Close
Close

Układamy playlistę na imprezę z Lordem! [konkurs]

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką Somersby i przeznaczony jest wyłącznie dla osób pełnoletnich

Każdy typ imprezy ma swój odrębny klimat. Nie jest to stwierdzenie na miarę E=mc2, ale to fakt. Inaczej jest na domówce z przyjaciółmi, inaczej na Wigilii pracowniczej, a inaczej na stypie. Choć w sumie to ostatnie trudno nazwać imprezą. Na różnice między tymi wydarzeniami składa się kilka czynników, między innymi poziom zażyłości z uczestnikami, powód spotkania, miejsce w którym się odbywa i muzyka. Muzyka ma tu bardzo istotną rolę, bo podkreśla atmosferę i nadaje tempo zabawie.

Zupełnie inne kawałki usłyszymy na typowej dyskotece, inne festiwalu reggae’owym, inne na weselu, a kompletnie oderwane od rzeczywistości na posiadówie z YouTuberami. Bo tam w kółko leci „Sądołów” i Tiger Bonzo z Kobrą. Na chrzcinach organista też zapodaje nutę adekwatną do tej konkretnej sytuacji i raczej trudno ją pomylić z jakąś inną. Choć w sumie nigdy nie byłem na bierzmowaniu, to nie wiem. Może gra tego samego seta. Jak ktoś wie, niech da cynka.

Wracając do tematu, bywa tak, że słyszysz jakiś numer i od razu kojarzy Ci się z typem imprezy. Na przykład „Polonez” ze studniówką, „Sexy back” z chodzeniem po klubach, „Drin za drinem” z epicką domówką, a „Biały miś” z poprawinami w remizie. Dziś mocno podążymy tropem tych skojarzeń, bo…

 

Lord Somersby robi imprezę!

Party like a lord Somersby

W ostatnią sobotę września (czyli 27.09) o 20:30 w Instytucie Wysokich Napięć (w Warszawie przy ulicy Mory 8) wystartuje balet grubszy, niż „Jezioro łabędzie”. Jego Lordowska Mość robi prywatkę na skromne kilka tysięcy osób, a jedną z nich będzie Ella Eyre (to ta dziołszka, która rozniosła „Waiting all night” Rudimentalu swoim wokalem). Oprócz laserów, dzikich węży i samego Somersby w różnych postaciach, będzie też szamka z 10 najlepszych warszawskich foodtrucków (tłumacząc na polski – dobre hipsterskie jedzenie z przyczep). I kilku blogerów. W sensie, gdzieś koło setki, ale przynajmniej jeden, którego na pewno czytacie (tak, mówię teraz o sobie).

Mimo, ze Lord jest bardzo gościnny i z każdym chciałby zrobić sobie #friendsie albo dwa, to na imprezę nie da się wejść ot tak, z ulicy. Czy tam z chodnika. Trzeba mieć zaproszenie. I tak się, wcale nie przypadkowo, składa, że ja takie zaproszenia mam. I chętnie Ci je dam, bo właśnie na blogu startuje…

 

Muzyczny konkurs!

Party like a lord Somersby impreza

Akcja jest taka, że robimy playlistę na wspólne baunsy. Chodzi o to, żebyś wczuł się w klimat imprezy z Lordem (wąsy, cylindry, cydry, światła jupiterów, pozłacane laski, słonie i antylopy) i zaproponował kawałek, który najlepiej odda atmosferę takiego wydarzenia.

Od dzisiaj do 8 września, do godziny 23:59, masz czas, żeby w komentarzach wrzucić link do piosenki, która tekstem, podkładem, tytułem bądź teledyskiem będzie nawiązywać lub w jakiś sposób kojarzyć się z imprezą z Lordem. Taki znak rozpoznawczy tej biby. Masz pełną dowolność, od muzyki klasycznej, przez folk, po minimale i black metal. Może tylko disco-polo sobie odpuść.

Ze wszystkich propozycji, wybiorę 4 najciekawsze/najbardziej pasujące według mojego widzimisię. Zwycięzcy otrzymają po podwójnym zaproszeniu na imprezę i duże buzi, ewentualnie piąteczkę ode mnie na miejscu (gdyby nie udało się wygrać zaproszeń u mnie, to zawsze możecie próbować na oficjalnie stronie Somersby, gdzie odbywa się podobny konkurs).

Oczywiście biorąc udział w zabawie oświadczasz, że akceptujesz regulamin, masz 18-cie lat i jesteś w stanie wytrzymać całą noc w towarzystwie ludzi z internetu.

No to Panie didżej, puść Pan tego bengiera!

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST

Ludzie, którzy weszli na szczyt, mimo że świat spychał ich na dno

Skip to entry content

W naszej kulturze często sukcesy i porażki łączymy z zewnętrznymi, nieokreślonymi czynnikami. Jeśli kolega z biurka obok awansował na team leadera, dostając tym samym dostęp do magicznego przycisku „prześlij dalej” w skrzynce mailowej, mówimy, że mu się pofarciło. Jeśli z kolei szef zorientował się, że przez większość ostatniego miesiąca symulowaliśmy pracę, oszukując system wykrywania ruchu na komputerze myszką przyklejoną do chomika, i zostaliśmy zwolnieni, mówimy, że mieliśmy pecha. Sprawczość zdarzeń globalnych, mających trwały wpływ na nasze życie, również przypisujemy sile  wyższej. Niezależnej od nas samych.

Ktoś przedwcześnie odszedł z tego świata? Bóg tak chciał. Dwójka ludzi rozstała się po roku małżeństwa? Nie byli sobie przeznaczeni. Obiecujący piłkarz zerwał ścięgna? Kariera sportowa nie była mu pisana. Dziewczyna z rozbitej rodziny skończyła na ulicy? Taki był jej los.

Wychowując się w nieciekawych warunkach społeczno-ekonomicznych, w biedzie, w rozbitej rodzinie, w miejscu, gdzie psy szczekają dupami, cytując XIX-wiecznego poetę, trudno zacząć wierzyć w siebie. Bez bliskich wzorów sukcesu do naśladowania, przekonanie o wpływie na swoje życie i możliwości decydowania o samym sobie spada do zera. A często poniżej niego.

Gdy cały świat pokazuje Ci środkowy palec, otoczenie na każdym kroku utwierdza Cię w przekonaniu, że jesteś nikim, a jedyne co dostałeś w nadmiarze, to czwarty pasek na Superstarach, myśl, że sam kreujesz swoją rzeczywistość jest ciałem obcym. Umysł je odrzuca. I przyjmuje dożylnie koncepcję woli bożej, przeznaczenia bądź losu. Lub wszystkie naraz.

Gdy rzeczywistość próbuje Cię wdeptać między płyty chodnikowe, to wielu z nas uznaje, że tak ma być. Akceptując tym samym, że nie ma wpływu na swoje życie, bo jeśli coś jest zapisane w kartach, na przykład zapicie się na śmierć i zlanie z żelbetonowym osiedlem w jedną bezbarwną masę, to nikt i nic tego nie zmieni. A już na pewno nie Ty.

Czy to słuszne podejście? Czy można oszukać przeznaczenie? Czy przeznaczenie w ogóle istnieje? Czy jeśli gwiazdy na niebie układają się w słowo „śmieć”, to jest jakiś sposób, by „m” obrócić do góry nogami?

Nie odpowiem na te pytania. Bohaterowie dzisiejszego tekstu zrobią to za mnie.

 

Quentin Tarantino – pornobileter bez szkoły

„Magister to podstawa”, „bez studiów nie znajdziesz pracy”, „żeby zarabiać dobre pieniądze, trzeba mieć dobre wykształcenie”. Słyszałeś to? Pewnie, że tak i wątpię, żeby ominęło to również uszy młodego Quentina, który mimo to, w wieku 16 lat rzucił szkołę. By rozpocząć zawrotną karierę biletera w kinie pornograficznym. Z którego i tak został wyrzucony ze względu na kłamstwo odnośnie pełnoletności.

Czy to była przyszłość, jaką chciała zapewnić mu jego matka i ojczym? Wątpię. Czy późniejsza praca jako układacz kaset w wypożyczalni filmów była szczytem ich ambicji? Kurczę, nie sadzę. Jednak bez względu na to, jak decyzje Quentina oceniłoby otoczenie, w jego skali, ta z pozoru byle jaka tyrka, była mocnym 11/10. Bo dzięki niej był blisko kina. I zaczął kręcić swój pierwszy film „My best friend’s birthday”. Który nie został ukończony, bo taśma się spaliła.

Przy kolejnych dwóch – „Wściekłe psy” i „Pulp fiction” – sprawy przyjęły nieco inny obrót, i z nikogo znikąd stał gwiazdą „Hollywood” i ikoną świata filmu.

 

J. K. Rowling – samotna matka z depresją

Dzisiaj to oczywiste, że seria przygód o małym czarodzieju z przekręconym logiem Opla na czole to, oprócz wciągającej historii, maszynka do robienia pieniędzy, ale w momencie, gdy autorka ją tworzyła, wcale nie było to takie oczywiste. I J. K. Rowling ostatnie o czym mogła pomyśleć, to że dzięki swojemu pisaniu zostanie milionerką. Albo chociaż będzie miała czym zapłacić czynsz.

Rowling od dziecka marzyła o byciu pisarką, ale pracując w dorosłym życiu jako sekretarka, nic nie wskazywało, żeby z powodzeniem miała się przebranżowić. Szkicowanie „Harry’ego Pottera” przerwała śmierć jej matki, którą strasznie przeżywała, więc wyjechała z Anglii do Portugalii, żeby zacząć wszystko od nowa. Tam wróciła do pisania, dopóki nie poznała w barze dziennikarza, z którym wzięła ślub i spłodziła córkę. A który okazał się damskim bokserem. Pobita, upodlona kolejny raz musiała od czegoś uciekać. I przerywać pisanie. Po przeprowadzce do Szkocji, bez pieniędzy, bez pracy, za to z małym dzieckiem na utrzymaniu, wpada w depresję i ląduje w szpitalu psychiatrycznym. W trakcie leczenia z obserwacji pacjentów i personelu czerpie inspiracje do książki, i w 1995 w końcu ją kończy. I to by było na tyle, bo 12 wydawnictw z rzędu ma jej powieść w dupie.

Wielu na tym etapie pogrzebałoby pomysł bycia pisarzem głęboko pod ziemią, ale Rowling cały czas trzymała go przy życiu. Wierzyła w niego jak w nic innego na świecie. I w 1997 ukazał się „Harry Potter i kamień filozoficzny”, który do tej pory przetłumaczono na 35 języków, a w 1998 Warner Bros kupił prawa do ekranizacji powieść. A J. K. Rowling stała milionerką. Mimo, że do tej pory była samotną, bezrobotną matką z depresją, tułającą się po świecie.

Walt Disney – porażka, porażka, porażka

Życiorys Walta Disneya przypomina trochę biblijną przypowieść o Hiobie. Jakby przeznaczenie/los/Bóg próbowało sprawdzić ile razy musi go przybić do gleby, żeby w końcu się nie podniósł.

Chodził do szkoły artystycznej, by potem kierować ambulansem w trakcie I wojny światowej. Dostał pracę jako ilustrator w gazecie, by zostać z niej zwolnionym. Założył własne studio rysunku, by od razu zbankrutować. Drugi raz założył własną firmę, by drugi raz zbankrutować i nie skończyć „Alicji w krainie czarów”, na stworzenie której się pozadłużał. Trzeci raz próbował sił w prowadzeniu studia animacji, by wspólnik ukradł mu prawa do stworzonej przez niego postaci. I pracowników. Później przeszedł załamanie nerwowe, później stworzył Myszkę Mickey, która odniosła sukces, a później chciał stworzył „Królewnę Śnieżkę”, która prawie puściła go z torbami, ale ostatecznie odniosła sukces spektakularny.

I tak, nie ulegając sprowadzaniu go przez życie do roli szmaty do podłogi, Disney stworzył imperium, które znamy dziś.

Stephen Hawking – więzień w klatce własnego ciała

Powiem krótko: gość powinien być najpopularniejszym i najlepiej opłacanym mówcą motywacyjnym na świecie.

Nie może chodzić, nie może mówić, nie może pisać. Jest przykuty do wózka, w gardle ma rurkę, a ze światem komunikuje się przez syntezator mowy, który obsługuje policzkiem. PO. LICZ. KIEM. Zgodnie z diagnozą lekarzy miał już dawno umrzeć. A napisał doktorat, napisał bestseller, jest przegenialnym fizykiem i cały czas występuje na scenie. Rzucając do tego żarcikami.

Oprah Winfrey – gwałty, pobicia i narkotyki

Lista tytułów, którymi została odznaczona jest chyba dłuższa niż ten wpis. Czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Forbesa, czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Time’a, czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Life’a. Trzecie miejsce najbardziej rozpoznawalnych postaci medialnych według plebiscytu telewizyjnego z 2003. Oprah znalazła się w nim tuż za Supermanem i Elvisem Presleyem. Decydowała o być albo nie być polityków, pchnęła po wygraną George’a W. Busha i Baracka Obamę.

Grubo, co? To teraz pomyśl, że doszła do tego po tym, jak w dzieciństwie mężczyźni w jej rodzinie ją bili i gwałcili.

Jej matka była nastoletnią robotnicą, jej ojciec żołnierzem na przepustce, a ona ich wpadką. „Rodzice” oddali ją na wychowanie dziadkom, którzy uczyli ją zasad i dyscypliny pięścią. W wieku 9 lat zgwałcił ją jej własny kuzyn, a w wieku 14 – wujek. Z którym zaszła w ciążę. Ich wspólne dziecko zmarło po dwóch tygodniach. Żeby nie skonać z bólu zaczęła pić i ćpać. Jak to piszę, to nie wierzę, że pojedynczy człowiek mógł topić się w tak głębokim oceanie gówna.

I nie utonąć, a po wyjściu z niego zacząć błyszczeć jak gwiazda. Wbrew wszystkiemu.

 

***

 

Dobrego dnia.

autorem zdjęcia jest JD Hancock

---> SKOMENTUJ

9 błędów, których bym nie popełnił znów zaczynając liceum

Skip to entry content

Równo za tydzień pierwszy września – ważna data w historii świata, Polski i każdego z nas. Oprócz wybuchu II wojny światowej, to także początek roku szkolnego, o czym – ze względu na wiek – zdarza mi się zapominać. I Wam podejrzewam też, bo prawie wszyscy czytelnicy tego bloga są już po maturze. Ale, ale, jak już sobie przypomnę, że to właśnie wtedy moje koleżanki zakładały białe bluzeczki, granatowe spódniczki i szpilki, w których nie do końca potrafiły chodzić, ogarnia mnie nostalgia.

Ten jeden raz w roku wracam myślami do czasów, kiedy największym zmartwieniem był sprawdzian z historii i wkręcenie się na czyjąś 18-tkę bez zaproszenia. W te dni zastanawiam się co zrobiłbym inaczej, gdybym znów zaczynał liceum, a głównie, to jakich błędów bym nie popełnił. Oto one:

1. Nie przyszedłbym na rozpoczęcie roku na kacu. Zaczynanie nowego i, co by nie mówić, bardzo ważnego etapu w życiu, będąc „dzień po” nie jest najlepszym pomysłem. W zasadzie to jednym z najgorszych. Zamiast tryskać entuzjazmem jesteś apatyczny, stres bycia nowym potęguje się kilkukrotnie i masz wrażenie, że wszyscy dziwnie na Ciebie patrzą. Po czym okazuje się, że to nie wrażenie.

2. Nie wstydziłbym się nosić okularów. Przemogłem się dopiero pod koniec trzeciej klasy, wcześniej wydawało mi się, że wyglądam w nich jak dziobak. Jak już się przełamałem, okazało się, że całkiem mi w nich do twarzy i mogłem sobie podarować niedowidzenie i przepisywanie zadań od kolegi z zeszytu zamiast z tablicy. Głupie, co?

3. Bardziej olewałbym biologię, fizykę i chemię. Były nudniejsze niż transmisje z obraz sejmu, nic z tego już nie pamiętam, a oceny z nich i tak nie miały znaczenia przy dostawaniu się na studia.

4. Więcej przykładałbym się do polskiego. To był mój ulubiony przedmiot na równi z matematyką i nigdy nie traktowałem go po macoszemu, ale mimo wszystko mogłem się bardziej starać. I na przykład przeczytać jakąś lekturę w całości, a nie jechać na streszczeniach. Pewnie dziś miałbym bogatszy język o cały słownik Kopalińskiego i mniej problemów z interpunkcją.

5. Mniej przejmowałbym się opinią rówieśników. Na tym etapie rozwoju już nie żyłem pod presją grupy i raczej podejmowałem decyzje niezależnie, ale mimo wszystko, gdzieś tam z tyłu głowy jeszcze zostawało, że ktoś może to wyśmiać. Że zrobię coś odstającego od normy i reszta nazwie to przypałem. Wtedy brałem to pod uwagę, dziś nawet bym o tym nie pomyślał.

6. Nie garbiłbym się. Już nie pamiętam czy to choroba Scheuermanna, czy brak pewności siebie, ale okrągłe plecy i spuszczona głowa, to nie jest coś, co dobrze wygląda. A już na pewno nie coś, co magnetyzuje ludzi.

7. Brałbym udział w zajęciach pozalekcyjnych. Chociaż nie. Jednak nie. W mojej szkole nie było zajęć pozalekcyjnych. Ani kółka teatralnego, ani dyskusyjnego klubu filmowego. Może jedynie Stowarzyszenie Zgonujących Poetów.

8. Zagadałbym do tej dziewczyny z równoległej klasy. Tego zdecydowanie żałuję najbardziej.

Tyle razy mijałem ją na korytarzu, tyle razy odprowadzałem wzrokiem do drzwi klasy, tyle razy wpatrywałem się w nią na imprezach. I zawsze, gdy tylko złapaliśmy kontakt wzrokowy czułem się sparaliżowany jakbym miał przerwany rdzeń kręgowy. Codziennie obiecywałem sobie, że podejdę do niej na przerwie i zapytam o wspólnego kumpla, kartkówkę z WOSu albo ostatnią imprezę. Albo coś rezolutnego na miarę moich możliwości w tamtych czasach, typu: ile jest 2+2×2? Zawsze znajdowałem sobie jakąś wymówkę.

Gdybym tylko nie był wtedy takim tchórzem, dziś pewnie mielibyśmy trójkę dzieci, swoje imiona wytatuowane na przedramionach, kredyt na kawalerkę i niekończącą się sprawę rozwodową. Życie byłoby piękne. No, trudno.

9. Możesz dorzucić coś od siebie. Zrobiło się sentymentalnie i wiem, że Tobie też zaczęły po głowie latać klisze z jeszcze nie dorosłych, ale już nie dziecięcych lat słodkiej beztroski. Śmiało, napisz jakiego błędu Ty byś nie popełnił lub co zrobił inaczej, jeśli dziś znów zaczynałbyś średnią szkołę.

---> SKOMENTUJ

Cały świat jest winny, że masz gównianą pracę

Skip to entry content

Jakiś czas temu na rogu Szczepańskiej i Sławkowskiej usłyszałem rozmowę dwóch lasek rozdających zaproszenia do klubów, a wcześniej naczytałem się komentarzy pod tekstami o pracy w markecie i dowiedziałem się czegoś nowego. Dowiedziałem się kto jest winny temu, że mają – jak to poetycko określiły – gównianą pracę. W wypowiedziach padały różne typy – od złego układu planet, po żydomasonerię regulującą globalną gospodarkę – ale kilkoro winnych wielokrotnie się powtarzało.

Winę za trudne warunki pracy, niskie wynagrodzenie i brak poważania wykonywanego zawodu ponosi:

 

Rząd

Wina Tuska wiadomo. W kraju nie ma pracy, bo politycy kradną i zabijają gospodarkę. Albo będziesz walił na kasie za 1600zł na rękę albo wylot do Norwegii, bo Anglia przepełniona. Nie ma innych alternatyw, wiadomo. To nic, że potrzeba każdej ilości programistów i sporo dobrych fachowców po zawodówkach. To pewnie plotki.

 

Rodzice

Starzy Cię źle pokierowali i zamiast zostać rekinem biznesu wylądowałeś na szklance w lokalu dla metali. Zamiast układać Ci życie i dbać o Twoją przyszłość woleli oglądać „Plebanię” i jarać Popularne bez filtra. Szmaciarze. Gdyby się postarali tak jak ojciec tego bananowca od Ciebie z liceum, zaraz po maturze wbiłbyś na kierownicze stanowisko. A tak, co Ty biedny miałeś zrobić? Nie miałeś szans.

 

Kolesiostwo

Wszędzie rządzą układy, nepotyzm i bez gałki z połykiem nie masz co marzyć o umowie o pracę. Jedziesz od 2 lat na zleceniu tylko dlatego, że jesteś porządny i uczciwy, i nie masz zamiaru babrać się w tym szlamie. A tak w ogóle, to brzydzisz się kapitalizmem i zawsze przed wyjściem na zakupy do Biedronki modlisz się o powrót komuny.

 

Zły system edukacji

Oszukały Cię! Te skurwysyny z premedytacją Cię oszukały! Prowadzący na zajęciach w kółko Ci powtarzali, że tylko tytuł magistra jest przepustką do dobrej pracy. Że w momencie, gdy odbierzesz dyplom pracodawcy będą się gryźć po kostkach walcząc o Ciebie, telefon po kwadransie padnie od ilości połączeń, a skrzynka mailowa wybuchnie niszcząc internet w całej Polsce. A okazało się, że to nieprawda.

Bidula, byłeś tak zajęty siedzeniem na Kwejku i Demotach w trakcie sesji, że nie miałeś kiedy tego zweryfikować. I zorientować się, że w każdym zawodzie poza prawnikiem i lekarzem liczy się doświadczenie, a nie zaświadczenie o tym, że przez 5 lat uczyłeś się nieaktualnej teorii. Ale skąd Ty to miałeś wiedzieć? Przecież rodzice mówili, że studia ekonomiczne to dobry wybór i jedyna droga dla Ciebie. Miałeś kwestionować ich decyzję?

 

Otoczenie

Jesteś z osiedla, a wiadomo jak wygląda życie na blokach. Diler dilerowi wilkiem i wszędzie czai się policja. Browniarze okupują klatki, alkoholicy okupują ławki, a sąsiedzi w kółko wysyłają donosy i piszą podania do administracji o eksmisję. Matka chora na raka, ojciec na AIDS, najlepszy przyjaciel całe życie w poprawczaku, a pierwsza miłość zaczęła kupczyć ciałem na deptaku w centrum. W dodatku podała Cię o alimenty. Nie miałeś jak wyjść na ludzi. Los spisał Cię na straty. Skończyłeś na magazynie w Castoramie.

 

Przypadek

Nic tak nie usprawiedliwia każdej porażki życiowej, niezależnie czy chodzi o pracę, związki, czy zdrowie, jak argument-forteca „tak wyszło”. Spróbuj przebić to, koleżko!

 

A teraz oderwij się na chwilę od wymówek i spójrzmy przykrej prawdzie w oczy, albo chociaż w jedno oko.

 

To Twoja wina

Jeśli masz gównianą pracę, która Cię nie zadowala pod kątem finansowym, rozwojowym, obowiązków, atmosfery, czy jakimkolwiek innym, to tylko i wyłącznie Twoja wina. Niczyja inna. Przyjmij odpowiedzialność za to co robisz ze swoim życiem i pogódź się z tym, że cały świat nie złorzeczy przeciwko Tobie, tylko wpycha Cię tam, gdzie sam mu na to pozwalasz.

Jeśli coś Ci się nie podoba, to to zmień. Zapisz się na kurs językowy, podnieś kwalifikacje na szkoleniach, albo włącz internet, wpisz „tutorial” w Google i naucz się tego co chciałbyś robić. Cokolwiek by to było. W sieci jest wszystko! Naprawdę. A jeśli najzwyczajniej Ci się nie chce, to proszę Cię po stokroć, nie jęcz, że jest Ci źle i nie domagaj się od wszystkich, którzy mają lepiej, żeby litowali się nad Tobą i całowali Cię po rękach, że łaskawie wykonujesz swoją pracę.

Bo to nie ich wina. Tylko Twoja.

autorem zdjęcia w nagłówku jest JD Hancock

---> SKOMENTUJ