Close
Close

Cotygodniowy Przegląd Internetu #45: Problemy dzieciństwa, Zeus i Blog Forum Gdańsk

Skip to entry content

Ten tydzień praktycznie totalnie zdominowały dwa tematy. Pierwszy to niekwestionowany sukces Roberta Lewandowskiego, który przejdzie do historii piłki nożnej, czyli 5 bramek w 9 minut! Wszyscy powiedzieli już wszystko na ten temat, łącznie z tabunem marek, które chciały się podłączyć pod to wydarzenie, więc ja już sobie odpuszczę. Drugi gorący temat widzicie na ikonie wpisu i więcej dowiecie się o nim na końcu „Przeglądu”. A po drodze kilka innych wieści z sieci.

Chcę oddychać! Apel do prezydenta Andrzeja Dudy w sprawie podpisania nowelizacji ustawy o ochronie środowiska. Czyli innymi słowy, akcja która ma sprawić, że w końcu ktoś ogarnie turbo chujowe powietrze w Krakowie, od którego umierają ludzie.

Portrety depresji: świetne, metaforyczne i jednocześnie bardzo dosłowne fotografie ukazujące stan psychiczny człowieka cierpiącego na tę chorobę.

Czego nauczyła mnie moda na sukces? Mądrości wyniesione z telenoweli wszech czasów, która udowadnia, że możesz być jednocześnie swoim synem, ojcem, szwagrem, dziadkiem i wnukiem. I nie ma w tym nic złego.

Stopy najpierw: ktoś na pomyśle na mojego Instagrama oparł cały blog. Potwierdzając, że to genialny pomysł na zdjęcia.

Problemy dzieciństwa, których nasze dzieci nigdy nie zrozumieją: świetna obserwacja o tym „jak było kiedyś”. Czytam i aż mi głupio, że sam nie wpadłem, żeby o tym napisać choćby na Dzień Dziecka.

Piotra Kaszubski „przeprasza” za lewe interesy i oszustwa: robiąc to w stylu „no wiecie, wyjebałem masę ludzi na w chuj hajsu, ale przecież jestem taki seksowny, więc chyba mi wybaczycie, nie?”.

To moj pierwszy post po dlugiej nieobecnosci. Chcialbym wraz z tym wideo przekazac 400 000 zl na cele charytatywne oraz…

Posted by Piotr Kaszubski on 19 września 2015

 

Rugby to nie jest sport dla panienek: te dziewczyny udowadniają, że to nie do końca prawda. Szczerze mówiąc, wymiękłem oglądając kolejne zderzenia i wywrotki.

Lingerie football…These girls took some hits!!

Posted by Joann Leija on 23 stycznia 2015

 

Czy transformery istnieją w rzeczywistości? Okazuje się, że tak i już piszę list do Świętego Mikołaja, żeby przyniósł mi takie przebranie w grudniu!

 

Czy „Iron Man” to fonetycznie „Ajron Men”? A „Iron Maiden” to „Ajron Mejden”? Arlena Witt udowadnia, że nie i że całe życie byłem w błędzie. Cóż, lepiej późno niż nigdy.

Internet nie leczy: świetna kampania społeczna, w której miałem okazję brać udział i po roli w tym spocie dzwoniła do mnie osoba odpowiedzialna za remake „Scarface’a” z pytaniem, czy nie chciałbym dublować DiCaprio. Cały czas rozważam.

Klip tygodnia: poprzedni singiel z nowej płyty Zeusa opisywałem jako wyjątkowy niewypał, natomiast ten to totalny kozak i to w alternatywnym stylu. Delikatny zupełnie nierapowy bit, jeszcze lżejszy śpiewany refren i mocny, ciężki tekst w zwrotkach. Ostania autentycznie wywołuje łzy, które trudno powstrzymać. Świetny, poruszający utwór.

Damska stylówka tygodnia: to połączenie szortów z koszulą z długim rękawem, kapeluszem i butami na wysokiej platformie jest dziwne, ale na tyle oryginalne, że chciałem je tu wrzucić. Więcej nietypowych mieszanek znajdziecie u Bitcoin BB na blogu.

zdjęcie pochodzi z bloga bitcoinbb.blogspot.com
zdjęcie pochodzi z bloga bitcoinbb.blogspot.com

 

Męska stylówka tygodnia: torba zbyt damska jak dla mnie, ale mega zajefajna polówka! Chyba od liceum nie miałem polo z długim rękawem, tak że chętnie bym przytulił to, które ma na sobie Chris.

  Fanpage tygodnia: „odchodzi się od tego” najlepsza riposta dyskredytująca wypowiedź Twojego rozmówcy w trakcie sieciowej dyskusji. Jesteś mądrzejszy, przystojniejszy i lepiej zarabiający? Coś Ty taki zacofany? Postępowi ludzie odchodzą od tego.

#1475 bramek, 6 zero! #dobronarodowe

Posted by Odchodzi się od tego. on 23 września 2015

 

Ogłoszenie parafialne: dzisiaj wyjątkowo dla mnie istotny komunikat. O 10:00 zaczyna się najważniejsza w kraju konferencją branżowa – Blog Forum Gdańsk – a ja będę na niej jednym z prelegentów! Był to mój cel, odkąd dowiedziałem się o jej istnieniu i strasznie się jaram, że po 4 latach blogowania jestem w tym miejscu, gdzie byli ludzie, od których uczyłem się tego fachu. Będę uczestniczył w panelu „Blogerzy i Startupy: łączy nas społeczność, czyli czego możemy nauczyć się nawzajem od siebie?” i mówił o rozwijaniu bloga, więc jeśli interesuje Was ten temat, to możecie obejrzeć mnie na żywo TUTAJ. Część z moim udziałem zacznie się o 15:00, ale całe wydarzenie jest na tyle interesujące, że warto je śledzić od początku.

blog forum gdańsk 2015

Trzymajcie kciuki, żebym z ekscytacji nie zapomniał o oddychaniu!

(niżej jest kolejny tekst)

25
Dodaj komentarz

avatar
15 Comment threads
10 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
16 Comment authors
wittamina3 zalety, które przekonają cię do content curation - Blog AdNextKasiaAuroraSherly Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Olga Pietraszewska
Gość

Trzymam kciuki! I oczywiście będę oglądać :)

Jan Favre
Gość

Dzięki!

Kamil Nowak
Gość

Ja też nie mogłem uwierzyć, że nikt o tym jeszcze nie napisał :)

Jan Favre
Gość

Poczekaj, za chwilę jakimś dziwny trafem i oczywiście zupełnie przypadkowo podobny tekst pojawi się na naTemat :)

Kamil Nowak
Gość

Albo na Mamadu.

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

Jestem nudnym kujonem. Zawsze poprawnie wymawiałam „iron”.

Jan Favre
Gość

Szczerze mówiąc jeszcze nie spotkałem na swojej drodze człowieka, który wymawiałby to słowo tak jak Arlena na filmie, musiałaś mieć wybitnie dobrego nauczyciela.

Aleksandra Muszyńska
Gość
Aleksandra Muszyńska

Mamunia tłumacz przysięgły z akcentem jak w Bi Bi Si Czanel :). Mam to zresztą po niej.

Saga Sachnik
Gość

Dajesz, dajesz!

Dorota Cudzich
Gość
Dorota Cudzich

w zadziwiający sposób luźne szorty u neogotyckiej BB zamieniają się w waginsy. buty Chrisa <3

Fajnej zabawy na prezentacji!

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

Siadam, odpalam kompa i sprawdzam Thunderbirda, żeby zobaczyć który daleki krewny z Ameryki Południowej tym razem zostawił mi w spadku 50 miliardów dolarów, a tu taki mail:

Janku,

Nie czytam Cię bardzo długo, ale wiem, że większość twoich czytelników to kobiety i miesiąc po miesiącu do Ciebie zaglądają, więc musisz się na nich dobrze znać skoro ciągle utrzymujesz ich zainteresowanie i tak chętnie wchodzą z Tobą w dyskusje pod postami, dlatego właśnie postanowiłem do Ciebie napisać. Może to być głupie, że piszę do jakiegś blogera zamiast porozmawiać z kumplami, ale muszę przyznać, że nie mam ich zbyt wielu a ich rady albo są debilne i głupie i poprostu się nie sprawdzają (jak np. wproszenie się do niej z wizytą). Chodzi o to, że poznałem dziewczynę, nazwijmy ją X i mimo, że bardzo mi się podoba i bardzo się staram, żeby wyszło z tego coś więcej niż koleżeństwo to się nie udaje (…)

(…) staję na głowie, żeby ją zadowolić zabieram ją na wystawy, do kina, a ostatnio nawet do filharmonii na naprawdę ekskluzywny koncert na który bardzo trudno było dostać bilety mimo że kosztowały nie mało. (…) ze spotkań zawsze odwożę ją autem albo taksówką i też staram się dawać kwiaty mimo to nasza znajomość się w ogóle nie posuwa (jest cały czas tak samo odkąd się poznaliśmy). X traktuje mnie jak „przyjaciela” czyli na przywiatanie buziak w policzek a nie usta, nie pozwala mi się przytulić ani nawet dotknąć, raz jak próbowałem ją objąć jak zabrałem ją na spektakl (Szalone Nożyczki, bardzo fajny i myślę że by Ci się spodobał) to powiedziała, że to zły pomysł. Próbuję jej organizować czas tak żeby się dobrze bawiła i zabawiać ale to nie daje efektów (…)

Jak mam wyjść z roli „przyjaciela”, za mało się staram? Czy jej się nie podobam? Masz jakąś radę co zrobić w mojej sytuacji? Przyznaję, że po tym czasie i pieniądzach jakie w nią zainwestowałem nie chcę odpuszczać, zwłaszcza, że naprawdę mi sie podoba. A może ona po prostu jest lesbijką?

 

Poznałem w swoim życiu tylko jednego faceta, który wyszedł ze spędzającej samcom sen z oczu „strefy przyjaźni”. Tak, ten człowiek nie jest legendą miejską rozsiewaną przez internetowych nauczycieli podrywu, którzy chcą Ci sprzedać skype’owe konsultacje za 2 bańki, tylko rzeczywiście istnieje. ALE biorąc pod uwagę, że na tematy damsko-męskie dane mi było rozmawiać w przybliżeniu z jakimś tysiącem mężczyzn, a on jest dokładnie JEDEN, przyjmijmy, że to niemożliwe. I naprawdę szkoda Twojego czasu i energii na zaprzątanie sobie głowy tym jak wyjść z friendzone, bo i tak Ci się to nie uda. Przynajmniej ze statystycznego punktu widzenia.

Dużo sensowniejsze jest natomiast, żebyś Ty i wszyscy inni, którzy mają tendencję do lądowania w szufladce z napisem „wieczny kolega”, dowiedział się co robić, żeby do tego nie doprowadzić. Bo jak mówiła Goździkowa i twórca leku na rzeżączkę, lepiej zapobiegać niż leczyć. Zapobiegnijmy więc raz na zawsze zapisywaniu Cię w książce telefonicznej jako Koleżanka Z Kutasem, zamiast Super Ruchacz. Albo po prostu Marian.

Oto kilka prostych wskazówek, które powiedzą Ci jak nie wpaść we friendzone.

 

Nie możesz się za bardzo starać

Zwłaszcza na samym początku znajomości.

Im ładniejszą rwiesz pannę, tym więcej kolesi w jej życiu próbowało zdobyć ją prezencikami, komplementami, stawianiem wyjść do kina i byciem posłusznymi pieskiem czekającym na pochwałę od swojej pani. Po pierwsze szybko się tym znudzi, bo może mieć to na kiwnięcie palcem, a ludzie nie cenią rzeczy, które przychodzą im bez wysiłku. Po drugie, jeśli cały czas stawiasz ją w pozycji nagrody, na którą musisz zasłużyć, to ona też tak się zachowuje. Tyle, że nie czuje, żebyś na nią zasługiwał.

Jeśli chcesz być kimś więcej niż „wiecznym kolegą”, na początku znajomości ona musi się starać co najmniej na tym samym poziomie co Ty. Nie może być dysproporcji z Twoją przewagą, bo straci zainteresowanie. Tak jak pies nudzi się zabawką, którą ma tuż obok budy.

[emaillocker]

Musisz pokazać poczucie własnej wartości i niezależność

W poprzednim akapicie już ustaliliśmy, że nadskakiwanie powoduje kastrację. Co w takim razie robić, żeby owe jądra utrzymać?

Pokazać, że jesteś zajebistym, inteligentnym, dowcipnym, pomysłowym kolesiem i masz tego świadomość. Laski nie lecą na hajs, ciuchy, sześciopak, fryz na hitlerjugend, ani buźkę jak Zakościelny. Gdyby tak było, nie widywałbyś na ulicach mega sztuk z łysymi świniami w skórach z lumpeksu, ani z dresami bez dwójek. Kobiety przyciąga pewność siebie. Popatrz na takiego Liroya, ani nie ma facjaty jak z okładki Logo, ani zabójczej stylówy, ani nawet wzrostu. A mimo to, jego żona to mocne 8/10. Jak to się stało? Charyzma, śmiałość, zdecydowanie.

Pewność siebie, często granicząca z bezczelnością, wabi kobiety lepiej niż przecena w Rossmanie. Jeśli w trakcie Waszej relacji będziesz również dyktował warunki, a nie tylko przystawał na jej sugestie, a przede wszystkim komunikował, że w żadnym wypadku nie masz zamiaru spotykać się z nią za wszelką cenę i musi się starać, żeby utrzymać tak świetnego gościa jak Ty, zdobędziesz jej zainteresowanie.

 

Nie możesz bać się jej dotknąć

Jest takie powiedzenie, że jeśli wydaje Ci się, że to dobry moment, żeby ją pocałować, to znaczy, że to dobry moment, żeby ją pocałować. Jeśli za bardzo przeciągniesz tę chwilę, kiedy patrzycie sobie w oczy, czujesz przetaczające się przez Twoje ciało fale ciepła i uniemożliwiający Ci logiczne myślenie obraz jak wkładasz jej język do ust, to bardzo prawdopodobne, że minie bezwpowrotnie, a szansa na przeramowanie Waszej znajomości na tę, w której dyszy Ci do ucha tuż przed tym jak opada na Ciebie w poorgazmowym bezwładzie, przesuwa się na „kiedyś”. Czyli wylatuje poza oś czasu.

Jeśli w odpowiednim momencie nie nadasz Waszej relacji kontekstu seksualnego, ona nada jej „przyjacielskiego”. A Twoje podchodzenie do niej jak do pełnej pieluchy tylko jej w tym pomoże. Pamiętaj, że laski w odróżnieniu od nas, częściej działają na poziomie emocjonalnym niż logicznym. Ona ma poczuć, że zaraz po tym jak przerobisz z nią całą kamasutrę, chcesz by została matką Twoich dzieci, a nie przeczytać to na piśmie. A na pewno tego nie poczuje, jeśli 47 randkę z rzędu będziesz się zastanawiał, czy to dobry moment, żeby złapać ją za rękę.

 

Musisz dawać jej emocje

Najlepiej WSZYSTKIE!

Wiesz czemu tyle dziewczyn jest z totalnymi skurwysynami? Bo z nimi ciągle się coś dzieje. A baby potrzebują, żeby się coś działo. Potrzebują się śmiać, krzyczeć, płakać, martwić, kochać, nienawidzić, być dumnymi, zawiedzionymi, brzydzić się i pożądać. Najlepiej NARAZ!

Tak zwany „dobry facet” daje kobiecie poczucie bezpieczeństwa i… zazwyczaj tyle. Babka oczywiście tego potrzebuje. Najczęściej w okolicach drugiego dziecka. Do 25-tki jest czarną dziurą wciągającą wszystko co rozjuszy jej ośrodkowy układ nerwowy. Potrzebuje wypłakiwać nowe dorzecze Wisły, gdy nie odzywasz się przez 3 dni, a potem wpadać w hipereuforię, gdy zadzwonisz powiedzieć, że zaraz będziesz pod jej klatką, bo stęskniłeś się i chcesz ją przytulić. Potrzebuje bać się, gdy włamujecie się na cudzą działkę w środku nocy, żeby uprawiać seks w altance, czuć niepewność, gdy zapraszasz ją na pierwszą imprezę ze swoimi znajomymi i zaskoczenie, gdy dajesz jej kwiaty bez okazji.

Zasadniczo kobieta potrzebuje czuć. Cały czas coś innego. Dlatego jeśli chcesz pojawiać się w jej myślach częściej, niż gdy robi listę sługusów na każdą okazję, musisz być jebanym gejzerem tych inności.

Powodzenia.

[/emaillocker]

Już za kilka dni Blooooog Foruuuuum Gdaaaaańsk! Najważniejsza impreza w roku, na której są wszystkie liczące się osoby w branży. I reszta. W odróżnieniu od innych konferencji, na tej prezentacje faktycznie są o czymś i inspirują do rozwoju, a po części z wystąpieniami ludzie nie uciekają do domów wykręcając się, że zaraz mają transport, a później nie będą mieli jak wrócić. Pewnie dlatego, że impreza jest dwu – a liczącz piątkową rozgrzewkę, to trzy – dniowa. Trzy dni, to naprawdę sporo czasu, żeby poznać osoby, które na co dzień kojarzy się tylko z avatara w internetowym pamiętniku, pogadać z nimi, wymienić się doświadczeniami i zapytać o kwestie nurtujące świat od zarania dziejów. Typu, czemu mówi się para drzwi, mimo że są jedne.

Mimo to, komentarze po Blog Forum Gdańsk niewiele się różnią od reakcji po innych blogowych spotkaniach i zawsze znajdą się jakieś marudy twierdzące, że popularni blogerzy to hermatyczna grupa, która nie dopuszcza do siebie nikogo spoza towarzystwa. I że zasadniczo są chujami, bo zamiast biegać po całym budynku i zagadywać osoby chowające się po kątach, spędzają czas ze sobą. Przez co nie da się z nimi nawiązać kontaktu, a to było głównym celem przyjazdu żalącego się delikwenta. Jest to stwierdzenie równie brzydkie, co dziewczyna w Crocsach, dlatego postanowiłem stworzyć ów poradnik, żeby raz na zawsze ukrócić takie jojczenie.

Żeby bardziej przystępnie i dobitnie wytłumaczyć jak fachowo zapoznawać się z blogerami, porównam to do zapoznawania się z ludźmi.

 

Jak poznawać ludzi?

Kiedy zaczynałeś nowy etap edukacji, nową pracę lub dołączyłeś do nowego klubu dla swingersów, z pewnością trafiałeś w tych społecznościach na osoby, z którymi nie miałeś wcześniej kontaktu i chciałeś je poznać, wkręcić się w towarzystwo i być częścią grupy. Nie wiem jak Ty nawiązywałeś kontakty w szkole, ale ja robiłem to na 2 sposoby, w zależności od zaistniałej sytuacji.

 

Sytuacja #1: człowiek, którego chcę poznać stoi sam

Było to dość proste, bo jeśli widziałem, że ktoś, kto wzbudza moje zainteresowanie, akurat nie prowadzi żywiołowej konwersacji, po prostu podchodziłem do niego i zgadywałem. W sensie, podbijasz do nierozmawiającego z nikim człowieka, mówisz „cześć jestem Grzesiek/Czesiek/Wiesiek”, dodajesz jakiś szczery – podkreślam: SZCZERY – komplement i zadajesz pytanie na temat czegoś, co na pierwszy rzut oka Was łączy. Przykładowo, jeśli oboje macie irokezy mówisz, że zajebisty kolor i pytasz, czy był w tym roku w Jarocinie, jeśli oboje macie dresy komplementujesz równość pasków i zagadujesz co w jego opinii jest bardziej dochodowe – torebki z dziesion, czy kołpaki, a jeśli oboje macie penisy, to luźno rzucasz, że pewnie też by ruchał tę rudą po lewej.

Zasadniczo, po prostu zaczynasz rozmowę na temat, który dla Ciebie i dla osoby, którą chcesz poznać wydaje się interesujący. Tyle.

Później albo okazuje się, że faktycznie miałeś rację i błahe pytanie zamienia się w emocjonującą dyskusję, albo zmieniacie temat bo on jednak nie chciałby rudej, tylko rudego, albo okazuje się, że gadka się nie klei jak zawilgocone ciasto na pierogi i każdy idzie w swoją stronę.

 

Sytuacja #2: człowiek, którego chcesz poznać już z kimś rozmawia

Tu było już trudniej, bo bariera wejścia była zdecydowanie wyższa. Fakt, że miałem podejść do grupy gadających ze sobą w kółeczku ludzi, którzy z perspektywy osoby z zewnątrz – czyli mojej – wyglądają na ultra ziomków zżytych ze sobą bardziej niż bliźniaki syjamskie, przyprawiał mnie o zimne poty, wrzące dreszcze i kołek wielkości łokcia w gardle. Stan kompletnego zdeprymowania trwał do momentu, aż któregoś dnia ja nie znalazłem się po drugiej stronie. Czyli, aż nie doszło do sytuacji, że to ja byłem osobą w kółku różańcowym, do której podbija ktoś z zewnątrz. I aż nie uznałem, że to totalnie normalne zachowanie. Więcej! Że to zachowanie wzbudzające szacunek, że ktoś nie stał jak ciota, tylko przełamał się i odważnie wszedł w grupę nieznanych mu ludzi. Respekta!

Zasadniczo działa tu ten sam schemat co wcześniej – przywitanie się + komplement + pytanie na łączący Was temat –  przy czym należy pamiętać o jednej bardzo, ale to bardzo ważnej rzeczy. Ważniejszej nawet niż terminowa spłata zadłużenia na karcie kredytowej. Uwaga, uwaga, wszyscy gotowi? Podaję hasło: NIE WOLNO ROZPIEPRZAĆ TRWAJĄCEJ ROZMOWY! Pod żadnym pozorem! Nie ma nic gorszego niż jakiś nieznajomy neandertal, który w środku pasjonującej dyskusji o naturalnych metodach antykoncepcji, wcina Ci się w słowo z gówno-Cię-obchodzącą-kwestią zupełnie nie związaną z tematem. To całkowicie psuje atmosferę i sprawia, że jedyne o czym myślisz, to wbicie nożyczek w oko takiemu natrętowi, ale ze względu na konsekwencje karne ograniczasz się do ekspresowego spławienia go.

Jeśli osoba z grupki dyskusyjnej akurat się wypowiada lub wypowiedź innej osoby jest adresowana do niej, to poczekaj, aż konwersacja przeniesie się na innego członka zgromadzenia i wtedy podejdź. To działa. Serio. Metoda testowana na zwierzętach.

Podsumowując cały ten wywód o poznawaniu ludzi: bądź miły i zainteresowany drugą osobą, ale nie nachalny.

 

Jak poznawać blogerów?

Tak samo jak ludzi.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Hometown Beauty