Facebookiem, Instagramem i blogiem, i już nie muszę się bić o utrzymanie zasięgów, uwalniająca.

Kojarzysz ten moment na domówce, kiedy kończy się alkohol, a zgonów jest więcej niż pustych butelek, ale mimo to nie chcesz wyjść, bo cały liczysz, że jednak jeszcze coś się wydarzy? To byłem ja. Gdy podjąłem decyzję, że znikam z sieci, czułem się jakby ktoś wypuścił mnie z piwnicy. Odzyskałem życie, które dawno temu przegrałem z kimś w karty.

Patrzyłem na ludzi przepychających się w komentarzach pod postami, które jutro przestaną istnieć w czyjejkolwiek świadomości, i nie miałem pojęcia po co to robią. Nie przypominam sobie ani jednej afery na Fejsie, w której ktoś kogoś przekonał. Poświęcamy czas, energię i nerwy, a efekt jest taki jakbyśmy grali w tenisa na błocie. Na końcu wszyscy jesteśmy brudni. Czasem człowiek nawet nie zdąży się umyć przed kolejnym meczem.

Cieszyłem się, że jestem poza tym cyrkiem. Przez pierwszy miesiąc. W drugim po prostu byłem poza.

Podgrupę tak długo określa się specyficzną nazwą, jak długo jest mniejszością w danej społeczności. Gdy zaczyna stanowić większość, nazwa znika. Bo większość to “my”, a “my” nie potrzebujemy klasyfikujących łatek. To “oni” ich potrzebują.

Nikt już nie mówi na użytkowników Facebooka facebookowicze, czy na ludzi, korzystających z Instagrama instagramowicze. Zbyt wielu Polaków ma dostęp do internetu by wciąż nazywać ich internautami. To oczywiste, że każdy jest w sieci. To po prostu “my”. Dziwne jest jeśli kogoś tam nie ma.

W 2020 próba oddzielna świata online i offline, to próba oddzielenia ciała od duszy. Virtual i real to w tym momencie jedna zazębiająca się rzeczywistość. Zazębiająca się tak bardzo jakby miała szczękościsk.

Więcej osób zobaczy mój status na Facebooku i zdjęcie na Instagramie niż kiedykolwiek mnie pozna i zamieni ze mną słowo. Na podstawie tego, co wrzucę do sieci, wyrobi sobie opinię na mój temat i namaluje w głowie mój obraz. Który może być na tyle brzydki, że nie będzie chciała podać mi ręki, gdy spotkamy się fizycznie. Czy z malunku może wyjść paszkwil zamiast laurki mimo najszczerszych chęci pozującego? Może. Czy to sprawiedliwe, że na podstawie szczątkowych informacji w sieci budujemy sylwetkę realnego człowieka? W ogóle. Ale tak już jest. Bez względu na to, czy nam się to podoba, czy nie.

Ludzie w całej Polsce wychodzą protestować na ulice, bo ktoś założył wydarzenie na Fejsie. Virtual – real. Ludzie w internecie podają sobie link do wpłaty pieniędzy, bo mama pewnej dziewczynki w Poznaniu jest chora. Real – virtual. Ktoś idzie do więzienia, bo prowadził trollkonto na Twitterze. Virtual – real. 

Działania podejmowane w rzeczywistości są komentowane w sieci, komentarze w sieci popychają do podejmowania działań w rzeczywistości. I na odwrót. Granica między analogiem i cyberprzestrzenią przestała istnieć, kiedy wszyscy ją przekroczyliśmy, by sprawdzić czy trawa pod drugiej stronie jest bardziej zielona. 

Możesz nie brać udziału w dyskusji, ale to nie znaczy, że bez Ciebie się ona nie odbędzie. Po prostu ktoś podejmie decyzję bez Twojego udziału. 

Takie są konsekwencje bycia poza.

Wypchnij godlewskie z ramówki, to przestaną istnieć

Bóg umiera, kiedy traci ostatniego wyznawcę, zmarli giną ostatecznie, gdy znika o nich pamięć. Jeśli chcesz żeby coś przestało istnieć w przestrzeni publicznej, przestań poświęcać temu uwagę.

Patostreamerzy, kruszwile, chajzerowie, godlewskie, youtuberzy bijący się za pieniądze. Oni nie znikną dlatego, że będziemy ich potępiać. Oczywiście wyrażanie sprzeciwu wobec patologii jest ważne, ale w dobie popularności jako nadrzędnej waluty, popularności jako celu samego w sobie, nie ma znaczenia, czy mówimy o nich dobrze, czy źle. Istotne jest wyłącznie to, że mówimy. Jak długo nie przekręcamy nazwy, tak długo dokładamy cegiełkę do budowania ich zasięgu. To absurdalne, ale tak to działa. Z każdym publicznym atakiem w ich stronę stają się tylko silniejsi. Hydra.

Kiedy tylko ktoś wskazuje ich palcem jako antyprzykład, ktoś inny właśnie się o nich dowiaduje i za tym palcem podąża, znajduje ich i zostaje na dłużej. Tak z ciekawości. Bo jeśli wszyscy o czymś mówią, i to głośno, to musi być to ciekawe. Prawda?

Doby nie da się rozciągnąć. Ten talon na 24 godziny życia, który dostajemy każdego dnia jest niewydłużalny. Jeśli oś czasu między 0:00, a 24:00 wypełnisz oglądaniem tutoriali makijażowych, czytaniem felietonów o popkulturze i przeglądaniem zdjęć ładnych ludzi na tle jeszcze ładniejszej przyrody, to w najgorszym wypadku po prostu stracisz dzień. Ale nie będziesz w stanie już upchnąć w nim prezentera TVN napastującego kobiety, czy patoyoutubera zachęcająco dziecko do napastowania kobiet. A jeśli to nie zmieści się na Twojej osi czasu, osi czasu Twoich znajomych, i ich znajomych, to nikt nie poda tego dalej. Śmieci zostaną w koszu.

Nie chcę, żeby moje dziecko kiedyś spytało mnie, dlaczego nic nie zrobiłem by powstrzymać degeneratów wdrapujących się na świecznik dla celebrytów. Jeśli moje teksty na blogu pomogą ich wypchnąć z czyjejś ramówki, to chyba warto.

Małe kroki = wielkie zmiany

Żeby strzaskać lustro jeziora nie trzeba wrzucać do niego głazu. Wystarczy żwirek.

Żeby powstrzymać koronawirusa wystarczyło myć ręce i zachować fizyczny dystans.

Jesteśmy na skraju katastrofy klimatycznej. Produkcja mięsa ma w tym spory udział. Jak ludzie mają przerzucić się na wege, jeśli nikt im nie pokaże, że takie jedzenie też jest dobre?

Może zdjęcie mojego śniadania jednak zmieni świat?

Jak opiszę swoją pustkę? “Przezroczysta”

Jesteśmy formą. Kształtem. Dziecięcą foremką, do której trzeba wsypać piach. Konturem, czekającym na pokolorowanie.

Po wydaniu drugiej powieści chciałem usiąść i pisać kolejną, bo miałem wstępne szkice trzech następnych, ale wiedziałem, że muszę poczekać. Między maratonami trzeba robić przerwy, jeśli nie chce się doprowadzić do kalectwa. Tylko psychopata z premedytacją płodziłby coś co jest kalekie. A to nie ja. Ja to duma i szczęście z każdej strony maszynopisu i walka o dziesiątkę w skali Apgar. Ale musiałem zrobić przerwę.

I weź teraz wyciągnij sobie to wypełnienie, co je miałeś w sobie i spróbuj oddychać jak płuca schowałeś do szuflady. Weź podpisz się pod hasłem, że zielony to kolor szczęścia, jak w lustrze widzisz, że jesteś bezbarwny. Weź zbierz myśli, jak echo grochu rzucanego o ścianę pustego pokoju rozsadza Ci łeb.

No to wziąłem nowy zestaw kredek i koloruję to puste pole.

Dziękuję

Kiedy ktoś usuwa mnie ze znajomych na Facebooku, nie wiem o tym. Kiedy ja usuwam kogoś, on też nie jest tego świadomy. Nikt z nas nie dostaje powiadomienia “Hej, Andrzej Nowak właśnie stwierdził, że wymaże Cię z listy osób, z którymi będzie dzielił się prywatnymi szczegółami swojego życia!”. Po prostu przestajecie się pojawiać na swoich tablicach. Dyżurny zrobił użytek z mokrej gąbki.

Kiedy stwierdziłem, że chcę zniknąć, nie spodziewałem się, że ktokolwiek to zauważy. Bo niby w jaki sposób? W lawinie informacji zasypującej Cię przy każdym odblokowaniu telefonu miałbyś zauważyć, że brakuje moich dwóch płatków śniegu? Nie ma szans. A jednak.

Dziękuję każdemu, kto napisał do mnie z pytaniem czy coś się stało, każdemu, kto postanowił sprawdzić czy wszystko w porządku. To przemiłe i wzruszające, a przede wszystkim ogromnie podnoszące na duchu. W dobie powszechnej izolacji, w świecie, w którym sąsiad nie powie ci dzień dobry mijając cię na klatce schodowej, obcy człowiek martwi się o ciebie. Tak właśnie powinien wyglądać ten świat.

To nie musiała być świadoma potrzeba przerwy. To mogła być depresja. To mogło być coś naprawdę poważnego. Dziękuję za każdy przejaw troski o mnie, jesteście wielcy.

***

Dziękuję również wszystkim osobom, które dopytywały co z książkami. Wy też mieliście spory udział przy puszczeniu domina w ruch. Od dzisiaj “Lunatycy” i “To tylko seks” wracają do sprzedaży. Tymczasem na blogu widzimy się przed trzecim maratonem.

Nigdy nie powinieneś poznawać swoich idoli

Skip to entry content

Myślałem, że przy drugim vlogu będzie prościej, niż przy pierwszym. Nic bardziej mylnego. Nie dość, że nagrywaliśmy go 2,5 godziny, to następnego dnia musieliśmy wszystko zacząć od początku, bo Pan Komputer stwierdził, że nie będzie współpracował i nie odczyta formatu, w którym jest zapisane nagranie. Summa summarum w końcu się udało i jestem zadowolony i z tematu (bo dotyczący pięknych nastoletnich czasów), i z miejscówki (bo wybitnie z duszą) i z kolorów (bo kolorowe).

Posłuchajcie jak wyglądało moje pierwsze spotkanie z moim największym idolem.

Gdzie kończy się lans, a zaczyna przypał?

Skip to entry content

W tym miejscu.

Ci którzy byli na koncercie w Gdyni mówią, że ogień, media piszą, że padaka. Nie wiem czy ćpała, nie widziałem czy piła, nie słyszałem czy jechała z playbacku. Nie przeżywałem, nie wypowiada się. Z grubsza rzecz ujmując, mój stosunek do Rihanny jest dość letni. Na czwartej płycie (Rated R) miała świetnych producentów (między innymi Chase&Status), to też słuchało się jej bardzo przyjemnie. Jednak, gdy na piątej (Loud) zaczęła robić quasi-reggae, poczułem, że to ciut za dużo jak na takiego proste chłopaka jak ja.

Reasumując, ani się nią nie jaram, ani nie uważam, że powinna umrzeć. Muzycznie. Ot, jedna z kilkuset popowych wokalistek, które zarabiają trochę więcej, niż ja.

Dzisiaj chcę się z niej pośmiać z zupełnie innego powodu. Unoszę kąciki ust ku górze, bo…

 

Dziewczyny mają ją za ikonę stylu

Szafiarki wpadają w pół kontrolowany szał, widząc jej kolejne sceniczne kreacje, a ich czytelniczki lajkują na potęgę każde zdjęcie z RiRi wrzucone na fanpejdża. Autorka hitu o parasolce pójdzie na spacer z psem w dunkach – modele Nike Dunk zaczynają znikać z półek. Wyjdzie wyrzucić śmieci w jordanach – to samo. Podejrzewam, ze gdyby zaczęła się bujać po plaży w wełnianych kalesonach, to wylansowałaby to na globalny trend i nie miałbym w czym chodzić w zimie, bo fabryki nie nadążyłyby z produkcją.

Jest liderem opinii, jest wpływową celebrytką, jest trendsetterką, ale…

 

To co miała na sobie na Openerze, to przypał

Nie wiem, czy bardziej wygląda jak bezdomna, czy jak ofiara nieudanej wyprawy na dostawę w lumpeksie. Parafrazując Cezarego Pazurę w ostatniej dobrej polskiej komedii – gdybym nie wiedział, że to światowa gwiazda, pomyślałbym, że te ciuchy ukradła z pomocy dla powodzian. Albo znalazła przy koszu PCK.

Tak wsiowych spodenek nie zakładały w podstawówce na wuefie nawet największe maminsynki. Nie napiszę, że wyglądają jak z targu, bo nawet szorty Adidosa czy Mike są bardziej stylowe. Dołożenie do tego białych trampek za kostkę ma się jak śledź do arbuza – nawet nie leży obok siebie przy transporcie. A ta męska, pseudo-wysokogórska kurtka za duża o 3 rozmiary? Patrząc na nią mam wrażenie, że da się z niej zrobić namiot. Nie wiem, czy RiRi nie miała zaklepanego noclegu do ostatniej chwili, czy po koncercie wybierała się na biwak, ale jej styliści się nie popisali.

Jaram się streetwearem, nie mam nic do vintage’u i bardzo lubię oglądać hipsterki, ale ten zestaw to siara po całości.

Powiedzmy to sobie wprost: król jest nagi.