Close
Close

W sobotę byłem na parapetówce u nowego znajomego. Poznaliśmy się w okolicznościach ćwierć-biznesowych, a na imprezie byli niemal sami ludzie z branży, toteż większość rozmów toczyła się wokół SEO, Androida i lasek. Usnęła tylko jedna osoba – bynajmniej nie z nudów – także było przyzwoicie. Branża nie branża, najżywsze dyskusje zawsze mają miejsce w kuchni lub na balkonie – w zależności od tego, gdzie można palić – i nie inaczej było tym razem.

Stoję oparty o barierkę. Kłócę się o to, czy cycki Penelopy wyglądają jak wymiona w przedostatnim filmie Allena, w międzyczasie przerzucając się uwagami na temat obcięcia zasięgów na Facebooku. Trochę wrzutek na edge rank, trochę na źle dobrany push-up. Leśmian by tego lepiej nie wymyślił. W kulminacyjnym momencie sporu, gościu, który do tej pory tylko się przysłuchiwał, rzuca magiczne 6 słów – „a czym ty się właściwie zajmujesz?”.

Wiedziałem, że jakiej odpowiedzi bym nie udzielił, będzie próbował podkopać moją profesję i zdegradować ją do poziomu nikogo znikąd, zbierającego puszki po dniach Mrągowa. Spodziewał się pewnie socialowej nindży albo początkującego accounta. No w najgorszym wariancie ułomnego copywritera. Ale w żadnym wypadku nie był przygotowany na tak absurdalną odpowiedź jaką dostał.

Gościu: – A czym ty się właściwie zajmujesz?

Ja: – Piszę bloga.

Gościu: – Co???

Ja: – Piszę bloga.

Gościu: – Ale jak piszesz bloga? O czym piszesz bloga? Ktoś ci za to płaci?

Ja: – Piszę jak żyć, jak nie żyć i ile jest 2+2×2. Czasem bezdomny sucharkiem poratuje albo dostanę półroczny zapas srajtaśmy od jakiejś marki, tak że z hajsem spoko.

Gościu: – A, to fajnie, fajnie… Bloga piszesz, fajnie… Fajnie… Ale co za 5 lat?!?

Jeśli ktoś nie jest w stanie zdeprecjonować tego co robisz, bo nic na ten temat nie wie, w akcie desperacji zarzuci Ci, że to nieprzyszłościowe. Jak to mawiają wyznawcy Puchałke – lepszy taki atak, niż żaden. Odpowiedziałem równie lotnie mówiąc, że za 5 lat albo stopią się lodowce zalewając nas wszystkich, albo dziura ozonowa, albo Al-Kadia, albo noszenie telefonu w spodniach wypali mi jaja. Więc to czy będę pisał bloga, czy łowił ryby w przerębli nie ma większego znaczenia. Po tej błyskotliwej wymianie zdań, wróciliśmy do dywagacji krążących wokół biustów hollywódzkich aktorek, ale to pytanie zostało mi w głowie na dłużej. Bo to dobre pytanie.

„Co będziesz robił za 5 lat?”

Do 6 miesięcy wstecz nie zastanawiałem się co będę robił w kolejnym kwartale, nie mówiąc już o roku, a co dopiero połowie dekady. Nie żebym nie miał jakichś planów, ale wszystko (słownie: WSZYSTKO) było tak zmienne, że raczej żyłem z tygodnia na tydzień. W tej chwili też trudno mi powiedzieć co konkretnie będzie się dziać w moim życiu za 60 miesięcy, dlatego, że to straaasznie odległa data.

Nie boję się, że moda na blogi się skończy i będę musiał iść do korpo. Moda na blogi się jeszcze nawet nie zaczęła. W Polsce z internetu korzysta 17 milionów osób, mnie nie czyta nawet jeden procent z tego. Jeszcze wszystko przede mną. Zresztą kapitał w postaci odbiorców zostaje przy twórcy, a nie na platformie, więc stronki mogą sobie umierać.

Tak, czy inaczej, wiem co będzie za rok. Będę jeździł po festiwalach jako jedno z głównych mediów promujących te wydarzenia i robił foto/wideorelacje. Będę przeprowadzał wywiady z „dużymi” gwiazdami i przedostawał się do świadomości tych, którzy w tej chwili mają w okolicach wczorajszego śniadania to, że zarywam noc, żeby pisać tekst.

Wiem też co będzie za 2 lata. W ramach współpracy z globalną marką odzieżową, będę podróżował po Azji odkrywając egzotyczną muzykę. Być może wraz z jednym z cenionych przeze mnie artystów. Będziemy latać awionetką między kolejnymi krajami i pokazywać instrumenty, których przeciętny europejczyk nie miał prawa widzieć.

Wiem nawet co będzie za 3 lata. Będę promował swoją książkę, mając nadzieję, że kupi ją ktoś poza moją mamą. Bo do tego czasu nauczę się pisać na tyle dobrze, by być pewnym, że sprawdzę się w takiej formie. Aczkolwiek będę się wahał, czy nie przesadziłem z otwartością i czy ludzie przełkną ten temat. W międzyczasie opanuję na poziomie ponad przyzwoicie-zaawansowanym Adobe Premiera i wszystkie kwestie związane z produkcją wideo.

Taki jest plan na najbliższe 3 lata. Ale co będzie za 5 lat? Nie mam najmniejszego pojęcia. To tak daleko.

Może Ty wiesz?

(niżej jest kolejny tekst)

44
Dodaj komentarz

avatar
22 Comment threads
22 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
26 Comment authors
99 odpowiedzi od kolesia, którego czytaszJan FavreRampampamheyahvividbats Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Kaczka
Gość
Kaczka

Za 5 lat będziemy mieli smartfony wielkości dzisiejszych netbooków i wszyscy usmażymy sobie nimi mózgi, także nie ma się co przejmować tak odległymi planami :)

Mjks
Gość

Dziś jestem pewna tylko tego, że za pięć lat… (10 listopada 2018 r.) to będzie sobota!

Caroline
Gość
Caroline

Dokładnie, tego to ja też jestem pewna :)

YOeLL
Gość

Za 5 lat będę blogerem. Przez zajebiście duże „B”.

Wzorem Króla Juliana- „już teraz idzie mi dość niesamowicie”. A będzie jeszcze lepiej :)

Grzeczny Chłopiec
Gość

Trzymam kciuki!

Mjks
Gość

Wszyscy będą!

Garnier
Gość

Za pięć lat będziemy się zastanawiać co będzie za kolejne 5 lat. I tak w kółko, w międzyczasie zastanawiając się co będzie za rok bądź dwa.
Miejmy plany i je realizujmy, nie ograniczajmy tego w czasie :)

Michaeł
Gość
Michaeł

Kto wierzy, że cokolwiek z tego się sprawdzi? Jak Stejflaj chce przyprowadzać wywiad skoro nie potrafi się spontanicznie wypowiadać? Zastanówcie sie.

aaak
Gość
aaak

Tez wlasnie ogarnalem, ze jeden filmik krecil caly dzien, bo pozniej juz ciemno bylo

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

wpis jest wynikiem współpracy z marką Heineken

Gdzie mnie poniesie w 2014 - Heineken Dropped

Przez ostatnie 2 lata zwiedziłem więcej świata, niż przez poprzednie 23. Głównie dlatego, że wcześniej nie miałem kasy, czasu i kasy. Z czasem dalej jest średnio na grzybka, ale hajs się powoli zaczyna zgadzać. Żeby nie oszaleć od nadmiaru gotówki staram się ją regularnie upłynniać, nie tylko przeznaczając na płyny. Zazwyczaj na kino, super-szamę i właśnie podróże. W tej kolejności.

Jako, że w ciągu ostatniego miesiąca w kinie bywałem częściej, niż w domu i mam pełny żołądek, pora na podróże! A w zasadzie plany podróżnicze na przyszły rok. Na pierwszy ogień idzie…

 

Berlin w lutym

Gdzie mnie poniesie w 2014 - Berlin
autorem zdjęcia jest kalidospokipa

W zimie nie ma sensu wybierać się do żadnych ciepłych miejsc w Europie, bo z doświadczenia wiem, że i tak tam nie jest ciepło. W Niemczech klimat zasadniczo jest taki jak u nas, więc nie wygrzeję czterech liter na słoneczku, ale i specjalnie nie zmarznę (mam nadzieję!). A przynajmniej zobaczę, gdzie nasi rodzice jeździli na saksy. To raz. Dwa, wyemigrował tam mój przyjaciel malarz, więc nie mógłbym nie pojechać go odwiedzić (i tak jest zły, że wpadam dopiero w lutym, a będzie jeszcze bardziej, że wymieniam go dopiero jaki drugi powód, wiec nie mówcie mu nic, ok?).

Druga wycieczka w nowy roku, to…

 

Paryż w kwietniu

Gdzie mnie poniesie w 2014 - Paryż
autorem zdjęcia jest Juanedc

W Paryżu byłem w przedostatnie wakacje i uległem wszystkim stereotypom związanym z tym miastem. Jest po prostu PRZE-PIĘ-KNE! Dominuje śliczna, jasna zabudowa, na każdej ulicy są dziesiątki przytulnych kawiarenek i po całej stolicy można swobodnie poruszać się rowerem. A przede wszystkim jest masa ogrodów i parków, w których ludzie piknikują nie tylko po pracy, ale i w środku dnia, pijąc wino, jedząc sery i wytwarzając atmosferę ogólnej szczęśliwości! Najchętniej zamieszkałbym tam na kilka lat, ale w tej chwili mam inne priorytety, więc wpadnę tam tylko na Wielkanoc.

Świąt w plenerze jeszcze nie miałem. Tak samo jak nie miałem okazji być w kraju, który jest wielkości miasta, w którym mieszkam. Dlatego punkt trzeci, to…

 

Malta w lipcu

Gdzie mnie poniesie w 2014 - Malta
autorem zdjęcia jest Giorgos~

Malta pod względem powierzchni jest nawet mniejsza, niż Kraków. Co prawda tylko o kilka kilometrów kwadratowych, ale zawsze. Natomiast co do liczby ludności, to Gród Króla Kraka jest niemal dwukrotnie większy! Strasznie mnie to ciekawi, jak się żyje w takim państwie-mieście, jaki ma to pływ na mentalność, zwyczaje i kulturę tamtejszej ludności i czy oni w ogóle ze sobą wytrzymują. Chcę tam lecieć w dużym stopniu z pobudek socjologiczno-psychologicznych, ale nie bez znaczenia jest fakt, że średnia temperatura w lecie to 32°C.

Ciepełko to również powód dla którego chcę odwiedzić…

 

Egipt w listopadzie

Gdzie mnie poniesie w 2014 - Egipt
autorem zdjęcia jest jazzalnero

Podobno był tam co drugi Polak i już siara tam latać. Ja chyba jestem tym pierwszym, bo nie byłem i w żadnym wypadku nie czuję obciachu w poznawaniu starożytnych cywilizacji. Z wypiekami na twarzy będę zwiedzał budowle, które trudno byłoby wznieść przy użyciu dzisiejszej technologi, a powstały tylko dzięki pracy ludzkich rąk. Równie chętnie pośmigam w japonkach, grzejąc się przy basenie, gdy w Polsce będzie trzeba już wbijać się w płaszcze i uważać na kałuże. Dodając do tego brak tłumów, które są WSZĘDZIE latem, zapowiada się wybornie.

Jak zauważyliście (lub nie), podróże w przyszłym roku zaplanowałem tak, by w każdym kwartale gdzieś wybyć. I co do samego planowania, to jeśli mogę coś ustalać z wyprzedzeniem, staram się to robić, bo spontaniczne wypady są super, ale ogólne założenia, że „w przyszłym roku gdzieś pojedziemy”, zazwyczaj zostają na poziomie niedookreślenia. Albo to niedookreślenie zamienia się w bardzo konkretne kiedyś”. Czyli „nigdy”. Dlatego zachęcam Was…

 

Planujcie, planujcie i… szukajcie okazji!

Pochwalcie się w komentarzach jakie państwa i miasta chcecie zobaczyć w przyszłym roku. Jak zostawicie po swoich założeniach trwały ślad, to większe prawdopodobieństwo, że faktycznie zostaną zrealizowane. A i ja podejrzewam, że będę miał trochę inspiracji na kolejne wojaże. Jeśli natomiast wciąż nie macie pomysłu gdzie polecieć, „zwykłe” podróżowanie Was nudzi i chcielibyście coś extra, to… dobrze!

Na stronie Heinekena wciąż trwa podróżniczy konkurs, w którym co miesiąc możecie wygrać dziką wyprawę w nieznane dla siebie i osoby towarzyszącej. Akcja oparta jest o aplikację, w której na podstawie losowo wybranej lokalizacji w Google Street View trzeba określić jaka to część świata. Im dokładniej zaznaczycie miejsce na mapie, tym większa szansa, że uda Wam się pójść w ślady Kuby i polecicie w równie egzotyczne miejsce co Filipiny. Poza samą podróżą, zgarnąć można też aparaty Leica i Kindle, a już abstrahując od wszystkiego, ta gra po prostu wciąga.

To co, skąd przyślecie mi pocztówkę w przyszłym roku?

Zobacz „Chce się żyć”. Sprawdź czy jesteś człowiekiem

Skip to entry content

Chce się żyć - Dawid Ogrodnik recenzja

Co 3 sekundy ktoś na świecie podejmuje próbę samobójczą. Co 40 sekund ta próba jest udana. Media już nie informują o każdej śmierci. Donoszą tylko o tych najbardziej spektakularnych. Ewentualnie dotyczących znanych osób. Czasem jakiś efektowny zamach na tle religijnym przedostaje się do naszej świadomości, ale niusy o śmierci żołnierzy ginących na froncie już zupełnie nas nie ruszają. To rutyna. Media wraz ze zwiększeniem prędkości przesyłu informacji coraz bardziej nas znieczulają.

Kobieta musi poćwiartować swoje dziecko albo zakopać je w beczce, żeby obudzić w nas wrażliwość.

Częściej zobojętniamy się na rzeczywistość, niż ją zmieniamy. Nie usuwamy z ulic bezdomnych, ani nie przygarniamy ich do swoich mieszkań. Nie tworzymy gett dla dzieciaków z patologicznych rodzin, ani nie czytamy im książek. Nie łamiemy rąk damskim bokserom, ani nie wysyłamy ich wraz z żonami na terapie. Nie reagujemy. Zamykamy oczy, zatykamy uszy i uodparniamy się. Sygnały wysyłane przez otaczających nas ludzi przestają docierać.

Szczepionka na empatię działa.

Potrzebujemy coraz silniejszych bodźców, coraz mocniejszych wydarzeń. Wypadek musi się zdarzyć przy nas, żebyśmy zwrócili na niego uwagę. Musimy być naocznymi świadkami tragedii, żeby pochylić się nad jej ofiarami i zastanowić nad ich losem. To co szokowało naszych rodziców dla nas jest nudną codziennością. Zwykłe historie nie zasługują na naszą atencję. I piszę „naszą” bo nie jestem wyjątkiem. Też ignoruję żebraków, wyrodne matki i mężów alkoholików.

Ale nie uodoporniłem się do końca. Są we mnie ludzkie odruchy.

Wczoraj byłem na „Chce się żyć”. Siedziałem na sali kinowej pośród kilkudziesięciu osób, gapiłem się w ekran i płakałem. Normalnie, publicznie płakałem. Na początku próbowałem się powstrzymywać, tłumić emocje i hamować łzy, ale nie dałem rady. Ten film otworzył mnie łomem. Jest tak mocny, a jednocześnie subtelny, że nie da się na nim utrzymać wyuczonych reakcji. Współodczuwanie krzywdy drugiej osoby wygrało z obojętnością.

Zdałem – jeszcze nie jestem wypraną z uczuć kukłą ubraną w modne ciuchy. Sprawdź czy Ty też.