Close
Close

11 powodów, dla których nie warto iść na „Nimfomankę”

Skip to entry content

Z Larsem von Trierem jest jak z dzieckiem księcia Williama – nawet jak ma zrobić kupę ludzie spodziewają się, że to będzie cukierek. „Nimfomanka” jest jedną z takich śmierdzących niespodzianek, po obejrzeniu których część widzów boi się przyznać, że król jest nagi. Mocno się wczoraj zastanawiałem, czy iść na premierę, czy wyszorować sedes i odkurzyć dywany. I żałuję, że wybrałem jednak to pierwsze.

Czemu „Nimfomanka” jest słabsza, niż życzenia prezydenta dla facebookowiczów?

 

#1 – Tandeta, tandeta

Film zaczyna się pseudo-poetycko – czarny ekran, dźwięk padającego deszczu, nostalgia, melancholia i najazd na nieprzytomną, poobijaną i zakrwawioną kobietę na dziedzińcu starej, zapuszczonej kamienicy – po czym zaczyna grać Rammstein. Tak, Rammstein, ten hiper popularny niemiecki zespół metalowy bazujący na kiczu. Po takim wstępie nie da się dalszej części traktować poważnie.

 

#2 – Ambitne kino na siłę

Reżyser za wszelką cenę chciał usprawiedliwić kobiety z nieustannie wilgotną pochwą i odnieść ich palącą potrzebę stosunku płciowego do innych zjawisk. Wszelkie porównania są tak wymuszone, że ani nie ciekawią, ani nawet nie śmieszą, tylko żenują. To raz. Dwa, że wprowadzenie postaci dziadeczka, który z rozdziawioną japą słucha o obciąganiu przypadkowym kolesiom w środkach publicznej komunikacji i usilnie chce nadawać temu sens, obraża mnie jako widza.

 

#3 – Traktowanie wątków po łebkach

Główna bohaterka rżnie się jak świnie w ubojni. To motyw przewodni. Super.

Niestety wszystkie czynniki, które mogłyby mieć na to RACJONALNY wpływ i odciskać na Joe jakieś piętno, zostają potraktowane bardziej po macoszemu, niż Kopciuszek. Relacja z matką zostaje spłycona tak bardzo, że jestem zaskoczony, że jej postać w ogóle pojawia się w filmie. Ojciec też wiemy, że jest i nawet wiemy, że umiera, ale nie ma ani słowa z jakiego powodu. I czy rodzice mieli jakikolwiek stosunek do permanentnej rozwiązłości córki. Zasadniczo, to większość postaci pojawia się tylko jako pretekst, do pokazania pochwy na ekranie.

 

#4 – Nieudolność reżysera

W połowie filmu oprócz weny, Larsa opuszcza również zdolność do samokrytyki i nie wiedząc jak przejść od jednego miałkiego porównania do drugiego, stosuje rozwiązanie na poziomie szkółki aktorskiej dla niewidomych. Żeby móc powiązać nimfomanię z polifonią, reżyser wprowadza do rozmowy głównych bohaterów temat muzyki. Robi to tak topornie, jak tylko możesz sobie wyobrazić.

Joe po kilku godzinach przebywania w tym samym pomieszczeniu i gapienia się we wszystkie możliwe kąty, ni z tego, ni z owego, rezolutnie zagaja:

O, masz magnetofon. Słuchasz muzyki?

To stwierdzenie na poziomie „o, masz cycki. Jesteś kobietą?” lub „o, jeździsz na wózku inwalidzkim i nie masz nóg. Jesteś kaleką?”. „O, masz kibel. Zdarza ci się srać?” jest równie finezyjnym sposobem zmiany tematu rozmowy.

 

#5 – Ciśnienie na kasę

Larsowi widać ostatnio hajs się nie zgadza, bo nie dość, że porusza temat oklepany jak tyłek Sashy Grey, ale o niegasnącym potencjale komercyjnym, to jeszcze rozbija film na dwie części. I pod koniec tej pierwszej, w trakcie napisów końcowych, daje nachalną zapowiedź drugiej, która jest jedną wielką kanonadą wagin, penisów i jęków. Jeśli RedTube dałby możliwość kręcenia vlogów, to tak by właśnie wyglądały.

 

#6, 7, 8, 9, 10, 11 – N-U-D-A!

Pomimo tych wszystkich cycków, stosunków i orgazmów, „Nimfomanka” jest niewiarygodnie nuuużąca. Ostatni raz tak się wymęczyłem na „Tylko bóg wybacza” i wyszedłem po 25-ciu minutach. Już bardziej fascynujące jest czekanie w kolejce do lekarza. Serdecznie nie polecam.

Jak znacie coś równie nudnego, to dawajcie do komentarzy. Nie chciałbym się tak nadziać kolejny raz.

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST

Ludzie, którym sukces odbił się czkawką

Skip to entry content

W masowym odbiorze sukces często utożsamiany jest z popularnością lub pieniędzmi. Zakłada się, że jeśli ktoś regularnie gości na okładce Gali z torebką za równowartość średniej krajowej, to jego życie jest usłane endorfinami i poczuciem własnej wartości. Osoby przegrywające nierówną walkę z rzeczywistością, bądź po prostu borykające się z niemożnością rozmnożenia stuzłotówek, trąc jedną o drugą, mają przypadłość wierzyć, że jeśli tylko ktoś ustawiłby na nie światła jupiterów, to pieniądze zleciałyby się jak ćmy. A zaraz za nimi szczęście.

Czy jest tak faktycznie? Czy posiadanie trochę znańszej gęby gwarantuje stabilizację finansową,  emocjonalną, spełnienie i samozadowolenie? I czy sława pomaga ułożyć sobie życie?

Nie. Nie będę budował napięcia przez pięć kolejnych akapitów, żeby zaskoczyć nieoczekiwanym zwrotem narracyjnym. Po prostu tak się nie dzieje, a jeśli istnieje jakaś zależność między wzrostem rozpoznawalności, a spokojem ogólno-życiowym, to raczej działa w drugą stronę. Im więcej zaczyna się dziać wokół Ciebie, tym więcej dzieje się w Tobie i jeśli masz jakieś niepozałatwiane sprawy, jakieś tlące się wewnętrzne problemy, to gdy jesteś na świeczniku, zaczynają wybuchać żywym ogniem.

A owy sukces zaczyna odbijać się czkawką. Albo Cię spopielać.

Mike Tyson – Człowiek Demolka

Odkąd zacząłem czytać biografię Mike’a Tysona, która jest tak wielka, że służy mi też za barykadę do drzwi, przestałem używać sformułowania „nic mnie już nie zdziwi”. Bo ten człowiek jest jednym, gigantycznym, napakowanym kompleksami i testosteronem zdziwieniem. Jako 7-latek był świadkiem prostytuowania się matki, która wykonywała usługi leżąc obok niego na łóżku. W tym wieku został też zgwałcony. Nie miał czego jeść, gdzie spać i od kogo nauczyć się choćby mycia się. Jako 13-latek nokautował kolesi starszych od siebie o dekadę i gdy już leżeli nieprzytomni na ziemi, ściągał im złote łańcuszki i zabierał portfele. Za co zresztą szybko trafił do poprawczaka.

I w wieku 20 lat został najmłodszym na świecie mistrzem wagi ciężkiej, przyleciał Dzwoneczek z „Piotrusia Pana”, posypał czarodziejskim pyłem i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.

Nie.

Rodzice mieli go w dupie, więc od nich nie nauczył się funkcjonowania w społeczeństwie, ani w ogóle podstaw relacji międzyludzkich. Jego psychopatyczny trener też nie przekazał mu za wiele, poza tym, że najważniejsza jest wygrana i jeśli nie dajesz z siebie 400% możliwości to jesteś gównem. Więc gdy na jego konto zaczęły spływać dziesiątki milionów dolarów, a media zrobiły z niego celebrytę, braki z dzieciństwa i system wartości poszatkowany jak tatar, musiały dać o sobie znać.

I dały.

Pieniądze traktował jak oset za kołnierzem – robił wszystko, żeby się ich pozbyć. Rozwalał hajs na drogie zabawki, ciuchy i imprezy, odbijając sobie wychowywaanie się w skrajnej biedzie, aż doszedł na skraj bankructwa i musiał ogłosić upadłość. Po drodze jeszcze tracąc zwycięskie złote pasy, odgryzając ucho przeciwnikowi na ringu i odsiadując w więzieniu wyrok za gwałt. Był jak półświadome dziecko z bronią masowego rażenia w dłoniach, i to bardziej dosłownie niż w przenośni.

Chodzące zniszczenie, które potęgowało się przez sukces sportowy i uwagę mediów.

Macaulay Culkin – biedny bogacz

Jak byłem dzieciakiem to myślałem sobie, że bycie aktorem to musi być spełnienie marzeń i jak trafiasz do nieba, to za sumienne odmawianie zdrowasiek robią z Ciebie hitowego filmowca. A potem nauczyłem się czytać i składać literki w wyrazy, a wyrazy w zdania i przeczytałem artykuł o Macaulayu Culkinie. Dziecięcej turbo-gwieździe, która w dorosłym życiu bardziej przypomina wieloletniego pacjenta MONARu niż popularnego aktora. Co jakoś bardzo nie mija się z prawdą.

Macky w wieku 10 lat zaczął zgarniać takie siano, że nasz kraj mógłby się u niego zapożyczyć. To znaczy, przepraszam, nie on, tylko jego rodzice. Którzy przez lata utrzymywali wielodzietną rodzinę ledwo wiążąc koniec z końcem. Bardzo Cię zaskoczę jak powiem, że skończyło się to walką matki z ojcem o kasę? To znaczy, nie o kasę, oficjalnie o prawo do opieki nad synem. Ładny eufemizm, co?

Przeobrażanie się z dzieciaczka w nastolatka przy asyście kamer, wpłynęło na niego jak Titanic na lodowiec i słodki Kevin z Richi Richa stał się dublerem Jareda Leto w końcowych scenach „Requiem dla snu”.

Kurt Cobain – autodestruktor bez autopilota

Podobno teraz prawdziwych punków już nie ma, ale jak byłem w gimnazjum to wielu moich znajomych chciało nimi być. Więc każdy z nich miał glany, kostkę i udawał, że wie jak zagrać „Come as you are”. Ich nietykalnym guru był Kurt Cobain i jeśli nie miałeś naszywki Nirvany w widocznym miejscu, to tak jakbyś nie miał ust – nie odzywałeś się.

Historia Cobaina to był klasyczny rock’n’roll – dzieciak z problematycznej rodziny, wkurwiony na dorosłych, rząd, system i prawa fizyki, przelewa złość, ból i poczucie bezsensu na muzykę. I nagrywa ultra przebojową płytę, która staje się hymnem pokolenia, a on sam jego symbolem. Gra trasy za cysterny dolarów, stacje muzyczne windują go na szczyty playlist i wpada w sidła komercji, stając się trybem machiny, którą tak bardzo gardził.

Wewnętrzne rozdarcie próbuje zszyć igłą i heroiną. Nie wychodzi. Z pomocą krawiecką przychodzi mu Courtney Love. Kurt kilka razy przedawkowuje narkotyki, ale uwolnić się od świateł reflektorów i mroków depresji pozwala mu dopiero strzał w głowę.

 

Marylin Monroe – samobójcze 90-60-90

Świat zapamiętał ją jako symbol seksu i ikonę popkultury, bo patrzył przez pryzmat tego, co było na pierwszym planie. W tle, w okolicach scenografii, było coś innego niż złocisty blond, perlisty uśmiech i wypięta pierś. Najpierw sierociniec, potem szpital psychiatryczny, a na końcu samotne odebranie sobie życia przez przedawkowanie barbituratów. A po drodze ciągłe szukanie szczęścia pod złym adresem, trzy rozwody i bezdzietność.

Ktoś by zapytał: jak to możliwe, przecież to była hollywoodzka gwiazda? Ja bym odpowiedział: właśnie dlatego.

***

Uważaj czego sobie życzysz, bo możesz to dostać, a potem nie będziesz wiedział jak sobie z tym poradzić.

więcej na ten temat znajdziesz w mojej powieści „Lunatycy”

---> SKOMENTUJ

„Rolowanie” – tłumaczenie na język polski

Skip to entry content

Wszyscy się śmieją z „Rolowania” Nataszy Urbańskiej, a nikt nie wie o czym jest. Po części przez naganną dykcję, po części przez lawinę ordynarnych anglojęzycznych wtrąceń. Faktycznie, nie ma możliwości, żeby cokolwiek zrozumieć po pierwszym przesłuchaniu. Po drugim zresztą też. Kluchy w ustach mieszają się z makaronizmami, z czego wychodzi jeden wielki zakalec.

Ale, że jestem masochistą i staram się za wszelką cenę wdrażać ideę „jesteśmy Polakami, mówmy po polsku”, przesłuchałem ten „utwór” kilkukrotnie, spisałem słowa, przetłumaczyłem na języki polski i nawet wytłumaczyłem ich znaczenie. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, oto jest…

 

„Rolowanie” po polsku

Podmiot liryczny to osoba pracująca w szeroko rozumianej branży reklamowej. Najprawdopodobniej jest to content designer działający na własny rachunek, bądź jeden z przedstawicieli agencji. W piosence opowiada o trudach prowadzenia profilu marki na Facebooku.

Wielki mi big deal = wielka mi duża sprawa

After czy before = przed czy po

Podniósł mi się flow = poprawił mi się nastrój

Face demolation = demolka na Facebooku

Pierwsze 4 wersy odnoszą się do propozycji płatnego wywołania kryzysu w mediach społecznościowych. Mówi, że taki kryzys na stronie fanowskiej, to żadna duża sprawa, po czym pyta, czy płatność będzie przed, czy po zleceniu. Następnie słowami „podniósł mi się flow” oznajmia, że jest już gotowy, aby zrobić „demolation” na Fejsie.

 

Weź mnie na dancefloor = weź mnie na taneczną podłogę

Zrobię ci hardcore = zrobię ci twardy rdzeń

Tamten to asshole = tamten to otwór w odbycie

Zero temptation = bez kuszenia

W kolejnych 4 wersach przedstawia nieciekawe skutki spędzenia codziennie wielu godzin przed komputerem. Prosi swojego rozmówcę, aby zabrał go do miejsca, w którym można się rozerwać. Na przykład do klubu tanecznego. W zamian oferuje własnoręcznie zrobiony solidny rdzeń do twardego dysku. Od prośby, przechodzi do ofensywy, atakując konkurencję. Na celownik bierze inną osobę, która również własnoręcznie tworzy rdzenie komputerowe. Nazywa ją otworem w odbycie, przy czym zachowuje pozory nienachalnego – zaznacza, że wcale nie kusi swojego rozmówcy.

 

Mam „like it” na Fejsie = mam polubienia na Facebooku

W realu gubię się = w rzeczywistości gubię się

Jestem królową z bajki = jestem królową z bajki

Grandmatka truje mnie = wielka matka truje mnie

Podmiot liryczny zachwala swoje umiejętności w angażowaniu fanów na prowadzonych przez siebie profilach. Deklaruje, że jego posty mają polubienia. W stwierdzeniu „w realu gubię się” widać przełom w postawie Nataszy. Publicznie przyznaje, że jest obszar w planowaniu strategii marketingowej, w którym sobie nie radzi. Nie wie jakim algorytmem rządzi się widoczność billboardów przy ulicach i plakatów na przystankach, przez co, doznaje swoistego zagubienia. Jednak już w następnym zdaniu wraca do pierwotnej pozy, w której podtrzymuje, że jest najlepsza w tym co robi, niczym królowa z bajki. Na koniec dodaje „grandmatka truje mnie” żaląc się na kobiecą personifikację edge ranku. Mimo, że wstawia świetne posty, wielka matka (edge rank) „truje” ją, ucinając im zasięg.

 

Dziary że ho ho = dobre tatuaże

Oldschoolowy Joe = zabawka z dzieciństwa (G.I. Joe)

O co kaman? No? = co się dzieje?

Nie rób tragetion = nie jest tak źle

W tej zwrotce następuje szybkie omówienie najnowszych trendów na portalu Marcka Zuckerberga. Po kotach i psach, wróciła moda na zdjęcia tatuaży (często w głupich miejscach) i wszystkich akcesoriów z dzieciństwa typu: gumy Turbo, kartridże do Pegazusa, czy właśnie figurki G.I. Joe. Najczęściej z hashtagiem „#gimbynieznajo”. Urbańska jest tym trochę zdziwiona, bo wszyscy branżowcy zapowiadali, że treść będzie szła w stronę jakości, ale ostatecznie sugeruje aby nie robić „tragetion”. Przeżyła żebrolajki, to i temu podoła.

 

Chce zresetować się = chcę zacząć od początku

Chce exit’eować się = chcę wyjść

Jestem królową z bajki = jestem królową z bajki

Grandmatka truje mnie = wielka matka truje mnie

Urbańska boi się, że prze kupowanie fanów na Allegro z krajów arabskich, edge rank zupełnie wyrzuci jej posty z tablic użytkowników, przez co chciałaby zacząć wszystko od początku. Wyjść z portalu i utworzyć stronę fanowską jeszcze raz od zera, z czystym kontem. Na koniec powtarza afirmację osobistą „jestem królową balu” i żalenie się na facebookowy algorytm. Powtórzenie tych dwóch wersów w kontekście poprzednich, ukazuje podmiot liryczny jako człowieka z krwi i kości – z zaletami, ale i wadami. Mimo, że jest najlepszy w tym co robi, zdarza mu się popełnić błąd, od którego chciałby uciec.

 

Rolowanie blanta na backstage’u = naginanie wyników przez zmiany w kodzie

Jakaś soda, jakiś juice = trochę rozproszenia danych wyjściowych, trochę skoncentrowania danych wejściowych

Refren jest swoisty hymnem ku pokrzepieniu serc wszystkich social media specialistów. Jeśli prowadzenie profilu idzie słabiej, niż było to zakładane w umowie z klientem, zawsze można coś pomieszać w kodzie narzędzia do zliczania statystyk. Tu się zaokrągli, tu się poda wartości absolutne, a nie względne, i już liczby wyglądają dużo lepiej.

Kto z branży nigdy nie rolował blanta na backstage’u, pod koniec miesiąca, niech pierwszy rzuci kamieniem!

---> SKOMENTUJ

Przejmuję się losem ludzi. Mniej losem psów

Skip to entry content

Zazwyczaj odmawiam udziału w akcjach charytatywnych, ale Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy wspieram odkąd miałem pierwsze kieszonkowe. W tym roku także wrzucam pieniążka do puchy. Pokazałem twarz, ujawniłem nazwisko i ściąłem włosy, żeby przekonać Cię do tego samego.

Jeśli chcesz dać dychę albo dwie, kliknij na wirtualną puszkę.

---> SKOMENTUJ