Close
Close

Ludzie nie lubią podnosić pieniędzy z ziemi

Skip to entry content

Nigdy nie rozumiałem tej paplaniny o tym, że pieniądze leżą na ulicy.

Niby gdzie? Raz w 3-ciej gimnazjum znalazłem dwie dyszki przy kościele i tyle. Od tego momentu nawet piąteczka mi się nie trafiła. Dobra, wiedziałem, że to taka metafora i odnosi się do tego, że zarobić można na wszystkim, tylko trzeba mieć pomysł, ale i tak mnie to nie przekonywało. Pomysłów zawsze miałem od groma, a pieniędzy z nich zero. Inna sprawa, że nigdy nie wiedziałem jak je zrealizować i już po kilku pierwszych przeszkodach poddawałem się.

To hasło o kasie przy chodniku zaczęło mieć dla mnie większy sens dopiero po książce Kominka…

 

„Bloger”

Tomek Tomczyk - Kominek - bloger

Jest w niej wszystko co musisz widzieć, żeby prowadzić bloga. Wszystko. Oczywiście bloga, którego będzie czytał ktoś poza Tobą i automatem do ściągania adresów e-mail ze stron.

Tomek prowadzi za rączkę po kolejnych etapach tworzenia internetowego pamiętnika. Od wyboru domeny, przez tworzenie tekstów, po animowanie społeczności. Kwestie, które rozkminiałem tygodniami wyjaśnione są czarno na białym na zaledwie kilku stronach. Wnioski, do których dochodziłbym miesiącami dostałem podane na tacy pod sam nos. Większość rzeczy, które wiem o blogowaniu, wiem z tej książki. I szczerze mówiąc, byłem mocno zdziwiony, czemu ktoś chce dzielić się tą wiedzą.

Gdybyś znalazł skrzynię ze złotem rozdawałbyś mapy z drogą do niej na lewo i prawo?

Ha! Zdziwiłbyś się, ale mógłbyś to zrobić, a ludzie i tak nie doszliby do skarbu. Czemu? Bo…

 

Ludzie nie wierzą, ludziom się nie chce

Są dziesiątki poradników jak zostać dobrze zarabiającym grafikiem. Setki jak stać się świetnie zarabiającym programistą. I pewnie z 15 jak prowadzić z powodzeniem firmę remontowo-wykończeniową w Wielkiej Brytanii.

I co? I nic.

Ludzie je kupują, czytają i odkładają na półkę. Mimo, że dostają gotowy przepis na sukces nie wierzą w niego. To dla nich za mało. Musieliby zobaczyć na własne oczy, musieliby dotknąć. Ale żeby to się stało, musieliby zacząć działać. Zamknięta pętla.

Wracając do mojego podwórka, ile znacie blogów, które wybiły się odkąd wyszła ta książka? I mówiąc wybiły, mam na myśli zauważalne zwiększenie liczby czytelników i kampanii reklamowych. Dwa? No dobra, z moim to trzy. A powinno być ich ponad tysiąc licząc po ilości sprzedanych egzemplarzy. Co z resztą osób, które ją kupiły? Czyżby nie chciało im się ugiąć nóżek, żeby podnieść pieniążka z ziemi?

Założę się o dobrą pizzę, że to brak wiary. Nie wierzą że stosowanie się do zwartych w niej porad może przynieść efekty. I tak samo będzie z…

 

„Blog. Pisz, kreuj, zarabiaj”

Tomek Tomczyk - Kominek - blog - pisz - kreuj - zarabiaj

Skończyłem czytać ją w piątek i moją pierwszą myślą było „łouł! Dzięki Tomek za drogę do El Dorado!”. Drugą „yyy, premiera była tydzień temu, a ja ją przeczytałem dopiero teraz, co znaczy, że muszę się pospieszyć… zadzieram kiecę i lecę!”. Trzecią „wyluzuj, z porad w tej nie skorzysta więcej osób, niż w poprzedniej. Możesz znów zacząć sypiać bez Xanaxu”.

W drugiej części poradnika dla blogerów jest wszystko, co musisz wiedzieć o zarabianiu na blogu. Wszystko. Jest sporo o podejściu do pisania i cechach wyróżniających dobrego twórcę. Pojawiają się też wątki związane z nastawieniem do pieniędzy jako takich, ale przede wszystkim są konkrety.

Przykłady najczęstszych błędów i dobrych praktyk. Przykłady dobrych i złych kampanii. Przykłady adekwatnych stawek i tych nie do końca.

Jest o tym za co brać, kiedy brać i ile. Jest o tym co robić, żeby w ogóle ktoś chciał Ci dać. I o tym, co robić, żeby nigdy w życiu nikt Ci nie wysłał maila zatytułowanego „współpraca”. Jest o grzeszkach, potknięciach i głupich pomysłach. Jest sporo o kreowaniu i zarządzaniu wizerunkiem, i o naciągaczach, którzy będą Ci oferować zrobienie tego za Ciebie. Jest o wszystkich rzeczach, które chciałem wiedzieć kupując tę książkę, a do których dochodziłbym dużo dłużej, niż przeciętny nastolatek w łóżku.

Jeśli blogujesz, bądź zamierzasz blogować, po to by wyczarować sobie pracę z hobby, to „Blog. Pisz, kreuj, zarabiaj” jest gotową recepturą. Mam tylko małą prośbę, gdy już ją przeczytasz, wrzuć ją ze wersalkę albo do pawlacza i zapomnij o niej. Możesz opowiadać znajomym na przerwie lunchowej, że zdarzyło Ci się coś takiego czytać, ale nie wracaj do niej. Nie podnoś pieniędzy z ziemi.

Nie potrzebuję większej konkurencji.

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Aleksandra

    Doczytałam do momentu „założę się o dobrą pizzę”, potem nagle straciłam zainteresowanie i zaczęłam fantazjować. Wiesz, jak zainteresować kobietę. Jak tylko skończę 5 książek które obecnie czytam, sprawię ją sobie, choć blogerem raczej nie zostanę.

  • Zgadzam się z Tobą odnośnie obu książek i ludzi podejścia do podnoszenia pieniędzy. Chociaż ja akurat miałam to szczęście, że znajdowałam 50tki i 100tki, po takie łatwiej się schylać :-D
    Co do blogów i pójścia w ślady kominka… mam wrażenie, że część osób po prostu nie chce go kopiować i myśli, że trzeba iść dokładnie jego tropem, zamiast robić to co on, ale po swojemu :-)

  • Anucha

    właśnie utwierdziłam się w przekonaniu, że chcę poznać Tomka osobiście.
    A książkę czytam…

  • Ostatnio wszędzie Kominek i jego książki. Powoli zbliżam się do końca pierwszej z nich, a druga już czeka w kolejce. Niesamowity człowiek z tego Tomka:)

  • Ja to widzę tak – jeśli ktoś czuje blogowanie, znaczną część podpowiedzi Kominka wciela w życie intuicyjnie i podświadomie. Natomiast jeśli dla kogoś blogowanie to jakiś twór zupełnie obcy – żadna książka nie pomoże. Książki Kominka zdobywają największe uznanie pośród tych, którzy jeśli nie mają usystematyzowanej wiedzy o blogowaniu (czy w ogóle takową można mieć?), to poruszają się w tym świecie na podstawie swojej intuicji i jakoś im to wychodzi. Wtedy spojrzenie Tomka pozwala im uporządkować to, co już jakoś w głowie im się zrodziło. Ci natomiast, którzy wprawdzie prowadzą bloga, ale zupełnie nie czują klimatu albo bloga nie prowadzą i są przeciwnikami blogosfery – książkę prawdopodobnie skrytykują.

    • „Ja to widzę tak – jeśli ktoś czuje blogowanie, znaczną część podpowiedzi Kominka wciela w życie intuicyjnie i podświadomie. Natomiast jeśli dla kogoś blogowanie to jakiś twór zupełnie obcy – żadna książka nie pomoże.” – jasne, ale podejrzewam, że większość osób kupiła tę książkę jednak ze względu, że „czuje blogowanie” a nie z ciekawości, więc stąd moje pytanie „gdzie te blogi?” :)

      • Gdzieś w odległych przestrzeniach internetu, o których nie wie nikt ;-)

  • To nie do końca jest kwestia wiary w siebie, a jedynie lenistwa. Żeby zostać dobrym blogerem, trzeba mieć to „coś”, taką wewnętrzną chęć pisania. Bo inaczej blog szybko padnie.

    • Nie tyle „trzeba mieć to coś”, co „trzeba robić to coś”, czyli napierdala, ot cała filozofia :)

  • Andrzej Słowik

    A jeszcze abstrahując od wszystkiego to jestem pracodawcą i jak sobie przypomnę jak się ludziom chce pracować i jak zależy na pracy to chuj mię strzela.

  • Andrzej Słowik

    Łu, zapomniałem o kominku już kilka lat O_o Jesteś coś w książce co można zastosować przy prowadzenia bloga firmowego?

    • Przy blogu firmowy raczej przyda się „Bloger”, niż „Blog”, bo w tym pierwszym jest głównie położony nacisk na tworzenie treści, a w drugim na zarabianie, także śmiało możesz zamówić do firmowej biblioteczki :)

      • Andrzej Słowik

        Z kupną webył był good idea, zobaczymy teraz ;>

  • Ja myślę sobie, że bardzo dużo tutaj robi tak zwana pewnośc siebie. Chyba, że zawiera się w określeniu wiara? Bo wierzyć w sukces podany na tacy to jedno ale być pewnym, że rezprezntuje sie wszystkie cechy które na piedestał wynosi Tomek to już inna bajka (ja jeszcze drugiej książki nie skończyłam, pierwsza zrobiła na mnie piorunujące wrażenie). Bo przy całym złotym przepisie na sukces on mimo wszystko (takie ja odnosze wrazenie) sprzedaje opory tym ktorzy nie maja w sobie tego poczucia bezczelnosci „jestem dobry i kij wam w oko jesli myslicie inaczej”. Wiec z jednej strony chwalmy pana, ze napisal ksiazke dla tej garstki ludzie ktorzy ja kumaja i jednoczesnie spijmy spokojnie bo cala reszta ktora to przeczyta bedzie miala za duzo oporow w sobie byc cos z tym robic. Ja wedle jego porad daje sobie rok (moglam przeczytac ta ksiazke rok temu, ale to tylko sprawia ze za rok bede w duzo lepszym punkcie niz bylabym teraz czytajac ja wtedy) na to, ze to zadziala i zacznie sunac niczym bobslej po torze ;)

    • Pewność siebie można w sobie obudzić i wypracować, i chyba właśnie o to chodziło Tomkowi w tych poradnikach, żeby obudzić uśpiony potencjał :)

      • No własnie, ale ten potencjał mają trzy osoby na tysiąc. Reszta myśli, że złapała pana boga za nogi bo oto czyta książkę słynnego Kominka który właśnie im powie krok po kroku co zrobić dla milionów. Ten pozostały procent wyrzucający książke za łóżko jest zawiedziona, że musi wykonać pracę żeby dojść do tego o czym on pisze a nie że to się tak stanie. Myślę, że wiara to tylko czubek góry lodowej tego jakie ludzie mają oczekiwania wobec poradników.

  • dzięki za wpis:) to już wiem co chcę na urodzinowy prezent:D

  • Happier at Life

    Co za przekorny tekst! Niestety, muszę przyznać Ci rację.
    Ale…ale…czekaj, bo ja moich książek Kominka nie odłożę do pawlacza :D

  • M.

    Przekonałeś mnie do przeczytania :)

  • sebek

    Z tym poradnikami to racja. To co ładnie wygląda na papierze nie zawsze jest takie w realizacji i ludzie nie wierzą, że to może działać w ich przypadku.

  • Janek, i Ty padłeś ofiarą recenzji Kominka? Szejm on ju.
    A na poważnie – to naprawdę jest fenomen, że facet daje gotowce, a niewielu potrafi z nich skorzystać. To tak jakby umieć czytać, a nie rozumieć. Sam Kominek nieraz pisze o tym, że chyba głupi jest sprzedając wiedzę wynikającą z kilkuletniego doświadczenia praktycznie za darmo (bo czymże są te grosze, za jakie można kupić książkę), ale znając doskonale specyfikę Polaków jeszcze dłuuuugo może spać spokojnie. Ile to się już naczytałem syfu na jego temat i w dodatku ten swój syf szerzy w tej swojej książce, ojojojoj. Takie lamenty, Janek, dramat. A Tomek się z tego śmieje i niestety ma rację.
    PS
    Czy zostałeś już chociaż raz okrzyknięty wyznawcą Kominka i podrabiającym jego styl kolesiem?

    • Jeszcze nie miałem okazji, ale podejrzewam, że to dlatego, iż tego nie robię :) A co do Tomka, to myślę, że połowa osób zmieniłaby zdanie na jego temat, gdyby spotkała go na żywo i zamieniła dwa zdania :)

      Wracając do książki, to chyba wszyscy autorzy poradników wychodzą z tego samego założenia, co autorzy przepisów kulinarnych – możesz dać ludziom maksymalnie szczegółowy przepis na wołowinę po burgundzku, a i tak będą woleć, żebyś Ty im ją ugotował :)

      • …ale zaczyna być niebezpiecznie, gdy ktoś zrobi wołowinę po burgundzku zmodyfikowaną o parę autorskich składników i ona zacznie smakować lepiej niż oryginał ;) Ale tak jak pisałem, Kominek na razie może spać spokojnie.

        Co zaś do wyznawców i podrabiaczy stylu Tomka – raz już zostałem porównany ma własnym blogu (szok!), ale jakoś dziwnym trafem moi czytelnicy zaprotestowali. Nieźle, co? Miana wyznawcy jeszcze się nie dorobiłem ;), ale i takie określenia spotkałem w recenzjach nowej książki Tomka.

  • John Malkovich

    Przekonałeś mnie :)

    Ps. czekam na mema z tobą „nie śpię, bo piszę posty” :)

7 grillowych sztuczek, które warto znać!

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z piwem Tyskie i przeznaczony jest wyłącznie dla osób pełnoletnich

Jest kilka nierozłącznych par na tym świecie: Tom i Jerry, kawa i papierosy, Charles Xavier i Magneto, orzechówka i mleko, sandały i skarpety, piwo i grill. Z racji aktualnej pory roku, dziś zajmiemy się tą ostatnią, bo biesiada w plenerze, to coś co tygryski lubią najbardziej. Do tytułu MasterChefa mi jeszcze trochę brakuje, ale znam kilka grillowych sztuczek, które ułatwią Wam pichcenie mięska i relaks. Z warzywami w trosce o własne zdrowie wolałem nie próbować, ale podobno też działa.

Nie przedłużając, ruszamy z koksem, jak to zwykł mawiać Pablo Escobar!

Chłodzenie piwa

Jeśli spadła na nas gwiazdka z nieba i nie dość, że mamy dom to jeszcze ogródek przy tym domu, i nie dość, że mamy ogródek, to jeszcze basen w tym ogródku, to powinniśmy złożyć pączki z adwokatem w ofierze, a zaraz potem wstawić do basenu piwa przyniesione przez gości, bo na 99% nie zmieszczą się w lodówce, a picie ciepłego to jak jedzenie frytek bez soli. Może powodować powikłania.

Jeśli świat kocha nas trochę mniej i nie mamy tego basenu, to w radzeniu sobie z oziębianiem trunków pomaga wanna zalana zimną wodą, a jeśli świat kocha nas jeszcze mniej i nie mamy nawet tej wanny, to zawsze zostaje miska.

Jeśli natomiast robimy grilla w plenerze, to pobliskie jeziorko/strumyk, będzie w sam raz do zadania, a jeśli świat nie kocha nas w ogóle jak Skaza Simby i nieopodal nie ma żadnej wody, to przewijamy do następnego punktu.

Rozkładanie węgla

Niewiele osób zdaje sobie z tego sprawę, ale siatki foliowe poza pękaniem w najmniej oczekiwanym momencie mają jeszcze jedno zastosowanie: można ich użyć jako jednorazowe rękawiczki. Rozkładanie węgla na grillu ma to do siebie, że jak byś się nie starał i jak turbo precyzyjnie nie trząsłbyś opakowaniem, w którym jest, to i tak w pewnym momencie będziesz musiał go dotknąć łapą, bo w końcu przypomina Ci się, że musisz położyć pod niego rozpałkę.

Jak to zrobić, żeby nie wyglądać jak górnik po pracy? Założyć na dłoń jednorazówkę, w której przyniosłeś jedzenie.

Rozpalanie grilla

Tę grillową sztuczkę pokazał mi kumpel z Opola w trakcie jakichś prehistorycznych juwenaliów. Bierzesz zwykły długopis za 50 groszy, rozkręcasz go, wyciągasz wkład i dmuchasz w stronę węgielków, które chcesz rozpalić. Brzmi głupio? No brzmi i nawet tak wygląda, ale działa! Przez to, że dmuchasz wąskim strumieniem, a nie szeroko na całe otoczenie, powietrze trafia dokładnie tam gdzie ma trafić i momentalnie rozpala żar do poziomu płomieni. Minuta, góra dwie i grill rozpalony!

Aluminiowe tacki

Nie wiąże się z nimi żadna zajebista historia, ale dzięki temu, że ich używasz, jedzenie tak szybko się nie pali i nie musisz zdrapywać czarnej skorupy, gdy na moment odejdziesz od grilla, a akurat buchnie ogień, bo na węgle ściekł tłuszcz.

Znaczenie jedzenia keczupem

Ona chciała ten chudszy, on ten grubszy, a Monika to w ogóle słabo przypieczony i weź tu teraz ogarnij te kawałki bez pamięci fotogenicznej. Albo która kiełbaska jest czyja. Jest na to sposób, wystarczy powiedzieć, że jesteś śmiertelnie chory i jeśli sam natychmiast nie zjesz wszystkiego, to zaraz będzie trzeba dzwonić po karetkę. Ewentualnie wyprosić wszystkich do domów. Ostatecznie można namazać keczupem pierwszą literę imienia osoby, która rezerwuje dane mięso, ale nie wiem, czy poprzednie rozwiązania nie są lepsze.

Otwieranie piwa bez otwieracza

Otwieranie piwa bez otwieracza to umiejętność, którą nabywa się zazwyczaj w połowie pierwszego roku studiów, jednak wiele osób opuszcza te zajęcia, stąd kilka przykładów jak można to zrobić, nie urywając szyjki butelki.

Technika numer 1: puszką

Jedną dłonią obejmujesz butelkę, tak by palec wskazujący był zaciśnięty tuż przy kapslu, drugą łapiesz pełną puszkę i wciskasz jej krawędź między ów palec i ów kapsel, następnie dynamicznym ruchem naciskasz na nią jakby była dźwignią i gotowe. Wraz z czasem, gdy nabierzesz wprawy będziesz w stanie tym sposobem otwierać piwo jak szampana i strzelać kapslami w gości podjadających Twoje mięso.

Technika numer 2: drugą butelką

Mimo, że ta technika jest bliźniaczko podobna do poprzedniej, to poziom skomplikowania rośnie, ponieważ osobom niezaprawionym w bojach zdarza się źle ułożyć butelki i otworzyć inną niż się planowało. Aby do tego nie dopuścić i nie zafundować trawie i swoim butom kąpieli w piwie, należy zwrócić szczególną uwagę na butelkę, która służy nam za otwieracz i jej kapsel, mianowicie, jego ząbki nie mogą zahaczać o ząbki kapsla, którego chcemy się pozbyć. Jeśli ten warunek jest spełniony, to tak jak wcześniej, wystarczy zrobić dźwignię i wypatrywać tęczy na niebie.

Technika numer 3: kluczem

Wariant dla osób, które wolą otwierać trunki bez wystrzałów. Bierzemy klucz z ząbkami, Gerda i ten od samochodu odpada, podkładamy go od dołu i odginamy ząbki kapsla, obracając drugą ręką butelkę. Mniej więcej tak jak byśmy otwierali konserwę. Mniej efektowne, ale nie trzeba potem szukać kapsla z wykrywaczem metali w trawie.

Owijanie jedzenia folią

Sztuczka ostatnia, ale chyba najważniejsza z całej listy, bo pozwalająca zachować obłędną grillową stylówkę w stanie nienaruszonym. Jeśli nie mamy talerzy, a nie mamy, jeśli nie mamy śliniaków, a nie mamy tym bardziej, jeśli nie mamy tacek, a nawet jak mamy, to to i tak nic nie daje, to żeby nie uświnić się tłuszczem kapiącym z mięska, wystarczy uprzednio opakować je w bułę i całość owinąć folią aluminiową. Działa z kebabem, działa też w przypadku karkówki i pozwala zachować czyste dłonie, koszulkę i spodnie. Z sumieniem bywa gorzej.

To tyle z moich grillowych sztuczek na zostanie plenerowym MacGyverem, jak macie jakieś swoje, to śmiało podrzucajcie do komentarzy!

---> SKOMENTUJ

Schował mi worek z trampkami. Szukałem go 15 minut, nie znalazłem, spóźniłem się na lekcję i dostałem reprymendę od wychowawczyni, że nie mam zmiennego obuwia. Śmiał się z cała klasą. Mnie to nie śmieszyło.

Podczas długiej przerwy wyciągnąłem mu piórnik z tornistra i poprzebijałem wszystkie naboje. Śniadanie, podręczniki i zeszyty pływały mu w atramencie. Śmiałem się z połową klasy. Wychowawczyni to nie śmieszyło.

Kazano nam się przeprosić, pogodzić i polubić. Taki pedagogiczny żarcik.

3 lata później byliśmy bliskimi kumplami. Czesaliśmy kombosy w Tekkenie, próbowaliśmy zaciągnąć się papierosem bez wymiotowania i uganialiśmy się za tą samą 12-latką. W Tekkena byłem lepszy, zaciągać nauczyłem się dopiero w liceum, a Alicja miała gdzieś nas obu. Kiedyś po wuefie, widzieliśmy jak siedzi z Piotrkiem z 5b na ławce za boiskiem i trzymają się za ręce. Przez następny semestr Piotrek był najczęściej faulowanym zawodnikiem. Przypadek.

W gimnazjum zaczęło nam być nie po drodze. Przestaliśmy gadać. Burza hormonów, czy coś. W średniej szkole wróciliśmy do mówienia sobie „cześ”, a w okolicach matury znów mogłem powiedzieć, że Kamil to mój kumpel. Zatoczyliśmy koło.

Ja miałem problemy z trafianiem do bramki, on ze zdawaniem. Mnie z łatwością przychodziło liczenie pochodnych, jemu łamanie nosów. On nie odnalazłby się na studiach, ja w roli męża i ojca w tak młodym wieku. Dużo nas dzieliło. W zasadzie to bardzo dużo, ale nie mieliśmy problemu, żeby się dogadać. Zawsze znajdowaliśmy wspólny język, bo łączyło nas to samo – chcieliśmy od życia więcej. Więcej, niż mieliśmy. I chciało nam się ruszyć dupę, żeby to zdobyć.

Obaj chcieliśmy żyć jak królowie – jeść kawior z bieługi na półmiskach z Rosenthala na śniadanie i pić Dom Perignon w Hiltonie na podwieczorek. Jeździć na deskorolce po Luwrze i na bmxie po Belwederze. Surfować na falach w Californii i tańczyć na karnawale w Rio. Budzić się w Paryżu i zasypiać w Tokio. Przeżywać, doświadczać, poznawać. Z tym, że ja bardziej chciałem być rekinem biznesu grającym na giełdzie, a on właścicieli największej firmy budowlanej w kraju, ale cel był ten sam.

Od kilku lat widujemy się dość rzadko. W zasadzie to raz do roku. W dodatku, gdy go odwiedzam, to jest jakiś zfochowany. Mało się odzywa. Nie wiem, czy to przez pogodę, czy ma do mnie jakiś żal, ale gdyby ktoś spojrzał na nas z boku, to pomyślałby, że prowadzę monolog. Wczoraj też tak było. Słowem się do mnie nie odezwał! Może nie podobały mu się moje nowe buty i wolał nic nie mówić, żeby nie wypalić, że wyglądam jak pajac? Nie wiem, ale zawsze gdy rozmawiam z Kamilem i zapalam znicz nad jego grobem, myślę, że za wcześnie odszedł.

20 lat, to nie jest dobry moment na śmierć. Zresztą jest w ogóle jakiś dobry moment, żeby umrzeć?

Długo wydawało mi się, sorry, byłem przekonany, że nigdy nie nastaje taki czas w życiu człowieka, kiedy myśli sobie „aaa, tyle już zrobiłem to mogę iść do gleby”. Albo „zobaczyłem, co miałem zobaczyć. Nie ma sensu dalej uszczuplać kasy ZUSu. Szykujcie trumnę”. „Wszystkie kluby w Europie odwiedzone, browary wypite, laski zaliczone. Nic tu po mnie, dzwońcie po koronera” też brzmi absurdalnie.

Byłem pewien, że zawsze jest coś jeszcze.

Jeszcze jeden kraj do poznania. Jeszcze jedna książka do przeczytania. Jeszcze jedna góra do zdobycia. Jeszcze jedno danie do spróbowania, czy choćby para cholernych butów do kupienia! Zawsze jest coś jeszcze. Coś czego nie widziałem, nie próbowałem, nie doświadczyłem, nie mam, a chcę! Chcę, chcę, chcę!

Myliłem się.

Spotykam ich na światłach, spotykam ich w przejściu przy dworcu, mijamy się w drzwiach autobusu. Nie mają czasu pogadać. Nie chcą pogadać. Nie mamy o czym pogadać. Zaczęli „dorosłe” życie, podobno to „prawdziwe”. Chodzą do pracy, spędzają tam średnio połowę czasu, w którym nie śpią, wracają do domu i oglądają serial. Bez różnicy jaki. Dostają wypłatę. Płacą za przeciętną szamę i klitkę w której śpią. I to im wystarcza. Są zmęczeni. Zrobili swoje. Nikt nic więcej od nich nie wymaga, więc nic ponad to nie robią. Przez kolejne 40 lat będą jeść, srać i spać. I tyle. Chcą tylko świętego spokoju. Nic więcej.

Dla nich to dobry moment na śmierć. Nawet im to nie zrobi różnicy.

autorem zdjęcie jest Dawid Wallace
---> SKOMENTUJ

Telewizja to wciąż największe i najsilniejsze medium. Dociera do każdego domu, i co ważniejsze, jest odbierane w każdym domu. Są stacje mniej i bardziej popularne, a TVN jest na szczycie tej telewizyjnej piramidy (jeśli oczywiście nie bierzemy pod uwagę fanatycznych zwolenników PiSu). Pojawienie się w takim środku masowego przekazu, to zarówno wielka szansa, jak i pole minowe.

Jessica Mercedes Kirschner we wczorajszym odcinku „Kuby Wojewódzkiego” poinstruowała nas jak nie dać się wysadzić.

 

Po pierwsze: zastanów się po co tam idziesz

Nie chwytaj się zaproszenia do talk-showu jak tonący pozłacanej brzytwy.

Przed podjęciem decyzji o udziale w nośnym programie rozrywkowym, warto zadać sobie pytanie „po co?”. Po co chcesz się tam pojawić? Co da Ci udział w nim? Co chciałbyś powiedzieć i dlaczego? Czym chcesz się podzielić z milionami Polaków? Opowiedzenie samemu sobie na te zajebiście, ale to zajebiście ważne pytania, decyduje o sukcesie udziału w owym przedsięwzięciu.

Jessica ewidentnie udzieliła sobie takich odpowiedzi.

Od samego wejścia widać było, że wie po co tam jest. Że nie trafiła przed kamery przypadkiem. Że wie o czym chce opowiedzieć i w jaki sposób. Śmiało chwaliła się prowadzeniem bloga, pisaniem o modzie, relacjonowanie pokazów i opiniowaniem trendów. Mówiła o współpracy z markami, o motywacji do blogowania i planach na najbliższą przyszłość. Cel występu osiągnięty w stu procentach.

 

Po drugie: przygotuj się

Fajnie, że wiesz żeby w wypowiedziach skupić się na swoim internetowym pamiętniczku, ale prawie na pewno nie będziesz miał na to okazji.

Czy to w tym programie, czy w innym bardziej show, niż talk, prowadzący nie jest Twoim przyjacielem. Ma robić widowisko, a recytowanie formułek z pamięci nie jest widowiskowe. Dlatego będzie Ci przerywał, zmieniał temat i zadawał niewygodne pytania, licząc, że strzelisz jakąś gafę, która później wyląduje na Kwejku. Żeby ustrzec się przed zostaniem mem, warto przygotować sobie odpowiedzi na najbardziej oczywiste trudne pytania.

Mercedes odrobiła pracę domową na szóstkę z plusem.

Mimo, że Wojewódzki zaczął od ataku przytaczając niewygodne wypowiedzi na jej temat, Jessica z miejsca odbiła piłeczkę. Nie pozwoliła się ośmieszyć. Zapytana o zarabianie na reklamach nie plątała się w zeznaniach. Nie intonowała „yyyyy”, ani „eeeee” we wszystkich możliwych harmoniach, wodząc wzrokiem po podłodze. Przy zarzutach o błahość mody, też długo się nie zastanawiała. Wiedziała, że takie pytania się pojawią i wiedziała jak na nie zareagować.

 

Po trzecie: nie pozwól by Ci przerywano…

Nawet przy odpowiedniej zaprawie psychicznej, po wpływem stresu, emocji, kamer, świateł i świadomości, że to nagranie zobaczą wszyscy Twoi znajomi, łatwo ulec tremie. Zaciąć się, zacząć jąkać i pozwalać by Ci przerywano. W pół zdania, w pół słowa, czasem zanim zdążysz wziąć oddech. Nic odkrywczego tu nie napiszę, bo sam raczej spinam się takimi wystąpieniami, a dystansu do nich nabiera się z czasem.

W takich momentach najsensowniej nie zapomnieć o oddychaniu. I o tym co chciało się powiedzieć.

20-letnia blogerka modowa, mimo młodego wieku opanowała to na poziomie, na którym nie jest połowa osób publicznych. Nie pozwalała zdominować się w rozmowie, ani zepchnąć jej na rynsztokowe tematy. Każdą wypowiedź doprowadzała do końca, mimo licznych prób wejścia w słowo. Jeśli chciała coś powiedzieć, to to robiła. I, za co jeszcze większe brawa ode mnie, nie przeginała w drugą stronę.

 

…ale nie kozacz!

Nie dała się ponieść ani sprowokować. W żadnym momencie nie była agresywna, ani obsceniczna. Trzymała nerwy na wodzy. Będąc w tak stresowej sytuacji, nawet gwiazdom z wieloletnim stażem nie udaje się zachować spokoju. Dają się podpuścić, puszczają im hamulce i pokazują mroczne oblicze. Najlepszym tego przykładem jest Doda, która rozjuszona którymś z docinków oblała gospodarza wodą. Jessica przez cały wywiad nawet nie uniosła głosu.

Warto obejrzeć ten występ więcej, niż raz. To naprawdę dobry instruktaż.

---> SKOMENTUJ