Close
Close

Chciałbym przeklnąć, ale się boję

Skip to entry content

Kojarzysz ludzi, którzy mówią „kuźwa” zamiast „kurwa”, „vaffanculo” zamiast „spierdalaj” i rozochoceni, jakby proboszcz smyrał ich za uchem śpiewają „I wanna fuck you” Akona, ale w życiu nawet by nie zanucili „A jebać mi się chce” Liroya? Kojarzysz. To starszy accountant od Ciebie z działu, córka dziekana z drugiego potoku, ostatni ministrant z Twojej klasy albo ta laska, która po kwartale podchodów powiedziała Ci, że seks dopiero po pierwszym dziecku.

Ci sami ludzie kropkują wulgaryzmy przeklinając w internecie.

Jak się irytują piszą „ja pie***le”, „k#^%a mać” i „to jest po…ane”. A jak chcą kogoś obrazić, to wklepują „sk&%!@syn” albo „ch*j”. I myślą, że są czyści. Że nie pobrudzili sobie języka dosadnymi określeniami narządów rozrodczych i najstarszego zawodu świata. Że nie ubabrali błotem białego płótna, tylko posadzili kilka przebiśniegów na rumowisku. Bo jak ocenzurują wulgaryzm, to wydaje im się, że już nie jest wulgaryzmem. Takiego rżnięcia głupa nie widziałem nawet w amatorskim porno.

Cenzurowanie wulgaryzmów, to esencja hipokryzji.

Bo co, chciałbyś tupnąć nóżką i rzucić chujem, ale boisz się, że mama zobaczy? Albo team leader? Napisałbyś leksykon synonimów do uprawiania stosunku płciowego z samym sobą, ale tylko gdyby nikt nie patrzył? Bo jak wypowiadasz się publicznie to wiesz, że to nie wypada? Jesteś obłudny do kwadratu, bo jak wstawisz gwiazdki i kratki w przekleństwo, to to nie przestaje być przekleństwem. I każdy doskonale wie jakie to słowo. I Ty też doskonale wiesz, że tak jest. Bo jeśli by tak nie było, to byś go nie napisał.

„K*rwa” jest taką samą rysą na porcelanie jak „kurwa”, tyle, że świadczy o tchórzostwie autora.

Jak chcesz przeklinać, to rób z jajami. Albo nie rób tego wcale.

(niżej jest kolejny tekst)

54
Dodaj komentarz

avatar
26 Comment threads
28 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
37 Comment authors
Luci GplayKarolina UrbaniakGrocraftyJustyna Polaczykmatkapolkaczasemboska Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Ania Abakercja
Gość

kuźwa mówią ci, którzy nie wymawiają „r” ;)

a „ja pie***le”, „k#^%a mać” i „to jest po…ane” to taki nawyk z samosi, gdzie cenzura nie przepuszcza bluzgów, więc samemu trzeba się cenzurować.

Jan Favre
Gość

Czyli okazuje się, że cały internet w Polsce zaczął się od Samosi.

Anonimowo
Gość
Anonimowo

Nie mówię „r”, mówię kurwa.

Magda Motrenko
Gość
Magda Motrenko

Jak bez „r”, to raczej „kuwa”

Maja Sieńkowska
Gość
Maja Sieńkowska

Właśnie „kuwa” pisze moja koleżanka z pracy. Zawsze jej mówię, że jest hipokrytką, a ona się tym nie przejmuje zupełnie. :(

Justyna Polaczyk
Gość
Justyna Polaczyk

Taaak, to brzmi jak problem xD

Grocrafty
Gość

Dla mnie kuwa jest bardziej znośne niż wstawianie dziwnych znaków pomiędzy litery:)

Saga Sachnik
Gość
Saga Sachnik

Chędożona magisterka.

Jakub Wróbel
Gość

Sapkowski style :)

ania
Gość
ania

Jako jedna z tych osób, które nieraz lubią sobie soczyście przeklnąć, podpisuję się pod całym tekstem rękami i nogami! Tak zwane JP na 50%, bo trochę się boję… Wszystkich słówek typu „kuźwa”, „ciul”, itp. wręcz nienawidzę, a nr 1 na mojej czarnej liście to „zajumać” zamiast prostego zajebać…

Króliczek Doświadczalny
Gość

Tyle że zajumać nie wzięło się od zajebać, a od jumy, która w slangu funkcjonuje jako odrębne słowo, a nie zmiękczenie.

ania
Gość
ania

Nie wiedziałam, nie spotkałam się z użyciem tego słowa w innej formie niż „zajumać” i słyszałam je wyłącznie z ust osób, które właśnie prezentują postawę jak w tekście powyżej. Pomijając kwestię, że wychodzi na to, że to słowo funkcjonuje w slangu, to serio, czy ktoś kto normalnie przeklina bez większych oporów naprawdę używa tego sformułowania? :|

Króliczek Doświadczalny
Gość

Tak, jeśli mieszka na blokowisku i nosi szeleszczący garnitur oraz czapkę z daszkiem wycelowanym w niebo :)

ania
Gość
ania

Cholera, czuję, że coś mnie ominęło. Człowiek całe życie się uczy :)

YACA
Gość
YACA

Slowo ciul rzeczywiscie dziwnie brzmi w czyichklolwiek ustach, poza ustami Slazka… to w zadnym wypadku nie jest zamiennk chuja.

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

O Jezu, przejrzałam swoje komentarze i raz mi się zdarzyło ocenzurować „chuja” :(.Będzie ban?

Jan Favre
Gość

Nie, ale zrywam zaręczyny.

PoprostuBartosz.pl
Gość

Dla mnie wulgaryzmy są niezbedne z prostego jakże powodu – oddają lepiej daną emocję czy uczucie. Np. wkurwia mnie fakt, że od pół roku czekam na pieniądze od Lenovo za laptopa, wkurzało mnie jak czekałem miesiąc, a denerwowało jak czekałem tydzień. Teraz np. jestem kurewsko wkurwiony na Lenovo. Warto używać wulgaryzmów, byle słusznie, a nie w formie przecinka. ;)

Natalia Slawek
Gość

Ha, ja też albo jestem zajebistą oazą spokoju, albo wkurwiona. Dosadnie. Konkretnie. Rzadko stosuję, ale nic tak pięknie nie podbija pewnych emocji.

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

Układamy playlistę na imprezę z Lordem! [konkurs]

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką Somersby i przeznaczony jest wyłącznie dla osób pełnoletnich

Każdy typ imprezy ma swój odrębny klimat. Nie jest to stwierdzenie na miarę E=mc2, ale to fakt. Inaczej jest na domówce z przyjaciółmi, inaczej na Wigilii pracowniczej, a inaczej na stypie. Choć w sumie to ostatnie trudno nazwać imprezą. Na różnice między tymi wydarzeniami składa się kilka czynników, między innymi poziom zażyłości z uczestnikami, powód spotkania, miejsce w którym się odbywa i muzyka. Muzyka ma tu bardzo istotną rolę, bo podkreśla atmosferę i nadaje tempo zabawie.

Zupełnie inne kawałki usłyszymy na typowej dyskotece, inne festiwalu reggae’owym, inne na weselu, a kompletnie oderwane od rzeczywistości na posiadówie z YouTuberami. Bo tam w kółko leci „Sądołów” i Tiger Bonzo z Kobrą. Na chrzcinach organista też zapodaje nutę adekwatną do tej konkretnej sytuacji i raczej trudno ją pomylić z jakąś inną. Choć w sumie nigdy nie byłem na bierzmowaniu, to nie wiem. Może gra tego samego seta. Jak ktoś wie, niech da cynka.

Wracając do tematu, bywa tak, że słyszysz jakiś numer i od razu kojarzy Ci się z typem imprezy. Na przykład „Polonez” ze studniówką, „Sexy back” z chodzeniem po klubach, „Drin za drinem” z epicką domówką, a „Biały miś” z poprawinami w remizie. Dziś mocno podążymy tropem tych skojarzeń, bo…

 

Lord Somersby robi imprezę!

Party like a lord Somersby

W ostatnią sobotę września (czyli 27.09) o 20:30 w Instytucie Wysokich Napięć (w Warszawie przy ulicy Mory 8) wystartuje balet grubszy, niż „Jezioro łabędzie”. Jego Lordowska Mość robi prywatkę na skromne kilka tysięcy osób, a jedną z nich będzie Ella Eyre (to ta dziołszka, która rozniosła „Waiting all night” Rudimentalu swoim wokalem). Oprócz laserów, dzikich węży i samego Somersby w różnych postaciach, będzie też szamka z 10 najlepszych warszawskich foodtrucków (tłumacząc na polski – dobre hipsterskie jedzenie z przyczep). I kilku blogerów. W sensie, gdzieś koło setki, ale przynajmniej jeden, którego na pewno czytacie (tak, mówię teraz o sobie).

Mimo, ze Lord jest bardzo gościnny i z każdym chciałby zrobić sobie #friendsie albo dwa, to na imprezę nie da się wejść ot tak, z ulicy. Czy tam z chodnika. Trzeba mieć zaproszenie. I tak się, wcale nie przypadkowo, składa, że ja takie zaproszenia mam. I chętnie Ci je dam, bo właśnie na blogu startuje…

 

Muzyczny konkurs!

Party like a lord Somersby impreza

Akcja jest taka, że robimy playlistę na wspólne baunsy. Chodzi o to, żebyś wczuł się w klimat imprezy z Lordem (wąsy, cylindry, cydry, światła jupiterów, pozłacane laski, słonie i antylopy) i zaproponował kawałek, który najlepiej odda atmosferę takiego wydarzenia.

Od dzisiaj do 8 września, do godziny 23:59, masz czas, żeby w komentarzach wrzucić link do piosenki, która tekstem, podkładem, tytułem bądź teledyskiem będzie nawiązywać lub w jakiś sposób kojarzyć się z imprezą z Lordem. Taki znak rozpoznawczy tej biby. Masz pełną dowolność, od muzyki klasycznej, przez folk, po minimale i black metal. Może tylko disco-polo sobie odpuść.

Ze wszystkich propozycji, wybiorę 4 najciekawsze/najbardziej pasujące według mojego widzimisię. Zwycięzcy otrzymają po podwójnym zaproszeniu na imprezę i duże buzi, ewentualnie piąteczkę ode mnie na miejscu (gdyby nie udało się wygrać zaproszeń u mnie, to zawsze możecie próbować na oficjalnie stronie Somersby, gdzie odbywa się podobny konkurs).

Oczywiście biorąc udział w zabawie oświadczasz, że akceptujesz regulamin, masz 18-cie lat i jesteś w stanie wytrzymać całą noc w towarzystwie ludzi z internetu.

No to Panie didżej, puść Pan tego bengiera!

9 błędów, których bym nie popełnił znów zaczynając liceum

Skip to entry content

Równo za tydzień pierwszy września – ważna data w historii świata, Polski i każdego z nas. Oprócz wybuchu II wojny światowej, to także początek roku szkolnego, o czym – ze względu na wiek – zdarza mi się zapominać. I Wam podejrzewam też, bo prawie wszyscy czytelnicy tego bloga są już po maturze. Ale, ale, jak już sobie przypomnę, że to właśnie wtedy moje koleżanki zakładały białe bluzeczki, granatowe spódniczki i szpilki, w których nie do końca potrafiły chodzić, ogarnia mnie nostalgia.

Ten jeden raz w roku wracam myślami do czasów, kiedy największym zmartwieniem był sprawdzian z historii i wkręcenie się na czyjąś 18-tkę bez zaproszenia. W te dni zastanawiam się co zrobiłbym inaczej, gdybym znów zaczynał liceum, a głównie, to jakich błędów bym nie popełnił. Oto one:

1. Nie przyszedłbym na rozpoczęcie roku na kacu. Zaczynanie nowego i, co by nie mówić, bardzo ważnego etapu w życiu, będąc „dzień po” nie jest najlepszym pomysłem. W zasadzie to jednym z najgorszych. Zamiast tryskać entuzjazmem jesteś apatyczny, stres bycia nowym potęguje się kilkukrotnie i masz wrażenie, że wszyscy dziwnie na Ciebie patrzą. Po czym okazuje się, że to nie wrażenie.

2. Nie wstydziłbym się nosić okularów. Przemogłem się dopiero pod koniec trzeciej klasy, wcześniej wydawało mi się, że wyglądam w nich jak dziobak. Jak już się przełamałem, okazało się, że całkiem mi w nich do twarzy i mogłem sobie podarować niedowidzenie i przepisywanie zadań od kolegi z zeszytu zamiast z tablicy. Głupie, co?

3. Bardziej olewałbym biologię, fizykę i chemię. Były nudniejsze niż transmisje z obraz sejmu, nic z tego już nie pamiętam, a oceny z nich i tak nie miały znaczenia przy dostawaniu się na studia.

4. Więcej przykładałbym się do polskiego. To był mój ulubiony przedmiot na równi z matematyką i nigdy nie traktowałem go po macoszemu, ale mimo wszystko mogłem się bardziej starać. I na przykład przeczytać jakąś lekturę w całości, a nie jechać na streszczeniach. Pewnie dziś miałbym bogatszy język o cały słownik Kopalińskiego i mniej problemów z interpunkcją.

5. Mniej przejmowałbym się opinią rówieśników. Na tym etapie rozwoju już nie żyłem pod presją grupy i raczej podejmowałem decyzje niezależnie, ale mimo wszystko, gdzieś tam z tyłu głowy jeszcze zostawało, że ktoś może to wyśmiać. Że zrobię coś odstającego od normy i reszta nazwie to przypałem. Wtedy brałem to pod uwagę, dziś nawet bym o tym nie pomyślał.

6. Nie garbiłbym się. Już nie pamiętam czy to choroba Scheuermanna, czy brak pewności siebie, ale okrągłe plecy i spuszczona głowa, to nie jest coś, co dobrze wygląda. A już na pewno nie coś, co magnetyzuje ludzi.

7. Brałbym udział w zajęciach pozalekcyjnych. Chociaż nie. Jednak nie. W mojej szkole nie było zajęć pozalekcyjnych. Ani kółka teatralnego, ani dyskusyjnego klubu filmowego. Może jedynie Stowarzyszenie Zgonujących Poetów.

8. Zagadałbym do tej dziewczyny z równoległej klasy. Tego zdecydowanie żałuję najbardziej.

Tyle razy mijałem ją na korytarzu, tyle razy odprowadzałem wzrokiem do drzwi klasy, tyle razy wpatrywałem się w nią na imprezach. I zawsze, gdy tylko złapaliśmy kontakt wzrokowy czułem się sparaliżowany jakbym miał przerwany rdzeń kręgowy. Codziennie obiecywałem sobie, że podejdę do niej na przerwie i zapytam o wspólnego kumpla, kartkówkę z WOSu albo ostatnią imprezę. Albo coś rezolutnego na miarę moich możliwości w tamtych czasach, typu: ile jest 2+2×2? Zawsze znajdowałem sobie jakąś wymówkę.

Gdybym tylko nie był wtedy takim tchórzem, dziś pewnie mielibyśmy trójkę dzieci, swoje imiona wytatuowane na przedramionach, kredyt na kawalerkę i niekończącą się sprawę rozwodową. Życie byłoby piękne. No, trudno.

9. Możesz dorzucić coś od siebie. Zrobiło się sentymentalnie i wiem, że Tobie też zaczęły po głowie latać klisze z jeszcze nie dorosłych, ale już nie dziecięcych lat słodkiej beztroski. Śmiało, napisz jakiego błędu Ty byś nie popełnił lub co zrobił inaczej, jeśli dziś znów zaczynałbyś średnią szkołę.

3 mężczyzn, 4 kobiety, 24 godziny w Krakowie

Zapis doby wyrwanej bez znieczulenia z życia byłej stolicy. Kluby, puby, domówki i ludzie szukający rozwiązania swoich problemów.

Czy seks okaże się ich upragnionym lekarstwem? Uniwersalną tabletką na ból głowy i duszy?

Noc w środku juwenaliów pełna jest wykrzyczanych pytań. Dzień przynosi odpowiedzi, których nikt nie chce słyszeć, nawet gdy są wypowiedziane szeptem. Czy uwierzysz bohaterom, przekonującym siebie nawzajem, że „to tylko seks”?

Zobacz książkę!