Close
Close

Smak krwi na zębach i zapach zwycięstwa

Skip to entry content

W podstawówce daleko mi było do najpopularniejszego kolesia w klasie. Dziewczyny nie krzyczały mojego imienia w trakcie meczów na wuefie, koledzy nie klepali mnie po plecach, gdy zdobywaliśmy gola. Pewnie dlatego, że nigdy żadnego nie strzeliłem. Zawsze stałem na bramce, a jedynym momentem, gdy zwracano na mnie uwagę, była chwila gdy ktoś strzelił gola mnie. Słyszałem wtedy, że tylko baba mogłaby puścić taką szmatę pod nogami i że do niczego się nie nadaję.

Widziałem ich pogardliwe spojrzenia, słyszałem ich szyderczy ton. Niewiele jest rzeczy, które mogą mocniej uderzyć w 11-letniego chłopca, niż dezaprobata rówieśników. Nawet już później, jako dorosły człowiek, mało kiedy czułem się tak beznadziejnie. Nawet gdy dowiedziałem się, że dziewczyna, w której jestem śmiertelnie zakochany zdradza mnie. Nawet, gdy wyrzucono mnie z pracy w innej części Europy i zostałem bez środków do życia.

W gimnazjum dalej nie byłem królem strzelców, ani wybitnym obrońcą. Może przeciętnym podawaczem piłek. W dodatku nauka przychodziła mi na tyle łatwo, że widząc oceny w dzienniku nauczyciele nazywali mnie prymusem. Koledzy kujonem. I tak też traktowali. Jeśli byłbym z willowego osiedla, z „dobrego domu”, miał rodziców biznesmenów, to pewnie nie robiłoby to na mnie wrażenia. Chodziłbym do prywatnej szkoły, miał wokół podobnych sobie i każde ferie spędzał w Alpach, a wakacje nad Morzem Śródziemnym. Ale nie byłem.

Mieszkałem w szarym bloku na jeszcze szarszym osiedlu, a od 16-go roku życia jeździłem na wakacje tylko wtedy, gdy sam na nie zarobiłem. Zbyt biedny na wyższe sfery, zbyt inteligentny na patologię. Nie pasowałem tam ewidentnie.

Przez długi czas próbowałem się wpasować na różne sposoby, ale to nigdy nie wychodziło. Do której grupy bym nie równał, zawsze odstawałem. Nowobogaccy traktowali mnie z góry. Jak egzotyczną ciekawostkę. Zresztą przy bliższym poznaniu nie mieli do zaoferowania nic poza markowymi ciuchami, sklepową wódką i smakowymi fajkami. Ich życie było równie puste, co kolorowe. Klasa robotnicza z kolei, nie wymagała noszenia na sobie równowartości kwartalnej pensji rodziców, ale z definicji zakładała wyzbycie się marzeń i równanie w dół. A nie po to chodziłem z głową w chmurach, by patrzeć pod nogi.

Chciałem rzeczy, których nigdy bym nie dostał godząc się ze swoim losem, a które były zbyt atrakcyjne, bym mógł je po prostu odpuścić. Wiedziałem, że jeśli chcę je mieć, muszę o nie zawalczyć. I tak zrobiłem.

Każdą jedną rzecz, którą mam zawdzięczam sobie. Praca, pieniądze, podróże, miłości? Krew, pot i łzy. Wszystko co przeżyłem, wszystko do czego doszedłem, wszystko co osiągnąłem, było okupione walką. Walką na noże, walką wręcz, walką na spojrzenia, gesty i siłę woli. Bywały dni, że budzik wyrywał mnie ze snu gięciem metalu o metal. Bywały tygodnie, że nie schodziłem z pola bitwy – dzień i noc w gotowości. Bywały miesiące, że jedyne o czym marzyłem, to zasnąć i się nie budzić.

Tyle razy chciałem się poddać. Oddać grę o wszystko walkowerem, powiesić niespełnione ambicje na haku i wrócić na tarczy. Przestać szarpać się z losem o marzenia, podkulić ogon i zadowolić się padliną, którą rozrzuca po bezdrożach. Łokcie zdarte, kolana zdarte, kostki na pięściach niezagojone od zawsze. Czasem mam wrażenie, że jedyne co dostałem za darmo, to życie. Choć każdy dzień przypomina mi jaką płacę za nie cenę. I gdy już chcę odpuścić i zostać biernym trybem w maszynie, to nie mogę. Ten ból z dzieciństwa, to pragnienie oszukania przeznaczenia nie pozwala mi.

Za długą drogę przeszedłem, zbyt wiele rzeczy poświęciłem, za dużo wyrzeczeń kosztowało mnie dojście tu gdzie jestem. Miałbym zawrócić pod koniec szlaku? Zatrzymać się metr przed metą? Zejść do podnóża góry, gdy widać już jej szczyt? Pozwolić sobie kolejny raz otrzeć się o sukces? Obejść podium dookoła, gdy mogę na nie wbiec? Popatrzeć na trofeum zamiast, trzymać je w dłoniach?

Nie mogę. Pcha mnie naprzód smaki krwi na zębach i zapach zwycięstwa.

autorem zdjęcia jest Simon Plestenjak
---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Jaki motywujący tekst! Są dreszcze, a to chyba najlepsza reakcja jaką autor może wywołać u czytelnika :)

  • Ven

    Ale mnie zatkało! Wow. Ten tekst jest mistrzowski.

  • Ola

    Genialne. Uwielbiam każdy Twój tekst. Każde zdanie. Kurczę, każde słowo!
    Wszystko, wszystko, wszystko!:) Dzięki!

  • Nie napiszę niczego nowego, czego by nie stwierdzili moi poprzednicy. PLUM, wpadłeś do mojego rssiaka. Będę zaglądał częściej.

  • Cieszę się że w latach mojego dzieciństwa świat nie dzielił się na ludzi z wyższych sfer i patologię tylko było coś pomiędzy gdzie świetnie się czułem. Rozumiem że rozwiązaniem problemu wyalienowania było dla Ciebie osiągnięcia sukcesu w postaci bloga i niezależność finansowa (w komentarzach określasz to mianem „zwycięstwa”). Teraz możesz podróżować i poznawać świat. Dzięki temu nie jesteś już gościem ,który nigdzie nie pasuje. Jeśli o to chodziło w tym tekście to gratuluję odnalezienia rozwiązania problemów(bez ironii). Zrealizowanie marzeń własnym uporem i ciężką praca jest godne naśladowania.

  • mm

    w sumie tekst spoko i pewnie dla wielu osob b. bliski, choc prawde mowiac mieszkajac w miescie i majac edukacje i dach nad glowa jestes w sytuacji znowu nie tak tragicznej, znowu stayfly to jeszcze nie google, a ton i opis przeciwnosci conajmniej wyniosly :P

    • mm

      co nie zmienia faktu ze kierunek jest dobry i warto nasladowwac =]

    • Chyba nie zrozumiałeś tekstu, może przeczytaj jeszcze raz.

      • mm

        podtrzymuje swoja opinie, ale sprecyzuje ja inaczej, codziennie slyszy sie biadolenie o tym jak to wszyscy maja zle i pod wiatr, tyle, ze najczesciej to tylko pozorne braki wynikajace z zestawienia z lansowanym globalnie ‚zadowalajacym poziomem zycia’, a realnych problemow brak. Ani nie maja szczegolnie ciezko, ani szczegolnie mocno nie walcza z systemem. Generalnie obetnij w myslach sobie noge, dorzuc astme, ojca w pirdlu, wielodzietna rodzine i zamieszkaj pod wschodnia granica – juz codzienne zycie jest latwiejsze. Moze Ciebie to nie dotyczy, to uogolniona refleksja

        • Nie mam zamiaru teraz opisywać swoje drogi życiowej z pieczołowitością kronikarzy wojennych, żeby udowodnić Ci, że nie masz racji. Cieszę się, że u Ciebie wyjście ponad przeciętną odbyło się lekko, przyjemnie i bez większych problemów.

          • mm

            nie traktuj tego osobsicie, sam generuje 90% swoich problemow, ale zajelo mi kilka lat, aby to zauwazyc, mysle ze to dosc typowy wynik w naszym, calkiem dobrze ustawionym spoleczenstwie

          • Jasne, że sami tworzymy większość naszych problemów, ale w zależności od tego z jakiego środowiska się wywodzisz, jakie masz wsparcie i jakie perspektywy, możesz mieć albo łatwość w rozwiązywaniu ich, albo zupełnie przelatywać nad nimi nie musząc zwracać na nie uwagi, albo zostawać z nimi na zawsze nie wiedząc jak je rozwiązać.

  • Jak się to dobrze czyta. Jaki kunszt :) Dzięki !

  • Rita

    Czasami jak czytam Twoje teksty mam Cię stanowczo dość, ale tym razem powaliłeś mnie na kolana. Ten wpis daje tak ostrego kopa do życia, ze chyba w najbliższych godzinach zrobię kilkanaście pozycji z listy „do zrobienia” z głosem w głowie „Pcha mnie naprzód smaki krwi na zębach i zapach zwycięstwa. „

  • Agg

    Tylko czym jest to „zwycięstwo”?

    • Nie ma uniwersalnej definicji, która dla wszystkich byłaby prawdziwa. To tak jak ze szczęściem, czy miłością, każdy indywidualnie musi określić czym to dla niego jest. Dla mnie w tym kontekście zwycięstwo, to dojście do takiego poziomu w zarabianiu na blogu, w którym nie będę musiał robić absolutnie nic innego, tylko i wyłącznie pisać, nagrywać i podróżować w najbardziej odległe zakątki, poznając świat.

  • Rafal

    A do mnie jakoś tekst nie trafił…

    Może dlatego że jestem raczej realistą, twardo stąpam po ziemi, i takie pseudo poetyckie pisanie jakoś średnio do mnie przemawia.

    Ta codzienna walka, o której piszesz, nazywa się życie i każdy z nas ją toczy.

    Sam pochodzę z tzw. klasy robotniczej i określenie że tacy jak ja „wyzbywają się marzeń i równają w dół” to chyba zbyt duże uproszczenie. Po prostu spełnianie marzeń w takim przypadku jest utrudnione a życie nie jest usłane różami i trzeba realnie patrzeć przed siebie żeby dać sobie radę.

    I jeszcze jedno. Może trochę zbyt osobiście to odbieram ale z tego fragmentu: „Zbyt biedny na wyższe sfery, zbyt inteligentny na patologię” to trochę wynika jakby sugestia że klasa robotnicza = patologia. Lekka przesada chyba…

    Pozdrawiam.

  • Marta

    Mam ciarki
    Bardzo dobry tekst, napisany jakby dla mnie :)

  • Justyna Sekuła

    Witaj.

  • Pawel Bielecki

    Jedyne co nam pozostało to walka o czynsz i jedzenie – to jest takie hmm ostateczne, takie „życiowe”. Jesteśmy podobni, nie byłem prymusem na w-f, nie jarało mnie to, było bo było. Byłem nawet przy kości, powiedzmy. Pielęgnowałem w sobie fightera jakim stałem się teraz i mam tę dziką satysfkację z tego, że Ci wielcy siatkarze, wielcy koszykarze są teraz otyli, gdzie ja jestem hmm w całkiem dobrej formie. Gdzieś ich ta wielkość ze szkolnych ławek wyparowała, a ja, my, z beta, staliśmy się alfa. My się nie zatrzymujemy, ze szczytu trzeba zejść – to normalne, więc my nawet schodząc się nie zatrzymujemy. Ja i Ty i inni podobni.

    • Karzeł

      Wielcy siatkarze siedzą pod budką z piwem i zbierają drobne na Wojaka :)

    • Coś podobnego miałem napisać. Mnie bawi to, że Ci „samce alfa” z podstawówki i liceum dziś płaczą nad swoim przegranym życiem. Albo siedzą w zakładach, albo stoją pod spożywczakiem. Ci sami „wielcy”, którzy lata temu szydzili z tych co chcieli się uczyć, dziś, po rozwodach, z przeszłością, problemami alkoholowymi robią kariery jako ochroniarze w dyskontach spożywczych. I jak to zauważył Jan – wyzbyci marzeń i równający w dół – zastanawiają się jak spędzić kolejny bezsensowny wieczór: VanPur czy Kuflowe?

  • Bardzo fajny tekst. I chociaż czasem mnie irytujesz i wydajesz się niemiły to muszę powiedzieć, że większość Twoich tekstów czytam jednym tchnieniem:) Nigdy nie można się poddawać, zwłaszcza jak czuje się, że jest się blisko nawet jeśli miałoby to oznaczać, że nasz cel znajduje się po drugiej stronie grubego muru. Mam podobne odczucia jak Ty. Też wydaje mi się, że szukając drogi często próbowałam się gdzieś wpasować. Człowiek uczy się na błędach i to jest najpiękniejsze. Ale najważniejsze jest mieć po co żyć i walczyć o to. Życzę Ci żebyś jak najszybciej poczuł smak zwycięstwa:)

    • Karzeł

      Człowiek uczy się na błędach i to jest nasmutniejsze, bo musi ich tyle popełnić…

      • Czy ja wiem czy to jest smutne? Myślę, że bez nich życie nie miałoby żadnej wartości i byłoby cholernie nudne:)

  • W pewnym sensie w tym wpisie odnajduję analogię do moich doświadczeń.
    Nie ma co się szczypać z życiem, trzeba przeć do przodu. Jak brać, to garściami, jak kraść, to miliony. :)

  • psychophaze

    Marzyciele mają do siebie to, że latają wysoko w chmurach. Co jest dobre. Jednak upadki z takich wysokości mogą okazać się makabryczne w skutkach. Na szczęście mnie mama karmiła danonkami, więc mam mocne kości. Spadając nabijam sobie co najwyżej siniaka, wstaję i lecę dalej. Mam nadzieję, że Ciebie też karmiła i bezpiecznie wzlecisz na szczyt! :)

    • Wyznaję zasadę, że lepiej umrzeć spadając z wysokości, niż całe życie zastanawiać się jakby to było się na nią wznieść.

  • lekk

    ‚Zawsze stałem na bramce, a jedynym momentem, gdy zwracano na mnie uwagę, była chwila gdy ktoś strzelił gola mnie.’
    ‚Nawet gdy dowiedziałem się, że dziewczyna, w której jestem śmiertelnie zakochany zdradza mnie.’

    Przeczytaj tekst, zanim go opublikujesz. Te zdania brzmią koszmarnie, co do pierwszego ‚mnie’ używamy tylko na początku zdania, w środku i na końcu powinno stać ‚mi’, w obu zrobiłeś jakąś dziwną inwersję, powinno być ‚gdy ktoś strzelił mi gola’ i ‚dziewczyna (…) mnie zdradza’
    Pozdrawiam
    grammar nazi

  • Joanna Sambora

    taki tekst przy dobrej muzyce jest jak oczyszczenie. Dzięki ;>

  • Julita Balcerzak

    Ależ z wieloma aspektami Twojego życia się utożsamiam, ze mną jest bardzo podobnie… Świetny tekst.

  • Jak masz pisać takie dobre teksty to częściej wyjeżdżaj ;)

  • Venegoor

    heh już wczoraj wchodziłem i czaiłem czy nie ma nic nowego. a tu dziś niespodzianka :) dobrze że wróciłeś. brakowało takich tekstów :)

Nie odniesiesz sukcesu, jeśli nie będziesz jak założyciel McDonald’s

Skip to entry content

W latach dwutysięcznych, kiedy miałem 13 lat i szedłem do gimnazjum, ukazała się „Kinematografia” Paktofoniki i nie dało się odpędzić od kawałka „Jestem Bogiem”, a Polska przeżywała pierwszy boom na hip-hop. Na każdym osiedlu było po 5 składów, a w każdej klatce był ktoś, kto pisał teksty, składał podkłady, freestyle’ował albo chociaż robił beatbox. W tych czasach na palcach połowy ręki mogłem policzyć znajomych, którzy nie chcieli być jak Magik, Fokus albo Rahim. Co nocy w głowach śnił się ten sam sen projektowany na wewnętrznych stronach powiek – zostać gwiazdą rapu.

Wielu moich kolegów było przekonanych do szpiku kości, że kariera muzyczna czeka na nich tuż za rogiem, ale zatrzymywali się na etapie odłożenia pieniędzy na mikrofon. Czy nauki programu do obróbki dźwięku. Albo popracowania trochę z emisją głosu. To nie były przeszkody nie do przejścia na „zasadzie nie mam nóg, ale chcę biegać w maratonach”. To były po prostu kolejne etapy, które każdy musiał przejść, jeśli faktycznie zależało mu na zajmowaniu się muzyką. Do ich pokonania potrzebny był tylko czas i praca. Tylko tyle. W świetle tych faktów zaskoczę Was, jeśli powiem, że większość z nich nigdy nie nagrała nawet pierwszej płyty demo?

W 2013 kiedy rzucałem studia, część moich znajomych z uczelni miała genialne pomysły na biznes. Swój biznes. Na którym mieli zarabiać miliony, wydawać miliardy i obracać bilionami. Do dzisiaj, z tych kilkunastu osób, do etapu założenia własnej działalności gospodarczej doszedł tylko jeden kumpel. Jeden. Reszta nawet nie spróbowała, odpadli na etapie zgooglowania frazy „jak założyć firmę”.

W tym samym roku internetowe pamiętniki przeżywały apogeum swojej popularności, a facjaty blogerów wisiały na billboardach w całym kraju. Polska dowiedziała się, że nie tylko nastolatki prowadzą swoje stronki w sieci, a ich czytelnicy, że NAPRAWDĘ da się na tym zarobić. Blogowałem wtedy drugi rok, i jeździłem po tylu konferencjach branżowych na ile pozwalało mi 1200zł, za które w tamtym czasie się utrzymywałem. Tłukłem się po kilkanaście godzin w jedną stronę śmierdzącym, nieogrzewanym PKP na drugi koniec kraju, żeby dowiedzieć się jak zrobić sobie pracę z hobby i spotykałem ludzi, którzy przyszli tam po to samo. Każdy z tych pod sceną, chciał być jak ci na scenie – zarabiać na swojej pasji. Żyć na własny rachunek, będąc samemu sobie szefem, a nie tylko trybem w machinie, chodząc do zakładu pracy.

Cześć z tych osób uprawiała odtwórczy recycling tego, co jakiś czas temu zdążyli już zrobić znani i lubiani, ale część miała naprawdę odkrywcze, nietuzinkowe pomysły i tematykę o niebo i piekło ciekawszą niż moja. Z obu tych grup, dzika liczba osób zrezygnował z planu podboju świata zaledwie po kilku, kilkunastu miesiącach.

Czemu? Bo pieniądze nie przyszły tak szybko jak się spodziewali. Bo brakowało im jednej cechy, którą miał założyciel McDonald’s.

Sylvester Stallone

Syn imigrantów, urodzony z częściowym paraliżem twarzy, wykrzywieniem dolnej wargi i  zaburzeniami mowy, które zostały mu na całe życie. Gość o ekspresji taboretu kuchennego i zdolnościach aktorskich paździerzowej półki, z sylwetki przypominający manekina w sklepie militarnym. Do 24-go roku życia jego najlepiej znaną światu umiejętnością było kasowanie biletów przy pomocy dziurkacza. Mimo to, postanowił, że zostanie aktorem. I to nie byle jakim. Oscarowym. Gwiazdą kina znaną na całym świecie.

Dziś chyba nie ma człowieka, który nie widziałbym „Rocky’ego” albo „Rambo”? Dopiął swego, mimo, że ze scenariuszem do filmu o bokserze musiał nachodzić się po studiach filmowych bardziej niż Robert Korzeniowski, bo wszyscy mówili mu, że to padaka, której nikt nie obejrzy.

Peja

A w zasadzie Ryszard Andrzejewski, urodzony w latach 80-tych na poznańskich Jeżycach. W epicentrum patologii i beznadziei, gdzie po zmroku nie zapuszcza się nawet policja. Gdy miał 12 lat zmarła jego mama, od tego momentu wychowywał go w pojedynkę ojciec alkoholik, którego nowotwór zabił 8 lat później. Mimo wszystkich przesłanek ku temu, by spędzić życie zbierając na wino w bramie, postanowił, że będzie muzykiem i zajmie się nieistniejącym wówczas w Polsce gatunkiem. Rapem.

Od 1995 do 2000 roku nagrał 4 albumy, które ukazały się jako legalne wydawnictwa dostępne w oficjalnej sprzedaży, jednak zupełnie nie przełożyły się na sukces komercyjny i popularność, przez co Peja dalej żył na skraju ubóstwa. Półtora roku później, cały czas dorabiając dorywczo w pracach fizycznych by mieć na podstawowe wydatki, nie poddając się, kolejny raz zmieniając wytwórnię i kolejny raz spędzając setki godzin przy tworzeniu muzyki, jako zespół Slums Attack nagrał płytę „Na legalu?”.

Płytę, która sprzedała się w ponad 100 000 egzemplarzy pokrywając się platyną i na stałe otwierając Peji drzwi do świata dobrobytu, spełnienia artystycznego i show-biznesu.

Założyciel McDonald’s

Choć jeśli miałbym być ultra dokładny, to powinienem napisać „populyzator McDonald’s”. Podwaliny pod globalną sieć barów szybkiej obsługi w rzeczywistości stworzyli dwaj bracia – Richarda i Maurice’a McDonald – zakładając mały bar w San Bernardino, ale to właśnie Ray Kroc sprawił, że ten lokalny biznes stał się globalny, rozprzestrzeniając BigMaca na cały świat.

Ray zanim stał się multimiliarderem, już na zawsze zmieniając najważniejszy punkt szkolnych wycieczek do Krakowa z Sukiennic na McDonald’s, pokonał kilka niepowodzeń i zawodów. Całe życie chciał stworzyć wielki, skalowalny interes, biznesowe imperium, które zapisze się na kartach historii, ale nie było nim ani sprzedawanie papierowych kubków, ani mleko w proszku, ani multimiksery. Żeby którymi móc handlować, jak najgorszy akwizytor z bagażnika, musiał zastawić dom i zainwestować wszystkie oszczędności.

Dopiero w wieku 52 lat, gdy większość osób bardziej myśli o emeryturze niż rozwoju zawodowym, trafił na mały lokal w Kalifornii – rewolucyjny jak na tamte czasy, bo nie było w nim kelnerek, a jedzenie podawano w papierowych torbach – który jawił mu się jako amerykański sen, będący korzeniem żyły złota. Kolejny raz, ryzykując finansowo, wywrócił swoje życie do góry nogami inwestując wszystko w rozwój McDonald’s. I tym razem trafił w dziesiątkę.

Mozolnie szukając franczyzobiorców, którzy otworzyliby kolejne lokale i walcząc z braćmi założycielami przy każdej próbie wprowadzenia zmian do interesu, nie poddając się ani razu, gdy jego pomysły były torpedowane, w końcu wepchał ten syzyfowy kamień na sam szczyt. Zamieniając nikomu nieznany, malusieńki McDonald’s w McImperium znane WSZYSTKIM.

Nie dokonałby tego, gdyby nie jedna cena cecha, o której wcielający się w niego Michael Keaton mówi pod koniec filmu.

Wytrwałość

Nic na świecie nie zastąpi wytrwałości. Nie zastąpi jej talent – nie ma nic powszechniejszego niż ludzie utalentowani, którzy nie odnoszą sukcesów. Nie uczyni niczego sam geniusz – nie nagradzany geniusz to już prawie przysłowie. Nie uczyni niczego też samo wykształcenie – świat jest pełen ludzi wykształconych, o których zapomniano. Tylko wytrwałość i determinacja są wszechmocne.

To słowa Calvin Coolidge’a – 30-go prezydenta Stanów Zjednoczonych – które w „McImperium” powtarza Ray Kroc, a którymi kierował się i Sylwester Stallone, i Peja, i ja również podpisuję się pod nimi wszystkimi kończynami. Bo obserwując rzeczywistość i analizując życiorysy osób, które odniosły sukces, jakkolwiek byśmy go nie definiowali, nasuwa się jedna myśl.

Żeby odnieść sukces nie musisz być genialny, odkrywczy, ani nawet ładny. Wystarczy, że będziesz wytrwały.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Nate McBean

 

---> SKOMENTUJ

Od początku istnienia bloga opublikowałem 435 postów. Na początku pisałem krótsze codziennie, później dłuższe co 2 dni. Poważniejszą przerwę miałem rok temu, gdy poleciałem do Londynu szlakiem polskich rodzin, przerzucać paczki w magazynach. Jednak niezależnie czy danego dnia pisałem, czy nie, to świątek, piątek, sobota, niedziela myślałem o blogu. O nowych pomysłach na posty, o kierunkach rozwoju, o tym co jeszcze można zrobić, żeby było bardziej, lepiej, mocniej.

I jest nieźle.

Jestem zadowolony z tego, jak blog ma się jako całość w tej chwili. Podoba mi się szablon, tematy które poruszam i reakcje czytelników. Bywa, że przybijamy sobie piątkę, bywa, że kłócimy się jak rodzeństwo, ale nie jesteśmy sobie obojętni. Cieszy mnie, że jest Was tu tyle i wciąż przybywa, bo bądźmy szczerzy – jakbym chciał pisać tylko dla siebie, to bym pisał pamiętnik. Na papierze. A nie uzewnętrzniał się w najszerzej dostępnym medium.

Tak samo lubię siadać na balkonie/w parku/nad Wisłą i pisać, jaki i chodzić po mieście i szukać inspiracji. Dzięki temu, że prowadzę bloga poznałem kilka bardzo wartościowych osób, dostałem pracę i nabieram szlifu w publicznych wystąpieniach. Póki co wyrzeczenia równoważą się z korzyściami, ale wiem, że jeśli będę konsekwentny w tym co robię, to w końcu szala przechyli się na rzecz tych drugi.

Wiem gdzie chcę dojść, wiem co chcę zdobyć, wiem skąd chcę patrzeć na świat za rok. Mimo to, w tym momencie…

 

Wciskam stop

Muszę odpocząć od życia w sieci. Odetchnąć od smartfonów, netbooków i tabletów. Na chwilę stracić zasięg. Być poza wifi, HSDPA, UMTS i HDWP w awatarach. Zapomnieć co znaczy awatar. Wyrzucić ze słownika cover photo, login, pass i edge rank.

I nie myśleć o tym, czy post, nad którym siedziałem pół dnia, ktoś przeczyta, zleje ciepłym moczem, czy zachwyci się i wyśle połowie znajomych.

Chcę złapać niezdrowy dystans. Przypomnieć sobie jak dobrze żyje się w offlinie. Przez całą dobę. Zostawić telefon komórkowy w szufladzie i poczuć wolność. A nie irytujące uczucie omijania czegoś ważnego. Bo ważne rzeczy dzieją się wszędzie. To tylko kwestia tego, do czego przywiązujesz wagę.

A ja chcę się wyciszyć, po to by zacząć doceniać pierdoły. To, że wiatr wieje, słońce świeci, a woda jest mokra. Potrzebuję przerwy, chcę spojrzeć na wszystko z boku, wrócić do źródeł, wywrócić spojrzenie na świat, blogosferę i samego siebie do góry nogami, po to by…

 

Jechać dalej

Nie chcę się zapędzić w kozi róg. Nie chcę się zapętlić w myśleniu. Nie chcę zjeść swojego ogona. Robię krótką przerwę i wracam! Z nowymi pomysłami, nową energią i jeszcze większą motywacją do działania. Ale przede wszystkim z głodem zwycięstwa! Z wielką, nienakarmioną potrzebą udowodnienia wszem i wobec, kto tu szefuje.

Ten zjazd na pit-stop, nie może zaowocować niczym innym, jak dobrymi tekstami. Lepszymi, niż dotychczas.

Obiecuję.

---> SKOMENTUJ

Warszawski Superman – SA Wardęga, zawsze balansował na granicy dobrego żartu i ordynarnej chamówy. Po niedzielnym filmiku, w którym nachalnie dotyka kobiety po piersiach, wielu fanów odwróciło się od niego, a opinie były bardziej skrajne, niż zwykle. Jednak bardziej to, czy publiczne obmacywanie nieznajomych kobiet jest w porządku czy nie, ludzi zbulwersował fakt, że partnerzy owych niewiast nie reagowali. Mimo, że perfidnie została na naruszona ich nietykalność cielesna.

W dzisiejszym vlogu próbuję wyjaśnić czemu tak się stało, czy są ciotami i czy Sylwester faktycznie powinien dostać w ryja.

---> SKOMENTUJ