Close
Close

Wizyta Baracka Obamy w Polsce oczami internetu

Skip to entry content

Jeśli mogę, to staram się nie tykać polityki. Raz, że to syf, dwa, że to syf, a trzy, że za każdym razem, gdy wydaje mi się, że ktoś sensownie gada, to 2 lata po wyborach okazuje się, że dałem się nabrać. Jestem naiwniakiem, wiadomo. Nie komentuję spraw politycznych na blogu, nie piszę czy Korwin jest królem, czy krullem (bo krull jest tylko jeden), nie przezywam tego kto dostał się do europarlamentu (już bardziej rusza mnie fakt, że do urn poszedł tylko co czwarty uprawiony do głosowania).

Wizytę Baracka Obamy też chciałem ominąć szerokim łukiem, ale że to zjawisko równie popkulturowe, co polityczne, to nie ominąłem. Zwłaszcza, że internet zareagował. I to zdecydowanie ciekawiej, niż tradycyjne media.

Poniżej 9 najbardziej interesujących zdjęć/memów z wizyty prezydenta Stanów Zjednoczonych w Polsce.

 

Marysia Sokołowska gate

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (8)

Nie wiem na ile ta sprawa wyszła poza granice naszego kraju, ale faktycznie zabawne, że z nafaszerowanej populizmami nastolatki robi się poważny temat do dyskusji publicznej.

 

Jedna literka robi różnicę

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (1)

Ja Panu Nie Przerywałem prawie tak dobrzy jak Facecje.

 

Z Kurskim przez świat

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (7)

Czas leci, a strona PoselKurski.eu cały czas tak samo zajebista.

 

Obama w Warszawie

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (6)

Niby suchar, ale zawsze zwracam uwagę na gry słowne i podwójne znaczenia.

 

Wałęsa musi być

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (5)

Jak przyjeżdża do nas jakaś persona o faktycznym znaczeniu międzynarodowym, to zawsze musi polecieć mem z Wałęsą. I jego twarde akcentowanie.

 

Bronek przestał być Januszem

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (4)

Źle się dzieje w Państwie Polskim, gdy prezydent pozbawia się jednego z najbardziej rozpoznawalnych symboli na zachodzie, oj źle. Aczkolwiek i tak obstawiam, że to jakaś akcja marketingowa producenta maszynek do golenia.

 

Dysputa o pasze

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (3)

Tym się właśnie różni dobry bloger od przeciętnego, że potrafi z, wydawałoby się, niezwiązanego z jego tematyką wydarzenia wyciągnąć szczegół, który zamieni w wartościową treść dla swoich czytelników. Polecam przeczytać wszystkie komentarze pod zdjęciem, w których Szarmant i Mr. Vintage spierają się, czy Komorowski ma dobrze uszyty garnitur, czy nie.

 

Uczciwy układ

Wizyta Baracka Obamy w Polsce (1)

Najbardziej rozpowszechniony mem podczas tej wizyty. Od czasu wejścia polskich żołnierzy do Iraku wszyscy się łudzą, ze kiedyś je dostaniemy. Cóż, kiedyś na pewno.

 

 Prawie jak „Hous of Cards”Wizyta Baracka Obamy w Polsce (2)

Brawo, Frank Underwood byłby wdzięczny za to poświęcenie.

 

Jeśli pominąłem jakieś istotne/wyjątkowo śmieszne zdjęcie/mem, które mocno poszło po sieci, to śmiało, wrzucajcie do komentarzy.

(niżej jest kolejny tekst)

Dodaj komentarz

13 komentarzy do "Wizyta Baracka Obamy w Polsce oczami internetu"

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Cathrina
Gość

http://m.kwejk.pl/obrazek/2071847/obama-w-polsce.html mimo pełnej tolerancji LIMURZYNA wygrala :D

Jan Favre
Gość

Faktycznie dobre ;)

Oleandrra
Gość

„Nie przezywam tego kto dostał się do europarlamentu (już bardziej rusza
mnie fakt, że do urn poszedł tylko co czwarty uprawiony do głosowania)” – co chcesz przez to powiedzieć?
Po prostu ubolewasz nad powodami, dla których tak wielu Polaków postanowiło się odciąć od polityki i bojkotować wybory, czy może chciałbyś, żeby każdy bez względu na okoliczności poczuwał się do obowiązku obywatelskiego, jakim jest pójście do urny?
Jakby co, to nie szukam zaczepki, bo nie lubię i chyba nawet nie umiem dyskutować o polityce – po prostu interesuje mnie twoje zdanie ;)

Jan Favre
Gość

„już bardziej rusza mnie fakt, że do urn poszedł tylko co czwarty uprawiony do głosowania” – uważam, że jest to poważniejszy temat do dyskusji publicznej, że 75% mogących głosować zupełnie to olewa, niż że jakaś tam niszowa partia zdobyła 7% głosów (czyli, że w sumie 1.75% mogących oddać głos postawiło obok nich krzyk). I właśnie to, czemu tak się dzieje, jest poważnym problemem, nad którym warto byłoby się zastanowić.

Martyna Kubicka
Gość

a tak w ogóle, sam byłeś ?:)

Aleksandra Muszyńska
Gość

Zgadzam się,że „limurzyna” jest dobra,ale-jest jeszcze BARACKOWÓZ.
Nie wiem co prawda,czym przyleciał,ale słyszałam i o bambojetcie…

olacom
Gość

dobre! oszczędziłeś mi kilka godzin grzebania po internetach (znałam tylko KFC… źle ze mną…)

Jan Favre
Gość

Zależy jak na to patrzeć – może nie znałaś innych, bo nie jeździsz na rowerze zamiast siedzieć w sieci ;)

olacom
Gość

tak, tak, to na pewno to… ;)

Aurora
Gość

No to zaspokoiłam swoje polityczne aspiracje u Ciebie na blogu, a teraz wracam do omijania szeeerooookiem łukiem ;)

Taconafide – ten moment, kiedy rozbijasz bank i ludzie dostają pierdolca

Skip to entry content

Jeśli wchodzisz na Youtube, to widzisz, że od 16 marca nie ma dnia, żeby na karcie na czasie nie było jakiegoś numeru Taconafide. Jeśli używasz Spotify, to wiesz, że na liście przebojów „Polska Top 50” pierwszych 15 pozycji, to kawałki z „Somy”. Byłoby więcej, ale płyta ma tylko 15 utworów. Jeśli ostatni miesiąc spędziłeś pod kamieniem, ewentualnie żyjesz w średniowieczu i nie masz internetu, to szybkie streszczenie.

Taconafide = Taco Hemingway + Quebonafide

Quebonafide = w tym momencie najpopularniejszy raper w Polsce, który przeszedł drogę od nikogo znikąd do autora platynowych płyt

Taco Hemingway = ten koleś od piosenek o Warszawie, który solowym koncertem wyprzedał Torwar

„Soma” = wspólna płyta jednego i drugiego

„Soma” + internet = broń masowego rażenia

„Szok, w milionera z kundla w rok”

To jaki sukces osiągnęli panowie na przestrzeni ostatnich 12 miesięcy osobno, to się na kalkulatorze na mieści. Dzikie wyświetlenia, dzika sprzedaż płyt, dzikie rzesze fanów. Teledysk na Madagaskarze, koncert na wcześniej wspomnianym Torwarze, billboard na najwyższym budynku w centrum stolicy, pielgrzymki słuchaczy pod domem. Cytując jeden z ich singli „to już movement, a nie muzyka”. Gdyby Beatlesi byli z Polski i chodzili w dresach, to mielibyśmy nowych Beatlesów.

Co mogło wyjść z połączenia ich mocy? Kapitan Planeta? Napad na bank bez kominiarek? Głos pokolenia? Na pewno tęczowa fala miłości od fanów i burzowe gównobicie od antyfanów.

Ci drudzy rzucają kałem na lewo i prawo, wymieniając pozycje z czarnej listy zarzutów, która zaczyna się na skoku na kasę i kończy na skoku na kasę. Przy okazji przylepiając duetowi łatki „dla gimbusów”, „to nie jest prawdziwy rap” i „nie da się tego słuchać”. Gdyby to były głosy anonimowych cebulaków, nawet bym nie przerywał układania jedzenia w lodówce według dat ważności, ale gdy takie bąki puszczają osoby siedzące w popkulturze oboma pośladkami, to te serki homogenizowane muszą poczekać.

To po kolei.

Dla pieniędzy?

KAŻDA płyta Taco Hemingwaya jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube. KAŻDA płyta Quebonafide jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube. Płyta Taconafide wyszła w piątek. I jest dostępna ZA DARMO na Spotify i YouTube.

Dla pieniędzy?

Gdy idę do restauracji na pizzę, nie pytam kucharza, czy śpi z drożdżami pod poduszką, śpiewa ody do mozzarelli pod prysznicem i ma wytatuowany przepis na ciasto na przegubach. Nie interesuje mnie, czy od piaskownicy marzył o kręceniu placków, czy robi to wyłącznie dlatego, że średnio jara go spanie na dworcu. Obchodzi mnie wyłącznie to, czy smakuje mi jego pizza. Motywację mam pod kością ogonową.

Taco i Quebo zrobili taki krążek, że zamówiłem dokładkę.

Dla pieniędzy?

Nie, kurwa, dla ginących gatunków zwierząt. Kultura, rozrywka, sztuka powinna powstawać wyłącznie z wewnętrznej potrzeby zmarnowania sobie życia na byciu twórcą. Dlatego Nolan reżyseruje filmy za dobre słowo, Penderecki gra koncerty co łaska, a Stephen King pisze książki, bo to oryginalny sposób na zniszczenie kręgosłupa. Ile czasu spędzasz z czyjąś tabelką w Excelu, a ile z ulubionym kawałkiem? Mimo to, nie piszesz do ludzi pracujących w korpo, że powinni uzupełniać arkusze z pasji, a nie dla pieniędzy.

Dla gimbusów?

Pomijając, że nie wiem, co złego jest w posiadaniu młodych odbiorców…

Znowu jak Platon muszę wpuszczać to światło do jaskiń

Chcieli nowy trójkąt z Taco, to nie quesadilla

Wsadzę swoich w pierwszą klasę jak Rudolf Kastner
i wybuduję nowy świat no bo, suko, stać mnie

Trudno topić smutki jak się nauczyły pływać
tak rozbita, bo zrobiłaś sobie w moim sercu biwak,
ale nie maż się dziewczyno, namalujesz to jak Frida,
chociaż obraz siebie, który zostawiłem może się rozmywać

…to osobiście złożyłbym petycję o przywrócenie gimnazjów, gdyby dzieciaki rozumiały wersy o takim poziomie skomplikowania.

Nie da się tego słuchać?

Też nie jestem fanem auto-tune’a, też wolałbym mniej smętów o tym, kto się rozstał z dziewczyną i też męczą mnie gadki o kasie z natężeniem 100euro/minutę, ale ta płyta to jest światowym poziom. Przede wszystkim pod kątem brzmienia i tego jak to płynie. I gdyby chłopaki rapowali po angielsku, to nikt by się nawet nie zająknął, tylko chłodził przy tym łokcie w golfie dwójce.

To nie jest rap?

No z pewnością nie ten z ’98. Jakiś czas temu już wyszliśmy z jaskiń i okazało się, że bez sylabizowania przez zęby i jebania policji w każdej zwrotce, też da się rapować po polsku. Quebonafide nagrał 10 płyt, z czego 4 w zeszłym roku, zapraszając na nie zarówno królów polskiego podziemia, jak i KRS One’a. Myślę, że na 11-tej naprawdę nie musi udowadniać swojej wartości typom, którzy dzień zaczynają od opalania fifki i technicznie zatrzymali się na rymowaniu czasowników.

Soma

Soma – napój rytualny, opisywany w Wedach, sporządzany z soku rośliny o nazwie soma. Działał oszałamiająco oraz wzmagał wewnętrzny żar. Dawał moc dokonywania wielkich przedsięwzięć poprzez zwiększenie możliwości manasu, jednego ze składników psychiki ludzkiej w ujęciu religii wedyjskiej.

Tak nazywa się płyta Taconafide i taki też wywołuje efekt wśród słuchaczy. Gratuluję Panowie, dobra robota!

Przy okazji, napisałem pierwszą w Polsce powieść o hip-hopie, ukazującą drogę od zera do bożyszcza nastolatków. Więcej na jej temat dowiesz się na oficjalnej stronie – www. Lunatycy.com – lub w poniższym filmie.

Robi z igły widły. Nie znam kogoś, kto czepiałby się szczegółów bardziej, niż on. Jak nie jest idealnie, to jest beznadziejnie.

Kiedyś poszedł na koncert Fisza. Wszedł do klubu kwadrans po starcie przedstawienia, bo wokalista postanowił mu zrobić psikusa i zacząć punktualnie. Tak na przekór wszystkim imprezom, które zaczynają się godzinę po czasie. Od momentu, w którym przekroczył próg lokalu i usłyszał, że już grają, wszystko było źle. Złe nagłośnienie, źle dobrany repertuar, złe miejsce pod sceną, złe reakcje publiki, złe piwo w barze. Jakby kiedykolwiek było dobre.

Włączył tryb marudzenia, bo nie mógł być na koncercie od początku, bo nie mógł doświadczyć go w pełni, bo zapłacił za 100% zabawy, a mógł dostać góra 85%. Uznał, że skoro coś go ominęło, impreza nie może być udana. Musi być do dupy. Po całości. Bo jak można cieszyć się z nowego resoraka, w którym zacięło się jedno kółko?

 

To osioł. W sensie, że uparty. Jak coś sobie wbije do głowy, to jak kasa w Amber Goldzie – nie da rady tego wyciągnąć.

Niedziela, gdzieś koło południa. Część ludzi stara się wrócić do żywych, część dopiero kończy imprezę. Wszystkich ssie w żołądku, więc pada jak wygrana w totolotka hasło „szama”. Zwykle w takich sytuacjach sprawę rozwiązuje telefon po pizzę, ale nie tym razem. Dzieciak ma pomysł, to znaczy rozkaz, idziemy do chińczyka. Na Miodową. Czyli, że trzeba wstać, ogarnąć się, może nawet ubrać, wyjść z mieszkania, jakimś cudem dotrzeć na przystanek, wsiąść w tramwaj, przejechać pół miasta, wysiąść, przeżegnać się 3 razy i pomodlić o wolne miejsce.

No nikogo nie pogrzało na tyle, żeby się tak katować.

Ale dzieciak sobie wymyślił. Dzieciak sobie wymyślił i dzieciak nie odpuści. Będzie truł, ględził, przekonywał i puszczał zdartą płytę, aż nie dopnie swego. Stworzy tyle argumentów ile jest potrzeba, a jeśli racjonalne przesłanki zawiodą, będzie żerował na emocjach, aż wyobraźnia pozostałych nie zapłonie na tyle, by wybiegli ją ugasić zimny kubłem rzeczywistego obrazu.

I tym razem było tak samo.

Drążył dziurę w skale, aż nie przekabacił wszystkich, że kurczak po wietnamsku na gorącym półmisku, to najlepsze, co może ich spotkać tego dnia. I poszli, pół przytomni w stanie nie nadającym się do użytku, wyjść szczęściu na przeciw.

 

Daje się ponieść. Nie jest lekkoduchem, którego pieniądze się nie trzymają i przepuszcza wypłatę w 2 wieczory. Nie, to nie on. Ale jak wpadnie coś ponad plan – jakaś fucha, dodatkowe zlecenie albo lepiej niż dobrze płatna współpraca – nie szczypie się z hajsem.

Pamiętam jak pojechał nad morze, po maturze, sprzedawać gazety. W Matki Boskiej Zielnej było wolne, to ktoś mu podklepał temat, że może dorobić na orzeszkach. Za 4 godziny biegania z tacką po plaży zgarnął stówkę. Calusieńkie sto złotych. Wtedy stówka to była fortuna i przy dobrym gospodarowaniu można było przeżyć za nią nawet tydzień. Ale to była premia, a premię wydaje się na kawior i Hennessy. Albo najlepszą pizzę w mieście.

Poszedł do knajpy, takiej co to stoi się w kolejce żeby wejść do środka, kelner zna pozycje w menu i nawet ich skład i dają czyste sztućce. No wyższa półka jak nic. Przeleciał wzrokiem po liście jak wytrawny smakosz i zamówił ostatnią. Znaczy się najdroższą i największą, bo dziś leci na bogato. 60 centymetrów. Nie trzeba być Pitagorasem, żeby obliczyć, że jeden 19-latek nie da rady tyle zjeść, nawet jeśli to najbardziej kozacka pizza z jaką było dane zetknąć się jego kubkom smakowym. No i nie zjadł. Padł po 3-cim kawałku zostawiając resztę, ale jak sam stwierdził „panowie, to był zaaajebisty widok”.

 

Jest naiwniakiem. Nie wiem jak można być tak łatwowiernym, żeby podłapywać motywy z filmów i chcieć je przenosić do rzeczywistości. Tylko ktoś niespełna rozumu może uwierzyć, że to, co pokazują seriale ma przełożenie w realnym świecie i może dziać się naprawdę.

Jak zaczynał studia, mieszkał w zatęchłej ruderze, w której strach było wchodzić do kuchni bez kominiarki i futra, bo groziło to odmrożeniem fundamentalnych części ciała. Do łazienki zresztą też lepiej było zbliżać się z ostrożnością. W sumie to samo wyjście spod kołdry już niosło ze sobą ryzyko. Kamienica, piece kaflowe i te klimaty.

Dla osłody życia zaczął sobie googlować miejsca gdzie jest ciepło. Cały rok. W głowie pobrzmiewał mu refren „Kalifornia, słońce, palmy, opowiedz o tym Mes, opowiedz o tym Meees” z demówki Flexxipu i między jednym wynikiem wyszukiwania, a drugim, trafił na „Californiaction”.

Wiecie, ten serial, w którym postać głównego bohatera jest oparta o Charlesa Bukowskiego. Tyle, że ma kilkukrotnie atrakcyjniejsze czytelniczki, niż autor „Szmiry”. Hank w połowie drugiego sezonu – między jednym brakiem pomysłu na nową książkę, a ósmym – dostaje propozycję pisania bloga dla lokalnego portalu. I przyjmuje ją. I pisze. O społeczeństwie, o relacjach damsko-męskich, o swoim podejściu do życia, o przemyśleniach na temat aktualnych wydarzeń. Taki pamiętnik internetowy, który czyta kilkadziesiąt tysięcy osób.

Dzieciak to obejrzał i pomyślał, że też tak może. Nie załapał, że to fikcja, że to pomysł stworzony tylko na potrzeby filmu, żeby pchnąć dalej fabułę. Uroił sobie, że naprawdę może pisać jakąś stronkę w internecie i ktoś mu za to zapłaci. Że to będzie jego sposobem na życie. Jak naiwnym trzeba być, żeby w to uwierzyć?

ineo+ 224e-20140528072919

Ten dzieciak we mnie czasem przejmuje dowodzenie. Dziękuję mu za to.

Najbardziej zapomniane słowa w języku polskim

Skip to entry content

Mimo, że „Stay Fly” jest nazwą anglojęzyczną, to robię wszystko co mogę, by promować język polski i nie brudzić go obcojęzycznymi naleciałościami. Stąd „blog stylożyciowy” a nie „lifestyle’owy”, bo – dla niektórych to może być szokiem – w polskim funkcjonuje taki termin jak „styl życia”. Funkcjonuje też trylion innych pojęć, których nie ma potrzeby zastępować makaronizmami.

Część studentów uważa, że powiedzenie „dancefloor” zamiast „parkiet”, czy „party” zamiast „impreza” dodaje im zajebistości i kreuje ich na światowych ludzi. Części branżowców wydaje się, że użycie „deadline’u” w zastępstwie „terminu” i  „case study” w zamian za „analizę przypadku” świadczy o ich profesjonalizmie i buduje im wizerunek ekspertów. Część hipsterów natomiast zapomniała, że są w naszym języku są takie słowa jak „codzienny”, „losowy”, czy „wolny strzelec” i da się konstruować wypowiedzi bez ich anglojęzycznych odpowiedników. Ten post jest właśnie dla nich.

Poniżej lista najbardziej zapomnianych wyrażeń w języku polskim.

Zakupy – obecnie funkcjonuje jako shopping

Wolny strzelec– obecnie funkcjonuje jako freelancer

Uczucie – obecnie funkcjonuje jako feeling

[emaillocker]

Losowy – obecnie funkcjonuje jako randomowy

Rękodzieło  – obecnie funkcjonuje jako handmade

Rodzicielski – obecnie funkcjonuje jako parentingowy

Styl życia – obecnie funkcjonuje jako lifestyle

Skupiony – obecnie funkcjonuje jako sfocusowany

Wibracja – obecnie funkcjonuje jako vibe

Porównywać  – obecnie funkcjonuje benchmarkować

Codzienny – obecnie funkcjonuje jako casualowy

Zrób to sam – obecnie funkcjonuje DIY

Informacja zwrotna – obecnie funkcjonuje jako feedback

Nienawidzić – obecnie funkcjonuje jako hejtować

Dla jednych może być to odświeżenie pamięci, dla drugich nabycie tajemnej wiedzy i odkrycie nowych obszarów naszej mowy. Śmiało można linkować zmakaronizowanym jednostkom nieświadomym istnienia tych słów. Ale nie poprzestawajmy na tych kilku przykładach, pójdźmy dalej.

Jeśli macie jakieś kalki z angielskiego, których używacie na co dzień i wydaje Wam się, że nie da się ich przetłumaczyć na polski, wrzućcie je w komentarze. Razem z czytelnikami postaramy się przetłumaczyć każde, ale to każde słowo na polski. Nawet idiomy, które wydawałoby się, że są nie do ruszenia. Z pewnością pojawi się sporo zbitek, które nie istniały nigdy wcześniej i neologizmów. Tym lepiej.

Tłumaczenie anglicyzmów 3… 2… 1… START!

[/emaillocker]