Close
Close

Przez to, że na blogu i Fejsie często przemycam lokalny folklor i klimat miasta królów, często dostaję od Was maile z pytaniami o Kraków, jakbym był certyfikowanym przewodnikiem. Do dyplomu jeszcze troszeńkę mi brakuje, ale na te, na które jestem w stanie sensownie odpowiedzieć za każdym razem odpisuję. I wśród nich regularnie powtarza się, jak poniedziałek po weekendzie, pytanie o jedzenie. A konkretnie: gdzie warto co zjeść w Krakowie? Z adnotacją, żeby najlepiej nie było to miejsce tuzinkowe i przeciętne, ani pod żadnym pozorem sieciówka, tylko typowo lokalna knajpa.

Żeby ułatwić życie i sobie, i Wam, zebrałem 5 miejsc, w których warto zjeść odwiedzając Gród Króla Kraka i jedno bonusowe, gdzie możecie podelektować się najlepszym krakowskim deserem.

 

Zapiekanki na Placu Nowym

gdzie zjeśc w Krakowie - zapiekanki na Placu Nowym

gdzie zjeśc w Krakowie - zapiekanki na Placu Nowym 2

Zwane też zapieksami z okrąglaka. Legenda głosi, że najlepsze są u Endziora, ale niestety to powiedzenie jest już nieaktualne i w zasadzie niemal w każdym okienku okrągłego budynku dostaniesz naprawdę dobrą bagietkę z serem z pieczarkami. I oczywiście z innymi dodatkami wedle uznania. Zapiekanki na Placu Nowym są dostępne w zasadzie w każdej możliwej do wymyślenia konfiguracji: i hawajskie z ananasem, i góralskie z oscypkiem, i greckie z fetą, i wiejskie z kiszonym ogórkiem i kiełbasą.

Być w Krakowie i nie zjeść zapieksy z okrąglaka, to jak być w Paryżu i nie zjeść ślimaków. Da się, ale lepiej się nie przyznawać.

 

Frytki belgijskie

gdzie zjeśc w Krakowie - frytki belgijskie gdzie zjeśc w Krakowie - frytki belgijskie 2

Ostatni krzyk hipsterskiej mody i w wersji dostępnej na skwerku przy ulicy Wawrzyńca, wyjątkowo dobry. Grube, podwójnie smażone, chrupkie fryty z belgijskich ziemniaków z szeroką paletą sosów. Ja jestem tradycjonalistą i zazwyczaj biorę z majonezem, ale z duńskim sosem, miodową musztardą albo pomidorami i bazylią są równie pyszne. To danie jednak nie jest pozbawione wad, po pierwsze to atomowa bomba kaloryczna, po drugie jest bez mięsa. No dobra, w sumie tylko to drugie to wada.

 [emaillocker]

Kiełbaski z Hali Targowej

gdzie zjeśc w Krakowie - kiełbaski z hali targowej gdzie zjeśc w Krakowie - kiełbaski z hali targowej 2

Nie jest to danie ani wykwintne, ani nietypowe, ale ze względu na klimat, w Krakowie kultowe. Kiełba z Niebieskiej Nyski, dostępna codziennie od 20 do 3 w nocy wraz z prawdziwą staroszkolną oranżadą, to klasyka lokalnego folkloru. Idealnie wysmażona, podawana z bułą i musztardą, była nieraz solidnym podkładem pod całonocne szwendanie się po mieście i kolejne zmienianie klubów. Mimo pospolitości tej potrawy, w każdy weekend ustawiają się po nią pod Halą Targową kolejki i młodych, i starych.

 

Pizza Garden

gdzie zjeśc w Krakowie - Pizza Garden gdzie zjeśc w Krakowie - Pizza Garden 2

Najlepsza włoska pizza jaką kiedykolwiek jadłem w Polsce! Niepozorny lokal znajdujący się tuż za przystankiem autobusowym na ulicy Marii Konopnickiej serwuje prawdziwe niebo w gębie. Idealnie wypieczona, z właściwie cienkim ciastem, mozzarellą i prawdziwym pomidorowym sosem. Moja ulubiona to ta z włoską kiełbasą i oliwkami, ale przy innych też nie zdarzyło mi się zostawić choćby brzegów. Niestety ze względu na niewielkie gabaryty lokalu, często trzeba czekać na wolny stolik, ale obłędny smak pizzy rekompensuje wszystko.

 

Jadłodajnia u Stasi

gdzie zjeśc w Krakowie - jadłodajnia u Stasi 2 gdzie zjeśc w Krakowie - jadłodajnia u Stasi 3

W zestawieniu musiał znaleźć się choć jeden lokal z typową polską kuchnią, gdzie dostaniemy klasykę niedzielnych obiadków i jest nim właśnie Jadłodajnia u Stasi. Stołówka w podwórzu Mikołajskiej 16 jest prawdziwym miejscem z duszą, do którego zaglądają w zasadzie tylko wieloletni mieszkańcy Krakowa i częściej spotkamy tu sędziów, czy profesorów niż studenciaków. Dostaniecie tu prawdziwego mielonego, totalnie babciny rosół, ziemniaki ze zsiadłym mlekiem, nieoszukane pierogi z mięsem i inne dania rodem z polskiej wsi. Jeśli chcesz zjeść „zwykły” obiad, to wpadasz tutaj.

 

Lody na Starowiślnej

gdzie zjeśc w Krakowie - lody na Starowiślnej gdzie zjeśc w Krakowie - lody na Starowiślnej 2

Deserowy bonusik, o którym mówiłem we wstępie. O ile we wcześniej opisywanych miejscach mogły się zdarzać mniejsze lub ciut większe kolejki, o tyle w tym przypadku stanie w kilkudziesięcio osobowym tłumie jest pewne. Lody na Starowiślnej 83, to najlepsza i jednocześnie najbardziej oblegana lodziarnia w Krakowie. Słodkości robią z tradycyjnej receptury, co przekłada się na smak doprowadzający podniebienie do orgazmu. Dostępne jest tylko 7 podstawowych smaków – waniliowe, czekoladowe, kawowe, truskawkowe, malinowe, bakaliowe i jagodowe – ale to wystarczy, żebyś oszalał na ich punkcie.

To tyle jeśli chodzi o miejsca, gdzie warto zjeść w Krakowie, ale domyślam się, że dla odwiedzających Miasto Królów to za mało, więc uspokajam, że w przygotowaniu jest też wpis o tym, gdzie warto się napić. Niekoniecznie herbaty.

 [/emaillocker]

(niżej jest kolejny tekst)

Niech ci, którzy myślą, że mnie skazali na wygnanie
wiedzą, że może to ja ich skazałem na pozostanie.

Bisz “Niesława”

Siedzę na murku nad Rudawą. Ostatnie promienie słońca spływają mi po twarzy. Leniwy podmuch wiatru próbuje skleić mi powieki. Mrużę oczy i wpatruję się w słońce chowające się za drzewami. I zastanawiam się jak wrócić po takiej przerwie.

Nie było mnie rok. W zasadzie to prawie półtora. Dokładnie to 493 dni. Po latach blogowania, po całych epokach, które minęły w międzyczasie, po tym jak z aktywności w mediach społecznościowych zrobiłem sposób na życie, postanowiłem wyciągnąć wtyczkę. Po prostu wylogować się i zniknąć z sieci. Powodów było sporo, o większości nikt nie wie, i to też nie czas ani miejsce, ale kilka jest na tyle oczywistych, że chcę się nimi podzielić. W zasadzie to muszę.

Unoszę wzrok znad błyszczącej matrycy telefonu, niebo jakiś czasem temu z błękitu przeszło w pomarańcz, a teraz zalewa się purpurą. Piękny impresjonistyczny obraz. Sztuka najwyższej próby, którą za rzadko doceniam. Niebieskie światło telefonu woła o uwagę, wracam do niego i dochodzi do mnie, że powrót po takim czasie jest niemożliwy. Trzeba zacząć od początku. Od zera.

Ale po kolei.

Czy zdjęcie mojego śniadania zmieni świat? 

Czy moja samojebka pomoże w walce z głodem? Czy mój wpis na blogu o Czarnym Proteście przebije się przez mur memów z kotami i mdłych fotek słodkich bombelków? Czy Twoje serduszko pod moim postem jest faktycznie zostawieniem kawałka serca, czy tylko nieświadomym stuknięciem palcem? Jak bębnienie o blat ławki w trakcie nudnej lekcji. Czy w ogóle są jeszcze jakieś działania w internecie, które podejmujemy świadomie? Randkowanie? Zakupy? Chyba tylko kliknięcie przycisku “wyloguj”.

Blogowałem od jesieni 2011. PONAD. SIEDEM. LAT. Czy było warto poświęcić na to tyle czasu? Czy coś zmieniło to w Twoim życiu? Chyba nigdy nie udawałem, że piszę tylko dla siebie. Po co to ciągnąć, jeśli jestem dla odbiorcy tylko mikroekspresją w trakcie obrad na tronie? Jestem?

Blogowałem od jesieni 2011. Co te 7 lat zmieniło w moim życiu? Bardzo dużo. W zasadzie to wszystko. Na lepsze. Chociaż, czy na pewno?

Nie trzeba wierzyć w to co się robi, by to robić. Czasami wystarcza chcieć zarabiać na tym pieniądze. 

Większość branży rozrywkowej działa w ten sposób. Cały kapitalizm jest na tym oparty. Ale ja chciałem być inny i chciałem żyć inaczej. Więc kiedy paląca potrzeba odpowiedzi na najważniejsze pytanie nie została zaspokojona, odepchnąłem klawiaturę, żeby się nie poparzyć. Odepchnąłem ją na rok. 

To pytanie brzmiało: czy ja w ogóle mam jeszcze coś do powiedzenia?

Zatrzymać kołowrotek

“Zatrzymajmy się w pędzie, nikt nie pamięta po co biegnie. Czy na pewno po szczęście? Czy sam bieg nie jest biegu sensem?” rapował Eldo w utworze “Plaża” w 2003 roku. Ja w ’96, siedząc w zadymionej kuchni u mojej sąsiadki z mieszkania z naprzeciwko, wpatrywałem się w chomika wchodzącego w nadświetlną w kołowrotku i miałem podobną rozkminę. Czy biega w kółko, bo nie wie, że może rzucić wszystko w cholerę i wyjechać w Bieszczady, czy dlatego, że sprawia mu to przyjemność?

Przekonać można było się tylko w jeden sposób. Zabierając chomika w Bieszczady.

Nie ma już internautów. Są za to cyfrowo wykluczeni

Pierwszy miesiąc był cudowny. A świadomość, że mogę być poza Facebookiem, Instagramem i blogiem, i już nie muszę się bić o utrzymanie zasięgów, uwalniająca.

Kojarzysz ten moment na domówce, kiedy kończy się alkohol, a zgonów jest więcej niż pustych butelek, ale mimo to nie chcesz wyjść, bo cały liczysz, że jednak jeszcze coś się wydarzy? To byłem ja. Gdy podjąłem decyzję, że znikam z sieci, czułem się jakby ktoś wypuścił mnie z piwnicy. Odzyskałem życie, które dawno temu przegrałem z kimś w karty.

Patrzyłem na ludzi przepychających się w komentarzach pod postami, które jutro przestaną istnieć w czyjejkolwiek świadomości, i nie miałem pojęcia po co to robią. Nie przypominam sobie ani jednej afery na Fejsie, w której ktoś kogoś przekonał. Poświęcamy czas, energię i nerwy, a efekt jest taki jakbyśmy grali w tenisa na błocie. Na końcu wszyscy jesteśmy brudni. Czasem człowiek nawet nie zdąży się umyć przed kolejnym meczem.

Cieszyłem się, że jestem poza tym cyrkiem. Przez pierwszy miesiąc. W drugim po prostu byłem poza.

Podgrupę tak długo określa się specyficzną nazwą, jak długo jest mniejszością w danej społeczności. Gdy zaczyna stanowić większość, nazwa znika. Bo większość to “my”, a “my” nie potrzebujemy klasyfikujących łatek. To “oni” ich potrzebują.

Nikt już nie mówi na użytkowników Facebooka facebookowicze, czy na ludzi, korzystających z Instagrama instagramowicze. Zbyt wielu Polaków ma dostęp do internetu by wciąż nazywać ich internautami. To oczywiste, że każdy jest w sieci. To po prostu “my”. Dziwne jest jeśli kogoś tam nie ma.

W 2020 próba oddzielna świata online i offline, to próba oddzielenia ciała od duszy. Virtual i real to w tym momencie jedna zazębiająca się rzeczywistość. Zazębiająca się tak bardzo jakby miała szczękościsk.

Więcej osób zobaczy mój status na Facebooku i zdjęcie na Instagramie niż kiedykolwiek mnie pozna i zamieni ze mną słowo. Na podstawie tego, co wrzucę do sieci, wyrobi sobie opinię na mój temat i namaluje w głowie mój obraz. Który może być na tyle brzydki, że nie będzie chciała podać mi ręki, gdy spotkamy się fizycznie. Czy z malunku może wyjść paszkwil zamiast laurki mimo najszczerszych chęci pozującego? Może. Czy to sprawiedliwe, że na podstawie szczątkowych informacji w sieci budujemy sylwetkę realnego człowieka? W ogóle. Ale tak już jest. Bez względu na to, czy nam się to podoba, czy nie.

Ludzie w całej Polsce wychodzą protestować na ulice, bo ktoś założył wydarzenie na Fejsie. Virtual – real. Ludzie w internecie podają sobie link do wpłaty pieniędzy, bo mama pewnej dziewczynki w Poznaniu jest chora. Real – virtual. Ktoś idzie do więzienia, bo prowadził trollkonto na Twitterze. Virtual – real. 

Działania podejmowane w rzeczywistości są komentowane w sieci, komentarze w sieci popychają do podejmowania działań w rzeczywistości. I na odwrót. Granica między analogiem i cyberprzestrzenią przestała istnieć, kiedy wszyscy ją przekroczyliśmy, by sprawdzić czy trawa pod drugiej stronie jest bardziej zielona. 

Możesz nie brać udziału w dyskusji, ale to nie znaczy, że bez Ciebie się ona nie odbędzie. Po prostu ktoś podejmie decyzję bez Twojego udziału. 

Takie są konsekwencje bycia poza.

Wypchnij godlewskie z ramówki, to przestaną istnieć

Bóg umiera, kiedy traci ostatniego wyznawcę, zmarli giną ostatecznie, gdy znika o nich pamięć. Jeśli chcesz żeby coś przestało istnieć w przestrzeni publicznej, przestań poświęcać temu uwagę.

Patostreamerzy, kruszwile, chajzerowie, godlewskie, youtuberzy bijący się za pieniądze. Oni nie znikną dlatego, że będziemy ich potępiać. Oczywiście wyrażanie sprzeciwu wobec patologii jest ważne, ale w dobie popularności jako nadrzędnej waluty, popularności jako celu samego w sobie, nie ma znaczenia, czy mówimy o nich dobrze, czy źle. Istotne jest wyłącznie to, że mówimy. Jak długo nie przekręcamy nazwy, tak długo dokładamy cegiełkę do budowania ich zasięgu. To absurdalne, ale tak to działa. Z każdym publicznym atakiem w ich stronę stają się tylko silniejsi. Hydra.

Kiedy tylko ktoś wskazuje ich palcem jako antyprzykład, ktoś inny właśnie się o nich dowiaduje i za tym palcem podąża, znajduje ich i zostaje na dłużej. Tak z ciekawości. Bo jeśli wszyscy o czymś mówią, i to głośno, to musi być to ciekawe. Prawda?

Doby nie da się rozciągnąć. Ten talon na 24 godziny życia, który dostajemy każdego dnia jest niewydłużalny. Jeśli oś czasu między 0:00, a 24:00 wypełnisz oglądaniem tutoriali makijażowych, czytaniem felietonów o popkulturze i przeglądaniem zdjęć ładnych ludzi na tle jeszcze ładniejszej przyrody, to w najgorszym wypadku po prostu stracisz dzień. Ale nie będziesz w stanie już upchnąć w nim prezentera TVN napastującego kobiety, czy patoyoutubera zachęcająco dziecko do napastowania kobiet. A jeśli to nie zmieści się na Twojej osi czasu, osi czasu Twoich znajomych, i ich znajomych, to nikt nie poda tego dalej. Śmieci zostaną w koszu.

Nie chcę, żeby moje dziecko kiedyś spytało mnie, dlaczego nic nie zrobiłem by powstrzymać degeneratów wdrapujących się na świecznik dla celebrytów. Jeśli moje teksty na blogu pomogą ich wypchnąć z czyjejś ramówki, to chyba warto.

Małe kroki = wielkie zmiany

Żeby strzaskać lustro jeziora nie trzeba wrzucać do niego głazu. Wystarczy żwirek.

Żeby powstrzymać koronawirusa wystarczyło myć ręce i zachować fizyczny dystans.

Jesteśmy na skraju katastrofy klimatycznej. Produkcja mięsa ma w tym spory udział. Jak ludzie mają przerzucić się na wege, jeśli nikt im nie pokaże, że takie jedzenie też jest dobre?

Może zdjęcie mojego śniadania jednak zmieni świat?

Jak opiszę swoją pustkę? “Przezroczysta”

Jesteśmy formą. Kształtem. Dziecięcą foremką, do której trzeba wsypać piach. Konturem, czekającym na pokolorowanie.

Po wydaniu drugiej powieści chciałem usiąść i pisać kolejną, bo miałem wstępne szkice trzech następnych, ale wiedziałem, że muszę poczekać. Między maratonami trzeba robić przerwy, jeśli nie chce się doprowadzić do kalectwa. Tylko psychopata z premedytacją płodziłby coś co jest kalekie. A to nie ja. Ja to duma i szczęście z każdej strony maszynopisu i walka o dziesiątkę w skali Apgar. Ale musiałem zrobić przerwę.

I weź teraz wyciągnij sobie to wypełnienie, co je miałeś w sobie i spróbuj oddychać jak płuca schowałeś do szuflady. Weź podpisz się pod hasłem, że zielony to kolor szczęścia, jak w lustrze widzisz, że jesteś bezbarwny. Weź zbierz myśli, jak echo grochu rzucanego o ścianę pustego pokoju rozsadza Ci łeb.

No to wziąłem nowy zestaw kredek i koloruję to puste pole.

Dziękuję

Kiedy ktoś usuwa mnie ze znajomych na Facebooku, nie wiem o tym. Kiedy ja usuwam kogoś, on też nie jest tego świadomy. Nikt z nas nie dostaje powiadomienia “Hej, Andrzej Nowak właśnie stwierdził, że wymaże Cię z listy osób, z którymi będzie dzielił się prywatnymi szczegółami swojego życia!”. Po prostu przestajecie się pojawiać na swoich tablicach. Dyżurny zrobił użytek z mokrej gąbki.

Kiedy stwierdziłem, że chcę zniknąć, nie spodziewałem się, że ktokolwiek to zauważy. Bo niby w jaki sposób? W lawinie informacji zasypującej Cię przy każdym odblokowaniu telefonu miałbyś zauważyć, że brakuje moich dwóch płatków śniegu? Nie ma szans. A jednak.

Dziękuję każdemu, kto napisał do mnie z pytaniem czy coś się stało, każdemu, kto postanowił sprawdzić czy wszystko w porządku. To przemiłe i wzruszające, a przede wszystkim ogromnie podnoszące na duchu. W dobie powszechnej izolacji, w świecie, w którym sąsiad nie powie ci dzień dobry mijając cię na klatce schodowej, obcy człowiek martwi się o ciebie. Tak właśnie powinien wyglądać ten świat.

To nie musiała być świadoma potrzeba przerwy. To mogła być depresja. To mogło być coś naprawdę poważnego. Dziękuję za każdy przejaw troski o mnie, jesteście wielcy.

***

Dziękuję również wszystkim osobom, które dopytywały co z książkami. Wy też mieliście spory udział przy puszczeniu domina w ruch. Od dzisiaj “Lunatycy” i “To tylko seks” wracają do sprzedaży. Tymczasem na blogu widzimy się przed trzecim maratonem.

Cotygodniowy Przegląd Internetu #40: Ten Typ Mes, afera z Żytnią i polski rebranding

Skip to entry content

żytnia afera
zdjęcie pochodzi z profilu www.facebook.com/ZytniaExtra

W tym tygodniu przez sieć przetoczyło się kilka aferek, z czego jedna swój finał będzie mieć w prokuraturze. I jak dotąd jest to najpoważniejszy kryzys wizerunkowy marki, który swój początek miał na Facebooku. Co dobitnie udowadnia, że profile w mediach społecznościowych to nie tylko głupotki w internecie, którymi nikt się nie przejmuje, ale istotne kanały komunikacji, o które trzeba dbać, zatrudniając profesjonalistów, a nie studenciaków za pińćset złotych. Ale o tym przeczytacie poniżej. W ogóle w tym tygodniu wyjątkowo dużo czytania.

“Gang Albanii to nie muzyka tylko rozrywka”: wywiad z Noonem – jednym z najlepszych hip-hopowych producentów – o zmianach zachodzących w przemyśle muzycznym i podejściu do nowych trendów.

Przemyślenia po aferze z Żytnią: nie znałem zdjęcia ze stanu wojennego, od którego zaczęła się awantura przed jej wybuchem, ale nie uważam tego za wstyd. Za wstyd, tak jak Michał, uważam branie hajsu od firmy za prowadzenie profilu na Fejsie i wypełnianie go zajebanymi zdjęciami z Googli z doklejonym logiem marki.

Jak zdobyłem Morskie Oko biegiem: motywujący tekst o wyznaczaniu sobie kolejnych celów i osiąganiu ich. Dla niektórych to może być nic takiego, ale dla mnie PRZEBIEGNIĘCIE całej trasy do Morskiego Oka, to naprawdę coś!

Urodziłeś się w PRLu? Albo tuż po? To sprawdź, czy wiesz do czego służą te przedmioty, rozwiązując wyjątkowo sentymentalny quiz.

Polski rebranding: czyli jak w polskiej wersji językowej wyglądałoby logo Old Spice, Mr Muscles, czy Always. Z pewnością, któreś z tych zdjęć przewinęło Wam się przez tablicę na Fejsie, ale jestem prawie pewien, że nie widzieliście wszystkich.

Jak wrzucać zdjęcia na Instagrama z przeglądarki? Informacje o tej aplikacji najprawdopodobniej przydadzą się tylko marketerom i pracownikom agencji reklamowych, ale jest to na tyle wyczekiwane rozwiązanie, że mimo wszystko je wrzucam.

Na granicy szaleństwa: niesztampowy wywiad z Tym Typem Mesem. Piotrek opowiada między innymi o tym, jak to jest być dziwakiem i jak jego rodzice zareagowali na decyzję, że będzie muzykiem.

Wprowadzenie do materiałów odzieżowych: przydatny poradnik, tłumaczący, czym się różni dzianina od tkaniny i czy włókno sztuczne jest gorsze od naturalnego.

Koci zaprzęg: to coś co śni mi się po nocach odkąd zobaczyłem ten filmik.

Roll up on the scene like… … By Aaron’s Animals

Posted by Young Paperboyz on 13 kwietnia 2015

 

Klip tygodnia: Mes po raz kolejny udowadnia, że ma najlepsze flow w Polsce, które potrafi wyginać w strony, w które szczęka zwykłego śmiertelnika nie pozwala. Oprócz tego, jak widać po teledysku, w końcu udało mu się zdać prawko, czego serdecznie mu gratuluję. Zrobiłeś to zuchu!

Damska stylówka tygodnia: jestem cichym fanem kombinezonów, zwłaszcza jeśli są nieco bardziej dopasowane i atrakcyjniej leżące na kobiecie, niż te NASA. A neonowy kombinezon Plamki leży na niej jak w hamaku, i – jak sama mówi – dzięki odblaskowemu kolorowi pozwala odnaleźć Cię rodzicom, gdy zgubisz się na plaży.

zdjęcie pochodzi z bloga Plaamkaa.pl
zdjęcie pochodzi z bloga Plaamkaa.pl

 

Męska stylówka tygodnia: klapki Kubota i wysoko podciągnięte skarpy Nike. Czy może być lepsze połączenie dla eleganckiego mężczyzny?

Żadnen Janusz nie przebije moich skarpet do klapek. I to w dodatku Kubotów (y)

Posted by Runblog on 16 sierpnia 2015

 

Fanpage tygodnia: dzisiejszy profil nazywa się “Zły gotyk boli całe życie” i wydaje mi się, że na tym mogę zakończyć argumentajcę tego wyboru.

Jeżeli boicie się, że nie zdążycie schudnąć do CP w stopniu pozwalającym na wciśnięcie się w lateks/gorset/fishnet, to ZGBCŻ oferuję Wam ofertę last minute – obrazek zmniejszający drastycznie apetyt :D

Posted by Zły gotyk boli całe życie. on 16 czerwca 2015

 

Ogłoszenie parafialne: szukam solidnego, dwuosobowego materaca do nowego mieszkania. Jeśli ktoś z Was takowy posiada dłużej niż dwa lata i jest wyjątkowo zadowolony z użytkowania, a na pewno nie budzi się z bólem pleców i nie zapada się do wewnątrz siadając na nim,  to będę bardzo wdzięczny za linka w komentarzu. Albo chociaż podanie marki i modelu.

Biedronka promuje homoseksualizm. Według Frondy

Skip to entry content

Nie myślałem, że kiedyś to napiszę, ale jest portal internetowy, który w niedorzeczności pisanych „artykułów” jest w stanie dorównać naTemat, a czasem nawet ich przebić. Tym portalem jest Fronda. Czemu dzielę się z Wami tą cenną informacją? Bo wczoraj autor-widmo z Frondy opublikował paszkwil o tytule „Polacy nie robią zakupów w Biedronce !!! Ogłaszamy bojkot!”.  Który poza tym, że jest wyrachowaną manipulacją, to zawiera dość spory błąd logiczny. Na tyle duży, że mocno kwestionuje umiejętność myślenia osoby, która go napisała.

Fronda Biedronka

W sklepach Biedronka sprzedawane są książeczki dla dzieci pod tytułem „Mały słownik ważnych pojęć”. Brzmi niewinnie, ale to tylko pozory. Publikacja ta wpisuje się w promocję homoseksualizmu. Dlatego wzywamy do bojkotu sieci sklepów Biedronka do momentu usunięcia książki ze sprzedaży.

Zanim przejdę do tego, cóż takiego strasznego można znaleźć w książeczkach sprzedawanych przez dyskont z robaczkiem w logo, to warto zwrócić uwagę na inną kwestię. Nagłówek paszkwilu brzmi „Polacy nie robią zakupów w Biedronce !!! Ogłaszamy bojkot!”, co jest zagraniem wyjątkowo niskich lotów, bo sugeruje, że jeśli kupujesz cokolwiek w tym sklepie, to nie jesteś prawdziwym Polakiem. Z jednej strony jest to bardzo agresywna odezwa, brutalnie dzieląca społeczeństwo i zmuszająca do opowiedzenia się po którejś ze strony. Z drugiej, zawsze wydawało mi się, że o tym, czy jestem Polakiem, czy nie decyduje coś więcej niż miejsce, w którym kupuję masło.

Może gdyby ktoś z Faktu tak zatytułował swoją manipulację, to przeszedłbym obok tego obojętnie, ale przypomnijmy, że Fronda jest portalem katolickim. Antagonizowanie bliźnich? Iście chrystusowa postawa!

A sama Biedronka tak zachęca do nabycia książki dla dzieci: „Niezwykły rodzaj encyklopedii dla najmłodszych dzieci – ułożone alfabetycznie hasła uzupełniają ciekawostki i eksperymenty oraz komiksowe omówienia” . Wszystko pięknie, prawda? Ale to zwykła ściema. Prawda jest taka, że książka propaguje homoseksualizm.

I teraz zgadnijcie w jaki sposób ta biblia szatana umiejscowiona między kalarepą, a szynką szwardzwaldzką promuje homoseksualizm. Myślicie, że w środku jest wkładka z kamasutrą dla gejów? Albo chociaż wylistowane korzyści z bycia lesbijką? A może demonizowanie ludzkich zarodków jakie powstają ze związków hetero? Niestety, muszę Was rozczarować, ale pudło. W książce znajduje się definicja homofoba („ktoś kto nie lubi homoseksualistów”) i homoseksualisty („człowiek, którego pociągają osoby tej samej płci”). Tyle.

Jeśli podanie definicji jakiegoś zjawiska jest propagowaniem go, to Wikipedia propaguje kazirodztwo i zoofilię.

Idąc dalej tym tokiem rozumowania, kodeks karny propaguje gwałty, przepisy ruchu drogowego propagują wypadki samochodowe, a biblia propaguje grzeszenie. Nie zbaczając z tej ścieżki dedukcyjnej, wyobraźcie sobie teraz co musi propagować książka, w której podana jest definicja heroiny? Albo rasizmu? Albo holocaustu? Szacunek dla autora za genialną przekminę. Einstein mógłby się od niego sporo nauczyć.

Nasze dzieci mogą przeczytać w książce, że homoseksualiści to ludzie czujący pociąg do osób tej samej płci. I widzą zdjęcie uśmiechniętych lesbijek z pieskiem.

Straszne! Dzwońmy na komisariat!

Dlatego wzywamy do bojkotu Biedronki. Dopóki będzie wspierać takie inicjatywy anty-rodzinne nie kupujmy w Biedronce!

Zbojkotujmy też wszystkie encyklopedie internetowe, e-booki, biblioteki, czytelnie i księgarnie! A tak że supermarkety, targi staroci i stoiska w przejściach dworcowych! I kioski! Przecież w każdym z tych miejsc można trafić na książkę, gazetę, czy broszurę, w której jest podana definicja homoseksualizmu! Chore! Na sam koniec zbojkotujmy także literę „h” w alfabecie, bo nigdy nie wiadomo, czy od samego wymawiania tej głoski nie rozpadają się rodziny, a ludzie nie zarażają się gejostwem.

Brawo Fronda, to brzmi logicznie!