Close
Close

Urodziłeś się wolny. Ubabrany krwią, śluzem i potem, ale wolny.

Twoi rodzice nie byli wtedy dużo bogatsi, niż przeciętni posiadacze malucha cisnący się w 25-metrowym M2, ale nie była to skrajna bieda. Nie musiałeś wygrzebywać resztek po śmietnikach, ani tułać się po pustostanach. Miałeś zapewniony wikt, opierunek i pewnie nawet Pampersy. Ani po narodzinach, ani gdy już zacząłeś raczkować, nie przyszedł do Ciebie nikt z Urzędu Planowania Życia, żeby w rubryce z Twoim peselem wpisać zawód i ściśle określony rodzaj prac jakie możesz wykonywać.

Byłeś wolny. Pozbawiony ograniczeń, bo nieświadomy ich istnienia.

Pamiętasz jak wracałeś z babcią z przedszkola? Mijając kolesi grających na podwórku w nogę zatrzymywałeś się na chwilę i mówiłeś, że będziesz piłkarzem. Jak dorośniesz oczywiście. Jadąc z mamą autobusem stawałeś za kabiną kierowcy tak, by móc widzieć jak steruje tym wielkim autem i oznajmiałeś, że też w przyszłości będziesz prowadził autobusy. Oglądając z dziadkiem wiadomości pytałeś jak się nazywa taki pan, który chodzi po księżycu. Bo Ty też byś się przeszedł. I przejdziesz, jak tylko skończysz szkołę!

Będąc dzieckiem miałeś bujną wyobraźnię. I nikomu to nie przeszkadzało.

Tata nie negował tego, że chcesz być maszynistą. Ciocia nie śmiała się z opowiadań o karierze koszykarza. Wujek utwierdzał Cię w przekonaniu, że możesz zostać piosenkarzem. Nawet ta bezzębną stara bryndza z 4-go piętra nie próbowała Ci wybić z głowy pomysłów o lotach w kosmos. Mogłeś marzyć, mogłeś planować, mogłeś puszczać wodze fantazji. Nikt nie szydził z Twoich aspiracji. Nie próbował ich zrównać z ziemią, zmieszać z błotem, a potem na nie nasrać i zasypać żwirkiem.

Mogłeś chcieć! Aż do końca podstawówki.

Idąc do gimnazjum dowiadywałeś się, że tylko pedały mają marzenia o aktorstwie. Poza tym z takim ryjem i tak nikt nie będzie chciał Cię kamerować. Co z tego, że czułeś się w tym dobry i od 5-tej klasy chodziłeś do ogniska artystycznego po szkole. To, że odgrywanie ról na scenie sprawiało Ci niebywałą przyjemność, a oklaski z widowni kręciły Cię bardziej, niż podglądanie dziewczyn w szatni po wuefie, nie miało znaczenia. Wyróżnienie w wojewódzkim przeglądzie szkolnych przedstawień teatralnych było nieistotne. Gra w filmach to zły pomysł. Chujowy. A już na pewno nie dla Ciebie.

Zaczęto Ci mówić, że czegoś nie możesz. Zacząłeś się z tym zgadzać.

Musiałeś schować do skarpety część swoich przekonań, żeby być akceptowanym przez grupę rówieśniczą. Żaden nastolatek nie chce być wyrzutkiem. Każdy już-prawie-prawie-jeszcze-tylko-trochę dorosły chce mieć swoją paczkę, a paczki mają to do siebie, że trzeba się dostosować. Kto za bardzo odstaje, wylatuje. No chyba, że byłeś liderem? Tyle, że bycie liderem ma to do siebie, że w każdej grupie jest dokładnie jeden. Wybacz, że Cię zmartwię, ale korzystając z bezlitosnej statystyki wiem, że nie byłeś.

Trochę Cię to uwierało, ale dostosowałeś się. I dostosowywałeś dalej.

Kończąc liceum starzy postawili sprawę jasno – żadnego pierdolenia o aktorstwie na PWST. Albo będziesz inżynierem albo już dzisiaj zaczynasz przygodę życia z łopatą. Kilka lat spędzonych z ludźmi wycierającymi sobie buty o Twoje marzenia, skutecznie osłabiło wiarę w nie, więc nagiąłeś się do ultimatum rodziców. Poza tym, liczyłeś, że w trakcie studiów sytuacja się zmieni. Mimo wszystko poznasz jakieś artystyczne dusze, założycie kabaret na wzór „Łowców .B” i rozwiniesz skrzydła.

Nie rozwinąłeś. Nawet nie udało Ci się nimi zatrzepotać.

Kolesie z polibudy chętnie naśladowali swoich wykładowców po pijaku. Świetnie karykaturyzowali ich style wypowiedzi i gesty, ale o żadnym teatrzyku nie było mowy. Gdzie typy, które na trzeźwo spinają się zaczepieniem nieznajomej z pytaniem o godzinę, będą występować przed kimś więcej, niż lustrem? Maksimum ekspresji ich wewnętrznych przeżyć, to bazgroły w zeszycie na „Podstawach organizacji i zarządzania” przypominające krowie placki. Zresztą, pod koniec czwartego roku, Ty sam wracałeś myślami do kariery filmowej już tylko wtedy, gdy solidnie się upaliłeś. Kończyłeś studia, starzy przestawali przesyłać hajs i musiałeś zacząć się rozglądać za jakąś tyrką.

Słodkie fantazje zlizała gorzka rzeczywistość. Poszedłeś do pracy.

Odkąd zacząłeś budzić się na rozkaz budzika i spędzać połowę czasu, w którym nie spałeś, w miejscu, które traktowałeś jak zło konieczne, nikt nie musiał Ci mówić, że czegoś nie możesz. Nie miałeś kiedy, nie miałeś jak, nie miałeś gdzie. Nie mogłeś. A odkąd Kasia powiedziała Ci, że okres spóźnia jej się już 4-ty miesiąc nie mogłeś podwójnie. Nie mogłeś jej zostawić. Nie mogłeś jej zostawić z dzieckiem. Nawet nie chodzi o to, czy chciałeś, ale nie mogłeś. Z czasem nawet to polubiłeś, ale ugrzązłeś.

Świat stojący otworem zamknął się jak drzwi odjeżdżającego autobusu.

Wszystko co Cię otacza ma na Ciebie wpływ, ale największy mają ludzie, z którymi przebywasz. To oni podważają Twoje przekonania, negują plany i kwestionują cele. To oni wywołują w Tobie uczucie niepewności i przekonanie, że to co robisz nie ma sensu. Mogą być wsparciem i największą ostoją na wyboistej drodze po marzenia, ale równie prawdopodobne, a nawet bardziej, że staną się Twoimi butami z betonu.

Jeśli ich nie zrzucisz, nie dotkniesz nieba.

autorem zdjęcie jest taylor levy

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Claudia Pudernik

    Przejrzałam kilka Twoich notek. Jesteś przezabawnym, mądrym facetem! :)
    Czemu tak mało takich na świecie ? :O

  • Szczera prawda, w dodatku dość ciekawie i zabawnie opisana. To przykre, ale sprawy faktycznie tak się przedstawiają. Połowy rzeczy sama doświadczyłam, chociaż wierzę, że można z tym walczyć. Z czasem można. Przy odrobinie szczęścia i jakiejś, takiej świadomości, można. Przynajmniej się staram, bo jak by na to nie patrzeć, o marzenia trzeba walczyć. Nawet jeśli miałoby się nie udać, ale chociażby po to, by nie żałować, że sami sobie nie daliśmy szansy. Czasami nie trzeba wiele, a jak można się zdziwić, dokąd potem prowadzi wybrana przez siebie droga. :)
    Pozdrawiam

  • Abotage

    Podsumuję Twój wywód jednym cytatem:

    „Don’t let ’em say you ain’t beautiful
    They can all get fucked, just stay true to you” ~Eminem

  • Pingback: ŁakomyWSieci #1. Jak wygląda sylwester na Copacabana w Brazylii? Leia w bikini, Pinokio w polityce i nowa zajebista seria na blogu! » Pan Łakomy()

  • Karolina Pondel

    Fajny post, zgadzam się choć na szczęście nie muszę tego odczuwać na własnej skórze, ale nie podzielam użycia Polibudy za przykład stereotypowej uczelni. Mamy na PW teatr, telewizję, radio, programy międzynarodowe i możemy rozwijać swoje artystyczne strony także dzięki uczelni. Na PW nikt Ci nie powie, że jesteś ciota, bo chodzisz na zajęcia teatru, albo udzielasz się w tvce. Raczej dostaniesz wielki szacun, że wśród ogromnej ilości nauki znalazłeś na to czas :) na prawdę nie jesteśmy ograniczonymi, spoconymi mechanikami i informatykami, lubimy teatr, to stereotypowy pogląd :(

  • calexicos

    Jan dziękuję za ten tekst, bardzo osobiście go odebrałam. Znajduję się teraz dokładnie miejscu, w którym porzucam moje ciężkie buty z betonu. Postanowiłam wziąć dziekankę i zobaczyć Amerykę Łacińską, którą zawsze pragnęłam zobaczyć. Tamten ląd niewiarygodnie mnie fascynuje, jest w nim coś pierwotnego, co do głębi mnie przenika. Przykry jest jednak dla mnie sposób w jaki najbliższe mi osoby reagują na tę decyzję. Prawdopodobnie gdybym była ciągle tą samą dziewczynką sprzed kilku lat, pewnie bym nie pojechała, pewnie nawet nie odważyłabym się marzyć o poznaniu TAMTEGO świata. Ale ja już nie jestem w miejscu, w którym chciałabym uzależniać podejmowanie takich decyzji, od ludzi, którzy całe życie podcinali mi skrzydła. Postanowiłam spełniać marzenia, jako że one same się nie spełniają. Czego życzę każdemu. Pozwólcie żyć swojemu życiu. „Life won’t wait for you my friend”

  • tak, tak! mega tekst! <3

  • Anna Eva Broski

    <3

  • Hmm to ja chyba z innego pokolenia bo pampersów nie nosiłam i do gimnazjum nie chodziłam :) Ale z ostatnim akapitem zgadzam się w 100%

  • Vero nike

    Tytuł adekwatny, a tekst bardzo prawdziwy i pouczający. Chyba właśnie kilka rzeczy sobie uświadomiłam. Dzięki!

  • W.

    Bardzo dobry tekst. Powinien dotrzeć do szerszego grona, odnoszę wrażenie, że do co drugiego człowieka na tym świecie. Na szczęście mam wspierającą rodzinę i bliskie otoczenie znajomych, może dlatego, że pielęgnuję tylko te nietoksyczne znajomości. Natomiast takimi ‚butami z betonu’ usiłują być zupełnie obcy ludzie, mający ze mną krótszą lub dłuższą styczność, których zdania posłucham, bo taka już jestem, ale nie mam zamiaru się nim sugerować, bo wtedy nie byłoby mnie w tym miejscu, w którym jestem, z osiągnięciami, które mam, a cenię sobie bardzo to, że mogę powiedzieć, że jest mi z moim życiem i z tym co mam cholernie dobrze.

  • Kasia

    Chapeau bas za ten post! Najlepszy jaki przeczytałam.
    Czytasz masom w myślach, porządkujesz je.
    Miłe uczucie, które potem wywołuje burzę w głowie.
    Mącisz w głowie, wiesz?

    Pozdrawiam, niespełniony muzyk.

  • Guest

    Najlepszy tekst jaki tu przeczytałam.

    Pozdrawiam. Niespełniony muzyk.

  • Maja Kulińska

    Ten tekst jest tak genialny, że nawet po tym czasie który minął od jego publikacji uwielbiam tu wracać i czytać ponownie. Szacunek!

    • Oj, dziękuję Maju, to duży komplement dla mnie.

  • Pingback: czytaj 20 minut dziennie… blogi | moje drobnostki()

  • Dobry tekst, ja staram się regularnie ograniczać kontakty z ludźmi, których życiową pasją jest ciągnięcie innych w dół ;)

  • Ja ostatnio rozmawiałem ze znajomymi o moim blogowaniu. Oni, że to nie poważne, hajsu z tego nie ma itp.
    A mi było cholernie przykro, bo widziałem, że kilka z nich nie chce niczego więcej od życia niż stałej pracy i kasy na wycieczkę do Egiptu raz do roku. Rozumiem takie życie, ale kurde marzenia są po to, żeby je spełniać!
    Dlatego już jakiś czas temu powiedziałem sobie, że będę pisać i z tego mam zamiar żyć ;)

    • Karolina Pondel

      A moi znajomi z Polibudy lubią blogerów i podziwiają takie osoby. Ahh my ograniczone muły od brudnej roboty, żeby było na czym blogi pisać :)

  • bezczas

    Piękne podsumowanie! Ja zdecydowałam w połowie licencjatu, że zmieniam specjalizację. Muszę się jednak bezwstydnie doczepić – w każdym tekście źle stawiasz przecinek przed słowem „niż”.

    • O, na to jeszcze nikt mi nigdy nie zwrócił uwagi. Możesz rozwinąć myśl?

      • bezczas

        Sytuacja wygląda następująco:

        – zasadniczo stawiamy przecinek przed „niż”, gdy wprowadza zdanie składowe, czyli jak każdy inny spójnik

        – zazwyczaj więc w zdaniach pojedynczych nie stawiamy, a w złożonych już tak

        – tutaj mamy, np. „[…] będą występować przed kimś więcej, niż lustrem” – powinno być bez przecinka, bo po „niż” nie występuje już żaden czasownik, jest tylko to lustro, nie ma wprowadzenia żadnego zdania składowego, a powstaje taka poszatkowana wypowiedź

        – w drugim zdaniu (z maluchem), akurat się tak szczęśliwie złożyło, że jest tam wtrącenie, obustronnie wydzielone przecinkiem (czyli dobrze), ale gdyby kończyło się na „25-metrowym M2”, to już by nie było przecinka

        – „[…] kręciły Cię bardziej, niż podglądanie dziewczyn w szatni po wuefie, nie miało znaczenia” – też bym tutaj nie postawiła, „podglądanie” = rzeczownik odczasownikowy, też nie wprowadza zdania składowego, potem wprawdzie jest czasownik, ale należy już do innej, słusznie oddzielonej, części zdania

        – podsumowując – jeśli dalej jest czasownik/ imiesłów = tak, nie ma = nie; niestety język polski bywa szalenie nieprzewidywalny i jest mnóstwo wyjątków, ale można to tak chyba, w sposób najogólniejszy, ująć

        – nie czuję się Bogiem Przecinków, bo sama często mam z tym problem, ale pewnie znajdziesz jakieś fachowe porady na stronie poradni językowej PWN

        Z uszanowaniem i morzem desperackiego kataru
        PR

  • Milka

    Ciary…
    Jak zwykle ubierasz w słowa, cos co we mnie gdzieś tam kiełkuje… z tyłu głowy…
    Jeszcze nie mam odwagi tego sformułować, wypowiedzieć na głos…
    Przychodze tu do Ciebie – i jest.
    Bedę mieć o czym myśleć.
    Dziękuję

  • dlatego zawsze stawiam na swoim. chyba mam szczęście, że mam takich rodziców, którzy od zawsze mi wpajali „Twoje życie, popełnisz wiele błędów, ale będziesz się na nich uczyć. nie zmienia to faktu, że możesz na nas liczyć”. i tak jest jeszcze do teraz ;)

  • maniak

    so fuckin true! i propsy za follow up do Rasmentalism

  • Magdalenaen

    Nie chodzi nawet o znajomych. Bardzo często ludzie, których spotykam jeden, jedyny raz w życiu potrafią tłumaczyć mi, co powinnam, a czego nie powinnam robić, ze swoim jeszcze nie zaplanowanym życiem. Oczywiście wysnują do tego cały wywód poparty ich „logiką”, zupełnie nie znając sytuacji. Skąd u ludzi taka mądrość, kiedy sami niekoniecznie świecą przykładem?

  • Boże, jak ja wielbię ten tekst.

  • Andrzej Słowik

    Ta, wszystko przeciwko Tobie. Znajomi, rodzina, szef.

    Ja od dawna mam głębokie gdzieś na takie pieprzenie. Jak Ci na czymś zależy to się o to starasz. Jeśli się nie starasz to po prostu wolisz wymówki zamiast spełnionego marzenia. Wiem to sam po sobie.

    I naprawdę nie dorabiałbym do tej zwykłej prostej, prawdy większej filozofii.

    • Andrzej, nie chodzi o to, że zły świat nie pozwala zrealizować Ci Twoich marzeń, tylko, że wiele osób nie zauważa jak negatywny wpływ najbliższego otoczenia je stopuje.

  • Przyjemne Brzmienie

    no niestety, człowiek jest częścią społeczeństwa i zawsze ma w głowie cichutki głosik „co ludzie pomyślą? co powie reszta?”. grunt, żeby te głosy nie zaprzepaściły naszej szansy na szczęscie lecz, co najwyżej, spowolniły delikatnie realizowanie marzeń. czasem trzeba ryzykować (:

    • Jeśli chce się mieć więcej, niż większość nie da się nie ryzykować.

  • CauseLoveIt

    Piekny i niestety tak ‚realny’ tekst.

    Odnoszę wrażenie, że Ci którzy odnosili i nadal odnoszą sukcesy to ludzie którzy po prostu nie słuchają innych, mają ich zdanie gdzieś i robią swoje. To szaleńcy-jak powiedział kiedyś Steve Jobs. Ale Ci szaleńcy zmieniają świat :)

  • Znowu boleśnie prawdziwe. Dorośli potrafią zniszczyć dziecko jednym stwierdzeniem: nie nadajesz się do tego. W ogóle dziecięca psychika jest bardzo delikatna, trzeba uważać na to co się mówi. Teraz nie jestem już tak podatna na wpływy innych i częściej mam wyjebane na ich opinie, ale jako dziecko bardzo łatwo było mnie złamać.

    • To mnie właśnie zaskakuje, że mając 5-6 lat rodzice mówią „tak, możesz byś astronautą, tak możesz być globtroterem, tak, możesz być perkusistą”, a mając lat 19, nagle się okazuje, że jednak już nie możesz być kim chcesz tylko jest jedna właściwa ścieżką ;|

  • dlatego na takich znajomych trzeba mieć wyjebane. Twój tekst podsumuje jednym cytatem z b. fajnego filmu „W pogoni za szczęściem”. IMO idealnie do tego pasuje:

    „Jeśli masz marzenie, musisz je chronić. Ludzie nie potrafią sami czegoś zrobić, więc mówią, że ty też nie możesz. Jeśli czegoś chcesz, to zdobądź to. Kropka.”

    • Potwierdzam, polecam.

    • Janosik

      Łatwo powiedzieć trudno zrobić, bo może się okazać, że nie masz znajomych i zostałeś sam. Poza tym rodzinę też odstawisz?

      • Justek aka cacko_z_dziurką

        Ej yo. Po co komu znajomi, którzy walą kłody pod nogi i biegają za tobą z siekierą, żeby upierdalać skrzydła ?
        Wolałabym zostać sama i dobrze bawić się we własnym towarzystwie wysoko nad ziemią.

      • Rodziny nie odstawie, ale jeżeli to oni są właśnie tym pierwiastkiem, który niszczy to co chcesz budować osiągnąć to cpś jest niehalo, prawda? w końcu to oni zawsze powinni Cię wspierać i być opoką gdy coś Ci w życiu nie wyjdzie. Nawet jesli wiedzą leiej że Twoje ambicje są grubo na wyrost to i tak powinni udzielić wsparcia a w najgorszym razie na spokojnie spróbować dany pomysł wybić z głowy.

        • Gorzej jak to co oni uważają spokojnym wybijaniem z głowy, dla Ciebie jest mega, nachalnym wpieprzaniem się :D

  • Pawel

    Tacy ludzie nazywani sa „wampirami energetycznymi”. Mozna o tym troche poczytac. Ja juz dawno wyjebalem na takich pseudokumpli, ktorzy odbieraja chec do zycia poprzez nieustanne narzekanie i torpedowanie pomyslow, celow etc

  • Dawid

    tak bardzo prawda ;(

  • jnasek

    Stejflaj, czy Ty nie masz zadnych znajomych, ze wrzucasz posta minute po zmianie roku ?

    • bc

      Może po prostu dba o czytelników?

    • Nie.

    • Misia

      A mi się to właśnie spodobało. Ludzie o 00:00 w Sylwestra mają jakiś taki czas refleksji, chęci do zmian, więc może na kogoś to wpłynęło pozytywnie.

      • jnasek

        Tak, wszyscy maja czas refleksji po niemal polowce wodki na leb znajac realia zyciowe

      • To taki mój prezent noworoczny, gdyby ktoś spędzał sylwestra w domu przed komputerem.

    • eraf87

      Czy ty nie masz litości, że czytasz taki dobry tekst i zamiast się na nim skupić patrzysz na godzinę dodania?

      • Toni

        Przecież można to zaprogramować, jeny :)

  • Misia

    Dobry tekst, ale nie dotyczy mnie ani w 1%, bo właśnie jestem w trakcie realizacji celu, który wymyśliłam sobie chyba w 4 klasie podstawówki. W gimnazjum obmyśliłam całą drogę, a teraz odhaczam podpunkty – zostały tylko 3. Dlatego zawsze dziwiłam się jak ktoś może nie wiedzieć co chce robić w życiu – to daje wielką moc.

    • Gratuluję Misia!

      Co do tekstu, to nie chodzi o to, że ktoś może wiedzieć co chce robić w życiu, tylko, że ma wokół siebie ludzi, którzy podcinają mu skrzydła, gdy chce spróbować.

      • Misia

        Wiem, wiem, zrozumiałam, to było takie moje przemyślenie do tekstu.

        • Olka

          Misia, piąteczka! Mam tak samo, jak Ty! ;)

    • Haneczka Mostowiak

      Normalnie, żyjesz sobie, masz 22 lata i wciąż nie znalazłaś pasji swojego życia, wciąż szukasz. Nie każdemu jest dane to od razu odkryć.

  • Justek aka cacko_z_dziurką

    Dziękuję za moich przyjaciół. Widzą we mnie kompletnego szaleńca, ale jednocześnie kochają to całe moje szaleństwo. Kochają moje szczęście.

  • Właśnie dlatego, dwa tygodnie temu, złożyłam w pracy wypowiedzenie. Pozdrawiam!

    • Klaudia Wysocka

      ja też!! :D

Sprzedałem 567 sztuk powieści zanim w ogóle się ukazała – to wybitnie czy tragicznie?

Skip to entry content

Mijają 2 tygodnie od dnia premiery „Lunatyków” – mojej pierwszej powieści wydanej własnymi siłami. Instagram rośnie w zdjęcia czytelników, odbiór jest bardzo pozytywny, w sieci pojawiają się pierwsze recenzje, średnia ocen na Lubimy Czytać to 7/10, a najmniej przychylna opinia zamieszczona tam zaczyna się od słów „zacznijmy od tego, że książka jest na pewno niesamowicie czytalna – po trzech dniach od dostania jej w ręce przerzuciłem ostatnia kartkę”. Myślę, że to dobry moment, żeby pokazać trochę liczb i podsumować okres przedsprzedaży. Zwłaszcza, że w końcu odespałem maraton pracy po kilkanaście godzin na dobę i powoli wracam do żywych.

Do dnia premiery (26 października), przy sprzedaży wyłącznie przez stronę www.Lunatycy.com, poszło 567 egzemplarzy. Czyli zanim ktokolwiek mógł zobaczyć książkę na oczy i potwierdzić, że w ogóle istnieje, ponad pół tysiąca osób stwierdziło, że chce ją mieć. Czy to dobry wynik? W porównaniu do twórców internetowy wydających poradniki to bardzo słabo. W porównaniu do gameplayerów wydających swoje biografie w wieku 19 lat, to nie wiadomo, bo tradycyjne wydawnictwa nie podają liczb. A w porównaniu do debiutujących powieściopisarzy, to świetnie.

Ale po kolei.

Ile pieniędzy trzeba zainwestować, żeby samemu wydać książkę?

Można 21 000 złotych, ale można też 0.

Co składa się na pierwszą kwotę?

Przede wszystkim druk, który jest jej większą częścią, bo wydrukowanie nakładu 2 100 egzemplarzy (2 000 sztuk na sprzedaż i 100 na przyciski do papieru) kosztowało  11 676zł. W dalszej kolejności: film promocyjny – 3 690zł, korekta – 1 900zł, skład – 1 230zł, okładka – 500zł, sesja zdjęciowa do materiałów promocyjnych– 430zł, sponsorowanie postów na Facebooku – 400zł, szablon strony sprzedażowej – 180zł i kilka innych pierdół. Normalnie powinienem jeszcze doliczyć redakcję i postawienie sklepu internetowego, ale Magda Stępień (odpowiedzialna za kontrolę jakości tekstu) i Andrzej Kozdęba (ustawiający w WordPressie wszystko, co powinno być ustawione) uparli się, że nie chcą pieniędzy i niestety nie byłem w stanie zmusić ich do przyjęcia gotówki. Cóż, jak pech, to pech.

Czy któraś z tych pozycji mogłaby być mniejsza lub zupełnie zniknąć? Z pewnością można by oszczędzić na filmie promocyjnym – na przykład nie robiąc go w ogóle, co z powodzeniem uskuteczniają tradycyjne wydawnictwa – ale z powodów, o których piszę w dalszej części, uważam, że był to konieczny wydatek. Można by też przyciąć na okładce i użyć fotki z darmowego banku zdjęć lub jakiegoś popularnego stocka – co najwyraźniej stosuje Czwarta Strona wydająca Remigiusza Mroza. W związku z tym, że jednak moim głównym celem przy tworzeniu „Lunatyków” nie było wyciskanie złotówek z papieru, aż lasy tropikalne zaczną płakać, tylko zrobienie czegoś zajebistego, co będzie mogło być moją wizytówką, nie płakałem nad każdym wydanym grosikiem.

Jak wydać samemu książkę za 0zł?

Przeprowadzając kampanię crowdfundingową („crowdfunding” to „finansowanie przez tłum” – zbieranie pieniędzy na dany cel, gdzie każdy z wpłacających, w zależności od wysokości wpłaty, uzyskuje jakąś korzyść) lub sensownie rozpisując przedsprzedaż. Mnie dotyczył częściowo wariant drugi.

Częściowo, bo przedsprzedaż była rozpisana na tyle sensownie, na ile byłem to w stanie zrobić, zajmując się tym pierwszy raz w życiu. Z różnych powodów była kilkukrotnie przesuwana i trwała krócej niż pierwotnie zakładałem, jednak efekt i tak był zadowalający. Z pieniędzy czytelników sfinansowałem cały druk, więc tak naprawdę z własnych środków musiałem pokryć tylko 9 000zł reszty kosztów. Czego i tak dałoby się uniknąć, gdybym podwykonawcom zapłacił dopiero 2 miesiące po wystawieniu faktury, co nagminnie się zdarza w branży reklamowej, jednak nie chciałem być człowiekiem, na którym wiesza się chuje w kuluarach i zapłaciłem wszystkim po tygodniu.

Ile się zarabia na wydawaniu samemu książki?

Jedyna prawdziwa odpowiedź brzmi: to zależy. Zależy od ceny za jaką będziesz chciał ją sprzedawać i kosztów jakie będziesz ponosił, żeby to się stało.

Średnia cena książki w Polsce oscyluje w granicach 40zł. Jeśli dodasz do tego 10zł kosztów wysyłki, to dalej będzie akceptowalne, ale przy wyższej kwocie musisz to już jakoś sensownie uzasadnić. Zatrzymajmy się więc przy standardowych 50zł, a w zasadzie 49zł, bo – wbrew rozsądkowi – ta złotówka różnicy naprawdę działa.

Jakie mamy koszta przy samo-publikowaniu (jak ktoś zna ładniejsze tłumaczenie dla self-publishingu, to śmiało)?

1. Druk – najoczywistsza składowa z oczywistych, przy czym już tu pojawiają takie wahania, że można dostać choroby morskiej. Twarda okładka, czy miękka? Jak miękka to karton satynowany, jednostronnie kredowany, czy matowy? I ze skrzydełkami, czy to jednak nie kubełek classic w KFC i może być bez? A co z papierem w środku? Offset, satynowany, ecobook, czy Munken Print Cream vol 1,8 (cokolwiek to znaczy)? I ile ma mieć gram?

To wszystko sprawia, że przy nakładzie 2 000 sztuk, koszt 1 egzemplarza może wynosić poniżej 5zł, a może i prawie 9zł. U mnie wyszło niecałe 6zł.

2. Platforma sprzedażowa – miejsce gdzie będzie można kupić książkę.

Czytałem o jednym przypadku, gdzie dziewczyna wydająca się samodzielnie postawiła sobie za punkt honoru wprowadzić swoją książką na półki w Empiku. I wyszła na tym jak fanka Popka na tatuowaniu gałki ocznej. W sensie nie straciła wzroku, no bez przesady, Empik jest straszny, ale są jakieś granice. Po prostu odbiło jej się to nieświeżym bigosem. Utopiła pieniądze (bo za bycie w sieciowych księgarniach się płaci) i zamroziła książki (bo ostatecznie nie wylądowały na półkach, tylko przeleżały pół roku w magazynach). Dlatego większość samo-publikujących się sprzedaje swoje książki wysyłkowo przez internet.

W opcjach jest wystawianie aukcji na Allegro lub własny sklep internetowy. W przypadku tego drugiego zazwyczaj mamy do czynienia z abonamentowym kosztem rzędu 60zł miesięcznie. Do tego dochodzi koszt obsługi szybkich płatności internetowych (żeby wpłaty od kupujących były księgowane natychmiast, a nie po tygodniu). W zależności czy wybierzesz PayU, czy Przelewy24, to może być 2,9% lub 1,9% wartości zamówienia. W moimi przypadku niecały 1zł.

3. Dystrybucja – innymi słowy: wysyłka. Za zrealizowanie jednej wysyłki do czytelnika – karton, pakowanie, druk i naklejenie etykiety, nadanie Kurierem48 Pocztexu – płacę niecałe 15zł podwykonawcy robiącemu to za mnie (Krzysztof Bartnik – ten sam człowiek, który wysyła książki Volantowi, Pani Swojego Czasu, Michałowi Szafrańskiemu, a od niedawna również Radkowi Kotarskiemu).

Są self-publisherzy (straszne słowo, wiem), którzy przycinają na tej składowej i wysyłają książki osobiście zwykłym listem poleconym, ale w mojej opinii – biorąc pod uwagę ile czasu każdorazowo trzeba poświęcić na ogarnianie tego – to wcale nie jest oszczędność. Bo gdy jesteś zarówno autorem jaki i wydawcą, to naprawdę ostatnia rzecz, którą powinieneś robić, to stać z siatą paczek w kolejce na poczcie. Zwłaszcza, gdy – tak jak ja – w momencie, kiedy w ciągu dnia masz zrobić więcej niż dwie rzeczy, nie robisz żadnej dobrze, bo podzielność uwagi to dla Ciebie koncept czysto teoretyczny.

Podsumujmy to: czytelnik za książkę płaci 49zł, odejmujesz od tego 6zł za druk, 1zł za szybkie płatności i 15zł za wysyłkę (powinniśmy jeszcze doliczyć wcześniej wymienioną redakcję, korektę, skład, okładkę, promocję itd., ale przyjmijmy, że już wyszedłeś na zero z kosztami startowymi), wychodzi 27zł dla Ciebie. Minus podatek dochodowy i VAT.

Czy 567 książek sprzedanych w przedsprzedaży to dużo, czy mało?

Dużo, ale tylko biorąc po uwagę, że to powieść.

Czemu jest to takie istotne?

Po pierwsze: motywacja do zakupu.

Ludzie kochają poradniki, bo dają im obietnicę bezpośredniego wpływu na ich życie i zmiany na lepsze (co prawda zapominają, że książka sama za nich tych zmian nie wprowadzi, ale w tym kontekście to nieistotne). Przykładowo: przy poradniku o odchudzaniu można wprost komunikować, że „kupując tę książkę dowiesz się jak schudnąć X kilogramów w Y miesięcy”. Potencjalny nabywca widzi bezpośrednie powiązanie między zakupem danego tytułu, a korzyścią jaką mu to przyniesie.

Z beletrystyką jest trudniej, bo – jak byśmy nie fetyszyzowali literatury i nie wynosili na piedestał czytania – to po prostu rozrywka. Czas umili, ale życia nie zmieni (a przynajmniej trudniej jest stosować tego typu narrację w materiałach promocyjnych). Oczywiście możemy próbować grać na tonach, że powieści nas rozwijają emocjonalnie, przez śledzenie trudnych losów bohaterów stajemy się bardziej empatyczni, dzięki odkrywaniu nowych środowisk poszerzamy swoje horyzonty, a przez samo czytanie stajemy się bardziej elokwentni, poza tym to kontakt z… <ziew> dobra, wiem, że absolutnie na nikim, poza nauczycielkami polskiego, to nie robi wrażenia.

Pośrednie korzyści z czytania jako takiego większość ma w dupie, powieści to rozrywka, więc przede wszystkim mają rozrywać. Problem jest tylko taki, że ludzie są przyzwyczajeni do tego, że rozrywkę mają za darmo, zwłaszcza w internecie.

Po drugie: co jest w środku?

W przypadku poradników wystarczy pokazać spis streści, żeby było wiadomo z czym to się je. Przy biografiach tak naprawdę nie trzeba nic poza nazwiskiem opisywanej postaci. Z wielowątkową opowieścią na kilkaset stron jest nieco trudniej, bo co, będziesz streszczał po rozdziale co tam się dzieje? Zrobiłem to zanim zacząłem pisać, to się nazywa plan ramowy i wyszło 48 stron A4. Będziesz próbował zamknąć całość w jednym chwytliwym zdaniu? Świetnie, tylko, że to za mało.

Ludzie chcą wiedzieć co jest w środku, o czym to jest, i czy na pewno się wciągną, bo w momencie kiedy jesteś debiutantem (a jesteś), nie uwierzą Ci na słowo, że po prostu „warto”. Dlatego też postanowiłem wyprodukować zwiastun promocyjny na wzór zwiastunów filmowych, żeby na tyle zobrazować czytelnikom historię, by mogli ją poczuć i zapragnęli poznać jej dalszą część. W przypadku tego gatunku książki, uważam, że było to jedno z istotniejszych działań.

Po trzecie: wynik mierzenia zależy od punktu odniesienia.

Przy znajomych Youtuberach, którym w przedsprzedaży poszło po kilkanaście (a niektórym nawet po kilkadziesiąt) tysięcy sztuk, moje 567 egzemplarzy wygląda blado jak albinos na śniegu. Sytuacja jednak się zmienia, kiedy odrzucimy wartości bezwzględne i spojrzymy na sytuację pod kątem proporcji – to znaczy stosunku obserwatorów na Facebooku do liczby kupionych książek – bo absurdem byłoby oczekiwać, że moja niespełna dwudziestotysięczna społeczność wykręci taki sam wynik, jak ponad półmilionowa Ewy z Red Lipstick Monster (którą pozwolę sobie się tu posłużyć, bo robi świetną robotę i bardzo ją cenię). Gdy spojrzymy na procenty, okazuje się, że już przepaści nie ma.

Porównując się z kolei do debiutujących powieściopisarzy, wychodzi, że jest bardzo dobrze. Próbowałem znaleźć jakieś dane sprzedażowe dotyczące debiutów literackich w Polsce i jedyna liczba do jakiej udało mi się dotrzeć, to przedrukowany cytat z Forbesa, który mówi, że…

Zgodnie z niedawnymi informacjami podanymi przez magazyn „Forbes” średnia sprzedaż dobrego debiutu waha się od 500 do 1000 egz. Średni początkowy nakład debiutanta w naszym wydawnictwie to 400 egz.

Co by oznaczało, że ich roczny wyniki przebiłem w niecały miesiąc.

Czy dało się wycisnąć więcej z przedsprzedaży?

Jak najbardziej, tylko musiałaby się stać jedna z dwóch rzeczy: ja musiałbym mieć więcej doświadczenia lub doba więcej godzin.

Wszystko co miało miejsce podczas pisania i wydawania „Lunatyków” działo się w moim życiu po raz pierwszy. Od wybierania grubości papieru do książki, po wybieranie koloru przycisku w sklepie internetowym. A po drodze rejestrowanie działalności gospodarczej, pilnowanie korekty, składu, druku, terminów i tego, żeby zjeść choć dwa posiłki w ciągu dnia i przejść się dalej niż do toalety, bo bywało, że w obliczu nawarstwiającego się zapierdolu i setki spraw do załatwienia NA JUŻ, zwyczajnie o tym zapominałem. Albo nie miałem kiedy.

O naprawdę wielu rzeczach nie wiedziałem, o prawie tylu samo nie pomyślałem i musiałem się ich uczyć w biegu. Na szczęście miałem od kogo (za co serdecznie dziękuję Monice Kamińskiej, Bartkowi Popielowi, Michałowi Szafrańskiemu i wszystkim z grupy „Jak wydać książkę?”, bo dostałem od nich ogromne wsparcie merytoryczne), niestety nie zawsze było kiedy i część działań promocyjnych musiałem odpuścić, bo zwyczajnie coś by mi siadło pod kopułą z przepracowania. A nie po to trzy i pół roku temu odchodziłem z etatu, żeby teraz świat za oknem widywać tylko we vlogach na YouTube.

Jestem w pełni świadom, że w tej pierwszej fazie mogłem zrobić dużo więcej, ale raz, że pieniądze nie są dla mnie aż tak ważne, by zapracować się na śmierć, a dwa, że to był tylko jeden etap. Na szczęście, w odróżnieniu od tradycyjnych wydawnictw, nie jest tak, że książkę się promuje i sprzedaje tylko przez trzy miesiące, a potem idzie na przemiał i wszyscy zapominają o jej istnieniu. Przez to, że nikt poza mną nie ma kontroli nad tym, co dzieje się z „Lunatykami”, mogę ich promować przez najbliższy rok, a nawet dwa, ciągle docierając do nowych grup odbiorców.

Co jest największym minusem wydawania się samemu?

To, że musisz być wydawcą, dystrybutorem, promotorem i sprzedawcą w jednym. I jeśli wielozadaniowość nie jest Twoją mocną stroną, to nie najlepiej. Gorzej jest tylko, gdy czujesz się artystą.

Tłumacząc to bardziej obrazowo: dopóki piszesz, zwłaszcza powieść, musisz być przekonany, że historia, którą opowiadasz, a zwłaszcza sposób w jaki to robisz, to najbardziej unikatowa rzecz na świecie. Pieprzony latający jednorożec albo nieodkryty dotąd pierwiastek chemiczny. Że po tej książce historia ludzkości się skończy i zacznie na nowo. Musisz wierzyć, że to coś absolutnie wyjątkowego, bo inaczej nie będziesz się starał i jarał tym co robisz i wyjdzie jakiś wymęczony od niechcenia gniot.

Z kolei, kiedy proces twórczy jest już skończony, oddałeś tekst do druku i nic więcej nie możesz w nim zmienić, musisz zrzucić skórę Michała Anioła i wejść w buty Raya Kroca. I przyjąć, że Twoje redefiniujące życie i śmierć dzieło, jest najzwyklejszym na świecie produktem, który po prostu trzeba sprzedać. Jak proszek do prania albo krem po oczy. Bo dla procesu jakim jest sprzedaż nie ma absolutnie żadnej różnicy, czy to, co stworzyłeś będzie nominowane do Paszportów Polityki, czy wyląduje w czyimś garnku, a później na talerzu, czy w ogóle będzie tym talerzem.

Teoretycznie – to oczywiste, praktycznie – dopiero się tego uczę.

zdjęcia w nagłówku pochodzą od czytelników, którzy opisali je hashtagiem #jestempatronem na Instagramie

 

---> SKOMENTUJ
muzyczne hity 2013
autorem zdjęcia jest Kheel Center, Cornell University

O tym jak ważna jest dla mnie muzyka pisałem na blogu ze 100 razy, jak nie 101. Jest jednym z najważniejszych elementów mojego życia. Wpływa na moje myślenie, postrzeganie świata i samopoczucie. Wydałem na nią furmankę pieniędzy i gdybym miał, wydałbym drugą. Trudno mi sobie przypomnieć dzień, w którym nie przesłuchałem ani jednego utworu lub chociaż, nie nuciłem jakiegoś tekstu pod nosem. Traktuję ją wybitnie priorytetowo.

W zeszłym roku i w jeszcze poprzednim, tuż przed sylwestrem wrzucałem swój subiektywny ranking 10 hitów, które rządziły w mijających 12-stu miesiącach. W tym roku pomyślałem, że pójdę dalej i do swojego spojrzenia na muzykę dodam również Wasze, żeby pełniej oddać to jak brzmiał 2013, a przy okazji skonfrontować te dwie perspektywy i zobaczyć jak bardzo nasze gusta się pokrywają. Bo co do tego, że nasze preferencje kulturowe są zbieżne nie mam wątpliwości. Po pierwsze, widać to po utworach, które podrzuciliście mi na parapetówkę. Po drugie, gdyby tak nie było, to nie zaglądalibyście tu tak często.

Nie przedłużając, ogłaszam największy w blogosferze plebiscyt na muzyczne hity 2013 roku! Swoich faworytów typować będziemy 5-ciu kategoriach:

1. Singiel roku – szlagier domówek, klubówek i bezsennych nocy, który pojawiał się na każdej imprezie, niezależnie od wieku uczestników i ilości alkoholu we krwi.

2. Teledysk roku – klip, który z miejsca poleciał do ulubiony na YouTube i nie znudził Was nawet po godzinnym zapętleniu.

3. Ścieżka dźwiękowa roku – tło muzyczne, które było równie dobre co film lub nawet przyćmiło obraz, a Waszym pierwszym odruchem po wyjściu z kina było wpisanie w Google „nazwa_filmu + soundtrack”.

4. Album roku – kompletna płyta-klasyk, do której będziecie wracać równie chętnie za rok jak i za 10 lat, mając ciary na plecach.

5. Muzyk roku – wokalista, producent, skrzypek, dj, raper, klawiszowiec, bądź organista, który zdominował mijający rok kradnąc Wasze serca, czas antenowy i miejsce na blogach.

Głosujemy w komentarzach podając kolejne numerki i odpowiednio tytuł singla/klipu/ścieżki dźwiękowej/albumu i ksywki muzyka. Wrzucamy zarówno polskie, amerykańskie, jak i urugwajskie propozycje, byleby premiera proponowanych kawałków mieściła się między 01.01.2013 a 31.12.2013. Nie trzeba typować wszystkich kategorii, można 4, 3, 2 lub tylko jedną, ale umawiamy się, że brak udziału nie wchodzi w grę i wszyscy się bawią.

Plebiscyt trwa do 4-go stycznia włącznie. Po tym terminie moje niezawodne oko absolwenta informatyki i ekonometrii sumuje, potęguje, pierwiastkuje i mnoży wyniki zliczając tytuły i ksywki. 6-go stycznia dowiadujemy się, co królowało przez cały poprzedni rok w słuchawkach czytelników Stay Fly, i rzecz jasna w moich, pijemy Moët i obrzucamy się kawiorem z bieługi.  Nie wiem, kto się bardziej zdziwi, czy ja czy Wy, ale głęboko wierzę, że jednak nikt nawet dla żartu nie wrzuci „She dances for me”. „My Słowianie” jeszcze będę w stanie przeżyć, a widząc coś z polskiego podziemia serduszko szybciej mi zabije.

No to jedziemy, losy muzycznych hitów 2013 roku są w Waszych rękach!

---> SKOMENTUJ