Close
Close

„Hera, koka, hasz, LSD”, czyli jak zmarnować 36 000 złotych

Skip to entry content

Wczoraj światło dzienne ujrzał teledysk do kontrowersyjnej i – co wnioskuję z wypowiedzi autorki – mało przez kogo zrozumianej piosenki „Hera koka hasz LSD”. Pewnie przeszedłby bez echa, bo jest dużo mniej nośny niż sam utwór, gdyby nie sposób w jaki został sfinansowany. Otóż Karolina Czarnecka – autorka – postanowiła zdobyć pieniądze na klip przez portal crowdfundingowy – PolakPotrafi.pl. W skrócie działa to tak, że piszesz jaki masz pomysł, ile potrzebujesz i jeśli ludzie uznają, że to sensowne, zaczynają robić przelewy. Ot, takie oddolne wspieranie słusznych idei.

Hajs się zebrał, wideoklip się nakręcił, YouTube go udostępnił światu i zaczęła się burza gówna.

Gdzie tylko nie zostanie zalinkowany teledysk pojawia się fala komentarzy krytykujących go, a przede wszystkim Karolinę, na szereg sposobów. Że zmarnowała 36 000 złotych i powinna oddać pieniądze. Że taki klip to można by nakręcić za stówkę, a nie taką górę siana. Zresztą ze szwagrem zrobilibyśmy to za flaszkę. Że nudy, w klipie nic się nie dzieje i amatorka, bo nie ma laserów ani green boxa. Że teledysk w ogóle nie łączy się z piosenką, bo ani koki, ani haszu, ani nawet SLD nie ma. A wszyscy szykowali się na mocną wiksę i wciąganie węgorzy w rytm stroboskopu.

Czytam te komentarze i zastanawiam się, czy komuś przypadkiem sufit na głowę nie spadł. Albo czy nie zapomniał włożyć protezy mózgu przed wejściem do internetu.

Po pierwsze, to teledysk nie kosztował 36 000zł, tylko 8 000zł. Pozostałe 28 000zł zostanie wykorzystane na nagranie płyty i zorganizowanie recitalu piosenki aktorskiej. Jest to tak wyraźnie napisane, jak się da, na stronie ze zbiórką. No, ale żeby to wiedzieć, trzeba by na nią wejść, a nie bazować na informacji znikąd.

Po drugie, cieszy mnie bardzo, że oprócz polityki i piłki nożnej, jako ogół, znamy się też świetnie na wycenie produkcji filmowych. Rozumiem, że każdy z komentujących dziesiątki razy wynajmował kamery filmowe, kostiumy dla aktorów, pomieszczenia, tworzył w nich scenografię i zatrudniał statystów i epizodystów, że doskonale wie ile takie rzeczy kosztują. I przede wszystkim, że ma na tyle duże rozeznanie, by móc powiedzieć, że to za drogo. Już pomijam, że w kwotę którą zbierała Karolina wchodził też koszt nagrania utworu w studio oraz zmiksowania go.

To coś na zasadzie, że każdy internauta świetnie wie ile kosztuje zaprojektowanie loga dla miasta, czy instytucji, więc robi aferę, że kilkanaście tysięcy, to za drogo. Brawo.

Po trzecie, skąd pomysł by rozliczać cudze pieniądze? Jeśli nie jesteś ani darczyńcą, ani organizatorem zbiórki, to jakim prawem chcesz zaglądać komuś do kieszeni i oceniać co zrobił z NIE TWOIMI pieniędzmi?

Po czwarte,  ten utwór nie propaguje narkotyków, dlatego teledysk też tego nie robi. Mam wrażenie, że zawiedzeni klipem są najbardziej Ci, którzy „Kokę, herę, hasz, LSD” odebrali jako afirmację walenia w kanał. I spodziewali się, że zobaczą sceny z kibli na Maydayu. Albo chociaż z vip roomu w Energy 2000. A tu Czarnecka zburzyła ich świat, bo nie było dyskoteki, tylko degeneraci w końcowym stadium rozkładu. Dajmy jej pstryczka w nos, niech sobie nie myśli, że może interpretować swój utwór jak jej się podoba.

Internauta potrafi.

(niżej jest kolejny tekst)

Niech ci, którzy myślą, że mnie skazali na wygnanie
wiedzą, że może to ja ich skazałem na pozostanie.

Bisz „Niesława”

Siedzę na murku nad Rudawą. Ostatnie promienie słońca spływają mi po twarzy. Leniwy podmuch wiatru próbuje skleić mi powieki. Mrużę oczy i wpatruję się w słońce chowające się za drzewami. I zastanawiam się jak wrócić po takiej przerwie.

Nie było mnie rok. W zasadzie to prawie półtora. Dokładnie to 493 dni. Po latach blogowania, po całych epokach, które minęły w międzyczasie, po tym jak z aktywności w mediach społecznościowych zrobiłem sposób na życie, postanowiłem wyciągnąć wtyczkę. Po prostu wylogować się i zniknąć z sieci. Powodów było sporo, o większości nikt nie wie, i to też nie czas ani miejsce, ale kilka jest na tyle oczywistych, że chcę się nimi podzielić. W zasadzie to muszę.

Unoszę wzrok znad błyszczącej matrycy telefonu, niebo jakiś czasem temu z błękitu przeszło w pomarańcz, a teraz zalewa się purpurą. Piękny impresjonistyczny obraz. Sztuka najwyższej próby, którą za rzadko doceniam. Niebieskie światło telefonu woła o uwagę, wracam do niego i dochodzi do mnie, że powrót po takim czasie jest niemożliwy. Trzeba zacząć od początku. Od zera.

Ale po kolei.

Czy zdjęcie mojego śniadania zmieni świat? 

Czy moja samojebka pomoże w walce z głodem? Czy mój wpis na blogu o Czarnym Proteście przebije się przez mur memów z kotami i mdłych fotek słodkich bombelków? Czy Twoje serduszko pod moim postem jest faktycznie zostawieniem kawałka serca, czy tylko nieświadomym stuknięciem palcem? Jak bębnienie o blat ławki w trakcie nudnej lekcji. Czy w ogóle są jeszcze jakieś działania w internecie, które podejmujemy świadomie? Randkowanie? Zakupy? Chyba tylko kliknięcie przycisku „wyloguj”.

Blogowałem od jesieni 2011. PONAD. SIEDEM. LAT. Czy było warto poświęcić na to tyle czasu? Czy coś zmieniło to w Twoim życiu? Chyba nigdy nie udawałem, że piszę tylko dla siebie. Po co to ciągnąć, jeśli jestem dla odbiorcy tylko mikroekspresją w trakcie obrad na tronie? Jestem?

Blogowałem od jesieni 2011. Co te 7 lat zmieniło w moim życiu? Bardzo dużo. W zasadzie to wszystko. Na lepsze. Chociaż, czy na pewno?

Nie trzeba wierzyć w to co się robi, by to robić. Czasami wystarcza chcieć zarabiać na tym pieniądze. 

Większość branży rozrywkowej działa w ten sposób. Cały kapitalizm jest na tym oparty. Ale ja chciałem być inny i chciałem żyć inaczej. Więc kiedy paląca potrzeba odpowiedzi na najważniejsze pytanie nie została zaspokojona, odepchnąłem klawiaturę, żeby się nie poparzyć. Odepchnąłem ją na rok. 

To pytanie brzmiało: czy ja w ogóle mam jeszcze coś do powiedzenia?

Zatrzymać kołowrotek

„Zatrzymajmy się w pędzie, nikt nie pamięta po co biegnie. Czy na pewno po szczęście? Czy sam bieg nie jest biegu sensem?” rapował Eldo w utworze „Plaża” w 2003 roku. Ja w ’96, siedząc w zadymionej kuchni u mojej sąsiadki z mieszkania z naprzeciwko, wpatrywałem się w chomika wchodzącego w nadświetlną w kołowrotku i miałem podobną rozkminę. Czy biega w kółko, bo nie wie, że może rzucić wszystko w cholerę i wyjechać w Bieszczady, czy dlatego, że sprawia mu to przyjemność?

Przekonać można było się tylko w jeden sposób. Zabierając chomika w Bieszczady.

Nie ma już internautów. Są za to cyfrowo wykluczeni

Pierwszy miesiąc był cudowny. A świadomość, że mogę być poza Facebookiem, Instagramem i blogiem, i już nie muszę się bić o utrzymanie zasięgów, uwalniająca.

Kojarzysz ten moment na domówce, kiedy kończy się alkohol, a zgonów jest więcej niż pustych butelek, ale mimo to nie chcesz wyjść, bo cały liczysz, że jednak jeszcze coś się wydarzy? To byłem ja. Gdy podjąłem decyzję, że znikam z sieci, czułem się jakby ktoś wypuścił mnie z piwnicy. Odzyskałem życie, które dawno temu przegrałem z kimś w karty.

Patrzyłem na ludzi przepychających się w komentarzach pod postami, które jutro przestaną istnieć w czyjejkolwiek świadomości, i nie miałem pojęcia po co to robią. Nie przypominam sobie ani jednej afery na Fejsie, w której ktoś kogoś przekonał. Poświęcamy czas, energię i nerwy, a efekt jest taki jakbyśmy grali w tenisa na błocie. Na końcu wszyscy jesteśmy brudni. Czasem człowiek nawet nie zdąży się umyć przed kolejnym meczem.

Cieszyłem się, że jestem poza tym cyrkiem. Przez pierwszy miesiąc. W drugim po prostu byłem poza.

Podgrupę tak długo określa się specyficzną nazwą, jak długo jest mniejszością w danej społeczności. Gdy zaczyna stanowić większość, nazwa znika. Bo większość to „my”, a „my” nie potrzebujemy klasyfikujących łatek. To „oni” ich potrzebują.

Nikt już nie mówi na użytkowników Facebooka facebookowicze, czy na ludzi, korzystających z Instagrama instagramowicze. Zbyt wielu Polaków ma dostęp do internetu by wciąż nazywać ich internautami. To oczywiste, że każdy jest w sieci. To po prostu „my”. Dziwne jest jeśli kogoś tam nie ma.

W 2020 próba oddzielna świata online i offline, to próba oddzielenia ciała od duszy. Virtual i real to w tym momencie jedna zazębiająca się rzeczywistość. Zazębiająca się tak bardzo jakby miała szczękościsk.

Więcej osób zobaczy mój status na Facebooku i zdjęcie na Instagramie niż kiedykolwiek mnie pozna i zamieni ze mną słowo. Na podstawie tego, co wrzucę do sieci, wyrobi sobie opinię na mój temat i namaluje w głowie mój obraz. Który może być na tyle brzydki, że nie będzie chciała podać mi ręki, gdy spotkamy się fizycznie. Czy z malunku może wyjść paszkwil zamiast laurki mimo najszczerszych chęci pozującego? Może. Czy to sprawiedliwe, że na podstawie szczątkowych informacji w sieci budujemy sylwetkę realnego człowieka? W ogóle. Ale tak już jest. Bez względu na to, czy nam się to podoba, czy nie.

Ludzie w całej Polsce wychodzą protestować na ulice, bo ktoś założył wydarzenie na Fejsie. Virtual – real. Ludzie w internecie podają sobie link do wpłaty pieniędzy, bo mama pewnej dziewczynki w Poznaniu jest chora. Real – virtual. Ktoś idzie do więzienia, bo prowadził trollkonto na Twitterze. Virtual – real. 

Działania podejmowane w rzeczywistości są komentowane w sieci, komentarze w sieci popychają do podejmowania działań w rzeczywistości. I na odwrót. Granica między analogiem i cyberprzestrzenią przestała istnieć, kiedy wszyscy ją przekroczyliśmy, by sprawdzić czy trawa pod drugiej stronie jest bardziej zielona. 

Możesz nie brać udziału w dyskusji, ale to nie znaczy, że bez Ciebie się ona nie odbędzie. Po prostu ktoś podejmie decyzję bez Twojego udziału. 

Takie są konsekwencje bycia poza.

Wypchnij godlewskie z ramówki, to przestaną istnieć

Bóg umiera, kiedy traci ostatniego wyznawcę, zmarli giną ostatecznie, gdy znika o nich pamięć. Jeśli chcesz żeby coś przestało istnieć w przestrzeni publicznej, przestań poświęcać temu uwagę.

Patostreamerzy, kruszwile, chajzerowie, godlewskie, youtuberzy bijący się za pieniądze. Oni nie znikną dlatego, że będziemy ich potępiać. Oczywiście wyrażanie sprzeciwu wobec patologii jest ważne, ale w dobie popularności jako nadrzędnej waluty, popularności jako celu samego w sobie, nie ma znaczenia, czy mówimy o nich dobrze, czy źle. Istotne jest wyłącznie to, że mówimy. Jak długo nie przekręcamy nazwy, tak długo dokładamy cegiełkę do budowania ich zasięgu. To absurdalne, ale tak to działa. Z każdym publicznym atakiem w ich stronę stają się tylko silniejsi. Hydra.

Kiedy tylko ktoś wskazuje ich palcem jako antyprzykład, ktoś inny właśnie się o nich dowiaduje i za tym palcem podąża, znajduje ich i zostaje na dłużej. Tak z ciekawości. Bo jeśli wszyscy o czymś mówią, i to głośno, to musi być to ciekawe. Prawda?

Doby nie da się rozciągnąć. Ten talon na 24 godziny życia, który dostajemy każdego dnia jest niewydłużalny. Jeśli oś czasu między 0:00, a 24:00 wypełnisz oglądaniem tutoriali makijażowych, czytaniem felietonów o popkulturze i przeglądaniem zdjęć ładnych ludzi na tle jeszcze ładniejszej przyrody, to w najgorszym wypadku po prostu stracisz dzień. Ale nie będziesz w stanie już upchnąć w nim prezentera TVN napastującego kobiety, czy patoyoutubera zachęcająco dziecko do napastowania kobiet. A jeśli to nie zmieści się na Twojej osi czasu, osi czasu Twoich znajomych, i ich znajomych, to nikt nie poda tego dalej. Śmieci zostaną w koszu.

Nie chcę, żeby moje dziecko kiedyś spytało mnie, dlaczego nic nie zrobiłem by powstrzymać degeneratów wdrapujących się na świecznik dla celebrytów. Jeśli moje teksty na blogu pomogą ich wypchnąć z czyjejś ramówki, to chyba warto.

Małe kroki = wielkie zmiany

Żeby strzaskać lustro jeziora nie trzeba wrzucać do niego głazu. Wystarczy żwirek.

Żeby powstrzymać koronawirusa wystarczyło myć ręce i zachować fizyczny dystans.

Jesteśmy na skraju katastrofy klimatycznej. Produkcja mięsa ma w tym spory udział. Jak ludzie mają przerzucić się na wege, jeśli nikt im nie pokaże, że takie jedzenie też jest dobre?

Może zdjęcie mojego śniadania jednak zmieni świat?

Jak opiszę swoją pustkę? „Przezroczysta”

Jesteśmy formą. Kształtem. Dziecięcą foremką, do której trzeba wsypać piach. Konturem, czekającym na pokolorowanie.

Po wydaniu drugiej powieści chciałem usiąść i pisać kolejną, bo miałem wstępne szkice trzech następnych, ale wiedziałem, że muszę poczekać. Między maratonami trzeba robić przerwy, jeśli nie chce się doprowadzić do kalectwa. Tylko psychopata z premedytacją płodziłby coś co jest kalekie. A to nie ja. Ja to duma i szczęście z każdej strony maszynopisu i walka o dziesiątkę w skali Apgar. Ale musiałem zrobić przerwę.

I weź teraz wyciągnij sobie to wypełnienie, co je miałeś w sobie i spróbuj oddychać jak płuca schowałeś do szuflady. Weź podpisz się pod hasłem, że zielony to kolor szczęścia, jak w lustrze widzisz, że jesteś bezbarwny. Weź zbierz myśli, jak echo grochu rzucanego o ścianę pustego pokoju rozsadza Ci łeb.

No to wziąłem nowy zestaw kredek i koloruję to puste pole.

Dziękuję

Kiedy ktoś usuwa mnie ze znajomych na Facebooku, nie wiem o tym. Kiedy ja usuwam kogoś, on też nie jest tego świadomy. Nikt z nas nie dostaje powiadomienia „Hej, Andrzej Nowak właśnie stwierdził, że wymaże Cię z listy osób, z którymi będzie dzielił się prywatnymi szczegółami swojego życia!”. Po prostu przestajecie się pojawiać na swoich tablicach. Dyżurny zrobił użytek z mokrej gąbki.

Kiedy stwierdziłem, że chcę zniknąć, nie spodziewałem się, że ktokolwiek to zauważy. Bo niby w jaki sposób? W lawinie informacji zasypującej Cię przy każdym odblokowaniu telefonu miałbyś zauważyć, że brakuje moich dwóch płatków śniegu? Nie ma szans. A jednak.

Dziękuję każdemu, kto napisał do mnie z pytaniem czy coś się stało, każdemu, kto postanowił sprawdzić czy wszystko w porządku. To przemiłe i wzruszające, a przede wszystkim ogromnie podnoszące na duchu. W dobie powszechnej izolacji, w świecie, w którym sąsiad nie powie ci dzień dobry mijając cię na klatce schodowej, obcy człowiek martwi się o ciebie. Tak właśnie powinien wyglądać ten świat.

To nie musiała być świadoma potrzeba przerwy. To mogła być depresja. To mogło być coś naprawdę poważnego. Dziękuję za każdy przejaw troski o mnie, jesteście wielcy.

***

Dziękuję również wszystkim osobom, które dopytywały co z książkami. Wy też mieliście spory udział przy puszczeniu domina w ruch. Od dzisiaj „Lunatycy” i „To tylko seks” wracają do sprzedaży. Tymczasem na blogu widzimy się przed trzecim maratonem.

Praga część I – Ściana Johna Lennona, pływanie po Wełtawie i absynt

Skip to entry content

Ostatnio ciągle gdzieś mnie nosi i tym razem poniosło mnie do Pragi.  To nie tak, że marzyłem o tym od przedszkola i po nocach śniłem o zdjęciu z Krecikiem. Zasadniczo, to nigdy nie miałem zapędów, żeby odwiedzić Czechosłowację. Nawet gdy istniała. Ale jak Saga zadzwoniła i spytała, czy jedziemy do stolicy Czech, to puściłem sobie reklamę Play z 2008 i pomyślałem, że w sumie to czemu nie. Jeszcze nigdy tam nie byłem, daleko nie jest, a picie w plenerze zawsze spoko.

No i pojechaliśmy.

Mimo remontu autostrady już po czeskiej stronie, nie jechaliśmy jakoś ultra długo. W 6 godzin, byliśmy na miejscu. Czyli na ulicy Polskiej, skąd mieliśmy całkiem niedaleko do większości miejscówek, które wcześniej rekomendowaliście. Jeszcze raz wielkie dzięki, zwłaszcza za polecenie knajp. Ale o nich później. Teraz o klimacie miasta, który zaczynasz czuć od wejścia na…

 

Plac Wacława

Jak wychodzisz z metra w centrum Warszawy, to skąd byś nie był, mimowolnie zaczynasz przyspieszać kroku. Czujesz, że to główne miasto w państwie i wszyscy się gdzieś śpieszą. Albo na spotkania biznesowe, albo do pracy, albo tak po prostu z przyzwyczajenia. Jak wychodzisz na Plac Wacława, to masz wrażenie, że w Pradze zawsze jest niedziela i każdy z 4-go biegu wrzuca na luz. To nie jest to zlewanie wszystkiego i wszystkich po całości jakie uprawiają Hiszpanie, ale czujesz, że Czesi to raczej nie mają ciśnienia.

Plac Wacława - Praga

Plac Wacława - Praga 2

Dlatego, to dobre miejsce do relaksu. Zwłaszcza, gdy możesz wynająć rowerek wodny i…

 

Pływać po Wełtawie

Szeroka rzeka, ładne nabrzeża i pozytywni inni współpływający. Tak, na najdłuższym strumyku przepływającym przez Czechy są warunki, żeby się wyluzować. I poopalać. I poznać grupę Tunezyjczyków wpadając na nich swoim kajakiem przy zawracaniu pod mostem.

Wełtawa rowerki wodne - Praga 1

hdr

hdr

Wełtawa rowerki wodne - Praga 3

Wełtawa rowerki wodne - Praga 8

Jak boisz się wody i zamoczenia skarpet w sandałach, to zawsze możesz wyłożyć się na trawce, bo Praga jest obfita w…

 

Tereny zielone

To miasto naprawdę ma farta. Nie dość, że wojna potraktowała budynki wybitnie łaskawie i zdecydowanie jest na co popatrzeć, to nawet w ścisłym centrum jest dużo parków, skwerków i ogrodów. W których, tak jak w Paryżu, ludzie odpoczywają, piknikują, grają w planszówki i przede wszystkim, nie boją się siedzieć na trawie. Nie wiem dlaczego u nas to jest taki problem, że jak nie ma wolnych ławek, to nie siada się na ziemi. To jakiś wstyd, ujma czy coś?

Park - Praga

Park - Praga 2

Park - Praga 3

Czesi tyle mają tego zielonego, że nawet wódkę robią zieloną. Tak, mowa o legendą owianym trunku, zwanym…

 

Absynt

Potocznie tytułowanym zieloną wróżką. Kto nie pił, ten nasłuchał się, że tujon zawarty w nim wywołuje halucynacje i odlot jak stąd do stratosfery, przez co dzieją się nieziemskie historie. Najmocniej ten stereotyp utrwalił film „Eurotrip”, w którym rodzeństwo tak dało się ponieść melanżowi za sprawą absyntu, że wylądowało w miłosnym uścisku. Cóż, może i na szczęście, ale u nas takich historii nie było. W zasadzie nie było nic poza grymasem na twarzy i posmakiem kropli żołądkowych w ustach. Najbardziej przereklamowany alkohol jaki piłem.

Absynt - Praga

Absynt - Praga 2

Gdyby faktycznie działał tak jak o nim opowiadają, może bardziej urzekłaby mnie…

 

Ściana Johna Lennona

Nie wiem czy miałem zbyt duże oczekiwania, czy za mało jarałem się Beatlesami, ale dla mnie to zwykły, upaskudzony kawałek muru. Wiem, że ma wymiary ideowy i kawał historii za sobą. Wiem. Wiem, dla wielu to symbol walki z komunizmem i oda do młodości. Wiem. Nie mniej, wygląda to mało estetycznie i kiczowato. Przynajmniej obecnie, bo wierzę, że w latach 80-tych zeszłego stulecia nie był to przypadkowy bohomaz.

Ściana Johna Lenona - Praga

Ściana Johna Lenona - Praga 4

Za to bardzo pozytywnie odebrałem praski…

 

Rynek

Dość podobny do naszego krakowskiego. Też ludzi od groma,  też na środku zawsze coś się dzieje i też można ciekawie spędzić czas nie mając ani złotóweczki w kieszeni. Czy tam korony. Sielska atmosfera, nikomu za bardzo nigdzie się nie śpieszy i człowiek cieszy się z samego bycia w tym miejscu.

Rynek - Praga 2

Rynek - Praga 3

Rynek - Praga 4

I ludzie też nie mają problemu z tym, żeby usiąść na ziemi. Ot, tak po prostu.

Polubiłem Czechów.

8 pytań, na które powinieneś znać odpowiedzi

Skip to entry content

Odkąd zaczynamy chodzić do przedszkola życie większości z nas jest zaplanowane tak, byśmy działali i nie mieli za wiele czasu na myślenie. Najpierw podstawowe, potem średnie, czasem wyższe, później praca, żona, dzieci, emerytura i marmurowy nagrobek. System na tym korzysta, my niekoniecznie. Większość osób wpada w szablon i podstawia się do wzoru, bo czasem jest im tak wygodniej i bezpieczniej, ale część z nich nawet nie wie, że w nim jest.

Często przez to, że nie miały przy sobie nikogo, kto wyłowiłby je z nurtu rzeki, ale częściej dlatego, że nie zadały sobie odpowiednich pytań. Pytań, które pozwoliłyby im spojrzeć na siebie i swoje życie z dystansu, i zobaczyć jego realny obraz. Te pytania są banalne, proste i oczywiste, i bardzo prawdopodobne jest, że zaczniesz się śmiać, gdy je przeczytasz. Dużo mniej śmiechu jest przy udzielaniu odpowiedzi. Mimo, iż wydawać by się mogło, że to fundamenty każdej jednostki, to spotkałem dziesiątki osób, które miały z nimi większy problem, niż z rachunkiem różniczkowym.

Poniżej 8 pytań, na które powinieneś znać odpowiedzi, jeśli chcesz mieć szczęśliwe życie. A przynajmniej, jeśli do takiego dążysz.

1.  Co lubisz robić? Hobby, pasja, zainteresowanie, nazwij to jak chcesz. Może to jest zbieranie znaczków, może wspinaczki wysokogórskie, może granie na ukulele, a może hodowanie bazylii na balkonie. Co by to nie było, jeśli masz coś co Cię kręci, w momencie kiedy sypie Ci się związek, tracisz kontakt z przyjaciółmi, albo nie dogadujesz się z rodziną, nie zostajesz sam. Masz swoją pasję, która jest tylko twoja i nikt Ci jej nie może zabrać.

2. W czym jesteś dobry? To pytanie niemal z rozmowy rekrutacyjnej, ale samoświadomość w tym temacie jest bardzo istotna. Jeśli nie wiesz w czym jesteś dobry, co jest Twoją mocną stroną, to skąd masz wiedzieć, co powinieneś robić w życiu? Trochę szkoda, żeby wybitny lektor radiowy marnował się jako magazynier, tylko przez niewiedzę.

3. W czym nie? Sytuacja podobna jak powyżej. Musisz znać swoje słabości i wiedzieć w czym się nie sprawdzasz. Inaczej system wmanewruje Cię na stanowisko telemarketera dzwoniącego do setek ludzi dziennie, podczas, gdy Ty jesteś ścisłowcem-introwertykiem męczącym się w ciągłym kontakcie z ludźmi.

4. Czy ludzie, z którymi spędzasz czas wnoszą coś do Twojego życia? „Z kim przestajesz, takim się stajesz” to nie tylko farmazon na potrzeby wychowawczych gadek. To jakimi ludźmi się otaczasz na co dzień ma bardzo duży wpływ na sposób Twojego myślenia i pojmowanie rzeczywistości. Jeśli Twoi znajomi to tylko ludzie od melanżu, którzy nie otwierają przed Tobą nowych horyzontów, ani nie nakręcają Cię pozytywnie swoimi zajawkami, to możesz ukisić się we własnymi sosie.

5. Czy praca, którą wykonujesz rozwija Cię? Ja wiem, że za coś trzeba żyć, że różnie bywa i w ogóle. Wiem, serio. Ale im dłużej zatrzymujesz się w pracy „na chwilę”, tym trudniej ją zmienić. Po pewnym czasie możesz nawet stwierdzić, że na zmianę jest już za późno. Albo, że przecież to tylko praca. Błąd! To przynajmniej połowa czasu, w którym nie śpisz. Szkoda, żebyś co miesiąc poświęcał 160 godzin na coś, co Cię nie interesuje, nie kręci i robisz to z przymusu.

6. Jakie jest Twoje największe marzenie? To przerażające, ale zaryzykuję stwierdzenie, że ponad 80% społeczeństwa nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Coś, co jest oczywistą oczywistością i powinno być bazą do jakichkolwiek działań, bo w przeciwnym wypadku egzystencja zamienia się w czysty konsumpcjonizm. A w zasadzie wegetację. Po co żyć, jeśli nie po to by spełniać marzenia?

7. Co musisz zrobić, żeby je zrealizować? To dotyczy tych 20%, które potrafi odpowiedzieć na poprzednie, ale pozostaje na etapie „chciałbym”, a nie „chcę”. Czyli chciałbym mieszkać w Paryżu, chciałbym być gwiazdą rocka, chciałbym polecieć w kosmos. Jeśli nie wiesz jakie kroki musisz podjąć, żeby wyobrażenie stało się rzeczywistością, to na zawsze pozostanie w sferze fantazji.

8. Co kręci Cię u płci przeciwnej? Przypadki są fajne do czwartego rozstania. Albo pierwszej zdrady. Po kilku związkach, każdy, bardziej świadomie lub mniej, wie co podoba mu się u drugiej strony. I warto zdać sobie z tego sprawę. Jeśli lubisz postawnych drwali, którzy raczej działają, niż gadają, nie oszukuj się, że będziesz z chuderlawym gadułą, tylko dlatego, że wygląda na bardziej zrównoważonego i to rozsądne. Rozsądne decyzje podejmuje się w bankach. W przypadku związków, zgodne ze swoimi potrzebami.

Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zechcesz podzielić się odpowiedziami na te 8 pytań, ale uznam za nie mniejszy sukces, jeśli odpowiesz sobie na nie sam przed lustrem.