Close
Close

„Nienawistna Ósemka” i wstrętne żarty Tarantino, które bawią do łez

Skip to entry content

„Nienawistna Ósemka” jest esencją filmów Quentina Tarantino – jej dwoma głównymi filarami są ciągnące się w nieskończoność, budujące atmosferę dialogi i widowiskowy kult przemocy fizycznej. Albo to kochasz i na każdy jego film czekasz z hajsem w zębach, albo zupełnie tego nie trawisz i wolisz iść na „Listy do M. 2”. Ja zaliczam się do tej pierwszej grupy i pośród poetyckich, tasiemcowych dialogów i kawałków mózgu bryzgających w kamerę, bawiłem się jak rolnik na dożynkach.

UWAGA TEKST ZAWIERA FRAGMENTY ZDRADZAJĄCE FABUŁĘ

Mimo, że film trwa 2 godziny 47 minut, a akcja – rozumiana jako odstrzeliwanie sobie części ciała – pojawia się dopiero na ostatnie pół godziny, to nie ma zamuły i wbijającego się jak gwóźdź w czaszkę pytania „kiedy to się w końcu zacznie?”. Film nie nudzi za sprawą mocnych, kolejny raz przekraczających granice i absolutnie niepoprawnych politycznie, żartów.

„Nienawistna Ósemka” rozśmieszy Cię do łez, bo na ekranie zobaczysz…

Bicie kobiety

Pierwszy moment, kiedy sala ryknęła śmiechem, jak Kaczyński na wieść o tym, że Duda chce samodzielnie podjąć decyzję, pojawił się, gdy główna bohaterka dostała z łokcia w twarz zalewając się krwią i, z tego co pamiętam, gubiąc zęby. Przepiękna scena.

Molestowanie seksualne

Ten tytuł udowadnia, że Samuel L. Jackson najszerzej rozwija skrzydła, gdy jest pod wodzą Tarantino. Przy tym śródtytule poprzednie zdanie może brzmieć nieco dziwnie, ale tak jest – wzbija się na wyżyny aktorstwa i jest totalnym asem. Scena, w której opowiada jak zmuszał innego mężczyznę do seksu oralnego – nie omijając oczywiście różnic gabarytowych między czarno i białoskórymi ludźmi – jest chyba najlepszą częścią całego filmu. Molestowanie seksualne, czyli coś co w innym kontekście budziłoby sprzeciw i odrazę, w tym wykonaniu jest czystą poezją.

Okrucieństwo

Przemoc pojawia się we wszystkich filmach akcji, ale pastwienie się nad ofiarą, to domena Tarantino. Tu, podobnie jak i w innych reżyserowanych przez niego tytułach, istotne postacie sporadycznie giną śmiercią szybką i bezbolesną. Najczęściej są stopniowo katowane, tak by umierały w cierpieniach, a widz mógł się rozkoszować tym bestialstwem. W „Nienawistnej Ósemce”, kiedy główny bohater ma zginąć, nie dostaje po prostu kulki w łeb. Pocisk trafia w jego jądra. I przez kolejny kwadrans widzimy jak wykrwawia się zwijając się w bólu. I mimo, że jest jedynym sprawiedliwym i chcemy bym wygrał, to nie jest nam go żal, bo sytuacja jest tak zaaranżowana, by trudno było przezwyciężyć śmiech.

Rasizm

Na knajpie, w której rozgrywa się akcja, wisiał szyld „nie wpuszczamy meksykanów i psów” będący manifestem poglądów właścicielki. Po jakimś czasie jednak go zdjęła. Zaczęła wpuszczać psy.

***

 

Oprócz tego, w filmie mamy jeszcze znęcanie się nad starszym człowiekiem, jednak każde z tych wstrętnych, bestialskich zachowań, podane jest w takiej otoczce, by nie sposób było traktować je na poważnie. Coś, co w innym kontekście byłoby godne napiętnowania, tu jest żartem. I to dobrym. Choćby dla tego fenomenu, warto wybrać się na „Nienawistną Ósemkę”.

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • niko

    Twoja „recenzja” jest infantylna. Mam wrażenie jakbyś nie odebrał sensu filmu jak należy, ale masz dowolność interpretajcji….

  • Aleksandra

    Oglądałam i nie żałuję :D film bombowy

  • Ten film jest rewelacyjny, a przedostatni rozdział jest genialny.

  • Margo

    Kilka razy na randkach padało sakramentalne pytanie (w różnych, mniej lub bardziej zawoalowanych formach) – ulubiony film?
    I ta mała, cycata, ze słodką buzią i głową w czarnych loczkach kobieta (czyli ja) odpowiadała – Kill Bill i Fight Club.
    Nie poradzę. Lucy Liu obcinająca głowę Tanace, dziewczyny wydłubujące sobie oczy, czy Tyler Durden w drzwiach z gumową rękawiczką sugerujący całym sobą, że jeśli będziesz podglądać przez dziurkę od klucza dowiesz się o seksie czegoś, czego redtube jeszcze nie wymyślił…
    Oj. Jak już będę w piekle to mam nadzieję, że będą poranki filmowe dla tych, którzy duszę oddali dobrowolnie ;)

  • Otworzyłam stronę z zamiarem zobaczenia co Ty za głupoty opowiadasz. Opuszczam blog z zamiarem obejrzenia filmu.

  • Film dobry, ale przyjąłem go z mieszanymi uczuciami. Po wybitnym „Django” kolejnego Tarantino w klimacie dzikiego zachodu brałem w ciemno. Za co lubię „Nienawistną Ósemkę”? Gra aktorska (Samuel sprawia, że kiwasz głową i kąciki ust unoszą się w górę), dialogi (np. list do Lincolna). Co jest średniawką? Film się dłuży i nie wiem na ile jest to świadomy zabieg (może to zabieg oddający klimat śnieżnego, surowego Wyoming + czas potrzebny na zbudowanie tła społeczno – historycznego Stanów tuż po Wojnie Secesyjnej), a na ile przekombinowanie fabuły. Chcę wierzyć, że to pierwsze, dlatego daję czwórkę (z minusem).

  • Widziałem, film nie zrobił na mnie takiego wrażenia, zwyczajnie mi się dłużył. Dużo lepszy okazał się The Big Short.

  • Daisy gubi zęby dopiero później (praktycznie pod koniec filmu), nie przy strzale z łokcia w dyliżansie ;). #justsoyouknow

  • Oglądałam i bardzo mi się podoba, w końcu też zaliczam się do pierwszej grupy ale… byłam ostatnio na Gwiezdnych Wojnach i powiem szczerze – dawno się tak nie rozczarowałam. Czytałam pełno recenzji, w tym Twoją, po których myślałam, że wgniecie mnie w fotel ale nie było tak. Kiepskie, zbyt częste „żarty” , okropny wątek miłosny wyolbrzymiony do granic możliwości, najbardziej murzyński murzyn ever, podstarzały Han Solo i jego potomek przypominający Snape’a, do tego za mało mieczy świetlnych… mogłabym tak w nieskończoność. Szkoda.

  • Sarna

    Zaintrygowałeś mnie! A byłam dość sceptycznie nastawiona.

  • Ha, a ja uwielbiam Tarantino, lubię niepoprawny politycznie i czarny (he, he) humor, ale ten film mi nie podszedł. Niestety, są dłużyzny i tym razem nawet dialogi nie ratują, bo też nie są idealne. Albo może za dużo wymagałem. Albo wyrosłem z Tarantino? Nie no, w to ostatnie nie wierzę, czekam na następny jego film.

  • Katarzyna

    EJBRAHEJM LINKOLN? THIS EJBRAHEJM LINKOLN? PRESIDENT? OF UNITED STATES? OF AMERICA? :D – czyli „Hateful Eight” jako teksańska wersja Monty Pythona!

  • Lidia Domańska

    Cieszę się, że zauważyłeś, że plusem tego filmu jest właśnie to wiszące przez pierwsze 2 godziny czekanie na końcową „krwawą jatkę”. Jak czytam opinie, że „przez pierwsze dwie godziny nuda, nic się nie dzieje”, to boleję nad kondycją widzów. Dzieje się, oj dzieje. A atmosfera jest tak gęsta, że można ją kroić nożem.

    PS. Drodzy komentujący, nie odmieniajcie proszę nazwiska Tarantino, aż zgrzytam zębami w czasie czytania.

    • Dla mnie to akurat ani nie plus, ani minus, tylko po prostu ciekawy zabieg, ale faktycznie, jakby wiele osób nie zauważyło, że mimo iż przez te 2 godziny nie padają strzały, to tam naprawdę BARDZO DUŻO się dzieje.

  • Emilja

    Ja jestem pomiędzy tymi dwoma grupami, bo akurat filmów podobnych Listom do M. nie trawię a i Tarantino nie kocham. Dzięki za tekst – studzi moje zapały by iść do kina.

  • Dzięki Janek, przekonałeś mnie!

  • BonaVonTurka (Hipis)

    Ten film jakby specjalnie na mnie czekał z wejściem do kin- akurat niedawno zaczęłam oglądać filmy Tarantina i nagle odkryłam, że są genialne i idealnie pasują do mojego czarnego humoru i zamiłowania do mordobicia. Na pewno pójdę na niego do kina (chociaż nie wiem, czy ktoś z moich znajomych zgodzi się mi towarzyszyć-marne szanse). Ostatnio oglądałam „Django” i wkurzałam się, że nie odkryłam Tarantina wcześniej, na małym ekranie to nie to samo.

  • kel

    Najlepsze u Tarantino jest to, że mimo iż oglądasz tak naprawdę obrzydliwe sceny, to one są przerysowane tak mocno, że nie sposób się z nich nie śmiać. Świetnie to kontrastuje z brutalizacją codziennych newsów w telewizji i reszty filmowych produkcji.

  • Kocham Quentina… Ten film to jeden z najlepszych jakie widziałam. Cieszę się że ominęłam premiery i poszłam na mniej oblegany seans dzięki czemu mogłam cieszyć się w samotności rozbryzgiem krwi.
    Nie mogłam się powstrzymać i też zamieściłam recenzję. Teraz czekam na to żeby seans „Dziewczyny z portretu” trochę się już przejadł i pójdę spokojnie na film.

    • Dla mnie nie jest to najlepszy film Tarantino – bo wiadomo „Pulp Fiction” kilometr przed wszystkim – ale co najmniej na poziomie ostatnich. Oglądało się na tyle przyjemnie, że w przyszłym tygodniu wybieram się jeszcze raz. Daj znać jak wrażenia, jak już obejrzysz „Dziewczynę z portretu”, na mnie ten film zrobił ogromne wrażenie.

      • Ja mam sentyment do „Kill Bill”.
        Poczekam jeszcze chwilkę i na pewno pójdę na „Dziewczynę z portretu”. Już się nie mogę doczekać ale jak na rezerwacjach widzę że pełna sala, to mój zapał jest mniejszy. Na mnie zwiastun i Twoja zapowiedź zrobiła mega wrażenie dlatego szukam najmniej obleganego kina. Takie filmy lubię oglądać w spokoju i wyludnionej sali kinowej.

  • Kasia

    Baaardzo mnie zachęciłeś do filmu.. uwielbiam taki humor i uwielbiam mordobicie. Chyba się zaprzyjaźnię z Tarantinem. :) z polskich mogę polecić Pitbulla, byłam wczoraj w ramach przygotowań do egzaminu i sprawdził się rewelacyjnie. Dawno nie widziałam tak dobrego polskiego filmu.

    • Właśnie wybieram się na „Pitbulla”, ale słyszałem raczej negatywne opinie, tak że tym bardziej jestem ciekaw. Linda dał radę?

      • mrrruczit

        Pitbul 2 to takie 5/10, ale może będzie z tego niezły serial. Linda nie jest zły, ale jest dość nijaki; główny bohater nie dał rady aktorsko; film jest pocięty jakby go sklejali z serialu i to jest główna wada.

Kocha się za coś. „Pomimo czegoś”, to można z kimś być

Skip to entry content

„Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” – słyszałeś kiedyś to powiedzenie? Założę się o dużą paczkę lodowych Oreo, że słyszałeś. Przynajmniej 47 razy. A w zasadzie słyszałaś. Bo powiedzenie to dotyczy głównie kobiet. Kobiet, które są z obiektywnie beznadziejnymi facetami, ale subiektywnie nie aż tak strasznymi, żeby się z nimi rozstać. Na przykład niepociągającymi i nudnymi, ale wiernymi i godnymi zaufania. Kiedy myśl o tym, że nie pasujecie do siebie już nie jest tylko luźną myślą, wypowiedzianą do przyjaciółki po jednym kieliszku prosecco za dużo, ale faktem namacalnym jak drzazga w palcu, z pomocą przychodzi ludowa mądrość. Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś.

Tyle, że to gówno prawda.

Zawsze kocha się za coś

Ile razy zakochałaś się w żebrzącym alkoholiku? W kimś kto absolutnie Cię nie pociągał? W człowieku, który zupełnie nie był w Twoim typie? Nie odpowiadaj, pozwól mi zgadnąć. Hmm, czyżby 0? Gdyby kochało się pomimo czegoś, a nie za coś, zakochiwałabyś się nieustanie. Co sekundę. I to nie w unikatowych, spotykanych rzadziej niż czterolistna koniczna jednostkach, tylko we wszystkich. Wszystkich jak leci. Bez wyjątku. Kochać każdego, nie oszczędzać nikogo, bo przecież każdy ma coś co Ci w nim nie pasuje.

Jeśli to powiedzenie byłoby prawdziwe, z facetami działoby się tak samo. Też nie braliby jeńców, tylko padali na jedno kolano z małymi, otwieranymi w połowie pudełeczkami, przed pierwszą lepszą niewiastą napotkaną na ulicy. Niezależnie, czy byłaby brzydka, pryszczata, gruba, z dredami, uważała, że szczepionki powodują autyzm, czy nie jadła mięsa. Mimo wszystko, z moich obserwacji wynika, że jednak tak nie jest. Wbrew hasłom z demotywatorów, mężczyźni zakochują się w kobietach ze względu na jakieś cechy. Zmysłowy uśmiech, niewiarygodnie zgrabne nogi, poczucie humoru, empatię i wewnętrzne ciepło, czy po prostu zajebiste cycki.

Zawsze jest coś, to „coś” może być fizyczne, może być częścią osobowości, może być pojedyncze, może być mnogie, może być mniej lub bardziej trudne do zdefiniowania, ale musi występować, żeby wystąpiło przyciąganie. Gdy tego czegoś nie ma, wewnętrzne magnesy układają się w drugą stronę i dochodzi do odpychania. Które nijak nie ma nic wspólnego z miłością. W przeciwnym wypadku Donald Trump już dawno byłby w związku z Hilary Clinton. A Janusz Korwin-Mikke z Kazimierą Szczuką. I jak dotąd jeszcze nigdy nie byłem kobietą, ale śmiem twierdzić, że to działa również w drugą stronę. Jeśli nie zakochasz się w jego piwnych oczach i kruczoczarnych włosach, w jego spontaniczności i ciekawości świata, albo innym elemencie jego osoby, który sprawi, że Twój mózg zacznie produkować oksytocynę, to się nie zakochasz i już. Dziękuję, do widzenia.

Bo zawsze kocha się kogoś za coś i miłość ta trwa, tak długo, aż to coś nie przeminie. Aż ona przestanie być już tak zabawna, on przestanie jej dawać poczucie bezpieczeństwa, ona przestanie dbać o siebie, on się zapuści. I gdy to się stanie, gdy ten kluczowy element wyparuje, to nie będzie „miłości pomimo czegoś”. Po prostu się skończy i w najlepszym przypadku zostanie sentyment i przyzwyczajenie.

Można być z kimś pomimo czegoś

Jest wiele sytuacji, w których można być z kimś pomimo czegoś, ale tylko w jednym przypadku ma to sens. Tym wyjątkiem niepotwierdzającym reguły jest wariant, gdy dwójka ludzi się kocha, a tym „pomimo” są czynniki zewnętrzne nie wpływające negatywnie na ich relację.

W sensie, jesteście ze sobą, pomimo, że jedno z Was wychowało się z kulturze żydowskiej, a drugie nie. Jesteście ze sobą pomimo, że on jest cukrzykiem albo ma inne problemy natury zdrowotnej. Jesteście ze sobą pomimo, że póki co dzieli Was odległość. Jesteście ze sobą pomimo, że Wasze rodziny tego nie akceptują. Jesteście ze sobą pomimo większej różnicy wieku. Jesteście ze sobą pomimo, że ty jesteś ekstra, a on intrawertykiem. Jesteście ze sobą pomimo, że słuchasz Natalii Nykiel. Choć jeśli robisz to przy nim zbyt często, to faktycznie związek wkrótce może się rozpaść. W każdym razie dopóki to „pomimo” nie sprowadza się do tego, że jesteś z nim, pomimo, że czasem Cię uderzy jak za bardzo się napije, albo, że jest z Tobą pomimo, że masz manię kontroli i sprawdzasz go na każdym kroku, to wszystko spoko. „Pomimo” jest tylko trzeciorzędną, nieistotną pierdołą.

Można oczywiście również być z kimś, gdy „pomimo” jest pierwszoplanowym problemem, powracającym jak poniedziałek po niedzieli, albo gdy miłość występuje tylko jednostronnie, albo gdy w ogóle jej nie ma i nie zapowiada się, żeby była, tylko wtedy pojawia się pytanie: po co? Po co być ze sobą i tkwić w czymś, co jest bardziej logicznym układem, niż wzajemnym emocjonalnym przyciąganiem? Jest kilka całkiem niezłych odpowiedzi na to pytanie. Jedna: bo we dwójkę życie mniej boli. Prawda. Druga: bo lepiej uprawiać seks z zaufanym stałym partnerem, niż ze zmieniającymi się przypadkowymi. Też prawda. Trzecia: bo w ogóle lepiej uprawiać seks niż nie. Prawda jak cholera. Czwarta: bo ekonomiczniej wydatki dzielić na pół. Kolejny raz, trudno się nie zgodzić.

Tyle, że to wszystko sprowadza się do jednego: to tylko strata czasu. Czasu kiedy mógłbyś kochać kogoś za coś z wzajemnością, a nie być z kimś pomimo czegoś.

---> SKOMENTUJ

Wojna Płci: jak radzić sobie po rozstaniu?

Skip to entry content

Kto nigdy nie został rzucony znienacka, jak granat na wojnie, ten nie wie, ile wódy da się wypić o 6 rano. Dziś w cyklu rozmów damsko-męskich z Asią z Wyrwane z kontekstu rozmawiamy o tym, jak przeżyć rozstanie i jak radzić sobie, gdy już jesteście osobno. Jak oswajać tę sytuację?

Wojna Płci

Jan: Zostawiam Cię po 4 latach związku, co robisz?

Joanna: Szukam w kajecie numeru do Lindy. A tak całkiem serio – najpierw płaczę, potem piję. Można też naraz jedno i drugie, ale łatwo się wtedy zachłysnąć.

A Ty?

Jan: Pierwsze, co mi zazwyczaj przychodziło do głowy, to rzucenie się w wir melanżu, żeby zagłuszyć emocje i wytłumić ból związany z odrzuceniem, bo zaznaczmy, że rozstanie boli najmocniej, kiedy to nie Ty o nim decydujesz. Więc, żeby jakoś zignorować tę jątrzącą się ranę, wydawało mi się, że najlepszym pomysłem jest odurzanie się na potęgę i zrywanie kwiatu, którego jest pół światu.

Joanna: Znaczy, puszczasz się?

Jan: Ej, ustalaliśmy ostatnio, że żeby się puścić, trzeba się wcześniej czegoś trzymać. Poza tym faceci się nie puszczają, tylko umacniają swoją męskość.

Joanna: Ja tam wolę, jak umacniacie swoją męskość na przykład na siłowni, a nie między czyimiś nogami. Ale rozumiem, że każdy sposób na uśmierzenie bólu jest dobry. Tylko pytanie – czy to go rzeczywiście uśmierza?

Jan: Męskość między czyimiś nogami zazwyczaj jest najmocniejsza, ale tak zupełnie serio, to takie lawinowe wchodzenie w nowe relacje tylko pozornie podbudowuje nadszarpnięte ego i uśmierza ból po rozstaniu, tak jak morfina uśmierza ból po urwaniu nogi. Doraźnie i destrukcyjnie.

Joanna: Niemniej, skuteczności jej odmówić nie sposób. Podobnie chyba z dławieniem żalu w cudzych ramionach. Zwykle opcje masz dwie – albo wypłakujesz się przyjaciółce/przyjacielowi, albo idziesz w tango. Osobiście wolę tańczyć, niż płakać, choć zdarzyło mi się dostać raz za to opierdol.

Wyobraź sobie, że rzuca mnie facet. Płaczę sobie dzień, dwa, trzeciego wypada sobota. Znajomi ciągną mnie więc na pierwszą lepszą imprezę, a ten w niedzielę z pretensją, że szybko się pocieszyłam. Sprowadza się to chyba do tego, że w takich momentach ludzie to kurwy – wcale nie chciał bezstresowego rozstania, po którym oboje idziemy dalej w świat. Miałam siedzieć w domu i umierać z rozpaczy. Nie wiem, może to taka moda w tym katolickim kraju?

Jan: To, jak byli reagują na nasze pójście dalej, to zupełnie inny temat, ale z perspektywy czasu nie uważam, żeby ta nagła fascynacja argentyńskim tańcem była czymś sensownym. Pójście w tango i odgrywanie w życiu scen z „Pod mocnym aniołem” sprawia tylko, że zamiatasz problemy pod dywan i zamykasz trupa w szafie, który bez należytego pochówku prędzej czy później z niej wyjdzie i trupim jadem zatruje kolejny związek.

Z zakończeniem związku jest trochę jak ze śmiercią bliskiej osoby, trzeba pozwolić jej odejść i pozwolić sobie na przeżycie tego, bo inaczej to będzie wiecznie niezamknięty rozdział. Jeśli byliśmy zakochani i to była poważniejsza relacja, to dopuszczanie do siebie tego, co się stało, boli, czasem skurwysyńsko jak faktyczna utrata kończyny, ale ból oczyszcza.

Natomiast sztuczne uśmierzanie go oddala nas od skonfrontowania się z tym, czemu faktycznie ktoś nas zostawił, jaki był powód tego, że już nie jesteśmy razem i jaką naukę możemy wyciągnąć z tego na przyszłość. Bo przykładowo, jeśli facet Cię zostawił, bo byłaś chorobliwie zazdrosna i na każdym kroku kontrolowałaś go, narzucając mu, z kim może się spotykać, a z kim nie, to zalewanie pały po rozstaniu nie pomoże Ci zrozumieć, co zrobiłaś źle i nie popełniać tego błędu w przyszłości, bo nawet go nie zauważysz.

Joanna: Och, nie jestem za przesadną refleksyjnością w pierwszej fazie po rozstaniu. Emocje się muszą wyszumieć, dopiero później jesteś w stanie spojrzeć na sytuację z dystansem. Tak na gorąco, kiedy w głowie szumi Ci ból, pretensje i żal, żadne analizy nic nie pomogą. Zresztą, to by nie była naturalna reakcja – usiąść i od razu zastanawiać się, co zrobić lepiej, żeby następnym razem nam się jednak w tym związku udało. Najpierw musisz poradzić sobie z tym, co dzieje się tu i teraz, na dalekosiężne plany jeszcze przyjdzie czas.

Oczywiście, każdy może radzić z tym sobie inaczej. Jedni idą w miasto, inni płaczą w czyjś w rękaw, jeszcze inni zażerają ciastka albo jadą do matki. Moim zdaniem każdy sposób jest dobry, jeśli tylko pozwala Ci złapać w tych ciężkich chwilach oddech. Chociaż ja akurat nie jestem za uprawianiem wtedy seksu na rekord, bo niechcący można zranić kogoś jeszcze albo załapać się na przykład na AIDS. Poza tym smutno by mi było, gdyby facet, z którym byłam 4 lata, nagle zaczął obracać wszystkie laski we wsi. Tak zwyczajnie, po ludzku, byłoby to straszne skurwysyństwo. Natomiast gdyby pił na umór – czemu by nie? Przyzwyczailiśmy się do tego, że alkohol to zło. Że nie rozwiązuje problemów, itp., itd. Bzdura. Pewnie, że rozwiązuje. Tylko na krótką metę. Jest zresztą takie ładne zdanie z Charlesa Bukowskiego: „Kiedy pijesz, to świat nadal gdzieś tam sobie istnieje, ale przynajmniej na chwilę zdejmuje Ci nogę z gardła”. A czasem przecież potrzebujesz, żeby ją zdjął.

Jan: Z jednej strony mówisz, że emocje muszą się wyszumieć, a z drugiej pochwalasz odurzanie się alkoholem, który je tłumi. Rozumiem, że w dniu rozstania taka sytuacja jest strasznym szokiem i – żeby nie zwariować – psychika potrzebuje znieczulenia, ale na dłuższą metę, jeśli zaczyna to być sposobem na radzenie sobie z wewnętrznymi przeżyciami, to równia pochyła do alkoholizmu.

Bukowski natomiast był świetnym pisarzem, ale miernym człowiekiem, nie róbmy ze wszystkich ludzi artystów, bo nie wyjdzie nam to na dobre.

Joanna: Alkohol nie tłumi emocji. Raczej zamienia jedne na drugie. I nie wiem, dlaczego mielibyśmy dyskredytować jakiegokolwiek artystę ze względu na jego życie prywatne i to, jakim w czyjejś ocenie był człowiekiem. Sztuka to jedno, prywatność to drugie. Natomiast nazywanie miernym kogoś, kogo się nigdy nie znało, nie jest chyba najszczęśliwszą drogą. Bukowski był głosem swojego pokolenia, ale temu trzeba by poświęcić osobną dyskusję. Niemniej, dyskredytując go, wbijasz mi nóż w serce.

Jan: Ej, ej!

Zgadzam się całkowicie, że tworzenie i sztuka to jedno, a radzenie sobie z życiem i funkcjonowanie w świecie to zupełnie odrębne kwestie, a mam wrażenie, że Ty próbujesz je mieszać. Amy Winehouse też była dla wielu wybitną artystką, a jednak nie wprowadzałbym do własnego życia jej rad i sposobów radzenia z problemami. Ale wątek artystów zostawmy na kolejne spotkanie.

Joanna: Zostawmy, bo do rana stąd nie wyjdziemy, a temat radzenia sobie z rozstaniami ewoluuje nam do radzenia sobie z artystami. Jedno i drugie to raczej trudna rzecz.

Jan: Wracając w takim razie do tematu. Poza bólem, związanym z odrzuceniem i nową sytuacją, w której trzeba się odnaleźć, pojawia się też planowanie sobie czasu w pojedynkę, a konkretnie wypełnienie czymś tych części dnia, czy tygodnia, które spędzaliście razem. Czym albo kim zastępowałaś brak partnera? Robiłaś to w ogóle?

Joanna: Czym zajęłam sobie czas, jak już przestałam pić i odstawiłam znajomych? Pracą. W ogóle jestem pracoholikiem, a obowiązki cudownie odwracają uwagę od problemów i życia codziennego. Do tego rzucałam się wtedy na jakieś aerobiki, siłownie i biegi – raz, że nagle masz na to czas, a dwa, że znowu jesteś do wzięcia, więc znowu chcesz świetnie wyglądać i czuć się atrakcyjnie.

Jan: U mnie na początku to zazwyczaj było wypełnianie tej pustki ludźmi, odnawianie znajomości sprzed miliona lat i paniczne uciekanie od samotności. Często kosztem obowiązków i pracy. Zdecydowanie nie było to dobre i świadczyło tylko o większym problemie ukrytym głębiej, z którym nie chciałem się zmierzyć, ale działało i było jakimś sposobem poradzenia sobie z dobijającym uczuciem, że jesteś sam jak Tom Hanks w „Cast away”. Później, po przepracowaniu pewnych tematów, wyewoluowało w wyciszenie i właśnie mocniejsze skupienie się na pracy i pasji, co w sumie jest całkiem bezpiecznym i niedestrukcyjnym efektem.

Joanna: O, bywa bardzo destrukcyjne, kiedy przyzwyczaisz szefa, że nagle robisz ponad normę. I kiedy już osiągniesz równowagę i wracasz do standardowej liczby roboczogodzin, to wtedy jemu jest źle.

Ale! To jak już wiemy, jak sobie radzimy z rozstaniami, to ja mam inne pytanie. Kiedy jesteś gotowy na to, żeby zacząć się spotykać z kimś nowym?

Jan: Kiedy już nie zastanawiam się, czy jestem gotowy, żeby zacząć spotykać się z kimś nowym.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Paula Satijn
---> SKOMENTUJ

9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką Unimil Skyn i przeznaczony jest tylko i wyłącznie dla osób pełnoletnich

Nigdy nie lubiłem typowej formy Walentynek, czyli siedzenia przy stoliku w knajpie nabitej ludźmi bardziej niż metro po 17:00, wymuszonego gapienia się na siebie i udawania, że jest romantycznie. Po pierwsze nudziło mnie to bardziej, niż czytanie instrukcji obsługi pralki, po drugie to wcale nie było romantyczne, bo wszyscy dookoła robili dokładnie to samo, przez co czar pryskał. Raz odbębniłem w ten sposób dzień zakochanych i dałem sobie spokój, bo zasypianie w trakcie randki jednak nie jest spoko.

Spoko jest za to pobudzanie zmysłów i podgrzewanie emocji, dlatego razem z Unimil Skyn – w myśl ich idei „Poczuj wszystko” – przygotowałem dla Was walentynkowe propozycje, które zapewnią Wam nowe przeżycia. I konkurs, w którym nagrody dodatkowo uatrakcyjnią Wam 14-go lutego tak, aby na pewno nikt z Was nie zasnął. Poniżej 9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek, jednak jeśli jesteście zdystansowani do tej idei, to można je wykorzystać także przy innych okazjach. Na przykład 25 rocznicy ślubu.

 

Lot balonem nad miastem

lot balonem (2)

Widziałeś kiedyś Warszawę, Kraków, Poznań albo Kasinkę Małą z lotu ptaka? Nie? To gwarantuję Ci, że moment kiedy odrywacie się od ziemi, nabieracie wysokości i obserwujecie jak ulica, na której zaczepiłeś ją z pytaniem o godzinę, a ona dała Ci swój numer, zmienia się w cienką nić, jest magiczny. Sekunda, gdy orientujecie się, że latarnie są już tylko migoczącymi w oddali choinkowymi lampkami, też jest niezła, ale najlepsza jest chwila, kiedy wtuleni w siebie przelatujecie nad swoimi domami. To już zakrawa o czarnoksięstwo.

 

Dzień w wesołym miasteczku

wesołe miasteczko (3)

CAŁY DZIEŃ w wesołym miasteczku. Czy można spędzić bardziej intensywnie czas razem, niż przechodząc we dwójkę przez pełne spectrum emocji? Od strachu w nawiedzonym domu, przez zaskoczenie w gabinecie krzywych luster, po radość na trampolinie, kończąc na miksie wszystkiego na kolejce górskiej? Nie sądzę.

 

Noc w leśniczówce

leśniczówka (2)

Wariant wymagający trochę nazałatwiania, ale to opcja full romantic. Znajdujecie w sieci kontakt do jakiegoś gajowego, wynajmujecie z wypożyczalni samochodów auto terenowe, jedziecie za miasto w głęboki las, docieracie do leśniczówki, Ty rąbiesz drzewo, ona rozpala świece i przy prawdziwym kominku, z prawdziwym ogniem i prawdziwym zapachem palonego drewna, bez internetu, elektryczności i zasięgu czterech sieci, macie najbardziej nastrojowy wieczór jaki można mieć na łonie natury.

 

Przebierana sesja fotograficzna

Ktoś kto nigdy nie pozował przed obiektywem profesjonalnego fotografa, nie wie ile emocji to budzi w człowieku. Gdy mają to być wizerunkowe zdjęcia biznesowe, zazwyczaj pojawia się stres, ale co w momencie, kiedy Ty i Twoja dziewczyna przebieracie się za Indian? Albo parę królewską sprzed kilku stuleci? Albo żołnierza i pin-up girl? Albo wchodzicie w inny ulubiony motyw, który Was łączy? Oprócz zajebistej zabawy, już na zawsze zostaje Wam odjechana pamiątka w postaci zdjęć, które po 30-tce będą Wam przypominać, że kiedyś było w Was szaleństwo.

 

Najmniejszy koncert świata

pianino (2)

Kiedyś była taka akcja, że jedna stacja radiowa organizowała koncerty Myslovitz, Hey, czy Marii Peszek dla 10 osób. Podejrzewam, że trudno byłoby Ci namówić w pojedynkę Melę Koteluk, a tym bardziej zebrać budżet, żeby zagrała tylko dla Ciebie i Twojej dziewczyny, ale z początkującym zespołem jazzowym, czy pianistą już powinno być na luzie. Największe przeboje Barry’ego White’a grane na żywo w Twoim salonie odbiera się zupełnie inaczej, niż w dwustuosobowym klubie.

 

Kameralny kurs garncarstwa

Oglądałeś „Uwierz w ducha” z Patrickiem Swayze i Demi Moore? Nie? To nic, Twoja dziewczyna widziała i scena wspólnego modelowania gliny na kole garncarskim śni się jej po nocach. Lepienie garnków w pierwszej chwili może brzmieć mało pociągająco. W drugiej, gdy przylgniesz do niej, Wasze dłonie będą splątane w glinie, a każdy ruch będziecie musieli wykonywać wspólnie, jakbyście byli jednym ciałem, bo będzie to miało natychmiastowy wpływ na naczynie przed Wami, okaże się, że jest dużo bardziej zmysłowo, niż gdybyś kupił czerwoną Sophię i zrobił makaron po bolońsku.

 

Nurkowanie z butlą

nurkowanie (2)

Najbardziej wymagająca finansowo propozycja ze wszystkich, bo żeby przy bieżącej porze roku to miało sens, trzeba najpierw wylecieć do ciepłych krajów. Jednak, gdyby się tak złożyło, że i tak macie zaplanowaną wycieczkę do Egiptu, albo w ogóle tam mieszkacie, to polecam zejście na dno morza i zwiedzanie podwodnego świata. Wyłączenie zmysłu słuchu i węchu, oglądanie z bliska rafy koralowej i doświadczanie jak rybki we wszystkich kolorach tęczy Was opływają, jest przeżyciem nieco bardziej spajającym Was jako para, niż wyjście do knajpy.

 

Pościelowy bodypainting

bodypainting

Akcja stricte łóżkowa, dla tych, którzy nie lubią przystawek i wspólny wieczór wolą zaczynać od deseru. Kupujecie fluorescencyjne farbki, gasicie światło, rozbieracie się i na przemian malujecie serduszko na tej części partnera, w którą chcecie, żeby Was pocałował. Kolory odpowiadają natężeniu całusów – zielone serduszko to muśniecie, żółte to mokry pocałunek, czerwone to ugryzienie. Gra wstępna jeszcze nigdy nie była tak barwna.

 

Kolacja w mroku

kolacja (2)

Jeśli nie wyobrażacie sobie spędzenia tego wieczoru bez jedzenia – co jestem w stanie zrozumieć, bo dobrą szamę może przebić tylko dobry seks albo jeszcze lepszy sen – to zróbcie to bez używania wzroku.

W coraz większej liczbie miast restauracje wprowadzają usługę „kolacji w ciemności”. Polega to na tym, że Ty i Twoja partnerka macie zawiązane oczy i nie widzicie dań, które podają Wam kelnerzy, przez co smak i zapach się wyostrza, a proces jedzenia zamienia się w turbo zmysłową przygodę! Nie mogąc spojrzeć na to, co zostało Ci podane, nie widząc z czego się składa, jakiej jest konsystencji, ani czy było smażone, gotowane, czy też jest surowe, bazujesz wyłącznie na swoich kubkach smakowych, węchu i wyobraźni. I każdy kęs staje się wydobywaniem ukrytych smaków i bujnym fantazjowaniem o tym, co tak naprawdę jesz!

 

Wygraj 700zł na swoje nietypowe Walentynki!

Unimili_SKYNfb-styczen_1200x628pix_2016-01-19 1

Tak jak mówiłem na początku, razem z Unimil Skyn – marką ultra cienkich prezerwatyw, które sprawiają wrażenie jakby ich nie było – mamy dla Was konkurs. Do zgarnięcia jest:

  • nagroda główna składająca się z vouchera na 700zł do wydania na stronie WyjatkowyPrezent.pl – gdzie znajdziecie duuużo szalonych prezentów i kilka propozycji z tego wpisu – i zestawu do bezpiecznej zabawy we dwójkę od Unimil Skyn
  • 10 nagród niegłównych składających się z podwójnego zaproszenia  do kina i zestawu prezerwatyw i żelu od Unimil Skyn, który może okazać się nieoceniony w trakcie Walentynek

Co trzeba zrobić?

Banał. Wystarczy, że zainspirowani hasłem „Poczuj wszystko” podacie w komentarzach poniżej swoje propozycje na sensualne, nieszablonowe spędzenie Walentynek. Nie ma wytycznych co do opisu pomysłu (może to być równie dobrze całe opowiadanie, jak i jedno zdanie), a tym bardziej co do skali fantazji (loty na Marsa też wchodzą w grę), byleby było nieszablonowo. Im bardziej odjechane pomysły tym lepiej, przy czym najwyżej punktowane będą te skupiające się na pobudzaniu zmysłów, bo o to w całej tej zabawie chodzi. Biorąc udział w konkursie potwierdzacie tym samym, macie ukończone 18 lat i akceptujecie regulamin. Czas na podanie swoich typów macie do 8-go lutego, a zwycięzcy zostaną podani również w tym poście.

To jak, wyobraźnia w pełnej gotowości? Macie już pomysł jak 14-go lutego spędzić zmysłowo i inaczej niż wszyscy?

---> SKOMENTUJ