Close
Close

„Nienawistna Ósemka” i wstrętne żarty Tarantino, które bawią do łez

Skip to entry content

„Nienawistna Ósemka” jest esencją filmów Quentina Tarantino – jej dwoma głównymi filarami są ciągnące się w nieskończoność, budujące atmosferę dialogi i widowiskowy kult przemocy fizycznej. Albo to kochasz i na każdy jego film czekasz z hajsem w zębach, albo zupełnie tego nie trawisz i wolisz iść na „Listy do M. 2”. Ja zaliczam się do tej pierwszej grupy i pośród poetyckich, tasiemcowych dialogów i kawałków mózgu bryzgających w kamerę, bawiłem się jak rolnik na dożynkach.

UWAGA TEKST ZAWIERA FRAGMENTY ZDRADZAJĄCE FABUŁĘ

Mimo, że film trwa 2 godziny 47 minut, a akcja – rozumiana jako odstrzeliwanie sobie części ciała – pojawia się dopiero na ostatnie pół godziny, to nie ma zamuły i wbijającego się jak gwóźdź w czaszkę pytania „kiedy to się w końcu zacznie?”. Film nie nudzi za sprawą mocnych, kolejny raz przekraczających granice i absolutnie niepoprawnych politycznie, żartów.

„Nienawistna Ósemka” rozśmieszy Cię do łez, bo na ekranie zobaczysz…

Bicie kobiety

Pierwszy moment, kiedy sala ryknęła śmiechem, jak Kaczyński na wieść o tym, że Duda chce samodzielnie podjąć decyzję, pojawił się, gdy główna bohaterka dostała z łokcia w twarz zalewając się krwią i, z tego co pamiętam, gubiąc zęby. Przepiękna scena.

Molestowanie seksualne

Ten tytuł udowadnia, że Samuel L. Jackson najszerzej rozwija skrzydła, gdy jest pod wodzą Tarantino. Przy tym śródtytule poprzednie zdanie może brzmieć nieco dziwnie, ale tak jest – wzbija się na wyżyny aktorstwa i jest totalnym asem. Scena, w której opowiada jak zmuszał innego mężczyznę do seksu oralnego – nie omijając oczywiście różnic gabarytowych między czarno i białoskórymi ludźmi – jest chyba najlepszą częścią całego filmu. Molestowanie seksualne, czyli coś co w innym kontekście budziłoby sprzeciw i odrazę, w tym wykonaniu jest czystą poezją.

Okrucieństwo

Przemoc pojawia się we wszystkich filmach akcji, ale pastwienie się nad ofiarą, to domena Tarantino. Tu, podobnie jak i w innych reżyserowanych przez niego tytułach, istotne postacie sporadycznie giną śmiercią szybką i bezbolesną. Najczęściej są stopniowo katowane, tak by umierały w cierpieniach, a widz mógł się rozkoszować tym bestialstwem. W „Nienawistnej Ósemce”, kiedy główny bohater ma zginąć, nie dostaje po prostu kulki w łeb. Pocisk trafia w jego jądra. I przez kolejny kwadrans widzimy jak wykrwawia się zwijając się w bólu. I mimo, że jest jedynym sprawiedliwym i chcemy bym wygrał, to nie jest nam go żal, bo sytuacja jest tak zaaranżowana, by trudno było przezwyciężyć śmiech.

Rasizm

Na knajpie, w której rozgrywa się akcja, wisiał szyld „nie wpuszczamy meksykanów i psów” będący manifestem poglądów właścicielki. Po jakimś czasie jednak go zdjęła. Zaczęła wpuszczać psy.

***

 

Oprócz tego, w filmie mamy jeszcze znęcanie się nad starszym człowiekiem, jednak każde z tych wstrętnych, bestialskich zachowań, podane jest w takiej otoczce, by nie sposób było traktować je na poważnie. Coś, co w innym kontekście byłoby godne napiętnowania, tu jest żartem. I to dobrym. Choćby dla tego fenomenu, warto wybrać się na „Nienawistną Ósemkę”.

(niżej jest kolejny tekst)

25
Dodaj komentarz

avatar
19 Comment threads
6 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
21 Comment authors
nikoAleksandraBartosz CicharskiMargochiyome.blogspot.com Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Kasia
Gość
Kasia

Baaardzo mnie zachęciłeś do filmu.. uwielbiam taki humor i uwielbiam mordobicie. Chyba się zaprzyjaźnię z Tarantinem. :) z polskich mogę polecić Pitbulla, byłam wczoraj w ramach przygotowań do egzaminu i sprawdził się rewelacyjnie. Dawno nie widziałam tak dobrego polskiego filmu.

Jan Favre
Gość

Właśnie wybieram się na „Pitbulla”, ale słyszałem raczej negatywne opinie, tak że tym bardziej jestem ciekaw. Linda dał radę?

mrrruczit
Gość
mrrruczit

Pitbul 2 to takie 5/10, ale może będzie z tego niezły serial. Linda nie jest zły, ale jest dość nijaki; główny bohater nie dał rady aktorsko; film jest pocięty jakby go sklejali z serialu i to jest główna wada.

Karo
Gość

Kocham Quentina… Ten film to jeden z najlepszych jakie widziałam. Cieszę się że ominęłam premiery i poszłam na mniej oblegany seans dzięki czemu mogłam cieszyć się w samotności rozbryzgiem krwi.
Nie mogłam się powstrzymać i też zamieściłam recenzję. Teraz czekam na to żeby seans „Dziewczyny z portretu” trochę się już przejadł i pójdę spokojnie na film.

Jan Favre
Gość

Dla mnie nie jest to najlepszy film Tarantino – bo wiadomo „Pulp Fiction” kilometr przed wszystkim – ale co najmniej na poziomie ostatnich. Oglądało się na tyle przyjemnie, że w przyszłym tygodniu wybieram się jeszcze raz. Daj znać jak wrażenia, jak już obejrzysz „Dziewczynę z portretu”, na mnie ten film zrobił ogromne wrażenie.

Karo
Gość

Ja mam sentyment do „Kill Bill”.
Poczekam jeszcze chwilkę i na pewno pójdę na „Dziewczynę z portretu”. Już się nie mogę doczekać ale jak na rezerwacjach widzę że pełna sala, to mój zapał jest mniejszy. Na mnie zwiastun i Twoja zapowiedź zrobiła mega wrażenie dlatego szukam najmniej obleganego kina. Takie filmy lubię oglądać w spokoju i wyludnionej sali kinowej.

kel
Gość

Najlepsze u Tarantino jest to, że mimo iż oglądasz tak naprawdę obrzydliwe sceny, to one są przerysowane tak mocno, że nie sposób się z nich nie śmiać. Świetnie to kontrastuje z brutalizacją codziennych newsów w telewizji i reszty filmowych produkcji.

BonaVonTurka (Hipis)
Gość
BonaVonTurka (Hipis)

Ten film jakby specjalnie na mnie czekał z wejściem do kin- akurat niedawno zaczęłam oglądać filmy Tarantina i nagle odkryłam, że są genialne i idealnie pasują do mojego czarnego humoru i zamiłowania do mordobicia. Na pewno pójdę na niego do kina (chociaż nie wiem, czy ktoś z moich znajomych zgodzi się mi towarzyszyć-marne szanse). Ostatnio oglądałam „Django” i wkurzałam się, że nie odkryłam Tarantina wcześniej, na małym ekranie to nie to samo.

zudit.pl
Gość

Dzięki Janek, przekonałeś mnie!

Jan Favre
Gość

Polecam się!

11 rzeczy, których nie powinieneś robić na rozmowie o pracę

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z portalem Pracuj.pl

Wiele osób fiksuje się na tym, że jeszcze nie skończyło studiów i jest przekonanych, że przez to nie dostanie pracy, jak to się pięknie mówi, w zawodzie. Doświadczenie moje i wielu moich znajomych pokazuje, że to mit, powielany najczęściej przez rodziców, którzy wchodzili na rynek pracy w zupełnie innej rzeczywistości. I nie kumają, że trochę się zmieniło od czasów kiedy CV pisało się odręcznie na kartce i doczepiało spinaczem zdjęcie z dowodu. Pracuj.pl chce obalić kilka takich mitów i zachęcić młodych ludzi do szukania pracy zgodnej z ich zainteresowaniami trochę wcześniej, niż w dniu odbioru dyplomu magistra. Bo nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ją dostali.

Ale, ale. Zanim wyruszysz w drogę musisz zebrać drużynę, a zanim zaczniesz mówić sobie z prezesem po imieniu, musisz przejść rozmowę kwalifikacyjną. Bieg z przeszkodami, który jest  jednym z bardziej stresujących wydarzeń w życiu człowieka. Zwłaszcza, jeśli doświadczasz go pierwszy raz.

Co zrobić, żeby nie połamać sobie nóg, dobiec do mety i jeszcze odebrać trofeum w postaci przyjęcia do pracy? Dobrze się przygotować. I nie robić na rozmowie rekrutacyjnej niczego z poniższej listy.

1. Nie przychodź niechlujnie ubrany

Stare góralskie przysłowie „jak cię widzą, tak cię piszą” niestety nie wzięło się znikąd. Da się zrobić tylko jedno pierwsze wrażenie, a rozmowa łatwiej Ci pójdzie, jeśli będzie ono dobre. Nie chodzi o to, żebyś od razu wbijał się w garnitur, ale dostosował swój wygląd do okazji. Przychodząc w wymiętej koszuli i brudnych butach, dajesz do zrozumienia, że w sumie to Ci nie zależy.

2. Nie spóźnij się, a już na pewno nie olewaj spotkania

Rozmowa kwalifikacyjna, to taka pierwsza randka z pracodawcą. Chodzi to, żeby się poznać i sprawdzić, czy do siebie pasujecie. Jeśli się spóźniasz, dajesz się poznać jak ktoś, kto nie potrafi ogarnąć działania zegarka, ale to i tak lepsze, niż wystawienie drugiej strony do wiatru i w ogóle odpuszczenie spotkania. Jeśli na rozmowę wyszedłeś odpowiednio wcześnie, ale na Twojej drodze właśnie wylądował meteoryt albo oddział obcych zablokował ulicę, poinformuj o opóźnieniu osobę, która na Ciebie czeka i wytłumacz sytuację. Doceni fakt, że dałeś jej znać i wie na czym stoi.

3. Nie ściemniaj, że w wieku 20 lat masz 30 lat doświadczenia

Pamiętam jak w pewnym momencie studiów miałem jeszcze bardziej beznadziejną sytuację finansową niż zazwyczaj i uparłem się, że dostanę normalną pracę biurową choćby nie wiem co. Podrasowałem swoje CV i zadowolony z siebie, że oszukałem system, w myślach już otwierałem szampana świętując sukces, bo zaprosili mnie na rozmowę do jednej z lepiej płacących korporacji. W trakcie spotkania pani rekruterka zapytała o moje doświadczenie, które posiadałem tylko w sferze fantazji i próbując na szybko wymyślić, co mogłem robić na wyimaginowanym stanowisku, moja twarz zapłonęła czerwienią żywą jak pieczony burak.

Kłamstwo, to najgłupsze co można zrobić. Wychodzi błyskawicznie i w zasadzie permanentnie skreśla Cię w danej firmie. Za to pochwalenie się umiejętnościami zdobytymi na przykład w trakcie organizowania juwenaliów, wychodzi tylko na plus.

4. Nie daj odczuć, że nie robi Ci różnicy, czy będziesz analitykiem danych, czy panem kanapką

Gdybym prowadził serwis o pączkach i szukał kogoś do redagowania artykułów, zależałoby mi na osobie, która jest tym zajarana i nie widzi się w niczym innym. Nie na kimś, komu nie udało się dostać na aplikację radcowską i z braku laku przyszedł do mnie. Domyślam się, że jeśli stawiasz pierwsze kroki w tematach zawodowych, to nie wiesz, czy bycie HRowcem jest Twoim przeznaczeniem i związkiem na całe życie. To jasne, bo jeszcze tego nie robiłeś, więc skąd masz wiedzieć. Ale pokaż zaangażowanie w tym temacie i wytłumacz czemu akurat zdecydowałeś się aplikować na to stanowisko.

Gdyby to była randka, chciałbyś się umówić na kolejne spotkanie z kimś, kto szuka partnera, ale jest mu obojętne, czy to będziesz Ty, czy przypadkowy przechodzień?

5. Nie bój się, nie mów szeptem, nie patrz w ścianę

Ja wiem, że im bardziej zależy Ci na pracy, tym większy stres i w ogóle matura ustna nie ma nawet podjazdu, ale wchodzenie do salki konferencyjnej z wypisany na czole „nie bijcie, ja nic nie wiem!” nie pomaga. Wręcz przeciwnie. Pomaga za to uśmiech, nawiązywanie kontaktu wzrokowego, bycie pewnym siebie i odpowiadanie na pytania więcej niż dwoma słowami. I przede wszystkim dobre przygotowanie się.

Tutaj znajdziesz przykładowe pytania, które mogą paść w trakcie rozmowy. A imię i nazwisko osoby, z którą będziesz rozmawiać w mailu z zaproszeniem.

6. Nie śmieszkuj na siłę, rozmowa rekrutacyjna to nie stand-up

Jeden żart jest w porządku, dwa to już granica, przy trzech przechodzisz na stronę pajacowania. O ile nie starasz się o angaż w cyrku, nie zaplusujesz takim zachowaniem.

7. Nie kozacz. Jesteś gościem, a nie gospodarzem

Przesada w każdą stronę jest zła. Zarówno bycie wycofanym i schowanym w sobie jest kiepskim pomysłem, jak i spychanie z biurka rzeczy, by móc postawić na nim swoje ego. Arogancja, buta i nonszalancja, to nie są magiczne składniki, po zmieszaniu których powstanie dobre wrażenie.

8. Nie szantażuj i nie mów, że coś Ci się należy. To nie spotkanie z politykiem

Mam zarówno znajomych pracujących w korporacjach, jak i tych prowadzących własne firmy, zdecydowanie większe niż jednoosobowe, i ci drudzy często opowiadają mi o tym, jak to jest być z drugiej strony ogłoszenia o pracę. Czyli jak to jest wylistować konkretne umiejętności, które powinien mieć kandydat, a potem spotykać się na rozmowach z ludźmi, którzy jedyne co umieją, to machać kartką z pieczątką uczelni i żądać 4 000 złotych netto.

To nie jest tak, że za sam fakt posiadania dyplomu magistra z urzędu należy Ci się praca i kilka tysięcy na rękę, a pracodawca jest tylko po to, by Ci je dać. Jeśli ktoś szuka programisty, to interesuje go tylko to, czy faktycznie potrafisz obsługiwać MySQLa, a nie czy masz zaświadczenie, że na trzecim roku studiów miałeś zajęcia z baz danych. W małych firmach często w ogóle nie zwraca się uwagi na to, w którym momencie zakończyłeś edukację, tylko na projekty, które zrealizowałeś.

9. Nie mieszaj z błotem byłego pracodawcy

Nawet jeśli uważasz, że na to zasługuje.

Wymaga tego zawodowy savoir-vivre. To jak wypowiadasz się o poprzednim człowieku, który Cię zatrudniał, daje do myślenia co będziesz mówił o obecnym, kiedy kolejny raz zmienisz pracę. Jeśli padnie pytanie, czemu odszedłeś z poprzedniej firmy, nie mów, że były szef był dupkiem. Powiedz, że nie widziałeś dla siebie możliwości rozwoju.

10. Nie zdradzaj sekretów – tajemnica rzecz święta

Tak jak poprzednio: jeśli na pierwszym spotkaniu wyjawiasz poufne informacje, to jaki to daje sygnał osobie, która być może w przyszłości też przekaże Ci coś w zaufaniu?

11. Nie mów, że nie masz pytań. Wykaż zainteresowanie przyszłą pracą

Rozmowa kwalifikacyjna to dobry moment, by omówić jakie masz opcje w kwestii łączenia nauki z pracą. I przy okazji pokazać, że faktycznie zależy Ci na tym stanowisku, dopytując o jego szczegóły.

Do momentu, w którym prowadzę własną działalność gospodarczą, doszedłem od sprzedawania gazet na plaży. W trakcie zahaczając o kilkanaście zawodów z najróżniejszy branż i po drodze studiując. Dziennie. Naprawdę, wszystko da się połączyć, wystarczyć tylko zapytać, czy jest taka możliwość i wykazać trochę zainteresowania.

Gdzie szukać pracy? W apce na telefonie

Jak pisałem we wstępie, odkąd nasi rodzice dostali pierwszą wypłatę trochę się zmieniło. Zmienił się nie tylko rynek, wygląd i forma dokumentów, czy rodzaj popularnych zawodów, ale też drogi jakimi tej pracy się szuka. Przeglądanie fizycznych tablic z ogłoszeniami, czy gazet, to już mocny archaizm. Tak jak Spotify zastąpił magnetofon z kasetami, tak aplikacja Pracuj.pl zastępuje chodzenie po przedsiębiorstwach i pytanie o wolną posadę.

Pomijając oczywiste oczywistości typu: apka jest wygodna, intuicyjna, ma trylion ogłoszeń i możesz korzystać z niej w każdej chwili, bo telefon masz zawsze przy sobie, to jest coś więcej, co sprawia, że faktycznie jest zajebista.

Pierwsza rzecz, to możliwość aplikowania na dane stanowisko z poziomu telefonu. Jeśli wklepałeś wcześniej dane ze swojego CV do konta na Pracuj.pl, to robisz jeden klik i beng! Już jesteś w procesie rekrutacji.

Druga, to JobAlerty. Ustawiasz filtr jakiego typu pracy szukasz i w jakim regionie, a aplikacja wrzuca Ci powiadomienie, gdy tylko pojawi się coś nowego.

Trzecia, to opcja sprawdzenia przeciętnego wynagrodzenia na danym stanowisku. Załóżmy, że chcesz pracować jako tłumacz holenderskiego: znajdujesz ofertę, pukasz w przycisk i masz podane widełki z zarobkami na tym stanowisku w Twoim regionie. Kozak! Szczerze mówiąc, to chyba najistotniejszy powód, dla którego warto pobrać tę apkę, bo wiem, że masę osób ma problem z wycenieniem swojej pracy.

Możesz ściągnąć ją, oczywiście za friko, stąd na Androida i stąd na iPhone’a, do czego zachęcam. Nawet, jeśli w tym momencie nie szukasz pracy. Może to praca szuka Ciebie.

Wojna Płci: jak radzić sobie po rozstaniu?

Skip to entry content

Kto nigdy nie został rzucony znienacka, jak granat na wojnie, ten nie wie, ile wódy da się wypić o 6 rano. Dziś w cyklu rozmów damsko-męskich z Asią z Wyrwane z kontekstu rozmawiamy o tym, jak przeżyć rozstanie i jak radzić sobie, gdy już jesteście osobno. Jak oswajać tę sytuację?

Wojna Płci

Jan: Zostawiam Cię po 4 latach związku, co robisz?

Joanna: Szukam w kajecie numeru do Lindy. A tak całkiem serio – najpierw płaczę, potem piję. Można też naraz jedno i drugie, ale łatwo się wtedy zachłysnąć.

A Ty?

Jan: Pierwsze, co mi zazwyczaj przychodziło do głowy, to rzucenie się w wir melanżu, żeby zagłuszyć emocje i wytłumić ból związany z odrzuceniem, bo zaznaczmy, że rozstanie boli najmocniej, kiedy to nie Ty o nim decydujesz. Więc, żeby jakoś zignorować tę jątrzącą się ranę, wydawało mi się, że najlepszym pomysłem jest odurzanie się na potęgę i zrywanie kwiatu, którego jest pół światu.

Joanna: Znaczy, puszczasz się?

Jan: Ej, ustalaliśmy ostatnio, że żeby się puścić, trzeba się wcześniej czegoś trzymać. Poza tym faceci się nie puszczają, tylko umacniają swoją męskość.

Joanna: Ja tam wolę, jak umacniacie swoją męskość na przykład na siłowni, a nie między czyimiś nogami. Ale rozumiem, że każdy sposób na uśmierzenie bólu jest dobry. Tylko pytanie – czy to go rzeczywiście uśmierza?

Jan: Męskość między czyimiś nogami zazwyczaj jest najmocniejsza, ale tak zupełnie serio, to takie lawinowe wchodzenie w nowe relacje tylko pozornie podbudowuje nadszarpnięte ego i uśmierza ból po rozstaniu, tak jak morfina uśmierza ból po urwaniu nogi. Doraźnie i destrukcyjnie.

Joanna: Niemniej, skuteczności jej odmówić nie sposób. Podobnie chyba z dławieniem żalu w cudzych ramionach. Zwykle opcje masz dwie – albo wypłakujesz się przyjaciółce/przyjacielowi, albo idziesz w tango. Osobiście wolę tańczyć, niż płakać, choć zdarzyło mi się dostać raz za to opierdol.

Wyobraź sobie, że rzuca mnie facet. Płaczę sobie dzień, dwa, trzeciego wypada sobota. Znajomi ciągną mnie więc na pierwszą lepszą imprezę, a ten w niedzielę z pretensją, że szybko się pocieszyłam. Sprowadza się to chyba do tego, że w takich momentach ludzie to kurwy – wcale nie chciał bezstresowego rozstania, po którym oboje idziemy dalej w świat. Miałam siedzieć w domu i umierać z rozpaczy. Nie wiem, może to taka moda w tym katolickim kraju?

Jan: To, jak byli reagują na nasze pójście dalej, to zupełnie inny temat, ale z perspektywy czasu nie uważam, żeby ta nagła fascynacja argentyńskim tańcem była czymś sensownym. Pójście w tango i odgrywanie w życiu scen z „Pod mocnym aniołem” sprawia tylko, że zamiatasz problemy pod dywan i zamykasz trupa w szafie, który bez należytego pochówku prędzej czy później z niej wyjdzie i trupim jadem zatruje kolejny związek.

Z zakończeniem związku jest trochę jak ze śmiercią bliskiej osoby, trzeba pozwolić jej odejść i pozwolić sobie na przeżycie tego, bo inaczej to będzie wiecznie niezamknięty rozdział. Jeśli byliśmy zakochani i to była poważniejsza relacja, to dopuszczanie do siebie tego, co się stało, boli, czasem skurwysyńsko jak faktyczna utrata kończyny, ale ból oczyszcza.

Natomiast sztuczne uśmierzanie go oddala nas od skonfrontowania się z tym, czemu faktycznie ktoś nas zostawił, jaki był powód tego, że już nie jesteśmy razem i jaką naukę możemy wyciągnąć z tego na przyszłość. Bo przykładowo, jeśli facet Cię zostawił, bo byłaś chorobliwie zazdrosna i na każdym kroku kontrolowałaś go, narzucając mu, z kim może się spotykać, a z kim nie, to zalewanie pały po rozstaniu nie pomoże Ci zrozumieć, co zrobiłaś źle i nie popełniać tego błędu w przyszłości, bo nawet go nie zauważysz.

Joanna: Och, nie jestem za przesadną refleksyjnością w pierwszej fazie po rozstaniu. Emocje się muszą wyszumieć, dopiero później jesteś w stanie spojrzeć na sytuację z dystansem. Tak na gorąco, kiedy w głowie szumi Ci ból, pretensje i żal, żadne analizy nic nie pomogą. Zresztą, to by nie była naturalna reakcja – usiąść i od razu zastanawiać się, co zrobić lepiej, żeby następnym razem nam się jednak w tym związku udało. Najpierw musisz poradzić sobie z tym, co dzieje się tu i teraz, na dalekosiężne plany jeszcze przyjdzie czas.

Oczywiście, każdy może radzić z tym sobie inaczej. Jedni idą w miasto, inni płaczą w czyjś w rękaw, jeszcze inni zażerają ciastka albo jadą do matki. Moim zdaniem każdy sposób jest dobry, jeśli tylko pozwala Ci złapać w tych ciężkich chwilach oddech. Chociaż ja akurat nie jestem za uprawianiem wtedy seksu na rekord, bo niechcący można zranić kogoś jeszcze albo załapać się na przykład na AIDS. Poza tym smutno by mi było, gdyby facet, z którym byłam 4 lata, nagle zaczął obracać wszystkie laski we wsi. Tak zwyczajnie, po ludzku, byłoby to straszne skurwysyństwo. Natomiast gdyby pił na umór – czemu by nie? Przyzwyczailiśmy się do tego, że alkohol to zło. Że nie rozwiązuje problemów, itp., itd. Bzdura. Pewnie, że rozwiązuje. Tylko na krótką metę. Jest zresztą takie ładne zdanie z Charlesa Bukowskiego: „Kiedy pijesz, to świat nadal gdzieś tam sobie istnieje, ale przynajmniej na chwilę zdejmuje Ci nogę z gardła”. A czasem przecież potrzebujesz, żeby ją zdjął.

Jan: Z jednej strony mówisz, że emocje muszą się wyszumieć, a z drugiej pochwalasz odurzanie się alkoholem, który je tłumi. Rozumiem, że w dniu rozstania taka sytuacja jest strasznym szokiem i – żeby nie zwariować – psychika potrzebuje znieczulenia, ale na dłuższą metę, jeśli zaczyna to być sposobem na radzenie sobie z wewnętrznymi przeżyciami, to równia pochyła do alkoholizmu.

Bukowski natomiast był świetnym pisarzem, ale miernym człowiekiem, nie róbmy ze wszystkich ludzi artystów, bo nie wyjdzie nam to na dobre.

Joanna: Alkohol nie tłumi emocji. Raczej zamienia jedne na drugie. I nie wiem, dlaczego mielibyśmy dyskredytować jakiegokolwiek artystę ze względu na jego życie prywatne i to, jakim w czyjejś ocenie był człowiekiem. Sztuka to jedno, prywatność to drugie. Natomiast nazywanie miernym kogoś, kogo się nigdy nie znało, nie jest chyba najszczęśliwszą drogą. Bukowski był głosem swojego pokolenia, ale temu trzeba by poświęcić osobną dyskusję. Niemniej, dyskredytując go, wbijasz mi nóż w serce.

Jan: Ej, ej!

Zgadzam się całkowicie, że tworzenie i sztuka to jedno, a radzenie sobie z życiem i funkcjonowanie w świecie to zupełnie odrębne kwestie, a mam wrażenie, że Ty próbujesz je mieszać. Amy Winehouse też była dla wielu wybitną artystką, a jednak nie wprowadzałbym do własnego życia jej rad i sposobów radzenia z problemami. Ale wątek artystów zostawmy na kolejne spotkanie.

Joanna: Zostawmy, bo do rana stąd nie wyjdziemy, a temat radzenia sobie z rozstaniami ewoluuje nam do radzenia sobie z artystami. Jedno i drugie to raczej trudna rzecz.

Jan: Wracając w takim razie do tematu. Poza bólem, związanym z odrzuceniem i nową sytuacją, w której trzeba się odnaleźć, pojawia się też planowanie sobie czasu w pojedynkę, a konkretnie wypełnienie czymś tych części dnia, czy tygodnia, które spędzaliście razem. Czym albo kim zastępowałaś brak partnera? Robiłaś to w ogóle?

Joanna: Czym zajęłam sobie czas, jak już przestałam pić i odstawiłam znajomych? Pracą. W ogóle jestem pracoholikiem, a obowiązki cudownie odwracają uwagę od problemów i życia codziennego. Do tego rzucałam się wtedy na jakieś aerobiki, siłownie i biegi – raz, że nagle masz na to czas, a dwa, że znowu jesteś do wzięcia, więc znowu chcesz świetnie wyglądać i czuć się atrakcyjnie.

Jan: U mnie na początku to zazwyczaj było wypełnianie tej pustki ludźmi, odnawianie znajomości sprzed miliona lat i paniczne uciekanie od samotności. Często kosztem obowiązków i pracy. Zdecydowanie nie było to dobre i świadczyło tylko o większym problemie ukrytym głębiej, z którym nie chciałem się zmierzyć, ale działało i było jakimś sposobem poradzenia sobie z dobijającym uczuciem, że jesteś sam jak Tom Hanks w „Cast away”. Później, po przepracowaniu pewnych tematów, wyewoluowało w wyciszenie i właśnie mocniejsze skupienie się na pracy i pasji, co w sumie jest całkiem bezpiecznym i niedestrukcyjnym efektem.

Joanna: O, bywa bardzo destrukcyjne, kiedy przyzwyczaisz szefa, że nagle robisz ponad normę. I kiedy już osiągniesz równowagę i wracasz do standardowej liczby roboczogodzin, to wtedy jemu jest źle.

Ale! To jak już wiemy, jak sobie radzimy z rozstaniami, to ja mam inne pytanie. Kiedy jesteś gotowy na to, żeby zacząć się spotykać z kimś nowym?

Jan: Kiedy już nie zastanawiam się, czy jestem gotowy, żeby zacząć spotykać się z kimś nowym.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Paula Satijn

9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką Unimil Skyn i przeznaczony jest tylko i wyłącznie dla osób pełnoletnich

Nigdy nie lubiłem typowej formy Walentynek, czyli siedzenia przy stoliku w knajpie nabitej ludźmi bardziej niż metro po 17:00, wymuszonego gapienia się na siebie i udawania, że jest romantycznie. Po pierwsze nudziło mnie to bardziej, niż czytanie instrukcji obsługi pralki, po drugie to wcale nie było romantyczne, bo wszyscy dookoła robili dokładnie to samo, przez co czar pryskał. Raz odbębniłem w ten sposób dzień zakochanych i dałem sobie spokój, bo zasypianie w trakcie randki jednak nie jest spoko.

Spoko jest za to pobudzanie zmysłów i podgrzewanie emocji, dlatego razem z Unimil Skyn – w myśl ich idei „Poczuj wszystko” – przygotowałem dla Was walentynkowe propozycje, które zapewnią Wam nowe przeżycia. I konkurs, w którym nagrody dodatkowo uatrakcyjnią Wam 14-go lutego tak, aby na pewno nikt z Was nie zasnął. Poniżej 9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek, jednak jeśli jesteście zdystansowani do tej idei, to można je wykorzystać także przy innych okazjach. Na przykład 25 rocznicy ślubu.

 

Lot balonem nad miastem

lot balonem (2)

Widziałeś kiedyś Warszawę, Kraków, Poznań albo Kasinkę Małą z lotu ptaka? Nie? To gwarantuję Ci, że moment kiedy odrywacie się od ziemi, nabieracie wysokości i obserwujecie jak ulica, na której zaczepiłeś ją z pytaniem o godzinę, a ona dała Ci swój numer, zmienia się w cienką nić, jest magiczny. Sekunda, gdy orientujecie się, że latarnie są już tylko migoczącymi w oddali choinkowymi lampkami, też jest niezła, ale najlepsza jest chwila, kiedy wtuleni w siebie przelatujecie nad swoimi domami. To już zakrawa o czarnoksięstwo.

 

Dzień w wesołym miasteczku

wesołe miasteczko (3)

CAŁY DZIEŃ w wesołym miasteczku. Czy można spędzić bardziej intensywnie czas razem, niż przechodząc we dwójkę przez pełne spectrum emocji? Od strachu w nawiedzonym domu, przez zaskoczenie w gabinecie krzywych luster, po radość na trampolinie, kończąc na miksie wszystkiego na kolejce górskiej? Nie sądzę.

 

Noc w leśniczówce

leśniczówka (2)

Wariant wymagający trochę nazałatwiania, ale to opcja full romantic. Znajdujecie w sieci kontakt do jakiegoś gajowego, wynajmujecie z wypożyczalni samochodów auto terenowe, jedziecie za miasto w głęboki las, docieracie do leśniczówki, Ty rąbiesz drzewo, ona rozpala świece i przy prawdziwym kominku, z prawdziwym ogniem i prawdziwym zapachem palonego drewna, bez internetu, elektryczności i zasięgu czterech sieci, macie najbardziej nastrojowy wieczór jaki można mieć na łonie natury.

 

Przebierana sesja fotograficzna

Ktoś kto nigdy nie pozował przed obiektywem profesjonalnego fotografa, nie wie ile emocji to budzi w człowieku. Gdy mają to być wizerunkowe zdjęcia biznesowe, zazwyczaj pojawia się stres, ale co w momencie, kiedy Ty i Twoja dziewczyna przebieracie się za Indian? Albo parę królewską sprzed kilku stuleci? Albo żołnierza i pin-up girl? Albo wchodzicie w inny ulubiony motyw, który Was łączy? Oprócz zajebistej zabawy, już na zawsze zostaje Wam odjechana pamiątka w postaci zdjęć, które po 30-tce będą Wam przypominać, że kiedyś było w Was szaleństwo.

 

Najmniejszy koncert świata

pianino (2)

Kiedyś była taka akcja, że jedna stacja radiowa organizowała koncerty Myslovitz, Hey, czy Marii Peszek dla 10 osób. Podejrzewam, że trudno byłoby Ci namówić w pojedynkę Melę Koteluk, a tym bardziej zebrać budżet, żeby zagrała tylko dla Ciebie i Twojej dziewczyny, ale z początkującym zespołem jazzowym, czy pianistą już powinno być na luzie. Największe przeboje Barry’ego White’a grane na żywo w Twoim salonie odbiera się zupełnie inaczej, niż w dwustuosobowym klubie.

 

Kameralny kurs garncarstwa

Oglądałeś „Uwierz w ducha” z Patrickiem Swayze i Demi Moore? Nie? To nic, Twoja dziewczyna widziała i scena wspólnego modelowania gliny na kole garncarskim śni się jej po nocach. Lepienie garnków w pierwszej chwili może brzmieć mało pociągająco. W drugiej, gdy przylgniesz do niej, Wasze dłonie będą splątane w glinie, a każdy ruch będziecie musieli wykonywać wspólnie, jakbyście byli jednym ciałem, bo będzie to miało natychmiastowy wpływ na naczynie przed Wami, okaże się, że jest dużo bardziej zmysłowo, niż gdybyś kupił czerwoną Sophię i zrobił makaron po bolońsku.

 

Nurkowanie z butlą

nurkowanie (2)

Najbardziej wymagająca finansowo propozycja ze wszystkich, bo żeby przy bieżącej porze roku to miało sens, trzeba najpierw wylecieć do ciepłych krajów. Jednak, gdyby się tak złożyło, że i tak macie zaplanowaną wycieczkę do Egiptu, albo w ogóle tam mieszkacie, to polecam zejście na dno morza i zwiedzanie podwodnego świata. Wyłączenie zmysłu słuchu i węchu, oglądanie z bliska rafy koralowej i doświadczanie jak rybki we wszystkich kolorach tęczy Was opływają, jest przeżyciem nieco bardziej spajającym Was jako para, niż wyjście do knajpy.

 

Pościelowy bodypainting

bodypainting

Akcja stricte łóżkowa, dla tych, którzy nie lubią przystawek i wspólny wieczór wolą zaczynać od deseru. Kupujecie fluorescencyjne farbki, gasicie światło, rozbieracie się i na przemian malujecie serduszko na tej części partnera, w którą chcecie, żeby Was pocałował. Kolory odpowiadają natężeniu całusów – zielone serduszko to muśniecie, żółte to mokry pocałunek, czerwone to ugryzienie. Gra wstępna jeszcze nigdy nie była tak barwna.

 

Kolacja w mroku

kolacja (2)

Jeśli nie wyobrażacie sobie spędzenia tego wieczoru bez jedzenia – co jestem w stanie zrozumieć, bo dobrą szamę może przebić tylko dobry seks albo jeszcze lepszy sen – to zróbcie to bez używania wzroku.

W coraz większej liczbie miast restauracje wprowadzają usługę „kolacji w ciemności”. Polega to na tym, że Ty i Twoja partnerka macie zawiązane oczy i nie widzicie dań, które podają Wam kelnerzy, przez co smak i zapach się wyostrza, a proces jedzenia zamienia się w turbo zmysłową przygodę! Nie mogąc spojrzeć na to, co zostało Ci podane, nie widząc z czego się składa, jakiej jest konsystencji, ani czy było smażone, gotowane, czy też jest surowe, bazujesz wyłącznie na swoich kubkach smakowych, węchu i wyobraźni. I każdy kęs staje się wydobywaniem ukrytych smaków i bujnym fantazjowaniem o tym, co tak naprawdę jesz!

 

Wygraj 700zł na swoje nietypowe Walentynki!

Unimili_SKYNfb-styczen_1200x628pix_2016-01-19 1

Tak jak mówiłem na początku, razem z Unimil Skyn – marką ultra cienkich prezerwatyw, które sprawiają wrażenie jakby ich nie było – mamy dla Was konkurs. Do zgarnięcia jest:

  • nagroda główna składająca się z vouchera na 700zł do wydania na stronie WyjatkowyPrezent.pl – gdzie znajdziecie duuużo szalonych prezentów i kilka propozycji z tego wpisu – i zestawu do bezpiecznej zabawy we dwójkę od Unimil Skyn
  • 10 nagród niegłównych składających się z podwójnego zaproszenia  do kina i zestawu prezerwatyw i żelu od Unimil Skyn, który może okazać się nieoceniony w trakcie Walentynek

Co trzeba zrobić?

Banał. Wystarczy, że zainspirowani hasłem „Poczuj wszystko” podacie w komentarzach poniżej swoje propozycje na sensualne, nieszablonowe spędzenie Walentynek. Nie ma wytycznych co do opisu pomysłu (może to być równie dobrze całe opowiadanie, jak i jedno zdanie), a tym bardziej co do skali fantazji (loty na Marsa też wchodzą w grę), byleby było nieszablonowo. Im bardziej odjechane pomysły tym lepiej, przy czym najwyżej punktowane będą te skupiające się na pobudzaniu zmysłów, bo o to w całej tej zabawie chodzi. Biorąc udział w konkursie potwierdzacie tym samym, macie ukończone 18 lat i akceptujecie regulamin. Czas na podanie swoich typów macie do 8-go lutego, a zwycięzcy zostaną podani również w tym poście.

To jak, wyobraźnia w pełnej gotowości? Macie już pomysł jak 14-go lutego spędzić zmysłowo i inaczej niż wszyscy?