Close
Close

Błędy językowe, które byłyby poprawne w słowniku Pawłowicz

Skip to entry content

Znacie to uczucie kiedy zastanawiacie się, czy przypadkiem nie jesteście w filmie, a Wasze życie nie rozgrywa się na planie tragikomedii? Zaczynając swoją przygodę z pracą, gdy chodziłem do fizycznej, monotonnej, niemiłosiernie powtarzalnej tyrki, kilkukrotnie zdarzyło mi się zastanowić, czy w wyniku dziwnego zbiegu okoliczności nie występuję w kolejnej części „Dnia świstaka”, tylko nikt mi o tym nie powiedział. Dużo później, będąc już dość mocno doświadczony przez życie i absurdy organizacyjno-biurokratyczno-prawne systemu, w którym żyjemy, zdarzyło mi się zastanowić, czy nie gram w „Dniu Świra”. W zeszłym tygodniu natomiast, bardzo poważnie rozważałem, czy aby na pewno nie uczestniczę w kolejnej produkcji Monty’ego Pythona.

Wszystko za sprawą posłanki Krystyny Pawłowicz. Która jednocześnie jest profesorem. Wyjątkowo nie chodzi o jej poglądy na temat in vitro, seksu, czy aborcji, ale o to jak posługuje się słowem pisanym. Otóż Krysia w jednej ze swoich wypowiedzi na Facebooku popełniła wyjątkowo brzydki błąd – napisała „wziąść” zamiast „wziąć”. Sprawa pewnie przeszłaby bez echa, bo każdemu zdarzają się błędy, nawet profesorom, ale Kryśka dołożyła napalmu do pieca, bo zamiast przyznać się do pomyłki, zaczęła iść w zaparte. Wmawiając wszystkim, że czarne jest białe, a białe jest czarne i że oczywiście nie była to językowa gafa, a jedyna poprawna forma.

Nie wierzę swoim oczom :oPani Krystyna Pawłowicz w odpowiedzi na zarzut, że „wziąść” jest niepoprawną formą. #tosięniedziejenaprawdę

Posted by Pani Korektor on 27 sierpnia 2015

Podążając za tym genialnym wyjaśnieniem, zebrałem inne równie częste błędy, które w słowniku Pawłowicz byłyby poprawne.

Włanczać – osoby będące za pan brat z nowymi technologiami, wiedzą, że każde urządzenie elektroniczne ma „włancznik” i „wyłancznik”, stąd czasownikiem opisującym uruchomienie sprzętu jest słowo „włanczać”. Tylko zacofanym emerytom oglądającym „Taniec z gwiazdami” przez radio na korbkę wydaje się, że tam jest jakieś „ą”.

Poszłem – „nieważne, czy szłem, czy szedłem, ważne, że ona doszła” – jak mawia najbardziej znany polski elektryk. I trudno kwestionować taką konkluzję.

Pierw – dodawanie do rdzennie polskiego przysłówka „pierw” przedrostka „naj”, jest szkodliwą amerykanizacją naszego języka. Nasza kultura jest na tyle wartościowa, że nie musimy za wszelką cenę zaszczepiać w niej chwalipięctwa i rozbuchanego ego mieszkańców USA. To, że oni uważają się za speców w każdej dziedzinie i choćby gotowali jajko na twardo powiedzą, że są w tym najlepsi, nie znaczy, że my też musimy wszędzie pakować „naj”.

Spaźniać – jak masz nie być na czas, to przynajmniej z klasą. „Spóźnia się” plebs, „spaźnia się” arystokracja. Odkąd Polska przyjęła chrzest w 1410, sformułowanie to było zarezerwowane tylko dla najważniejszych głów rządzących państwem. Dziś niektórzy pseudo-poloniści próbują sugerować, że to błąd, ale co oni mogą wiedzieć, skoro ich przodkowie w tamtych czasach pili wodę z jednej kałuży z końmi?

Okąpać – ci, którzy mówią, że „idą się wykąpać”, może i się myją, ale na pewno nie tak dokładnie jak Ci, którzy zażywają „okąpieli”. Człowiek okąpany jest czystszy niż łzy ministrant przyjmującego pierwszy raz kopertę po kolędzie. Warto na to zwrócić uwagę już w trakcie pierwszej randki i zastanowić się, czy chciałbyś się obudzić obok dziewczyny, która tylko się kąpie. Fujka, co?

Półtorej roku – mamy równość płci i traktowanie „roku” tylko i wyłącznie w kategoriach rzeczownika rodzaju męskiego, to za przeproszeniem, tfu, seksizm!

Brzmi jak scenariusz do nowego skeczu Monty’ego Pythona?

(niżej jest kolejny tekst)

Ile kosztuje wydanie książki w self-publishingu? Jakieś 37 200zł

Skip to entry content

Kiedy media poruszają temat self-publishingu, najczęściej robią to w kontekście zysku. Jest ktoś choć trochę zainteresowany rynkiem wydawniczym, kto nie wie jak duża przepaść dzieli wynagrodzenie dla autora z jednego sprzedanego egzemplarza w modelu self-publishingowym i w wariancie z wydawcą? Tak? To w skrócie: we współpracy z dużym wydawnictwem, przy dobrych wiatrach, dostajesz 10% z ceny sprzedaży, wydając się samemu od 50% w górę.

Zakładając, że średnia cena książki w Polsce to 40zł, w pierwszej opcji są to maksymalnie 4 zł brutto, w drugiej minimum 20. Najczęściej jednak 3zł przy wydawnictwie i 30zł przy publikowaniu się samemu. Spora różnica? No, raczej. W pierwszym wariancie nie starcza Ci nawet na 2forU w Maku, w drugim możesz zabrać koleżankę na Happy Meala i jeszcze zostanie Ci na oranżadę.

Jest tylko jedna kwestia, która często bywa przemilczana przy huraoptymizmie związanym z zyskami w self-publishingu: koszty. Autor wydając się samemu ponosi WSZYSTKIE koszty. Zarówno „Lunatyków” jak i „To tylko seks” wydałem samodzielnie, tak że trochę o kosztach wiem.

Jaki koszt powstania książki ponosi autor przy self-publishingu?

(wszystkie poniższe kwoty, to wyliczenia oparte na mojej ostatniej powieści – „To tylko seks” – liczącej 300 000 znaków i podane są wraz z VATem, w zależności od typu książki, objętości i poziomu tekstu, poszczególne składowe mogą pójść w górę lub w dół)

Redakcja. Z punktu widzenia czytelnika kwestia najistotniejsza, z punktu widzenia autora temat często pomijany. Dzięki dobrej redakcji z piramidalnych głupot może powstać książka całkiem znośna. To redaktor odpowiada za wyłapanie nielogicznych zachowań bohaterów, rozmijania się z realiami, czy wycięcie fragmentów ciągnących się w nieskończoność rozdziałów.

Redakcja jest jak dobry warsztat samochodowy – z Poloneza Caro może zrobić samochód. Niestety, wielu autorów przekonanych o swym geniuszu, nawet nie dopuszcza do siebie myśli, że ich tekst mógłby wymagać poprawek. Odpuszcza redakcję wierząc, że ich książka to Bentley Continental, gdy w rzeczywistości to bity Fiat Multipla.

Ile to kosztuje? Profesjonalna redakcja w Twardej Oprawie, prowadzonej przez Kingę Rak, to około 2 300zł.

Korekta. To nie tylko przecinki. To również zapis dialogów, liczb, dat, nazw własnych i drugie sito wyłapujące wszelkie błędy.

Ile to kosztuje? Korekta, w tym samym miejscu co wyżej, to około 1 600zł.

Okładka. W kwestii promocji i sprzedaży kluczowy element.

Stare góralskie przysłowie mówi „nie oceniaj książki po okładce”. Realia rynku mówią „z brzydką okładką książki nie sprzedasz”. W środku możesz mieć materiał na Paszport Polityki, ale jeśli opakowanie będzie odstraszać, to nikt się o tym nie dowie. Możesz się wściekać i przeklinać stwórcę, ale właśnie tak to działa. Dlatego nie warto przycinać na dobrym grafiku, czy ilustratorze, zwłaszcza, że nie są to wyjątkowo drogie rzeczy, a jeśli projekt faktycznie będzie ładny, ludzie sami będą wrzucać zdjęcia książki na Instagrama, robiąc Ci darmową promocję.

Wyjątkiem są tu czytelnicy kryminałów – im bardziej okładka przypomina sklejkę w Paincie, tym większe prawdopodobieństwo, że kupią dany tytuł.

Ile to kosztuje? U Agaty Dębickiej piękna okładka oparta na ilustracji to około 1 200zł.

Skład. Czyli to jak tekst wygląda po wydrukowaniu. Konkretnie, to jak wygląda strona tytułowa rozdziału – czy są wodotryski, upiększacze, cudawianki? Jak wygląda strona w środku rozdziału – jakie marginesy, interlinia, numerowanie, tytuł rozdziału w rogu, nazwisko autora w drugim, telefon do Telepizzy w trzecim? Podzielenie zdań na linijki, tak by między wszystkimi słowami był dokładnie takim sam odstęp.

Ile to kosztuje? Sprawny i fachowy skład w Zuchowym Studiu to około 700zł.

Druk. W przypadku powieści, w której rdzeniem jest słowo pisane, najczęściej jedyny kolorowy element to okładka, przez co koszt druku jest stosunkowo niewielki. W zależności od liczby stron i rodzaju papieru jaki wybierzemy, to od 4 do 7 złotych za egzemplarz przy nakładzie 1000 sztuk. Przy tematach gęściej ilustrowanych, typu poradnik z obrazkami, robi się z tego kilkanaście złotych, a przy książkach dla dzieci, czy publikacjach kulinarnych, cena dochodzi do kilkudziesięciu złotych. Czyli na granicy opłacalności.

Ile to kosztuje? Za druk 1100 egzemplarzy „To tylko seks” liczących 280 stron, z okładką z kredą matową 300 gram i papierem w środku ecobook 80 gram, zapłaciłem 5500zł w Drukarni Sowa.

Jaki koszt promocji książki ponosi autor przy self-publishingu??

Strona sprzedażowa. Po okładce to chyba najważniejszy element całego self-publishingu. Jeśli zastanawiasz się, czy warto ją mieć, to znaczy, że absolutnie nie masz pojęcia o sprzedaży. Mamy XXI wiek, algorytm Facebooka wie o Tobie więcej niż własna matka, a pogodę częściej sprawdzasz wpisując nazwę miasta w Google, niż wyglądając za okno. Jeśli nie da się czegoś znaleźć w wyszukiwarce, to znaczy, że nie istnieje. A niełatwo sprzedać coś, czego nie ma.

Strona sprzedażowa to wizytówka Twojej książki w sieci i jednocześnie Twoja własna księgarnia. Miejsce, w którym potencjalny czytelnik może ją obejrzeć, dowiedzieć się co jest w środku i przede wszystkim kupić. To, jak będzie wyglądała, ile treści na niej umieścisz i w jakiej formie, a przede wszystkim, czy w ogóle się otworzy, decyduje o tym, czy ktoś kliknie magiczny przycisk „zamów”, a potem „zapłać”.

Widziałem naprawdę wiele stron sprzedażowych powstałych na zlecenie, wydawać by się mogło, dużych i poważnych wydawnictw, a wyglądały jak śniadanie po przejściu przed układ pokarmowy. I zgadnij: co? Nie kupiłem tych książek, mimo że byłem nimi zainteresowany. Zaryzykowałbyś obiad w restauracji, która z zewnątrz wygląda jak melina?

Ile to kosztuje? Responsywna strona internetowa z podpiętymi płatnościami, regulaminami, wizualizacjami książki i wsparciem technicznym, to 3000zł u Andrzeja Kozdęby z Brave New.

Film promocyjny. Żyjemy w dobie treści wizualnych z naciskiem na wideo, dlatego Youtube już lata temu zaorała blogosferę pod kątem zasięgów, a Instastories jest trendującą formą komunikacja. To pierwszy powód, dla którego powinieneś mieć film opowiadający o Twojej książce. Drugi jest taki, że jeśli zdecydowałeś się napisać powieść, czyli najtrudniejszą formę literacką z punktu widzenia promocji, to zwiastun filmowy jest najsensowniejszym pomysłem, żeby pokazać „co jest w środku”.

W przypadku poradników sprawę załatwia wrzucenie spisu treści, w przypadku biografii pokazanie facjaty osoby, której dotyczy książka. Przy beletrystyce niestety to nie działa. Stawanie na głowie i kręcenie się wokół własnej osi również. Mając do czynienia z fabułą możemy oczywiście pokazać czytelnikom jej fragmenty, ale działa to głównie na osoby, które są już na tyle zainteresowane danym tytułem, by poświęcić swój czas na czytanie. Większość chce, żeby przekazać im w maksymalnie kilkudziesięciosekundowym skrócie „o czym to, do cholery, jest?” .

I na to pytanie zrozumiale odpowiada film.

Ile to kosztuje? U Michała Sulicha z Salty Skills Films, wideo do internetu z dwoma aktorami, lektorem i scenariuszem nawiązującym do książki, to 4000zł.

Grafiki promocyjne. Sam film, to oczywiście za mało. Żeby kampania promująca Twoją książkę miała sens, czyli żeby ktoś ją kupił, materiałów promocyjnych potrzebujesz przynajmniej kilkanaście. Zazwyczaj odbiorca musi spotkać się kilka razy z informacją o produkcie, żeby w ogóle odnotował jego istnienie, przekonanie go do podjęcia decyzji zakupowej wymaga jeszcze większej aktywności.

W trakcie przedsprzedaży „To tylko seks” publikowałem zarówno filmy promocyjne, materiały od patronów, zdjęcia książki, fragmenty tekstu, jak i grafiki przedstawiające bohaterów powieści, a i tak wiem, że powinienem zrobić więcej.

Ile to kosztuje? Koszt 7 ilustracji z sylwetkami bohaterów, narysowanych przez Agatę Dębicką, to 1500zł.

Sesja zdjęciowa. Po co i na co to komu? Profesjonalne zdjęcia autora i książki przydadzą się:

a) na stronę internetową, bo selfie w kiblu średnio uwiarygadnia Cię przed potencjalnymi czytelnikami

b) do mediów społecznościowych, by pokazać ludziom, że książka nie jest tylko wizualizacją sklejoną w Photoshopie, ale naprawdę istnieje

c) do mediów nie-społecznościowych, żeby miały co pokazać w artykule, kiedy informacja prasowa o Twojej książce powali ich na kolana i będą chcieli o niej napisać, a fota zrobiona tosterem w nieoświetlonej piwnicy średnio będzie się nadawać

d) dla patronów, bo wiesz, że powinieneś mieć patronów medialnych książki i to, jak zaprezentują ją w swoich kanałach, wpłynie na to, ile sztuk zejdzie w przedsprzedaży?

Ile to kosztuje? Profesjonalna sesja zdjęciowa u uzdolnionego Marcina Malickiego, to 1400zł.

Reklama na Facebooku. Za darmo umarło. To że Facebook nie pobiera opłaty za założenie profilu promującego Twoją działalność, nie znaczy, że jest instytucją charytatywną. Nawet jeśli masz turbozaangażowaną społeczność, to na pewnym etapie za dotarcie do niej trzeba zapłacić. Zwłaszcza za dotarcie z komunikatem sprzedażowym.

Ile to kosztuje? Od 1 grosza, do nieskończoności, przy czym sugerowałbym mieć większy budżet na sponsorowanie treści niż mniejszy. Wydając „To tylko seks” zakładałem, że reklama na Facebooku będzie mnie kosztować 3000 złotych, co w moich wyliczeniach było optymalnym budżetem. Skończyło się na tysiącu, ponieważ przez „seks” w tytule, algorytm stwierdził, że próbuję sprzedać usługi dla dorosłych i banował mi reklamy.

Coś jeszcze? Tak. Pół roku pracy

Mało kto bierze to pod uwagę, ale powieści ani nie piszą, ani nie wydają się same. To praca na pełen etat, a tuż przed premierą, bywa, że i na półtora etatu.

Wszystkie działania, które wymieniłem wyżej musisz zaplanować, najlepiej równolegle z pracą nad tekstem, a przede wszystkim znaleźć osoby, które je zrealizują. Trafić na niekompetentnych ludzi, którzy powiedzą, że postawią Ci stronę sprzedażową za dwie stówki, po czym skasują zaliczkę i przestaną odpisywać na maile, jest naprawdę łatwo. Trudno za to opanować emocje w momencie, kiedy dochodzi do Ciebie, że straciłeś półtora miesiąca i znów jesteś w punkcie wyjścia, bo chciałeś oszczędzić kilka złotych.

Przy „Lunatykach”, mimo że był to mój debiut wydawniczy, zaliczyłem tylko kilka małych wpadek, a całość pracy nad książką zajęła mi 12 miesięcy. Napisanie i wydanie „To tylko seks” trwało połowę tego czasu. Z jednej strony, dlatego że nie była to taka kobyła jak mój debiut („Lunatycy”, to ponad 600 000 znaków!), a z drugiej, dzięki doświadczeniu i wiedzy jak wygląda cały proces i gdzie są punkty zapalne, potrafiłem go zoptymalizować. Choć i tu nie obyło się bez potknięć i zarwanych nocy.

Ile to kosztuje? W zależności od kosztów życia w danym mieście, może to wyglądać różnie, 6 miesięcy w Krakowie w standardzie nie-studenckim, to od 15 000zł wzwyż.

To ile w końcu kosztuje ten cały self-publishing?

Sumując wyliczenia, które podałem powyżej, same koszta podwykonawców to 22 200zł brutto, przy czym, są to oczywiście ceny dla osób z ulicy. U mnie suma faktur stanęła na 14 900zł, bo z większością wymienionych wyżej osób znam się osobiście i część wykonała swoją pracę za półdarmo, za co jestem im ogromnie wdzięczny.

Licząc więc całkowity koszt wydania „To tylko seks” (niecałe 300 000 znaków, 1100 sztuk nakładu) po stawkach rynkowych i wliczając w to koszt swojej pracy, a konkretnie pół roku życia w jednym z największych polskich miast, dobijamy do 37 200zł brutto.

Mało? Dużo? Ciekaw jestem Twojej opinii.

zdjęcia w nagłówku pochodzą od czytelników, którzy opisali je hashtagiem #jestempatronem na Instagramie

Cotygodniowy Przegląd Internetu #41: Gryfny wybór zajtów z internetu

Skip to entry content

Dawno nie było żadnej gościnki, co? Tym razem zastępstwo jest dość dosłowne, bo w dzisiejszym Cotygodniowym Przeglądzie Internetu zamiast mnie zajmować się Wami będzie się pani nauczyciel – Saga. Na co dzień bije dzieci smyczą w podstawówce, a w razie trudności wychowawczych zakłada im kosze na śmieci na głowę, udając, że to nowoczesne metody nauczania ortografii. Gdy akurat nie katuje nastolatków omówieniem „Krzyżaków”, prowadzi bloga Wysoka.es, gdzie dzieli się przemyśleniami związanymi z edukowaniem młodzieży. I refleksjami dotyczącymi bycia ponad 180-centymetrową laską. Jeśli chcecie się dowiedzieć jak to jest patrzeć na wszystkich z góry, to wpadajcie do niej.

I jeszcze słówko wyjaśnienia, czemu ja dziś nie prowadzę CPI: poleciałem nad morze. Ale tym razem nie w celach wakacyjno-rozrywkowych, tylko do ciężkiej i poważnej pracy. Jak, po co i dlaczego dowiecie się z Fejsa, a tymczasem zostawiam Was pod opieką Sagi.

Agnieszka Saga Wachnik

Dzień dobry.

Wszyscy są? Ostatnia ławka, nie rozmawiać. A ty wyrzuć gumę do kosza. Całą. No, już zostawiamy fejsika, ostatnie zdjątka na instagrama i jedziemy z tematem. I proszę zdjąć plecak z ławki, nie jesteśmy… w miejscu, gdzie kładzie się plecaki na powierzchniach płaskich. No. To wyciągamy karteczki.

Podpisujemy u góry, imię-naziwsko-klasa-data.

.

.

.

.

.

.

Nie no, tak się z wami droczę, Jan by mi tego nie wybaczył.

Szanowni czytelnicy pana Stej Flaja, nazywam się Saga i dziś mam przyjemność poprowadzić zastępstwo za miłego nieobecnego. Pan Favre wziął chorobowe, pojechał do Bułgarii, na Słowację albo do innych Egiptów, urodziło mu się dziecko – nie wiem, nie pytajcie mnie. Coś tam zadał z ćwiczeń do zrobienia, ale umówmy się, że zastępstw nikt nie bierze poważnie, więc przejdźmy do konkretów. A jakby pytał, to powiedzcie, że zrobiliśmy do strony dwudziestej trzeciej.

Ale o tej gumie mówiłam poważnie. Weźże ją wypluj, synek.

Dziękuję.

 

Śląski savoir-vivre. Jak wiadomo, córki górników to gryfne dziołszki, co to poradzą jakie maszkety dobre uwarzić, jak i parę dobrych leveli wyrychtować. Więc jakbyście jechali kiedy w gości do swej lubej, to tutaj znajdziecie poradnik, jak się zachować. Łącznie z tą kwestią seblekania laczków.

Volkswagen przygotował reklamę po śląsku, która wzbudza więcej emocji, niż ta po polsku. Warto też rzucić okiem na komentarze na fan page’u marki, gdzie admin goda jak równy z równym.

Ludzie od „Ślonskiego suchara na dzisiej” założyli śląskie biuro tłumaczeń. Co więcej, organizują kursy języka śląskiego. Jeśli w szkole nie mieliście lekcji ślonskiej godki, a o tym czym są fuzekle dowiedzieliście się na wuefie, to możecie zadbać w ten sposób o swoje śląskie korzenie. Poza tym, warto rzucić okiem na dotychczasowe projekty biura. Ulotka dentysty skradła mi serce.

O tym, że zabawy z patyczkami nie warto odkładać w nieskończoność mówi Boska Matka.

Leftover Women – fotoreportaż Klaudii Lech o sheng nu, czyli niezamężnych Chinkach po trzydziestce z sukcesami ekonomiczno-zawodowymi na koncie. Jeśli sądzicie, że „Nie zdążyłam zostać mamą” to było szczucie i piętnowanie, to przejrzyjcie ten materiał. Same bohaterki fotografii nie mają problemów ze swoim statusem, to rodzina wywiera na nich presję i wstydzi się „samotności” córek.

Rzut beretem w wykonaniu polskiego złotego medalisty przed imprezą i trafiamy do Japonii, gdzie trafiamy na mangi dla dziewcząt. Dowiadujemy się o tym, że nie jest źle dostać plaskacza, bym namawianą do konsumpcji związku i w sumie romans z nauczycielem w podstawówce nie jest zły. Aha-aha.

Jeszcze w kontekście rodziny, tekst o patologiach tego zjawiska. Rozejrzyj się i sprawdź, czy powinieneś, powinnaś reagować. Jeśli widzisz siebie na liście – po ptokach.

Lubicie pokarmić oczy? A lubicie zdjęcia? Łukasz o srogim oku wybiera w Chaotic Bookmarks fotografie ciekawe, czasami trudne, ale zawsze hipnotyzujące i angażujące. Style naprawdę różne, warto spróbować zmierzyć się z każdym z nich.

Plotki, ploteczki. Dziewiętnastowieczna wersja psiego tabloidu, czyli „Pudel Ir”. (Tak naprawdę, to pułapka mająca promować Narodowe Czytanie „Lalki” w Kaliszu, strzeżcie się!)

Co zrobić z wysokimi osobami na koncertach? W związku z tym, że koncerty już są dosyć uciążliwe, lepiej, żeby wysokie osoby ułatwiły życie mniejszym koleżankom i kolegom stając z tyłu. Tam, gdzie ich miejsce.

Powrót sześciolatki-gate. Profesor Vetulani swoim tweetem o nieogarniętych dzieciakach wrócił z buta do tematu, czy szkoły są gotowe na ludzi plujących mleczakami, a w komentarzach grono pedagogiczne zbiera baty za swoją niekompetencję.

Dodatek tygodnia: na Śląsku każdy, kto rozpoczyna swoją przygodę ze ścieżką oświaty, otrzymuje róg obfitości, czyli tytę. Teoretycznie dostają je tylko pierwszoklasiści, ale a) trzeba dbać o swoje dziecko wewnętrzne, b) czasami tylko perspektywa tyty dostosowanej do wieku pozwala wrócić w mury uczelni.

zdjęcie pochodzi z bloga awglowieparyz.blog.pl
zdjęcie pochodzi z bloga awglowieparyz.blog.pl

Klip tygodnia: kolega Zabrocki buja się od dłuższego czasu po świecie, nagrywał m.in. z Hey i z Nosowską, nie wygląda jednak na to, żeby miał się rozlecieć, bo we wrześniu wychodzi jego solowa płyta, a teledysk do singla macie powyżej. Polanie ostatnio robią coraz więcej ciekawych klipów, a ten jest intrygująco i niepokojąco dziwny, jak sam kawałek zresztą –  trochę mroczny, trochę groteskowy, a miejscami zawstydzająco szczery. No i jest Karolina Romuk-Wodoracka, która będzie wam się śniła po nocach, jako i mnie słodko męczy. Smacznego.


 

Fan page tygodnia: jest to sztuka niełatwa, tak przekopać się przez gazety i kolorowy druk, żeby wybrać z niego słowa i obrazy czasami totalnie od siebie różne i stworzyć kolaż tak trafny i dowcipny, że człowiek leży i myśli o wyobraźni.

coś jeszcze przeżyć

Posted by Zlepki on 17 sierpnia 2015

 

Zanim zaczniecie się pakować i rzucać plecakami – na moich zajęciach możecie przeczytać o romansach polsko-zagranicznych oraz o tym, jak dzieci reagują na lekcje o układzie rozrodczym człowieka. Zadania domowego nie będzie, ale ostatnia ławka ma odkleić te gumy do żucia, które przykleiła przed chwilą do blatu.

Dziękuję za uwagę, proszę pościerać tablicę.

Sztuczka którą stosuję, żeby mieć popularnego bloga

Skip to entry content

Odkąd 2,5 roku temu znalazłem się w rankingu Kominka, we „wschodzących gwiazdach blogosfery” nieustannie dostaję pewne pytanie. Czy to na konferencjach, czy na luźnych integracjach blogerów, czy podczas przypadkowych spotkań w warzywniaku przy kupowania cebuli, regularnie i upierdliwie jak konieczność składania zeznania podatkowego, wraca jedno zagadnienie. Bez różnicy, czy to wywiad do prasy, radia studenckiego, czy internetowego periodyku o psach, zawsze, ale to ZAWSZE pada ten sam tekst. Wszelkie kontakty drogą elektroniczną również nie są od niego wolne i notorycznie jestem molestowany detektywistycznym pytaniem, które brzmi:

JAKIE SZTUCZKI STOSUJESZ, ŻEBY MIEĆ POPULARNEGO BLOGA?

Dziesiątki razy odpowiadałem na nie w ten sam i jednocześnie jedyny możliwy sposób: ŻADNE. Przy okazji tłumacząc pytającemu, że licznego, zaangażowanego grona odbiorców, które stale będzie wracać po Twoje treści nie da się zdobyć jakimś trikiem, czy podstępem. Mimo, że nie wszyscy internauci należą do Mensy, to jednak nie są bezrefleksyjnymi idiotami, którzy wracają do twórcy mimo robienia ich w chuja.

Teksty pod SEO, dają Ci przypadkowych ludzi z wyszukiwarki, których interesuje jeden konkretny temat, najczęściej związany z seksem albo seksem, a nie to co masz dopowiedzenia. Krzykliwe nagłówki i kontrowersyjne tematy dają 5-sekundowe zainteresowanie i odbijają się czwkawką jeśli chcesz prowadzić bloga dłużej niż miesiąc. Jest jeszcze, upragniony przez początkujących blogerów, wjazd na główną Wykopu. Ten jednak, poza pożarciem miesięcznego transferu w ciągu doby, nie daje nic.

Niestety tłumaczenie tego pytającym daje najczęściej tę samą reakcję, co przestrzeganie 7-latka przed lizaniem zamrażalnika od środka – nakręca ich jeszcze bardziej. W obliczu tej sytuacji i stale wznoszącej się fali pytań o trik, podstęp, chwyt, sposób, kombinację skrótów klawiaturowych i magiczne zaklęcie na wybicie się w blogosferze, nie mam wyjścia i muszę zdradzić swój sekret.

Uwaga, podaję jedyną skuteczną sztuczkę na zdobycie popularności i zarabianie w kurwę hajsu na blogu, którą stosują absolutnie wszyscy z czołówki – od Michała Szafrańskiego po Macademian Girl – ale ze strachu, że kolejny ryj dorwie się do koryta, nie chcą jej podać. Jesteś gotowy, żeby ją przyswoić i zmienić swoje życie tak, że nawet śmierć Cię nie pozna? Proszę bardzo.

 

Żeby…

 
 
 

…to…

 
 

…osiągnąć…

 
 

…wystarczy…

 
 
 

…że…

 

…będziesz…

 
 
 
 
 

…NAPIERDALAŁ!…

 
 
 
 
 

…aż…

 

…tego…

 
 

…nie…

 
 
 

…osiągniesz.

autorem zdjęcia jest klement127