Close
Close

Poniedziałek, godzina 7:32

Mam zamiar dotrzeć do pracy. Najlepiej na czas. Stoję na przystanku wraz z kilkunastoma innymi osobami, czekając na tramwaj. Studenci, absolwenci, bezdomny i starsza pani. Standard. Podjeżdża 24-ka, podchodzę do drzwi. Gdy tylko się otwierają dostaję łokcia w żebra i laską po nogach. Obracam się, żeby sprawdzić kto chciał mnie poprzytulać, ale mu nie wyszło, lecz sprawcy już nie ma. Jest hen przede mną wygodnie spoczywając na miejscu siedzącym. To znaczy na dwóch miejscach siedzących, bo siatki starszej pani też zasługują na to, by wypocząć w trakcie podróży.

Gdy przechodzę obok niej, czuję, że zahaczyłem o coś kurtką. Konkretnie o jej zaciśniętą pięść. Coś się stało? Jest moją czytelniczką i chce pogadać o jakimś tekście, który ją poruszył? Został jej tydzień życia i ma zamiar przepisać mi pół kamienicy przy Straszewskiego? Chce przeprosić, że zachowała się jak burak, taranując mnie przy wejściu do tramwaju? Jedna myśl głupsza od drugiej, ale mój pytający wzrok nie musi długo czekać na odpowiedź.

– Proszę mi skasować bilet!

 

***

 

Środa, godzina 14:11

Wracam z Barcelony. To znaczy z samolotu. To znaczy z lotniska, na które przyleciałem samolotem z Barcelony. Jestem na nogach od 5:30, spałem jakieś 4 godziny, mam Saharę w ustach, jezioro pod pachą i lepię się jak podłoga po imprezie. Wchodzę do 292 i siadam na pierwszym wolnym miejscu w zasięgu wzroku. I wkładam zapałki pod powieki, żeby nie usnąć.

W okolicach Parku Decjusza wsiada kobiecina. Na starszą panią jest jeszcze za młoda, ale od 40-tki odbiła się dość dawno. Ot, kobiecina. Wsiada i łapie się rurki przy moim siedzeniu. I stoi. I chrząka. I chrząka coraz głośniej. I czuję na sobie jej wzrok tak bardzo, że chyba zacznie mnie zaraz szczypać. Wiem, wiem o co jej chodzi. Ale, ale, zaraz, zaraz! Unoszę przyciężką głowę i spod zamglonych powiek widzę, że w autobusie jest od cholery wolnych miejsc! W sensie, co najmniej 8.

To, na którym siedzę jest jakieś wyjątkowe? Straciła na nim dziewictwo albo powiła syna? A może bierze udział w autobusowej loterii i za chwilę okaże się, że pasażer na nim siedzący wygra bezpłatne przejście na czerwonym i zapas ołówków z IKEI na cały rok? Ciężko wyczuć, ale najwyraźniej odczuwa niewytłumaczalną potrzebę zajęcia tego miejsca, a skóra po szczypaniu wzrokiem powoli zaczyna piec, więc wstaję. Na odchodne dostaję najbardziej zawoalowany eufemizm „dziękuję” jaki dane mi było słyszeć.

– Mógłby mi pan skasować bilet?

 

***

 

Niedziela, godzina 18:05

„Jest niedziela, pusto jak cholera” cytując rapera o ptasiej ksywce. W 194 z Czerwonych Maków na Krowodrzą Górkę jestem tylko ja i kierowca. Wiatr wieje, kwiaty pachną i ogólnie to jeden z tych letnich, weekendowych dni, kiedy całe miasto jest za miastem. Wtem, na samiuśkim końcu autobusu zauważam postać. Postać kobiety. Postać kobiety, która macha. Postać kobiety, która macha chyba do mnie, być może na przywitanie, a być może czegoś chce. Postać kobiety, która ewidentnie macha do mnie, być może na przywitanie, ale bardziej prawdopodobne, że czegoś chce, choć nie mam pojęcia co mogłoby to być, widząc jej rozleniwienie i anielski spokój na twarzy.

Podejść? Nie podejść? Podejść? Nie podejść? Podejść? Nie podejść? Cholera, podchodzę.

– Skasuje mi pan bilet?

 

***

 

W takich sytuacjach zadaję sobie jedno zajebiście, ale to zajebiście ważne pytanie – czy ja wyglądam jak kasownik?

autorem zdjęcia w nagłówku jest centralniak
(niżej jest kolejny tekst)

72
Dodaj komentarz

avatar
30 Comment threads
42 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
43 Comment authors
MateuszAmandaLorkaWeronika ZuzańskaGrocrafty Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
aventia
Gość
aventia

O ile dwie pierwsze sytuacje mnie nie dziwią, trzecia jest wyjątkowa. Bo nawet jeśli ktoś miał chorą/niesprawną nogę, to jakoś się do siedzenia doczłapał, a po drodze zwykle bywa kasownik. Chyba bym nie pomogła.

Ale a propos tych babć sapiących nad uchem… ja rozumiem wiek, te sprawy, ale niektórzy mogą być młodzi, ale po operacji/ciężkim dniu jak Ty/cokolwiek. Ale widać tylko pozory – młody to może stać.

Fajny tekst, brakowało mi takiego na dobranoc i na dobre rozpoczęcie następnego tygodnia, tym razem bez krakowskich babć :) ale dlaczego warszawka na obrazku?:(

Jan Favre
Gość

Ej, Warszawa jest okej, nie mamy nic do Warszawy na tym blogu ;)

aventia
Gość
aventia

No, doooobra… Ale dlaczego? :D
Wcale nie mają ładniejszych :D

Jan Favre
Gość

Bez wyraźnego powodu, po prostu ładne zdjęcie, a te historie mogły zdarzyć się równie dobrze i w Poznaniu ;)

Cathrina
Gość

Dzień jak co dzień, w Poznaniu też :)

Wojciech Kopeć
Gość
Wojciech Kopeć

Mają ładniejsze kasowniki :X

Marta
Gość

Banalny temat mistrzowsko napisany.
Dziękuję za trochę śmiechu w przerwie od nauki ;)

Kinga
Gość

O jak to dobrze znałam,
ale teraz w moim autobusie zrobili tak ze liczą się tylko bilety kupione u
kierowcy (drukowane z kasy fiskalnej)
inne nie są ważne, czyli nie trzeba kasować ;) Ale za to chwile to trwa, jak na
przystanku 5 osób chce kupić bilet…
I dzięki za dobrą dawkę humoru na ciężki poniedziałek! :)

Karolina Franieczek | Życie Me
Gość

Uśmiałam się :) Ale fakt jest faktem, w autobusach czy tramwajach dzieją się cuda. Oprócz opisanego przez Ciebie „Czy może Pan/Pani skasować mi bilet” prym wiedzie cudowne ozdrowienie staruszek, które na przystanku o laseczce, albo i dwóch, skulone, widać, że swoje przeżyły, a jak wsiądą w taki autobus to dawaj, laski pod pachy i pęd taki, że sprinter wymięka.

Jan Favre
Gość

Mnie najbardziej zastanawia gdzie one wszystkie tak jada codziennie z samego rana.

Karolina Franieczek | Życie Me
Gość

Msza poranna, maraton w przychodni po wszystkich możliwych lekarzach i zakupy na drugim końcu miasta. Napięty grafik.

Agnieszka Koćmiel
Gość
Agnieszka Koćmiel

Z całego miasta i okolic zjeżdżają na Halę Targową

Jan Favre
Gość

W sensie, że na targ je tak ciągnie?

Borsuk
Gość
Borsuk

Ja kiedyś zapytałam i starsza pani powiedziała mi tak: Jadę na Kleparz, ty młoda jesteś to nie wiesz, ale później to WSZYSTKO WYKUPIĄ!

Zocha
Gość

Podobno na starość człowiek nie lubi już tak spać. Jeśli tak jest, to ja się nie starzeje w ogóle;)

Jan Favre
Gość

Zocha, nie da się starzeć będąc nastolatką ;)

Mondzia
Gość
Mondzia

Badaliśmy to – w ramach zaliczenia chcieliśmy coś pożytecznego zrobić dla młodego pokolenia, któe wracając z imprezy zastanawia się „czy oni też…?” Więc najczęściej wnuczek/wnuczka albo zakupki bo „tam całe życie robiłam” „tam taniej” „tutaj na placu jest dobry dżemik” i inne w tym stylu. Generalnie, cały dzień jeżdżą zbierając po jednej najlepszej rzeczy z każdego placu w mieście. Kwestia życia i śmierci w koncu

Grocrafty
Gość
Grocrafty

Do lidla koło mojego domu. Sprawdziłam, potwierdzam. Nieopatrznie wybrałam się rano, szybko pożałowałam.

Joanna/ LotsOfSources
Gość

Lepiej zaczelam rozumiec te staruszki jak zaczelam sie podobnie zachowywac w ciazy- generalnie przejazd zatloczonym i dusznym autobusem jest uciazliwy bez wystajacego brzucha, nudnosci i poczucia, ze zaraz się zasłabnie a na zyczliwosc ludzka rzadko da się liczyc, wiec teraz tez uprawiam bieg do wolnego miejsca i mam to gdzies co sobie ludzie myslą- myśle, ze te staruszki miewają podobnie- spinają się na tę jedną prostą do miejsca wybawienia ;)

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

Ludzie są niemożliwi.Mnie czasami tak zatyka na cudzą bezczelność,że aż robię bez szemrania to,czego oczekują,mimo że to frajerstwo.I gdybym patrzyła na to z odległości dwóch metrów,to bym miała milion ripost i tekstów na spławienie. Miałam kiedyś delikatne faux pas,jak byłam zbuntowaną nastolatką w glanach.Siedziałam sobie w autobusie na podwójnym siedzeniu od zewnętrznej,tuż za kabiną kierowcy,kiedy ktoś mnie popukał z tyłu w ramię i powiedział,żebym się przesiadła pod okno,bo „pan chce usiąść”.Ja na to bezczelnie,że jak chce,to niech siada,pod oknem obok mnie jest jeszcze jedno miejsce.A babka na to,że tak,ale panu będzie chyba trudno się przecisnąć.Odwracam się,a tu koleś o kulach,z… Czytaj więcej »

Jan Favre
Gość

Ja zaczynam nabierać przekonania, że faktycznie mam jakiś magnez w sobie, który przyciąga takich ludzi.

Paweł Daniel Kęcerski
Gość
Paweł Daniel Kęcerski

Oraz wapń, nie zapominajmy o wapniu.
https://www.youtube.com/watch?v=t-CVg56XNaw

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

Tak jest absolutnie,i to często.Tyle zgrozy dla mojego serduszka.

Taconafide – ten moment, kiedy rozbijasz bank i ludzie dostają pierdolca

Skip to entry content

Jeśli wchodzisz na Youtube, to widzisz, że od 16 marca nie ma dnia, żeby na karcie na czasie nie było jakiegoś numeru Taconafide. Jeśli używasz Spotify, to wiesz, że na liście przebojów „Polska Top 50” pierwszych 15 pozycji, to kawałki z „Somy”. Byłoby więcej, ale płyta ma tylko 15 utworów. Jeśli ostatni miesiąc spędziłeś pod kamieniem, ewentualnie żyjesz w średniowieczu i nie masz internetu, to szybkie streszczenie.

Taconafide = Taco Hemingway + Quebonafide

Quebonafide = w tym momencie najpopularniejszy raper w Polsce, który przeszedł drogę od nikogo znikąd do autora platynowych płyt

Taco Hemingway = ten koleś od piosenek o Warszawie, który solowym koncertem wyprzedał Torwar

„Soma” = wspólna płyta jednego i drugiego

„Soma” + internet = broń masowego rażenia

„Szok, w milionera z kundla w rok”

To jaki sukces osiągnęli panowie na przestrzeni ostatnich 12 miesięcy osobno, to się na kalkulatorze na mieści. Dzikie wyświetlenia, dzika sprzedaż płyt, dzikie rzesze fanów. Teledysk na Madagaskarze, koncert na wcześniej wspomnianym Torwarze, billboard na najwyższym budynku w centrum stolicy, pielgrzymki słuchaczy pod domem. Cytując jeden z ich singli „to już movement, a nie muzyka”. Gdyby Beatlesi byli z Polski i chodzili w dresach, to mielibyśmy nowych Beatlesów.

Co mogło wyjść z połączenia ich mocy? Kapitan Planeta? Napad na bank bez kominiarek? Głos pokolenia? Na pewno tęczowa fala miłości od fanów i burzowe gównobicie od antyfanów.

Ci drudzy rzucają kałem na lewo i prawo, wymieniając pozycje z czarnej listy zarzutów, która zaczyna się na skoku na kasę i kończy na skoku na kasę. Przy okazji przylepiając duetowi łatki „dla gimbusów”, „to nie jest prawdziwy rap” i „nie da się tego słuchać”. Gdyby to były głosy anonimowych cebulaków, nawet bym nie przerywał układania jedzenia w lodówce według dat ważności, ale gdy takie bąki puszczają osoby siedzące w popkulturze oboma pośladkami, to te serki homogenizowane muszą poczekać.

To po kolei.

Dla pieniędzy?

KAŻDA płyta Taco Hemingwaya jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube. KAŻDA płyta Quebonafide jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube. Płyta Taconafide wyszła w piątek. I jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube.

Dla pieniędzy?

Gdy idę do restauracji na pizzę, nie pytam kucharza, czy śpi z drożdżami pod poduszką, śpiewa ody do mozzarelli pod prysznicem i ma wytatuowany przepis na ciasto na przegubach. Nie interesuje mnie, czy od piaskownicy marzył o kręceniu placków, czy robi to wyłącznie dlatego, że średnio jara go spanie na dworcu. Obchodzi mnie wyłącznie to, czy smakuje mi jego pizza. Motywację mam pod kością ogonową.

Taco i Quebo zrobili taki krążek, że zamówiłem dokładkę.

Dla pieniędzy?

Nie, kurwa, dla ginących gatunków zwierząt. Kultura, rozrywka, sztuka powinna powstawać wyłącznie z wewnętrznej potrzeby zmarnowania sobie życia na byciu twórcą. Dlatego Nolan reżyseruje filmy za dobre słowo, Penderecki gra koncerty co łaska, a Stephen King pisze książki, bo to oryginalny sposób na zniszczenie kręgosłupa. Ile czasu spędzasz z czyjąś tabelką w Excelu, a ile z ulubionym kawałkiem? Mimo to, nie piszesz do ludzi pracujących w korpo, że powinni uzupełniać arkusze z pasji, a nie dla pieniędzy.

Dla gimbusów?

Pomijając, że nie wiem, co złego jest w posiadaniu młodych odbiorców…

Znowu jak Platon muszę wpuszczać to światło do jaskiń

Chcieli nowy trójkąt z Taco, to nie quesadilla

Wsadzę swoich w pierwszą klasę jak Rudolf Kastner
i wybuduję nowy świat no bo, suko, stać mnie

Trudno topić smutki jak się nauczyły pływać
tak rozbita, bo zrobiłaś sobie w moim sercu biwak,
ale nie maż się dziewczyno, namalujesz to jak Frida,
chociaż obraz siebie, który zostawiłem może się rozmywać

…to osobiście złożyłbym petycję o przywrócenie gimnazjów, gdyby dzieciaki rozumiały wersy o takim poziomie skomplikowania.

Nie da się tego słuchać?

Też nie jestem fanem auto-tune’a, też wolałbym mniej smętów o tym, kto się rozstał z dziewczyną i też męczą mnie gadki o kasie z natężeniem 100euro/minutę, ale ta płyta to jest światowym poziom. Przede wszystkim pod kątem brzmienia i tego jak to płynie. I gdyby chłopaki rapowali po angielsku, to nikt by się nawet nie zająknął, tylko chłodził przy tym łokcie w golfie dwójce.

To nie jest rap?

No z pewnością nie ten z ’98. Jakiś czas temu już wyszliśmy z jaskiń i okazało się, że bez sylabizowania przez zęby i jebania policji w każdej zwrotce, też da się rapować po polsku. Quebonafide nagrał 10 płyt, z czego 4 w zeszłym roku, zapraszając na nie zarówno królów polskiego podziemia, jak i KRS One’a. Myślę, że na 11-tej naprawdę nie musi udowadniać swojej wartości typom, którzy dzień zaczynają od opalania fifki i technicznie zatrzymali się na rymowaniu czasowników.

Soma

Soma – napój rytualny, opisywany w Wedach, sporządzany z soku rośliny o nazwie soma. Działał oszałamiająco oraz wzmagał wewnętrzny żar. Dawał moc dokonywania wielkich przedsięwzięć poprzez zwiększenie możliwości manasu, jednego ze składników psychiki ludzkiej w ujęciu religii wedyjskiej.

Tak nazywa się płyta Taconafide i taki też wywołuje efekt wśród słuchaczy. Gratuluję Panowie, dobra robota!

Przy okazji, napisałem pierwszą w Polsce powieść o hip-hopie, ukazującą drogę od zera do bożyszcza nastolatków. Więcej na jej temat dowiesz się na oficjalnej stronie – www. Lunatycy.com – lub w poniższym filmie.

Co zdziwiło moją mamę w trakcie świąt w Paryżu?

Skip to entry content

Zawsze jadąc za granicę porównuję jak wyglądają kluczowe aspekty życia tam i u nas. Różnice w mentalności, rozwiązywaniu problemów, obyczajach i samych miastach inspirują i skłaniają do refleksji. Wracając z takiego wyjazdu na wiele rzeczy patrzę z zupełnie innej perspektywy, rozkminiam, czy w kraju nad Wisłą też mogło by tak być i dlaczego nie. Potem muszę brać  Nervosol, żeby nie usmażyć mózgu od natłoku myśli, ale mimo wszystko jest to ciekawe.

Podczas świąt w Paryżu było jeszcze ciekawiej, bo byłem tam z mamą i oprócz swojego zaskoczenia przy wpadaniu na różnice miałem dodatkowo drugie. Przy czym jej zdziwienie odmiennościami było spotęgowane tym, że jest te 30 lat ode mnie starsza i zasadniczo wiele rzeczy postrzega inaczej. Innymi słowy, jest mamą.

Co będąc we Francji zwróciło jej uwagę?

1. Wszyscy czytają – no dobra, nie wszyscy, ale bardzo, bardzo dużo osób. W metrze, w kolejce, w parku, czy w knajpie ciągle widać kogoś z książką lub Kindlem. Sam byłem pod wrażeniem, gdy zobaczyłem kobietę, która pochłaniała lekturę idąc. Przez pasy.

2. Polska nie jest już dzikim wschodem – to raczej nie różnica, a zaskoczenie w stosunku do tego co się działo 25 lat temu. Jadąc z lotniska w Beauvais, mama zwróciła uwagę, że wjazd do Paryża mógłby być równie dobrze wjazdem do Warszawy, Gdańska, czy Poznania i gdyby nie francuski na tablicach informacyjnych, trudno byłoby się zorientować, że to inny kraj. Dogoniliśmy Europę.

3. W sklepach nie ma prania mózgów – związanego ze świętami. Wystawy nie rzygały króliczkami, jajeczkami, trawkami i wszystkimi innymi akcesoriami kojarzącymi się z Wielkanocą.

4. Nie ma kato-terroru. Będąc w Polsce podczas jakichkolwiek świąt, zawsze mam wrażenie, że jeśli nie wielbię imienia pana spędzając 3 dni w mieszkaniu na modlitwach, to za chwilę zostanę zlinczowany. Bez względu na to, czy jestem wierzący, czy nie. We Francji katolicy nie epatują patosem, nie robią spiętej atmosfery i nie narzucają innym swoich pomysłów na spędzanie dnia. W Święta Wielkanocne bardzo dużo sklepów, restauracji i instytucji było czynnych, dając mieszkańcom wybór, czy chcą siedzieć w domu, czy robić cokolwiek innego spędzając miło czas. Większość z nich wybrała to drugie.

Święta Wielkanocne w Paryżu 3

5. Dojrzali mężczyźni nie ubierają się jak dziady. Goście po 50-tce wyglądają bardzo stylowo, czasem nawet bardziej niż ich synowie. Zakładają modne wzory, odważne kroje i nie boją się oceny społeczeństwa. W porównaniu do naszego morza flanel, polarów i półbutów do ortalionów, to naprawdę spory kontrast.

6. Ludzie traktują czerwone światło tylko jako sugestię – którą najczęściej ignorują. Mama była mocno poruszona, że mało kto czeka na zielone i większość pakuje się między auta, byleby jak najszybciej przejść. Widząc to po raz pierwszy w Barcelonie też wybałuszałem gały, ale de facto nie widziałem żadnego potrącenia ani stłuczki, więc chyba działa.

Święta Wielkanocne w Paryżu 2

7. Można wynająć mieszkanie nie widząc się z właścicielem. To dla mnie też było dość niecodzienne. Znalazłem śliczne dwupokojowe mieszkanko na Airbnb, zarezerwowałem termin, przelałem pieniądze i napisałem kiedy będziemy. Zjawiliśmy się o umówionej godzinie pod wskazanym adresem i znajomy właścicielki podał nam klucze. Trwało to z 3,5 sekundy. W środku było dużo więcej, niż potrzeba turystom podczas tygodniowego pobytu, a osoby do której to wszystko należało nigdy nie zobaczyłem na oczy. Minimum formalności, maksimum zaufania.

8. Jedzenie w sklepach wcale nie jest droższe niż w Polsce – kosztuje tyle samo, tylko nie ma w nich najtańszych śmieciowych produktów.

9. Wielu facetów zajmuje się swoimi dziećmi – bawiąc się z nimi w parkach i na placach zabaw. Sam bym tego w życiu nie zauważył, ale moja mama wyłapała to momentalnie, mówiąc, że takie sytuacje w Polsce mogłaby policzyć na placach ręki drwala. Miło, że Francuzi faktycznie poczuwają się do roli ojców i chce im się pójść z dzieciakami na zjeżdżalnię, pojeździć na rowerach, czy popuszczać latawce.

Święta Wielkanocne w Paryżu 4

Kończąc listę inności z kraju dobrych win i croissantów, polecam Wam też pojechać do miejsca, które jest dla Was nowe z mamą. Odkryjecie je podwójnie.

Zanim pojedziesz po kobiecie malującej jajkami z pochwy

Skip to entry content

Wczoraj rozniosło się po sieci jak ospa po 9-latkach wideo, na którym kobieta tworzy obraz przy pomocy jajek wypełnionych farbą. Filmik nie stałby się wirusem, gdyby owa artystka nie malowała nago. W miejscu publicznym. Używając przy tym swojej pochwy. Jak nie jestem wielkim fanem perferomerów i podchodzę sceptycznie do tego typu akcji, tak staram się zachować dystans i, na ile to możliwe, powstrzymywać od wydawania radykalnych osądów. Większość osób pracujących w portalach informacyjnych, i komentujących je, jednak nie ma takich zahamowań.

Wynikły z tego 3 bardzo śmieszne rzeczy, po pierwsze…

 

Polacy są ekspertami od malarstwa i intermediów

Tak, nagle okazuje się, że nie tylko jesteśmy znawcami piłki nożnej, rasowymi politologami, fachowcami z zakresu ekonomii i budowy dróg, ale także doświadczonymi koneserami sztuki. Każdy wie jak odróżnić dobre malarstwo od słabego, jakie są wiodące trendy w sztuce współczesnej i że Jackson Pollock dał podwaliny pod performens, przesuwając środek ciężkości z efektu widocznego na płótnie na sam proces tworzenia. Niezmiernie mi miło, że żyję wśród tak światłych ludzi, którzy każdą wolną chwilę spędzają na obcowaniu ze sztuką i zgłębianiu wiedzy związanej z jej tworzeniem.

Dobrze wiedzieć! Równie miłym zaskoczeniem jest fakt, że…

[emaillocker]

Portale informacyjne na bieżąco piszą o sztuce

Są tak wkręcone w temat, że codziennie leci po kilka niusów związanych z aktualnymi wystawami, ciekawymi teatralnymi premierami i rozpiską arii operowych. Niezmiernie cieszy mnie, że najbliższa ich sercu jest sztuka wizualna, dlatego przynajmniej raz w tygodniu publikują wielostronicowe wywiady z plastykami z całego globu, zamiast po raz setny pisać kogo Trybson zaciągnął do darkroomu. Świadomość tego, że zwracają uwagę na artystów interdyscyplinarnych każdego dnia, a nie tylko gdy któryś z nich włoży sobie jajko do pochwy, jest bardzo budująca.

Dobrą wiadomością jest również to, że…

 

Polacy sprzeciwiają się epatowaniu nagością

Nie tylko w przypadku niszowych performensów, ale przede wszystkim w stosunku do reklam. Nikt z moich krajan nie życzy sobie, aby pół nagie modelki były we wszystkich materiałach promocyjnych niezależnie od produktu. I głośno o tym mówi. Cieszą mnie pikiety i pospolite ruszenia, gdy w reklamie kremu do rąk, kostki bulionowej i środku na zgagę pojawiają się cycki, tyłki i wijące się seksbomby. To dobrze, że seks w telewizji, internecie, na billboardach i przystankach przeszkadza Polakom na co dzień. Że nachalna nagość drażni ich nie tylko, gdy pojawia się jako forma artystycznej ekspresji.

Jeśli czujesz, że coś z tym tekstem jest nie tak, to zanim następnym razem pojedziesz po kobiecie malującej jajkami z pochwy…

 

Zastanów się

Czy faktycznie jesteś ekspertem od sztuki? Czemu portale specjalizujące się w relacjonowaniu ilości stosunków w Warsaw Shore chcą być opiniotwórcze w dziedzinach artystycznych? Czym się różni nagość w performensie od gołej baby w reklamie kosmetyków?

[/emaillocker]