Close
Close

Wojna Płci: jak radzić sobie po rozstaniu?

Skip to entry content

Kto nigdy nie został rzucony znienacka, jak granat na wojnie, ten nie wie, ile wódy da się wypić o 6 rano. Dziś w cyklu rozmów damsko-męskich z Asią z Wyrwane z kontekstu rozmawiamy o tym, jak przeżyć rozstanie i jak radzić sobie, gdy już jesteście osobno. Jak oswajać tę sytuację?

Wojna Płci

Jan: Zostawiam Cię po 4 latach związku, co robisz?

Joanna: Szukam w kajecie numeru do Lindy. A tak całkiem serio – najpierw płaczę, potem piję. Można też naraz jedno i drugie, ale łatwo się wtedy zachłysnąć.

A Ty?

Jan: Pierwsze, co mi zazwyczaj przychodziło do głowy, to rzucenie się w wir melanżu, żeby zagłuszyć emocje i wytłumić ból związany z odrzuceniem, bo zaznaczmy, że rozstanie boli najmocniej, kiedy to nie Ty o nim decydujesz. Więc, żeby jakoś zignorować tę jątrzącą się ranę, wydawało mi się, że najlepszym pomysłem jest odurzanie się na potęgę i zrywanie kwiatu, którego jest pół światu.

Joanna: Znaczy, puszczasz się?

Jan: Ej, ustalaliśmy ostatnio, że żeby się puścić, trzeba się wcześniej czegoś trzymać. Poza tym faceci się nie puszczają, tylko umacniają swoją męskość.

Joanna: Ja tam wolę, jak umacniacie swoją męskość na przykład na siłowni, a nie między czyimiś nogami. Ale rozumiem, że każdy sposób na uśmierzenie bólu jest dobry. Tylko pytanie – czy to go rzeczywiście uśmierza?

Jan: Męskość między czyimiś nogami zazwyczaj jest najmocniejsza, ale tak zupełnie serio, to takie lawinowe wchodzenie w nowe relacje tylko pozornie podbudowuje nadszarpnięte ego i uśmierza ból po rozstaniu, tak jak morfina uśmierza ból po urwaniu nogi. Doraźnie i destrukcyjnie.

Joanna: Niemniej, skuteczności jej odmówić nie sposób. Podobnie chyba z dławieniem żalu w cudzych ramionach. Zwykle opcje masz dwie – albo wypłakujesz się przyjaciółce/przyjacielowi, albo idziesz w tango. Osobiście wolę tańczyć, niż płakać, choć zdarzyło mi się dostać raz za to opierdol.

Wyobraź sobie, że rzuca mnie facet. Płaczę sobie dzień, dwa, trzeciego wypada sobota. Znajomi ciągną mnie więc na pierwszą lepszą imprezę, a ten w niedzielę z pretensją, że szybko się pocieszyłam. Sprowadza się to chyba do tego, że w takich momentach ludzie to kurwy – wcale nie chciał bezstresowego rozstania, po którym oboje idziemy dalej w świat. Miałam siedzieć w domu i umierać z rozpaczy. Nie wiem, może to taka moda w tym katolickim kraju?

Jan: To, jak byli reagują na nasze pójście dalej, to zupełnie inny temat, ale z perspektywy czasu nie uważam, żeby ta nagła fascynacja argentyńskim tańcem była czymś sensownym. Pójście w tango i odgrywanie w życiu scen z „Pod mocnym aniołem” sprawia tylko, że zamiatasz problemy pod dywan i zamykasz trupa w szafie, który bez należytego pochówku prędzej czy później z niej wyjdzie i trupim jadem zatruje kolejny związek.

Z zakończeniem związku jest trochę jak ze śmiercią bliskiej osoby, trzeba pozwolić jej odejść i pozwolić sobie na przeżycie tego, bo inaczej to będzie wiecznie niezamknięty rozdział. Jeśli byliśmy zakochani i to była poważniejsza relacja, to dopuszczanie do siebie tego, co się stało, boli, czasem skurwysyńsko jak faktyczna utrata kończyny, ale ból oczyszcza.

Natomiast sztuczne uśmierzanie go oddala nas od skonfrontowania się z tym, czemu faktycznie ktoś nas zostawił, jaki był powód tego, że już nie jesteśmy razem i jaką naukę możemy wyciągnąć z tego na przyszłość. Bo przykładowo, jeśli facet Cię zostawił, bo byłaś chorobliwie zazdrosna i na każdym kroku kontrolowałaś go, narzucając mu, z kim może się spotykać, a z kim nie, to zalewanie pały po rozstaniu nie pomoże Ci zrozumieć, co zrobiłaś źle i nie popełniać tego błędu w przyszłości, bo nawet go nie zauważysz.

Joanna: Och, nie jestem za przesadną refleksyjnością w pierwszej fazie po rozstaniu. Emocje się muszą wyszumieć, dopiero później jesteś w stanie spojrzeć na sytuację z dystansem. Tak na gorąco, kiedy w głowie szumi Ci ból, pretensje i żal, żadne analizy nic nie pomogą. Zresztą, to by nie była naturalna reakcja – usiąść i od razu zastanawiać się, co zrobić lepiej, żeby następnym razem nam się jednak w tym związku udało. Najpierw musisz poradzić sobie z tym, co dzieje się tu i teraz, na dalekosiężne plany jeszcze przyjdzie czas.

Oczywiście, każdy może radzić z tym sobie inaczej. Jedni idą w miasto, inni płaczą w czyjś w rękaw, jeszcze inni zażerają ciastka albo jadą do matki. Moim zdaniem każdy sposób jest dobry, jeśli tylko pozwala Ci złapać w tych ciężkich chwilach oddech. Chociaż ja akurat nie jestem za uprawianiem wtedy seksu na rekord, bo niechcący można zranić kogoś jeszcze albo załapać się na przykład na AIDS. Poza tym smutno by mi było, gdyby facet, z którym byłam 4 lata, nagle zaczął obracać wszystkie laski we wsi. Tak zwyczajnie, po ludzku, byłoby to straszne skurwysyństwo. Natomiast gdyby pił na umór – czemu by nie? Przyzwyczailiśmy się do tego, że alkohol to zło. Że nie rozwiązuje problemów, itp., itd. Bzdura. Pewnie, że rozwiązuje. Tylko na krótką metę. Jest zresztą takie ładne zdanie z Charlesa Bukowskiego: „Kiedy pijesz, to świat nadal gdzieś tam sobie istnieje, ale przynajmniej na chwilę zdejmuje Ci nogę z gardła”. A czasem przecież potrzebujesz, żeby ją zdjął.

Jan: Z jednej strony mówisz, że emocje muszą się wyszumieć, a z drugiej pochwalasz odurzanie się alkoholem, który je tłumi. Rozumiem, że w dniu rozstania taka sytuacja jest strasznym szokiem i – żeby nie zwariować – psychika potrzebuje znieczulenia, ale na dłuższą metę, jeśli zaczyna to być sposobem na radzenie sobie z wewnętrznymi przeżyciami, to równia pochyła do alkoholizmu.

Bukowski natomiast był świetnym pisarzem, ale miernym człowiekiem, nie róbmy ze wszystkich ludzi artystów, bo nie wyjdzie nam to na dobre.

Joanna: Alkohol nie tłumi emocji. Raczej zamienia jedne na drugie. I nie wiem, dlaczego mielibyśmy dyskredytować jakiegokolwiek artystę ze względu na jego życie prywatne i to, jakim w czyjejś ocenie był człowiekiem. Sztuka to jedno, prywatność to drugie. Natomiast nazywanie miernym kogoś, kogo się nigdy nie znało, nie jest chyba najszczęśliwszą drogą. Bukowski był głosem swojego pokolenia, ale temu trzeba by poświęcić osobną dyskusję. Niemniej, dyskredytując go, wbijasz mi nóż w serce.

Jan: Ej, ej!

Zgadzam się całkowicie, że tworzenie i sztuka to jedno, a radzenie sobie z życiem i funkcjonowanie w świecie to zupełnie odrębne kwestie, a mam wrażenie, że Ty próbujesz je mieszać. Amy Winehouse też była dla wielu wybitną artystką, a jednak nie wprowadzałbym do własnego życia jej rad i sposobów radzenia z problemami. Ale wątek artystów zostawmy na kolejne spotkanie.

Joanna: Zostawmy, bo do rana stąd nie wyjdziemy, a temat radzenia sobie z rozstaniami ewoluuje nam do radzenia sobie z artystami. Jedno i drugie to raczej trudna rzecz.

Jan: Wracając w takim razie do tematu. Poza bólem, związanym z odrzuceniem i nową sytuacją, w której trzeba się odnaleźć, pojawia się też planowanie sobie czasu w pojedynkę, a konkretnie wypełnienie czymś tych części dnia, czy tygodnia, które spędzaliście razem. Czym albo kim zastępowałaś brak partnera? Robiłaś to w ogóle?

Joanna: Czym zajęłam sobie czas, jak już przestałam pić i odstawiłam znajomych? Pracą. W ogóle jestem pracoholikiem, a obowiązki cudownie odwracają uwagę od problemów i życia codziennego. Do tego rzucałam się wtedy na jakieś aerobiki, siłownie i biegi – raz, że nagle masz na to czas, a dwa, że znowu jesteś do wzięcia, więc znowu chcesz świetnie wyglądać i czuć się atrakcyjnie.

Jan: U mnie na początku to zazwyczaj było wypełnianie tej pustki ludźmi, odnawianie znajomości sprzed miliona lat i paniczne uciekanie od samotności. Często kosztem obowiązków i pracy. Zdecydowanie nie było to dobre i świadczyło tylko o większym problemie ukrytym głębiej, z którym nie chciałem się zmierzyć, ale działało i było jakimś sposobem poradzenia sobie z dobijającym uczuciem, że jesteś sam jak Tom Hanks w „Cast away”. Później, po przepracowaniu pewnych tematów, wyewoluowało w wyciszenie i właśnie mocniejsze skupienie się na pracy i pasji, co w sumie jest całkiem bezpiecznym i niedestrukcyjnym efektem.

Joanna: O, bywa bardzo destrukcyjne, kiedy przyzwyczaisz szefa, że nagle robisz ponad normę. I kiedy już osiągniesz równowagę i wracasz do standardowej liczby roboczogodzin, to wtedy jemu jest źle.

Ale! To jak już wiemy, jak sobie radzimy z rozstaniami, to ja mam inne pytanie. Kiedy jesteś gotowy na to, żeby zacząć się spotykać z kimś nowym?

Jan: Kiedy już nie zastanawiam się, czy jestem gotowy, żeby zacząć spotykać się z kimś nowym.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Paula Satijn

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Pingback: 田政冰宛()

  • once

    jedni płaczą inni się upijają, różne są możliwości, ale jednak jakoś dalej trzeba żyć. Mnie bardzo pomogła książka Jak zapomnieć eksa. Od razu mówię, że nie jest to poradnik, ale bardzo fajnie pomyślane ćwiczenia, które z pewnością pomogą uporać się z bólem rozstania.

  • Pingback: Wojna Płci: czy można rozstać się bezboleśnie?()

  • Pingback: 段步吴别()

  • Izka

    Osobiście jak mi „rzucono granat” to poszłam pobiegać, aż płuca wyplułam. Byłam tak zmęczona, że od razu padłam spać, a rano wstałam jak skowronek. Miałam wszystko przeanalizowane, co poszło nie tak i ambitny plan by skleić związek. Związku nie skleiłam, ale za to siebie odbudowałam, i to chyba lepiej :D

  • Dot

    Zgadzam się z Jankiem, że „trzeba pozwolić ukochanej osobie odejść i pozwolić sobie na przeżycie tego, bo inaczej to będzie wiecznie niezamknięty rozdział”. Ci, którzy od razu rzucają się w randki z innymi, przenoszą uczucia na nowych partnerów, a nie pozwalają im ucichnąć i wygasnąć. Przez to oszukują i siebie, i tych ewentualnych partnerów.
    Asia też ma rację, mówiąc, że czasami obrywamy (choć zupełnie tego nie rozumiem) za to, że chcemy odzyskać równowagę i wrócić do zwyczajnego, szczęśliwego życia. Sama miałam przypadki, kiedy doszłam do wniosku, że facet „wcale nie chciał bezstresowego rozstania, po którym oboje idziemy dalej w świat. Miałam siedzieć w domu i umierać z rozpaczy.”

    Nie popieram szukania ucieczki w alkoholu, bo bardzo często jest się wtedy na dobrej drodze do alkoholizmu, a dana osoba nie zdaje sobie nawet z tego sprawy.

    Jeśli chodzi o zapychanie czasu, po ostatnim rozstaniu nie miałam z tym problemu. Byłam wręcz szczęśliwa, że nie muszę już więcej planować czegokolwiek zgodnie z oczekiwaniami mojego eks, że miałam nagle więcej czasu i to tylko dla siebie. Mogłam robić, co chciałam, kiedy chciałam, wychodzić z kim chciałam i po co chciałam; nie musiałam się tłumaczyć. Rozwijałam moje hobby, spotykałam się ze znajomymi. A po pół roku odżyłam niesamowicie i wyparłam tamten związek z głowy. Dziś mam wręcz wrażenie, że to wszystko nie mogło się zdarzyć, a jeśli się zdarzyło to jakiejś innej mnie, z dawnego życia.

    „Chociaż ja akurat nie jestem za uprawianiem wtedy seksu na rekord, bo niechcący można zranić kogoś jeszcze albo załapać się na przykład na AIDS.” Dobre! Zwłaszcza to „załapać się na AIDS” mi się spodobało :D
    „Poza tym smutno by mi było, gdyby facet, z którym byłam 4 lata, nagle zaczął obracać wszystkie laski we wsi. Tak zwyczajnie, po ludzku, byłoby to straszne skurwysyństwo.” Chyba żadna z nas (a pewnie i mężczyźni też) nie byłaby zadowolona z takiego obrotu sprawy.

    Nawiasem mówiąc, uważam, że szybkie cięcia są o wiele lepsze niż przeciąganie, jeśli chodzi o rozstania. Lepiej rozstać się raz i porządnie – umówić się, że zrywamy kontakt, nie spotykamy się więcej (przynajmniej przez najbliższe miesiące, rok, niektórzy potem wracają do przyjaźni, choć to dla mnie dziwne), nie zostajemy przyjaciółmi(!), itd.

    Rozmowa jak zawsze wspaniała, interesująca i momentami zabawna – tak jak potraficie to najlepiej :)

    PS Widzę, że skróciliście nazwy w dialogu na „Jan” i „Joanna” :D

    • Tak, stwierdziłem, że z nazwiskami jakiś sztuczny dystans się tworzy, bo jest strasznie oficjalnie, a summa summarum i tak każdy wie jak się nazywamy :)

      • Dot

        Fajnie :) Oczywiście, że wiemy!

  • Czekam niecierpliwie na Wojnę dotyczącą artystów. bo to może być ciekawe!
    PS.: Ostatnie zdanie trafia w samo sedno, złoto.

  • Miałam to samo. Najpierw wściekłość, wyrzucanie żali, awantury, Teraz wiem jakie było to głupie, ale jakie potrzebne. Uważam, że jestem gotowa na związek z kimś nowym. Czemu? Bo przestałam mu źle życzyć. To że jest mi obojętny i nie myślę o tym :) Bawię się tym, że jestem singielką :)

    • Dot

      Brawo, tak powinno być! :)

  • Borsuk

    To była fajna rozmowa. Według mnie chyba jednak najgorszą rzeczą po rozstaniu jest ta szalona ilość wolnego czasu.
    I może przy okazji zapytam- a co z kontaktami po rozstaniu? Miałam taką sytuację, że tu niby koniec itp, ale dalej gadamy, dalej się spotykamy, ale jako przyjaciele. Sama nie wiedziałam co o tym myśleć. Ludzie oczywiście radzili, żeby mocno puknąć się w głowę. Potem uznałam, że może samo umrze śmiercią naturalną. Nie umarło i był powrót, przy czym facet nadal utrzymuje kontakt z dziewczyną do której wtedy odszedł. Pokręcone. W sumie to w takim razie nawet nie wiadomo czy to było rozstanie.

  • Martasta

    „Pójście w tango i odgrywanie w życiu scen z „Pod mocnym aniołem” sprawia tylko, że zamiatasz problemy pod dywan i zamykasz trupa w szafie, który bez należytego pochówku prędzej czy później z niej wyjdzie i trupim jadem zatruje kolejny związek.” tak, tak, tak <3

  • Wow! Zajebista rozmowa. Ja po rozstaniu za zwykle szukam pocieszenia w szklance szkockiej i jakiejś kobiecie, aby nie być samemu. Chyba podobnie tak jak Janek, nie chciałem być samotny. Szedłem do pracy na 9 wracałem o 17 wychodziłem z domu o 22 wracałem o 5 i tak przez jakieś dwa tygodnie. Poprawiło to moje nadszarpnięte ego, pozwoliło bardziej skupić się na pracy, bo na kacu nic mnie nie rozprasza, a z ex jesteśmy przyjaciółmi. Bardzo dobrze mówi Joanna, że alko pomaga na krótką metę, niestety społeczeństwo nie rozumie tego, że jak wytrzeźwieje, albo dojdzie do siebie po dragach to problemy wracają i niestety się uzależnia, ale to słaba psychika. P.S Dlaczego Bukowski wg Ciebie Janku był miernym człowiekiem?

    • Dzięki za ciepłe słowa, miło mi! Natomiast co do Bukowskiego, to w mojej ocenie był świetnym pisarzem, ale z tego co o nim czytałem i jaki obraz wyłania się z jego książek, miernie radził sobie z życiem, dlatego nie traktowałbym jego sentencji jako drogowskazów życiowych, bo nie jest dla mnie wzorem godnym naśladowania jako człowiek. Jako pisarz natomiast mistrz.

  • Aleksandra Muszyńska

    Słuszną jest uwaga, że rozstanie to trochę tak, jakby nam ktoś umarł. I dokładnie ten sam proces „żałoby” trzeba przejść. Każdy radzi sobie z tym zupełnie inaczej – jeden chleje, drugi pracuje na dwa etaty i jedno zlecenie, ktoś inny rzuca wszystko i jedzie w Bieszczady. Każdy sposób na to, żeby sobie jakoś z tym poradzić uważam za dobry i nikomu nic do oceniania oraz wygłaszania uwag typu „szybko się pocieszył” itede.
    No,może poza żłopaniem naprawdę na umór i poprawianiem marichuanen i kokainen. Wtedy raczej kłania się dobry psycholog, bo problem jest grubszy.

  • Bardzo dużo czasu minęło, od pierwszego rozstania, które pamiętam jako trudne. Nie zapijałam wtedy smutków – pewnie dlatego, że w ogóle nie piłam w tym czasie alkoholu, ale zupełnie nie mogłam przyjąć do wiadomości, że to koniec i wciąż – mniej lub bardziej skutecznie – walczyłam o ten związek.
    Mniej – bo ostatecznie nie wyszło, a bardziej, bo jeszcze kilka lat wciąż trwało.

    Ale źle ogólnie to ciąganie się wspominam. Może lepiej by mi poszło z alkoholem.

  • Jak dla mnie upijanie się żeby o kimś zapomnieć jest…. żałosne. Rozumiem spotykanie się z ludźmi, wypłakiwanie sobie kilku par oczu i uciekanie w obowiązki, natomiast alkohol jest zwyczajnie niebezpieczny. Na tej samej zasadzie można brać narkotyki bo przecież też pomagają zapomnieć :/

    • Życie też jest niebezpieczne, moja droga. A alkohol i narkotyki to jednak dwie różne bajki, nie tylko pod względem prawnym.

      • Kasia Kowalewska

        No akurat alkohol to też narkotyk, tylko legalny. Żeby nie było, nie mam nic do picia po rozstaniu, tak jak nie mam nic do palenia skręta czy okazjonalnego wciągnięcia koki (chociaż sama tego nie robię), ale prawdą jest, że wódka i kokaina są równie niebezpieczne, tylko na spożywanie pierwszego mamy społeczne i prawne przyzwolenie

        • Pieknie <3

        • Okazjonalne wciagniecie koki? Rany, ja naprawde musze byc stara!;-)

          • Raczej młoda, dzieciaków nie stać na takie zabawki ;-)

Jestem dorosły, a miałem być nieśmiertelny

Skip to entry content

Sylwester 2005: nie jestem dorosły

Jest północ, stoimy na ulicy, śnieg pada nam na twarze, ale nie czujemy jego chłodu. Jesteśmy pijani, młodzi i, od całej minuty, rocznikowo już pełnoletni. Drzemy się w niebo, drzemy się do siebie, drzemy się do wszystkiego. Jest zajebiście. Pijemy szampana i oblewamy nim ziemię, jakbyśmy oblewali cały świat. Bo cały świat jest nasz.

W naszych głowach rzeczywistość nie ma granic. Nie ma rzeczy, których nie możemy zrobić, nie ma miejsc, do których nie moglibyśmy pójść, nie ma pomysłów, których nie moglibyśmy zrealizować. Przyszłość to pusty zeszyt w linie, a my mamy od chuja długopisów.

– Jak będę miał syna,wiecie, kiedyś – zaczyna mówić M. z grubą warstwą mgły na oczach – to jak go lekarz już wyciągnie i klepnie w tyłek, to nabiję szkło z czyściocha i chuchnę mu w twarz.

– Żeby się zbakał? –upewniam się, czy przypadkiem nie połączyłem trzech różnych myśli, swojej, M. i kogoś z 50 osób, które nas otaczają, w jedną.

– Nooo! I to będzie pierwsze dziecko na świecie, które po porodzie będzie się śmiać, a nie płakać! – potwierdza M.

– Łooo, grubo! – klepie go po plecach R., wyciąga mu z ręki zieloną butelkę, bierze łyka i zaczyna tańczyć zataczając łuki rękami, z balkonu nad nami ktoś puścił „Stopione słońce” Natural Mystic – Jak kiedyś umrę, to to poleci na moim pogrzebie! –przekrzykuje petardy, race i strzelające korki.

Kiedyś. Kiedyś mój przyjaciel ma odurzać swoje nowonarodzone dziecko marihuaną, kiedyś mój przyjaciel ma zostać zakopany pod ziemią przy akompaniamencie polskiego reggae. „Kiedyś” ma nigdy nie nadejść, bo cały czas jest „teraz”, bo „kiedyś” jest osadzone w dorosłości. A my nie jesteśmy dorośli. I nie zamierzamy być.

Wakacje 2006: nie jestem nieśmiertelny

 

Pracuję w największej fabryce w mieście, a może nawet i w całym regionie, i maluję lakierem deski, żeby zarobić na wyjazd do Zakopanego. Z kumplami. Na tygodniową najebkę. Żar leje się z nieba, pot ze mnie. Odór z miksu ludzkich wydzielin i parującego kleju na hali produkcyjnej kłuje w nozdrza jeszcze mocniej niż na co dzień. Cieszę się, że  mogę pracować na zewnątrz.

W myślach liczę minuty, które zostały do końca dniówki i pieniądze, które, po odliczeniu biletów na pociąg, zostaną na imprezowanie. Wybija 16:00, podmywam pachy, chowam robocze ciuchy do plecaka i idę na autobus do domu.

Leżę na kanapie i gapię się w telewizor, czuję się jakoś dziwnie, słabo mi, próbuję wstać, zataczam się. Jakbym był pijany. Tylko, że nic nie piłem. Mama dotyka mojego czoła i każe mi zmierzyć temperaturę, termometr pokazuje jakieś 40 stopni. Jedziemy do szpitala.

W izbie przyjęć dowiaduję się, że dostałem udaru słonecznego, bo spędziłem 8 godzin na otwartym słońcu bez czapki, i że zatrułem się oparami z farby. Bo je wdychałem.

– To znaczy, że muszę zostać w szpitalu? – dopytuję, bo nie wierzę. Mam 18 lat, to nie jest wiek, w którym idziesz do szpitala, gdy coś Cię boli. W tym wieku jesteś z tytanu, niezniszczalny, jak złamiesz nogę, to pijesz browara, idziesz spać i na drugi dzień jest zrośnięta. W ostateczności łykasz APAP, ale nie idziesz, kurwa, do szpitala.

– Musi, to na Rusi, w Polsce jak kto chce – odpowiada gość w już dawno nie białym, przepoconym kitlu, nie odrywając wzroku, ani długopisu od kartki z moim imieniem i nazwiskiem – ale jak już jesteś, to szkoda, żeby za godzinę karetka specjalnie po ciebie jechała – dodaje podając popisany świstek.

Kolejne dwa tygodnie spędzam w pożółkłej sali bez zasłon z mężczyznami po wylewach i zawałach. Są starzy, bo dużo starsi ode mnie, ich ciała są rozlanymi galaretami, twarze napęczniałymi kiełbasami, penisy wysuszonymi ogórkami. Te ostatnie widzę, gdy są przewijani, bo ich stan nie pozwala im na sikanie w toalecie. Sranie zresztą też nie. W nocy nie mogę spać, słucham ich sapania, kaszlu, walki z demonami.

Ostatniej nocy, pół doby przed moim wypisem, ten na łóżku naprzeciwko mnie umiera. Jakieś trzy metry ode mnie. Ten sam lekarz, którego pytałem, czy muszę tu być, przychodzi stwierdzić zgon. Wywożą go. Przestaję być nieśmiertelny.

Początek lipca 2017: to już?

Mam na sobie garnitur. Czarną marynarkę, która dopina się na mnie na styk, a jeszcze jakiś czas temu była luźna, i czarne spodnie, które nie są od kompletu, bo do tych, które były od kompletu, to mogę się teraz tylko pomodlić o lepszą przemianę materii, ale na pewno nie zmieścić. Mam na sobie ten garnitur, koszulę i buty z Ryłko i cieszę się, że to tylko na chwilę, że to nie na co dzień.

– Obrączki – mówi kobieta z orłem zawieszonym na szyi. Wstaję, wyciągam kwadratowe pudełko z kieszeni i podaję.

Z P. znamy się od podstawówki, dokładnie od czwartej klasy. Od czasów kiedy procesory w komputerach taktowane były w megahercach, a telefony komórkowe służyły do dzwonienia, smsowania i gry w węża. Od bardzo dawna. Jeszcze wczoraj jadłem u jego babci podgrzewaną w mikrofali pizzę Riggę z szynką. Jeszcze kilka dni temu moja babcia pytała go, czy nie chce zalewajki. Jeszcze pamiętam jak po wuefie zrzucaliśmy się po 35 groszy na oranżadę w budce za szkołą, jak strącaliśmy śnieżkami sople z dachów.

– Jakie nazwisko będą nosić państwa dzieci? –urzędniczka pyta patrząc na P., a potem na [dziwnie mi z tym, to słowo jest strasznie obce w odniesieniu do ludzi, z którymi siedziałem w ławce i odrabiałem lekcje, nie pasuje do nich] jego żonę.

– Łączone – odpowiadają razem. Kobieta z trwałą kończy ceremonię. Ogłasza ich mężem i żoną.

To już?

Koniec lipca 2017: to już

Kończę ostatnie poprawki, chucham na tę powieść jakby była noworodkiem i mam tyle rzeczy do ogarnięcia przed wydaniem, że ze stresu nie mogę spać, ale i tak nie wyobrażam sobie, że mogłoby mnie tu dziś nie być. Dziś powinni być wszyscy. Jest sporo osób, nie wiem dokładnie ile, ale naprawdę sporo, ledwo mieszczą się przed kaplicą. Większości nie widziałem od matury. 10 lat. Wszyscy na czarno. Niektórych poznaję dopiero, gdy się przyjrzę, niektórzy są jak wycięci ze szkolnej fotografii, może z dwie zmarszczki im przybyły.

Patrzę się w sznurowadła tych samych butów z Rykło, w których trzy tygodnie temu wznosiłem toast za parę młodą, i zastanawiam jak to się stało. To nie tak miało być, nie powinniśmy się spotykać, nie w takich okolicznościach. Nie mamy jeszcze nawet 30 lat. Wciąż, na zewnątrz nie, ale w środku, głęboko, jesteśmy tymi dzieciakami, które tańczyły na ulicy z ruskim szampanem w dłoni. Dzieciakami traktującymi życie jak grę, którą można zasave’ować i zacząć od checkpointa, gdy coś pójdzie nie tak. To jest przecież za wcześnie. Za wcześnie o dekady, o całą jebaną wieczność, to w ogóle nie powinno mieć miejsca, przecież cały czas jest „teraz”, a nie „kiedyś”.

Gość prowadzący ceremonię mówi coś co ma uśmierzyć bólu, być szwami, taśmą klejącą, która owinie poszatkowane mięso i nie pozwoli mu się rozlecieć, pomoże się zrosnąć. Nie działa. Nie wiem jak u innych, bo ich nie widzę, deszcz na powiekach rozmywa mi otoczenie, kapie na dłonie, na czarne spodnie do garnituru nie od kompletu, na buty. Gadanie nie działa. Mieliśmy w tym zeszycie w linie narysować graffiti, projekt wrzutu na 10 pięter, mural jakiś, a R. odrysował w nim swoje kontury.

Zostaje nas już tylko kilku, stoimy w ciszy w jednej linii, patrzymy jak czterech spoconych chłopa bez koszulek podnosi płytę nagrobną i wstawia do środka urnę. G. wyciąga telefon i puszcza Natural Mistic. „Stopione słońce”.

Kurwa, to już.

---> SKOMENTUJ

9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką Unimil Skyn i przeznaczony jest tylko i wyłącznie dla osób pełnoletnich

Nigdy nie lubiłem typowej formy Walentynek, czyli siedzenia przy stoliku w knajpie nabitej ludźmi bardziej niż metro po 17:00, wymuszonego gapienia się na siebie i udawania, że jest romantycznie. Po pierwsze nudziło mnie to bardziej, niż czytanie instrukcji obsługi pralki, po drugie to wcale nie było romantyczne, bo wszyscy dookoła robili dokładnie to samo, przez co czar pryskał. Raz odbębniłem w ten sposób dzień zakochanych i dałem sobie spokój, bo zasypianie w trakcie randki jednak nie jest spoko.

Spoko jest za to pobudzanie zmysłów i podgrzewanie emocji, dlatego razem z Unimil Skyn – w myśl ich idei „Poczuj wszystko” – przygotowałem dla Was walentynkowe propozycje, które zapewnią Wam nowe przeżycia. I konkurs, w którym nagrody dodatkowo uatrakcyjnią Wam 14-go lutego tak, aby na pewno nikt z Was nie zasnął. Poniżej 9 nietypowych pomysłów na spędzenie Walentynek, jednak jeśli jesteście zdystansowani do tej idei, to można je wykorzystać także przy innych okazjach. Na przykład 25 rocznicy ślubu.

 

Lot balonem nad miastem

lot balonem (2)

Widziałeś kiedyś Warszawę, Kraków, Poznań albo Kasinkę Małą z lotu ptaka? Nie? To gwarantuję Ci, że moment kiedy odrywacie się od ziemi, nabieracie wysokości i obserwujecie jak ulica, na której zaczepiłeś ją z pytaniem o godzinę, a ona dała Ci swój numer, zmienia się w cienką nić, jest magiczny. Sekunda, gdy orientujecie się, że latarnie są już tylko migoczącymi w oddali choinkowymi lampkami, też jest niezła, ale najlepsza jest chwila, kiedy wtuleni w siebie przelatujecie nad swoimi domami. To już zakrawa o czarnoksięstwo.

 

Dzień w wesołym miasteczku

wesołe miasteczko (3)

CAŁY DZIEŃ w wesołym miasteczku. Czy można spędzić bardziej intensywnie czas razem, niż przechodząc we dwójkę przez pełne spectrum emocji? Od strachu w nawiedzonym domu, przez zaskoczenie w gabinecie krzywych luster, po radość na trampolinie, kończąc na miksie wszystkiego na kolejce górskiej? Nie sądzę.

 

Noc w leśniczówce

leśniczówka (2)

Wariant wymagający trochę nazałatwiania, ale to opcja full romantic. Znajdujecie w sieci kontakt do jakiegoś gajowego, wynajmujecie z wypożyczalni samochodów auto terenowe, jedziecie za miasto w głęboki las, docieracie do leśniczówki, Ty rąbiesz drzewo, ona rozpala świece i przy prawdziwym kominku, z prawdziwym ogniem i prawdziwym zapachem palonego drewna, bez internetu, elektryczności i zasięgu czterech sieci, macie najbardziej nastrojowy wieczór jaki można mieć na łonie natury.

 

Przebierana sesja fotograficzna

Ktoś kto nigdy nie pozował przed obiektywem profesjonalnego fotografa, nie wie ile emocji to budzi w człowieku. Gdy mają to być wizerunkowe zdjęcia biznesowe, zazwyczaj pojawia się stres, ale co w momencie, kiedy Ty i Twoja dziewczyna przebieracie się za Indian? Albo parę królewską sprzed kilku stuleci? Albo żołnierza i pin-up girl? Albo wchodzicie w inny ulubiony motyw, który Was łączy? Oprócz zajebistej zabawy, już na zawsze zostaje Wam odjechana pamiątka w postaci zdjęć, które po 30-tce będą Wam przypominać, że kiedyś było w Was szaleństwo.

 

Najmniejszy koncert świata

pianino (2)

Kiedyś była taka akcja, że jedna stacja radiowa organizowała koncerty Myslovitz, Hey, czy Marii Peszek dla 10 osób. Podejrzewam, że trudno byłoby Ci namówić w pojedynkę Melę Koteluk, a tym bardziej zebrać budżet, żeby zagrała tylko dla Ciebie i Twojej dziewczyny, ale z początkującym zespołem jazzowym, czy pianistą już powinno być na luzie. Największe przeboje Barry’ego White’a grane na żywo w Twoim salonie odbiera się zupełnie inaczej, niż w dwustuosobowym klubie.

 

Kameralny kurs garncarstwa

Oglądałeś „Uwierz w ducha” z Patrickiem Swayze i Demi Moore? Nie? To nic, Twoja dziewczyna widziała i scena wspólnego modelowania gliny na kole garncarskim śni się jej po nocach. Lepienie garnków w pierwszej chwili może brzmieć mało pociągająco. W drugiej, gdy przylgniesz do niej, Wasze dłonie będą splątane w glinie, a każdy ruch będziecie musieli wykonywać wspólnie, jakbyście byli jednym ciałem, bo będzie to miało natychmiastowy wpływ na naczynie przed Wami, okaże się, że jest dużo bardziej zmysłowo, niż gdybyś kupił czerwoną Sophię i zrobił makaron po bolońsku.

 

Nurkowanie z butlą

nurkowanie (2)

Najbardziej wymagająca finansowo propozycja ze wszystkich, bo żeby przy bieżącej porze roku to miało sens, trzeba najpierw wylecieć do ciepłych krajów. Jednak, gdyby się tak złożyło, że i tak macie zaplanowaną wycieczkę do Egiptu, albo w ogóle tam mieszkacie, to polecam zejście na dno morza i zwiedzanie podwodnego świata. Wyłączenie zmysłu słuchu i węchu, oglądanie z bliska rafy koralowej i doświadczanie jak rybki we wszystkich kolorach tęczy Was opływają, jest przeżyciem nieco bardziej spajającym Was jako para, niż wyjście do knajpy.

 

Pościelowy bodypainting

bodypainting

Akcja stricte łóżkowa, dla tych, którzy nie lubią przystawek i wspólny wieczór wolą zaczynać od deseru. Kupujecie fluorescencyjne farbki, gasicie światło, rozbieracie się i na przemian malujecie serduszko na tej części partnera, w którą chcecie, żeby Was pocałował. Kolory odpowiadają natężeniu całusów – zielone serduszko to muśniecie, żółte to mokry pocałunek, czerwone to ugryzienie. Gra wstępna jeszcze nigdy nie była tak barwna.

 

Kolacja w mroku

kolacja (2)

Jeśli nie wyobrażacie sobie spędzenia tego wieczoru bez jedzenia – co jestem w stanie zrozumieć, bo dobrą szamę może przebić tylko dobry seks albo jeszcze lepszy sen – to zróbcie to bez używania wzroku.

W coraz większej liczbie miast restauracje wprowadzają usługę „kolacji w ciemności”. Polega to na tym, że Ty i Twoja partnerka macie zawiązane oczy i nie widzicie dań, które podają Wam kelnerzy, przez co smak i zapach się wyostrza, a proces jedzenia zamienia się w turbo zmysłową przygodę! Nie mogąc spojrzeć na to, co zostało Ci podane, nie widząc z czego się składa, jakiej jest konsystencji, ani czy było smażone, gotowane, czy też jest surowe, bazujesz wyłącznie na swoich kubkach smakowych, węchu i wyobraźni. I każdy kęs staje się wydobywaniem ukrytych smaków i bujnym fantazjowaniem o tym, co tak naprawdę jesz!

 

Wygraj 700zł na swoje nietypowe Walentynki!

Unimili_SKYNfb-styczen_1200x628pix_2016-01-19 1

Tak jak mówiłem na początku, razem z Unimil Skyn – marką ultra cienkich prezerwatyw, które sprawiają wrażenie jakby ich nie było – mamy dla Was konkurs. Do zgarnięcia jest:

  • nagroda główna składająca się z vouchera na 700zł do wydania na stronie WyjatkowyPrezent.pl – gdzie znajdziecie duuużo szalonych prezentów i kilka propozycji z tego wpisu – i zestawu do bezpiecznej zabawy we dwójkę od Unimil Skyn
  • 10 nagród niegłównych składających się z podwójnego zaproszenia  do kina i zestawu prezerwatyw i żelu od Unimil Skyn, który może okazać się nieoceniony w trakcie Walentynek

Co trzeba zrobić?

Banał. Wystarczy, że zainspirowani hasłem „Poczuj wszystko” podacie w komentarzach poniżej swoje propozycje na sensualne, nieszablonowe spędzenie Walentynek. Nie ma wytycznych co do opisu pomysłu (może to być równie dobrze całe opowiadanie, jak i jedno zdanie), a tym bardziej co do skali fantazji (loty na Marsa też wchodzą w grę), byleby było nieszablonowo. Im bardziej odjechane pomysły tym lepiej, przy czym najwyżej punktowane będą te skupiające się na pobudzaniu zmysłów, bo o to w całej tej zabawie chodzi. Biorąc udział w konkursie potwierdzacie tym samym, macie ukończone 18 lat i akceptujecie regulamin. Czas na podanie swoich typów macie do 8-go lutego, a zwycięzcy zostaną podani również w tym poście.

To jak, wyobraźnia w pełnej gotowości? Macie już pomysł jak 14-go lutego spędzić zmysłowo i inaczej niż wszyscy?

---> SKOMENTUJ

Osoby pracujące w Gazeta.pl nie potrafią czytać ze zrozumieniem

Skip to entry content

Wczoraj ukazał się ranking Tomka Tomczyka, w którym opublikował zestawienie najbardziej wpływowych blogerów w Polsce, biorąc pod uwagę ich dokonania w 2015 roku. Poza jego listą, we wpisie zamieszczony jest też szereg raportów i danych zebranych przez firmy zajmujące się monitorowaniem mediów. Zarówno tych cyfrowych, jak i analogowych. Jednym z tych zestawień, był przygotowany przez Press Service ranking według liczby publikacji w mediach i według sumy ekwiwalentu reklamowego.

Ekwiwalent reklamowy (AVE) – wskaźnik wyrażający ilość pieniędzy, jaką należałoby wydać na publikację lub emisję danego przekazu, gdyby był on reklamą. Jest stosowany jako indeks oceny efektywności działań PR.

To sformułowanie może wydawać się zawiłe i mało zrozumiałe dla kogoś niebędącego na co dzień za pan brat ze światem reklamy. Jednak dla osób zajmujących się zawodowo pisaniem o pieniądzach, a wydaje mi się, że takimi właśnie ludźmi są pracownicy serwisu Gazeta.pl Pieniądze, powinno być to pojęcie równie oczywiste co „popyt” i „podaż”. To teoria. Praktyka pokazuje, że jest zupełnie odwrotnie.

Owo zestawienie wygląda tak…

ranking blogerów
źródło: http://jasonhunt.pl/ranking-najbardziej-wplywowych-blogerow-2015-roku/

…natomiast w tekście próbującym być artykułem „Wielki ranking polskich blogerów 2015. Nie zgadniecie, na ile wyceniana jest Maffasion” autor-widmo pisze…

Maffasion, czyli Julia Kuczyńska, to bezsprzecznie najbardziej wartościowa blogowa marka w Polsce. Wyceniana jest na blisko 40 mln zł.

…oraz…

Na czwartym miejscu znajduje się Marta Dymek ze swoim topowym blogiem kulinarnym Jadłonomia, której marka wyceniana jest na ponad 10 mln zł. Następne dwa miejsca zajmują Przemysław Pająk ze Spider’s Web (6 mln zł) oraz Michał Szafrański z Jak Oszczędzać Pieniądze? (4,8 mln zł).

…i widząc to załamuję ręce.

Rozumiem, że autor-widmo tego paszkwilu liczył na wzbudzenie sensacji, a może i skandalu, bo przecież nic tak nie ekscytuje ludzi jak pieniądze, zwłaszcza duże i nieswoje, ale publikując to coś, ośmieszył nie tylko siebie, ale także swoją redakcję i cały serwis. Bo ktoś musiał przecież to zaakceptować, a ktoś inny potem powiesić na stronie głównej, udowadniając, że co najmniej 3 osoby nie potrafią tam czytać ze zrozumieniem.

Otóż droga redakcjo Gazeta.pl, w przypadku Julii Kuczyńskiej, pseudonim operacyjny Maffashion, EKWIWALENT REKLAMOWY publikacji na jej temat w mediach wyniósł blisko 40 milionów złotych, A NIE JEJ MARKA, więc mówienie, że ona jest wyceniana na tę kwotę jest karygodnym błędem. Bardziej łopatologicznie, gdyby sama chciała wykupić tę samą liczbę publikacji w prasie, radiu, telewizji i internecie, która w zeszłym roku ukazała się na jej temat, bo media te same z siebie o niej wspominały, to przyjmując stawki z cennika musiałaby wydać kwotę sięgającą 40 milionów złotych, ale w żadnym wypadku nie znaczy, to że ona, czy też jej marka jest szacowana na 40 milionów złotych.

Zrozumiałe? Tak? Na pewno? To może na wszelki wypadek jeszcze raz.

Według tego rankingu, wartość publikacji, które ukazały się we wszystkich możliwych mediach w 2015 roku na mój temat, to równowartość 414 925zł. Innymi słowy, gdyby wszystkie wzmianki, które pojawiły się o mnie były zleconą reklamą, to jej koszt, po stawkach z cenników tych mediów, wynosiłby 414 925zł. W związku z powyższym – i biorąc pod uwagę, że definicja ekwiwalentu reklamowego nie jest państwowo chronioną wiedzą, co więcej, POJAWIA SIĘ NA ZESTAWIENIU – nie wiem jak można uznać, że dany bloger jest tyle wart.

Rzygam już od mielenia w kółko branżowych tematów, ale jeśli tak istotne błędy merytoryczne są publikowane bez zająknięcia na tematycznych portalach informacyjnych, to teraz pomyśl jak rzetelne są pozostałe wiadomości, które się tam pojawiają. To daje do myślenia ile razy dziennie jesteśmy wprowadzani w błąd, bo ktoś w tego typu redakcji próbuje ukuć nośnego niusa, pisząc na temat, na którym kompletnie się nie zna. Jak można z takich miejsc czerpać informacje o świecie, skoro publikują tam osoby, które nawet nie są w stanie sprawdzić podstawowych pojęć w Wikipedii?

Z globalnego punktu widzenia ten babol jest nieistotny, bo dotyczy tylko mojego małego środowiska, ale wyobraź sobie ile razy w zeszłym roku czytając o szczepionkach trafiałeś na równie rzetelne „artykuły”? Albo o podatkach? Albo o uchodźcach?

Zapalmy po zniczu za dziennikarstwo w internecie, bo właśnie jesteśmy świadkami jego agonii.

---> SKOMENTUJ