Close
Close

Co mężczyźni cenią w kobietach poza cyckami?

Skip to entry content
autorem zdjęcia jest Nathalie Babineau-Griffiths
autorem zdjęcia jest Nathalie Babineau-Griffiths

Podobno jeden obraz wyraża więcej, niż 1000 słów, a jedna róża więcej niż 3 epitety związane z figurą. W związku z tym, że większość facetów jednak nie ma czarnego pasa w oratorstwie, przyjęło się, że zamiast szukać elokwentnych synonimów „masz czym oddychać”, daje się różę. Na szczęście nie wszyscy faceci postrzegają kobiety tak przedmiotowo i niektórzy wiedzą, że oprócz niezłych cycków mają też inne zalety. Choćby przeciwstawny kciuk w dłoni, który pozwala im mistrzowsko operować rurą od odkurzacza, czy wrodzone zamiłowanie do mycia talerzy na czas.

Zadałem sobie trud, by dotrzeć do tych kilku facetów w Polsce, którzy widzą w kobietach coś więcej, niż stelaż na piersi i spytałem za co je cenią.

 

Kuba z KubaShowTV

Cenię je za to, że są mądrzejsze od nas i wydały na świat Kopernika.

Cenię je za to, że są jednocześnie szyją i głową, które same sobą kręcą.

Cenię je za to, że są lepsze od mężczyzn nawet w tym, że przystosowały swoje ciała do posiadania cellulitu, a mężczyźni go nie mają, bo nie potrafią.

 

Maciej z Troyann.pl

Co poza cyckami? Nogi, nogi, i jeszcze raz nogi. Po pierwsze, mogą być ładne. Po drugie, mogą zostać wykorzystane do udania się do lodówki po piwo. A po trzecie, mają bardzo ciekawe zakończenie z obu stron.

 

Wojtek z Facebooka

Po za cyckami?

Że jak się złoszczą to się słodko rumienią i wyglądają wtedy przepięknie… zwłaszcza wtedy gdy są czerwone i rozczochrane po rozpieprzaniu połowy mieszkania, zestawu drogiej porcelany i Twoich koszul – bo mają ZŁY DZIEŃ.

Że jak ubiorą męską koszulę i paradują Ci tak po mieszkaniu o 9 rano, to możesz wtedy się na nowo w niej zakochać… no chyba, że udekoruje Ci tę białą koszulę czipsami albo winem.

Że noszą przy sobie zawsze wygodną poduszkę (a, sorry, miało nie być o cyckach).

I w końcu, że gdy zmęczony i wkurzony przychodzisz z pracy, to widzisz tą jedyną, uśmiechniętą i pachnącą w TEN sposób, to nagle wszystko z Ciebie schodzi. Przytulasz się i delikatnie szepczesz jej do ucha: zrób obiadek, szybciutko, ja będę tam gdzie zawsze, a potem przez ramię dodasz: przynieś piwo. A gdy już usiądziesz, włączysz swój ulubiony program ”Rolnik szuka żony”, wykrzykniesz: ALE ZIMNE!

Tak. Kocham kobiety.

 

Żorż z StreetFoodPolska.pl

Cytując klasykę „kobietki są takie przyjemnie mientkie”. A poza tym cenię je za wywalczenie równouprawnienia. Dzięki temu, że poszły do pracy, mężczyźni mają więcej czasu na gotowanie i spędzanie czasu z kumplami.

 

Jakub z PijaruKoksu.pl

Granie w gry i to, że nie zrzędzi nad głową, gdy marnujesz czas przed konsolą. Dodatkowym plusem jest jeśli pozwala Ci wyjść się napić z kumplami, a gdy wracasz dzwoni, żebyś kupił piwo, bo nie będzie przecież serialu na sucho oglądać.

 

Wojtek z Twittera

To nieprawda, że faceci cenią w kobietach tylko cycki. Ja uważam, że najcenniejsze w kobiecie jest to, że wie kiedy milczeć. To bardzo rzadka umiejętność i trudno ją zaobserwować w miejskiej dżungli, ba, a nawet trudniej w internecie, gdzie milczenie staje się nowym „nie, nic się nie stało”, które przeradza się po chwili w „zmarnowałeś mi 3 minuty życia, pakuj swoje wirtualne walizki i won z mojego Facebooka”.

Jednak kiedy facet usłyszy ten łagodzący uszy brak dźwięku i zrozumie, że nie wynika on z tego, że siedzi sam w domu – niech przykuwa szybko płeć piękną do kuchni, żeby nigdzie nie uciekła.

Co nie oznacza też, że idealna kobieta nie ma wydawać z siebie żadnych dźwięków – bez przesady. W odpowiednich momentach powinna też umieć jęczeć.

Zatem wydawanie odpowiednich, lub żadnych dźwięków w dostosowanym do sytuacji czasie jest bardzo ważną cechą każdej kobiety.

 

Maciek z WapniakTV

Doceniam siłę i wytrzymałość barków i przedramienia na których noszą swoje torby wypełnione po brzegi niepotrzebnym sprzętem.

 

Michał z Michal-Gorecki.pl

Jest coś poza cyckami?!

 

***

 

Tak że tego, najlepszego, a normalny tekst dniokobietowy znajdziecie tutaj.

(niżej jest kolejny tekst)

38
Dodaj komentarz

avatar
15 Comment threads
23 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
21 Comment authors
Ewelina ZalejskaUla BachórzAgata LipiecTaidka PolandJakub_Proszynski Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Urszula
Gość

Czuję się teraz taka doceniona… :)

Maciej Trojanowicz
Gość

Pokaż nogi, docenię jeszcze mocniej.

#doceniałbym

Zdzislaw
Gość

A po trzecie, mają bardzo ciekawe zakończenie z obu stron. <3
Mimo, że nie jestem fanem stóp to bardzo mi się spodobał tekst.
You made my day bro.

Maciej Trojanowicz
Gość

Do usług.

Urszula
Gość

/ /
/ /
@_ _@

czy coś…
Doceń, bo się starałam (!)

Pees. To nogi z kapciuchami…

Urszula
Gość

ej, źle to wygląda po opublikowaniu. Żałuję, bo takie niezłe były w podglądzie… :(

Maciej Trojanowicz
Gość

Nie martw się, z takimi szynami nie powinnaś mieć żadnych problemów.

Urszula
Gość

Nie mam. ;)

Konrad
Gość

O, spoko, zapomniałem wysłać :D

Jan Favre
Gość

Tak można na Ciebie liczyć :(

Konrad
Gość

Nie podałeś dedlajnu. Ja bez dedlajnu nie pracuję.
Ale przepraszam. Składam wniosek o zgodę na samoukaranie.

Jan Favre
Gość

Ty składasz wniosek, a kobietom jest przykro. Ogarnij się.

Joanna Pachla
Gość

o, ja tu muszę stanąć w obronie Konrada – Konrad jest bardzo fajny, bo powiedział, że mnie z Tobą wyswata!

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

„…przystosowały swoje ciała do posiadania cellulitu, a mężczyźni go nie mają, bo nie potrafią”. Ulubione :D.

Dlaczego mężczyźni nie mają celulitu?Bo jest brzydki *-*.

Tianzi
Gość
Tianzi

A na volantification piszą, że atrakcyjność to podkreślanie różnic między płciami :(

Ania Myszkowska
Gość

Się zgadzam! Zwłaszcza różnic fizycznych. Bo psychiczne podobieństwa czasem są mile widziane ;)

Ida
Gość
Ida

Kopernik była kobietą, Jankowski!!!!1

Jan Favre
Gość

Jan Maria Rokita też.

Justyna
Gość
Justyna

A ja jestem rozczarowana. Większość z wypowiadających się Panów próbowała być zabawna i tyle z tego wyszło, że poszli za „internetową modą”, gdzie mówi się, że kobieta jest fajna, bo ma cycki, a jest już w ogóle super, kiedy siedzi w kuchni/gra w gry, albo chociaż pozwala na to swojemu mężczyźnie. Ważne też, żeby piła piwo. Byle nie za dużo, żeby dla faceta zostało… Te teksty o kobietach przykutych łańcuchem do kuchni są już nudne.

Jakub_Proszynski
Gość
Jakub_Proszynski

Ale ja lubię to, że moja narzeczona chce ze mną grać na konsoli. :(

Shit-test – co to jest, jak go przejść i czemu kobiety robią je facetom?

Skip to entry content

Dzień, w którym dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak shit-test pamiętam dość dobrze. Prawie tak dobrze, jak moment, w którym zorientowałem się, że jeśli stanę na łączeniu płyt chodnikowych, to ulica nie wybuchnie. Też dotarło do mnie, że to co robiłem wcześniej było zupełnie bez sensu, a świat zaczął wyglądać nieco inaczej. Gotowy na połknięcie czerwonej pigułki i wyjście poza Matrixa? To jedziemy!

Co to jest shit-test?

Shit-test pochodzi ze slangu trenerów uwodzenia i profesjonalnych podrywaczy i można tłumaczyć go na polski dosłownie: to test, którym kobieta sprawdza, czy nie wciskasz jej gówna. Mniej dosłownie: niewinne zdanie lub pytanie, na podstawie którego dziewczyna błyskawicznie klasyfikuje jakim typem faceta jesteś. Za jego pomocą weryfikuje, czy wersja siebie, którą próbujesz jej sprzedać, to tylko przyjęta przez Ciebie poza na potrzeby podrywu, czy faktycznie taki jesteś.

W skrócie: shit-test, to błyskawiczny sprawdzian Twojej osobowości.

Po co kobiety robią shit-testy?

Żeby bez wysiłku odsiać ziarno od plew.

Nieco ponadprzeciętnej urody dziewczyna niestroniąca od imprez, zwłaszcza w klubach, słyszy średnio co trzy piosenki, że ma ładne oczy i co cztery, że z taką jak ona, to można by ołówki z IKEI kraść. Że jej cielęcinkę, to jak Reksio szynkę, nawet nie trzeba mówić, bo mokra intencja spływa adoratorowi po twarzy razem z potem. Innymi słowy: ma branie. I najczęściej wśród typów, z którymi nie chciałaby się wymienić nawet spojrzeniem. Skutkuje to tym, że nawet, gdy nie podbijasz z tekstem, że jej stary to na bank jest złodziejem, bo ukradł gwiazdy i wsadził jej w oczy, to ona i tak odruchowo zakłada, że:

a) chcesz wyłącznie dobrać jej się do majtek (więc sprawdza shit-testem, czy zależy Ci na czymś więcej niż seksie)

b) jesteś za cienki w uszach, żeby do niej startować (więc sprawdza shit-testem, czy jesteś z jej ligi i nie zrobi błędu dając Ci szansę)

Czasem pojawia się jeszcze jedna motywacja:

c) jest nauczona, że relacja damsko-męska to wojna, a ona nie wie, gdzie masz granice (więc sprawdza shit-testem na ile może sobie pozwolić)

jeśli jednak zdarza się to na zaawansowanym etapie znajomości i na tyle często, by to zauważyć, to lepiej uciekać od takiej. Zdrowi ludzie nie sprawdzają w kółko, czy mogą Ci stanąć butami na głowie. Po prostu tego nie robią, bo to pojebane.

Jak wyglądają shit-testy?

Czyli, w którym momencie flirt zamienia się w egzamin, stwierdzający, czy jesteś godzin jej uwagi, numeru telefonu i kontaktu z florą bakteryjną? W każdym. Ale najczęściej, gdy w trakcie podrywu słyszysz jeden z poniższych tekstów.

– Postawisz mi drinka? – sprawdza, czy uważasz, że musisz kupować sobie jej uwagę, czy w swoim mniemaniu jesteś na tyle interesujący, że będzie z Tobą rozmawiać nawet, gdy odmówisz

– Musisz się bardziej postarać – sprawdza, czy może Cię zdominować i sprowadzić do roli maskotki

– Mówisz to wszystkim dziewczynom? – sprawdza, czy jesteś masowym podrywaczem i bierzesz co się nawinie, czy chcesz spędzić wieczór stricte z nią

– Nie daję swojego numer nieznajomym – sprawdza, czy nie jesteś desperatem, który zacznie ją błagać o numer albo wariatem-stalkerem

– Jesteś dla mnie za niski/wysoki – sprawdza, czy kwestia Twojego wzrostu jest tak naprawdę problemem dla Ciebie

– Pójdziesz do szatni po mój płaszcz? – sprawdza jak bardzo jesteś uległy i czy będziesz posłusznym pieskiem wykonującym polecenia

– Któraś się złapała na ten bajer? – sprawdza, czy wystarczy prosty przytyk do sposobu w jaki podrywasz, żebyś odpuścił, czy masz jaja, żeby grać z nią dalej

– Dzięki, ale mam chłopaka/jestem lesbijką – oczywiście może być tak jak mówi, ale w większości przypadków, to po prostu filtr odsiewający płotki i sprawdzający poziom Twojej determinacji

Jak przejść shit-test?

Jak już ustaliliśmy, shit-test jest egzaminem, który musisz zdać lub też piłeczką, którą musisz odbić, jeśli chcesz posunąć się do przodu w relacji ze stosującą go kobietą. Poprawnych odpowiedzi na szczęście jest więcej niż na maturze i wcale nie trzeba uczyć się ich na pamięć, żeby wpasować się w klucz. Są 3 głownie strategie rozwiązywania tego typu quizów, jednak niezależnie, którą z nich wybierzesz, musisz pamiętać o najważniejszej kwestii: nigdy, przenigdy, nawet pod groźbą wazektomii, NIE TŁUMACZ SIĘ!

Niestety w tej grze jest permanentne domniemanie winności, a jej naczelna zasada to, że winny się tłumaczy. Jeśli więc zaczniesz racjonalnie ją przekonywać, że nie uważasz, żebyś był niski albo, że wcale nie jesteś podrywaczem i przyszedłeś do klubu po prostu się pobawić, to przegrałeś. Serio, tłumaczenia pozostaw na rozprawy sądowe, a jeśli chcesz przejść gówno-sprawdzian, to wykorzystaj któryś z poniższych wariantów.

1. Zbycie absurdalnym żartem.

– Mówisz to wszystkim dziewczynom?
– Tylko tym, których imię kończy się na „a”.

– Dzięki, ale mam chłopaka.
– Ja też, ciągle nie mogę go nauczyć, żeby nie sikał na deskę.

– Z iloma dziewczynami spałeś przede mną?
– Za kogo ty mnie masz? Seks dopiero po pierwszym dziecku.

Niezależnie, czy chcesz kogoś poderwać, czy sprzedać mu zestaw garnków za 5 koła, gdy poznajesz nową osobę Ty jesteś na jednym brzegu, a ona na drugim. Wskoczenie w ciuchach do rzeki jest pomysłem z puli tych mniej przybliżających Cię do niej. Potrzebujesz wybudować most między Wami, a śmiech jest świetnym stelażem, po którym można się poruszać i nakładać kolejne warstwy. Jeśli nie wiesz jak wybrnąć z jakiejś sytuacji w trakcie podrywu – rzuć żartem. W najgorszym wypadku tylko jedno z Was zakończy spotkanie w dobrym humorze. Ty.

2. Zignorowanie.

Opcja dla chłopaków mocniej zaprawionych w bojach, ewentualnie z silniejszym poczuciem własnej wartości. Jeśli słyszy pytanie, czy postawisz jej drinka albo popilnujesz torebki, gdy będzie tańczyć z koleżanką na parkiecie, zachowuj się, jakby Twoja kilkuletnia siostra spytała, czy dłubiesz w nosie. Zignoruj to i zrób minę, jakby to było tak niepoważne, że tylko z grzeczności nie będziesz odpowiadał.

3. Konfrontacja.

– Postawisz mi piwo?
– Chcesz, żebym cię kupił, czy upił?

– Jesteś dla mnie za niski.
– A ty dla mnie zbyt wymalowana, ale chyba nie ma sensu oceniać książki po okładce?

– Musisz się bardziej postarać.
– Zawsze masz takie roszczeniowe podejście, czy tylko gdy ktoś próbuje Cię poznać?

Tu już wchodzimy z drzwiami. Chce grać w wojnę? Potrzebuje dowodu, że nie dajesz sobie wchodzić na głowę? To proszę bardzo. Zagranie ryzykowne, przy czym całe ryzyko sprowadza się do tego, czy odbijesz greps wystarczająco przekonująco. Wyczuje w Tobie moment zawahania i leżysz. O ile przy ignorowaniu było wyrównywanie siły i ustawianie się w pozycji równowagi, o tyle tu jest przechylanie szali dominacji na Twoją stronę.

Czy w ogóle warto przechodzić shit-testy?

Pytanie, od którego tak naprawdę powinniśmy zacząć.

Część kobiet stosuje shit-testy z pełną premedytacją w wyniku uczenia się zarządzania relacjami, część zupełnie nieświadomie, kopiując te zachowania od koleżanek lub matek. Cześć z nich ma zawyżoną samoocenę i musi sprawdzić, czy aby na pewno jesteś ich wart. A część nie zadziera nosa, ale trafiła na pluton ruchaczy w przebraniach mężczyzn szukających związku i instynkt samozachowawczy każe im się przed nimi bronić.

Warto wiedzieć jak przechodzić shit-testy dla tych ostatnich.

Cotygodniowy Przegląd Internetu #16: gluten, Kevin Spacey i mądrości zakochanych

Skip to entry content

cotygodniowy przegląd internetu 16

Zeszły tydzień krążył wokół takich słów kluczy jak „dzieci”, „rodzicielstwo” i „tacierzyństwo”, a przez bloga przelała się fala dyskusji związanych z planowaniem, zakładaniem i życiem w rodzinie. Zupełnie się tego nie spodziewałem i muszę przyznać, że to zamieszanie otworzyło mi oczy na kilka spraw, na które wcześniej nie zwracałem uwagi, ale o tym w kolejnych wpisach. Póki co, sprawdźcie co działo się w innych kwestiach w tym tygodniu.

Bezglutenowe muzeum: najbardziej znane obrazy, zdjęcia i sceny z filmów przerobione na wersje z usuniętymi produktami z glutenu. Beka wyższych lotów.

21 powodów dla których nie warto odwiedzać Polski: faktycznie sama kiła i mogiła, obcokrajowcy nie mają czego szukać w naszym kraju.

Restauracje z filmów w rzeczywistości: nietypowy i świetny pomysł na relację z Nowego Jorku. Karolina w trakcie pobytu w NYC odwiedziła, sfotografowała i opisała knajpy, które można było zobaczyć w „Spidermanie”, „Kiedy Harry poznał Sally”, „Foreście Gumpie”, czy „Seksie w wielkim mieście”.

11 kłamstw na temat pieniędzy: świetne rozłożenie na czynniki pierwsze głupich powiedzeń związanych z zarabianiem. Warto przeczytać, żeby zweryfikować swoje poglądy i nastawienie do życia, bo zasobność portfela to nie dzieło przypadku.

Bycie mężem i ojcem to bycie ofiarą? Michał Górecki udowadnia, że wręcz przeciwnie. Pokazuje, że łączenie obowiązków zawodowych z wychowawczymi i pracowanie nad związkiem pozwala mu się czuć zwycięzcą, a nie przegranym.

Kevin Spacey jest asem! I to nie tylko jako Frank Underwood, ale jako każdy inny amerykański celebryta! Brawa, brawa, brawa!

Post użytkownika Angel Hill.

 

Klip tygodnia: pamięta ktoś jeszcze duet Mesa z Blefem i ich legal „Fach”? Ja do Flexxipu wracam regularnie wciąż z tą samą podjarką, więc gdy dowiedziałem się, że jeden z ich popisowych numerów będzie rekonstruowany w wersji nierapowej, byłem mega ciekaw co z tego wyjdzie. I wyszło bardzo przyzwoicie mimo, że w okrojonej tekstowo wersji.

 

Fanpage tygodnia: zakochanie to podobno stany, w którym mózg pracuje w ten sam sposób co po zażyciu narkotyków. Dzisiejszy wyróżniony profil udowadnia, że faktycznie tak jest. Irracjonalny emocjonalny i dosłowny ekshibicjonizm, przyprawiające o drgawki błędy gramatyczne i ortograficzne, i wyznania zrozumiałe tylko po spożyciu LSD. To wszystko znajdziecie na „Mądrości zakochanych”.

 

Bloger na głównym zdjęciu: znów facet i tym razem mój dobry kumpel – Maciek „Trojan” Trojanowicz prowadzący bloga o zaskakującej nazwie Troyann.pl. Oprócz tego, że jest polskim ambasadorem marki prezerwatyw brzmiącej tak samo jak jego ksywa, zdarza mu się też pisać o technologiach i muzyce. Co prawda głównie o techno, ale jego tekst o festiwalach przyda się każdemu, kto lubi koncerty w plenerze.

Z ogłoszeń parafialnych nie mam tym razem nic specjalnego, także standardowo możecie wrzucać w komentarzach poniżej albo podsyłać na maila fotki z Waszą twarzą i lupą do kolejnego „Przeglądu”. Dożywotnia sława i zaindeksowanie w Googlach gwarantowane.

Miałem nie przeklinać przez 30 dni. Nie dałem rady

Skip to entry content

Przez cały luty i 3 dni marca miałem miesiąc bez przeklinania. Równe 30 dni bez ani jednej „kurwy”, „chuja”, czy „ja pierdolę”. To znaczy, takie było założenie, bo jak już wiecie z nagłówka, nie podołałem zadaniu. Nawyk rzucania mięsem okazał się silniejszy niż silna wola, publiczne zobowiązanie się do nierobienia tego i karteczki z instrukcją „nie klnij!”. Szczerze mówiąc, już przed ogłoszeniem akcji wiedziałem, że to będzie trudne do realizacji, ale nie spodziewałem się, że trudniejsze, niż miesiąc bez mięsa. A jednak.

Przejdźmy do konkretów.

 

Jak przebiegało te 30 dni?

Zasadniczo już pierwszego dnia wiedziałem, że akcja zakończy się niepowodzeniem, bo z moich ust wypłynęło aż 8 przekleństw. Później tendencja była zdecydowanie spadkowa, zacząłem wypracowywać odpowiednie nawyki i dziewiątego dnia udało mi się zejść do zera. Wtedy myślałem nawet, że może przedłużę eksperyment i od tego momentu będę liczył 30 dni, ale niestety okres czystości językowej wciąż był przerywany pojedynczym przekleństwem i w końcu doszło do mnie, że to praktycznie niemożliwe.

Nigdy nie miałem problemu z alkoholem, narkotykami, czy nikotyną, ale po przeczytaniu kilkunastu książek poruszających tematykę uzależnień, zaryzykuję stwierdzenie, że przywiązanie do wulgaryzmów jest równie silne co do papierosów. Jeśli nie silniejsze. Tak jak w przypadku zrywania z nałogiem potrzeba naprawdę wiele czasu i pracy, żeby wyeliminować używkę ze swojego życia, tak samo jest z przekleństwami. Przy czym, też wysnuję tezę, w przypadku słownictwa poziom trudności jest zawieszony pod samym sufitem, bo trzeba przepracować więcej sytuacji, w których te niecenzuralne zwrotu padają.

Innymi słowy, przez ten miesiąc czułem się jak nałogowy palacz na hiper restrykcyjnym odwyku. Nic miłego.

 

W jakich momentach wymiękałem i bluzgałem?

Po wyeliminowaniu przecinków w postaci synonimów prostytutki i oduczenia się określania każdej osoby, robiącej coś nie po mojej myśli, odpowiednio męskim, bądź żeńskim narządem rozrodczym, zostały tylko zdarzenia nieregularne. I o ile nie miałem trudności z wyrzuceniem z codziennej komunikacji i z utartych zwrotów wszelkich odmian stosunku płciowego, o tyle z sytuacjami incydentalnymi był już poważny problem.

W dniu, w którym liczyłem, że po raz pierwszy będę miał zero na liczniku, przechodząc przez pasy, obładowany zakupami, koleś w Jeepie prawie mnie potrącił, przejeżdżając z takim impetem, że kilkumetrowa kałuża będąca przede mną, nagle znalazła się na mnie. Zanim zdążyłem się zastanowić, co się stało, z automatu w jego kierunku poleciała salwa sformułowań jakimi Linda operował w „Psach”. Kiedy uzmysłowiłem sobie co zrobiłem, wściekłem się jeszcze bardziej i na odchodne poleciało kolejne słowo, które w TVP1 zostałoby wypikane.

Takich sytuacji było więcej. Zdarzały się co 4-5 dni, i mimo, że starałem się z nim walczyć, próbując zawczasu się na nie przygotować i przewidzieć, co mogłoby we mnie odpalić te pokłady kurew, to po którejś z kolei zdałem sobie sprawę, że zmiana mechanizmów myślowych odpowiedzialnych za to, zajmie mi kilka, jeśli nie kilkanaście, miesięcy. Po prostu zbyt długo wypracowywałem takie nawyki, żeby ot tak dało się ich pozbyć w tydzień, czy dwa.

Reasumując, nie potrafiłem wyeliminować wulgaryzmów ze zdarzeń, których nie byłem w stanie przewidzieć. Gdy działo się coś niespodziewanego i negatywnego, niemal odruchowo reagowałem zwrotem „kurwa mać”, bądź „ja pierdolę”. Co jest bardzo smutne i sporo dało mi do myślenia.

 

Jak reagowali na mnie inni ludzie?

Cześć moich znajomych wiedziała o wyzwaniu, z racji, że też czytają bloga, a część dowiedziała się przy okazji spotkania. Natomiast nowo poznanych ludzi uświadamiałem tylko w sytuacji, gdy rozmawialiśmy o czymś co wymagało użycia przekleństwa – na przykład filmie „Polskie Gówno” – a nie chciałem tego robić, więc mówiłem, że „nie mogę użyć tego sformułowania, bo mam miesiąc bez przekleństw”.

Szczerze mówiąc, wzbudzało to dużo mniejsze zainteresowanie niż poprzedni, wegetariański eksperyment. Ludzie dużo bardziej dziwili się, że nie będę jeść mięsa z własnej woli, niż że nie będę kląć.

Pomijając kwestię samego podejścia do sprawy, to w trakcie wspólnego przebywania moja czystość językowa zaczęła się udzielać innym. Osoby, które bluzgały bardziej niż Barbara Kwarc nagle zaczynały się stopować i ograniczać. I to nie pod wpływem mojej prośby, czy sugestii, ale jakoś odruchowo same z siebie i to zanim powiedziałem im o wyzwaniu. Logicznie rzecz ujmując, było to do przewidzenia, ale mimo, to, gdy jesteś świadkiem jak osoba kurwująca jakby miała zespół Tourette’a, ni z tego ni z owego przestaje to robić, na tyle, że jej nie poznajesz, to jest to zaskakujące.

Reakcja otoczenia na mnie dowodzi tego, że powiedzenie „z kim przestajesz, takim się stajesz” jest jak najbardziej prawdziwe.

 

Co mi dało to pilnowanie języka?

Pomysł „miesiąca bez przeklinania” chciałem zrealizować głównie po to, żeby zrekonstruować słownictwo, które coraz częściej było zastępowane przez wulgaryzmy, a może i je nawet poszerzyć. I mimo, że celu 30 dni cenzuralności nie osiągnąłem, to efekt jest taki jak zakładałem.

Przez pierwszy tydzień walczyłem z tym, żeby zatrzymać usta w bezruchu, gdy chciało się z nich wydobyć jakieś „spierdalaj”, czy „chyba cię pojebało”. Przez kolejny tydzień zamiast rzucać „co za chujnia”, czy „ale gówno” mówiłem „powiedziałbym ci co o tym sądzę, ale mam miesiąc bez przeklinania”. I dopiero w okolicach trzeciego tygodnia zacząłem szukać synonimów. Zabawnych, głupkowatych, przerysowanych, jakichkolwiek. Byleby nie zastępować przekleństwa ciszą, a znaleźć mu jakiś zamiennik, który będę mógł wykorzystywać również po zakończeniu eksperymentu.

Jeśli bym wszystkie „chuje” i „kurwy” po prostu zamieniał na milczenie, to cała akcja nic bym mi nie dała. Nie stałbym się ani ciut bardziej elokwentny, a zaraz po zakończeniu akcji wróciłbym do przeklinania. A tak, i wróciłem do nierynsztokowego formułowania myśli w codziennej komunikacji, i znalazłem tuziny zastępstw do wszelkich prąci i wagin, i stworzyłem drugie tyle neologizmów mocno pobudzając wyobraźnię. Co w przypadku mojej pracy jest korzyścią nie do przecenienia.

Pilnowanie słownictwa jakim operuję, pozwoliło mi także nieco się wyciszyć. Przez trzymanie języka na wodzy w chwilach zdenerwowania, napięcie mijało dużo szybciej, niż wcześniej i zasadniczo stałem się trochę spokojniejszy. Nie żebym wcześniej był jakimś wulkanem żółci, ale zdarzało mi dawać ponieść i w przypływie fali złości popłynąć ciut za daleko. Albo ciut dalej niż ciut. Przez te 30 dni nie zdarzyło się to ani razu.

Ze zmian wewnętrznych, również zacząłem inaczej postrzegać osoby miotające bluzgami. I nie mówię tu o typach pokroju Bonusa BGC, ale o normalnych ludziach, którzy czasem rzucą jakąś wronę z filmiku Abstrachujów. Nagle zaczęło być to dla mnie nienormalne i piec mnie w uszy jak czarna tapicerka w środku lata. Coś, na co wcześniej kompletnie nie zwracałem uwagi, stało się widoczne jak plamy z barszczu na białym obrusie. Nie spodziewałbym się, ale, mimowolnie, osoby używające wulgaryzmów zaczęły być dla mnie nieco prostackie.

 

Czy warto zrobić sobie taką słowną odtrutkę?

Nawet nie będę próbował się oszukiwać wmawiając sobie, że ten detoks zostanie mi na zawsze i brzydko na kupę będę mówił tylko raz w tygodniu. Doskonale wiem, że za kilka dni słowa, których próbowałem się pozbyć znów zawitają do mojego słownika. Z pewnością nie w takim natężeniu i nie z taką częstotliwością, ale jednak. Głównie dlatego, że przy pisaniu lubię dla smaku i emfazy wrzucić jakąś „kurwę”. Mimo to, uważam, że akcja jak najbardziej miała sens i, tak jak w przypadku nie jedzenia mięsa, polecam ją każdemu.

Po pierwsze, tak jak przy używkach, jeśli coś odstawisz na tyle by się oczyścić i wrócisz do tego, to kopie mocniej. Gdy teraz znów będę przeklinał, słowa te będą miały większą moc i zasadniej będą użyte.

Po drugie, tak jak pisałem wcześniej, moje słownictwo i odżyło i się wzbogaciło. Ktoś kto zajmuje się pisaniem na co dzień, powinien taki odwyki robić sobie regularnie, co też sam zamierzam.

Po trzecie, to świetna lekcja samoobserwacji i nabierania samoświadomości. Moment kiedy mimowolnie wypowiadasz „chuj by to strzelił” i obserwujesz z perspektywy trzeciej osoby – bo przecież kodowałeś sobie w głowie, że nie przeklinasz – jak te słowa wydobywają się z Twojej krtani, jest przepiękny. Chwila, w której uświadamiasz sobie jak głęboko masz zakorzenione niektóre mechanizmy i jak wielką siłę ma nawyk, jest cenniejsza niż kursy rozwojowe połowy polskich coachów.

Po czwarte, samokontrola i silna wolna. Warto ją trenować, nawet gdy ponosisz porażkę, bo to tak jak z mięśniami – rosną tylko podczas wysiłku. A panowanie nad sobą przydaje się w każdym aspekcie życia. W każdym.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Mr. Fibble