Close
Close

Cierpy napadające na Ubera szkodzą wszystkim taksówkarzom

Skip to entry content

Na wstępie krótka definicja tego kim jest „cierp”.

Cierp – podgatunek taksówkarza, nielubiący swojej pracy, narzekający na nią, na klientów, na rząd i cały świat. Cierp ma postawę roszczeniową, uważa, że wszystko mu się należy i jest wiecznie niezadowolony ze wszystkiego. Cierp zazwyczaj jest wąsatym bucem, który zatrzymał się w PRLu, jeździ zdezelowanym samochodem najczęściej śmierdzącym fajkami i marudzi, gdy ma wykonać kurs poniżej 20zł. Dlatego nigdy nie ma wydać reszty, nie mówiąc już o takiej fanaberii jak terminal do płatności kartą, i gdy tylko może, jedzie dłuższą trasą.

I krótkie wyjaśnienie czym jest Uber.

Uber to aplikacja do zamawiania samochodów z prywatnym kierowcą, w celu przejazdu po danym mieście. Rejestrujesz się, klikasz „zamów Ubera” i, wykorzystując GPS w Twoim telefonie, auto podjeżdża do miejsca w którym aktualnie się znajdujesz. Punkt, do którego chcesz się dostać, podajesz wklepując adres, a za usługę płacisz bezgotówkowo kartą podpiętą do konta. To taka „alternatywna taksówka” (więcej o Uberze).

W weekend w Warszawie cierpy napadały na kierowców Ubera, oblewając ich oraz ich auta gęstą mazią z oleju i odchodów. Zapowiadając, że to nie był jednorazowy atak i prześladowania będą trwać. Skąd to bandyckie zachowanie?

Zacznijmy od początku.

 

Cierpom wydaje się, że Uber kradnie im klientów

Taryfa24 wrzuciło coś takiego z komentarzem:”Jaki wysyp uberolubów trochę draństwa poblokowałem, a na resztę też…

Opublikowany przez Jacek Xanex Olejnik na 20 marca 2016

To główny argument w walce z Uberem, a w zasadzie z kierowcami zarabiającymi przez aplikację. Cierpy uważają, że klienta można ukraść jak batonika ze sklepu, nie pojmując zupełnie jak działa konkurencja i wolny rynek. Nie rozumieją, że klient nie jest idiotą, tylko ma świadomość i zdolność logicznego myślenia i woli wybrać lepszą jakościowo usługę w niższej cenie, niż być skazanym na nich.

Uber jest średnio tańszy o 25% od przeciętnej taksówki, więc nie ma nic zaskakującego w tym, że ktoś woli zapłacić mniej niż więcej, ale nie to jest jego główną zaletą. Jego największym atutem jest jakość. Jadąc Uberem:

– w samochodach nie śmierdzi potem i kiepami
– wsiadając do samochodu nie masz wrażenia, że zaraz się rozleci
– nigdy nie musisz mieć przy sobie gotówki
– kierowca nie jest obrażonym na cały świat bucem, tylko miły, uśmiechniętym, serdecznym człowiekiem
– kierowca nie próbuje Cię przekręcić jadąc dłuższą trasą, wykorzystując Twoją nieznajomość miasta
– kierowca nie „pompuje kilometrów” fałszując dane z taksometru
– wszelkie problemy rozstrzygane są na korzyść klienta

Cierpy nie rozumieją, że nie jesteśmy już pogrążeni w komunie, że klient ma wybór i nie jest już skazany tylko i wyłącznie na nich, i że oprócz ceny równie istotne, jeśli nie bardziej, jest to jak się go traktuje. Cierpy tego nie pojmują, dlatego jojczą, że Uber odbiera im chleb od ust i zachowują się jak zwierzęta napadając na innych.

 

Cierpy dziwią się, że ich bandyckie zachowania nie przyciągają klientów

NOC SZOKÓW !Dzisiejszej nocy w Warszawie, niektórzy kierowcy Ubera przeżyli ciężkie chwile. Pod kilkoma…

Opublikowany przez Taryfa24 na 18 marca 2016

W weekend cierpy stwierdziły, że jeśli dokonają napaści na kierowców Ubera i pokażą wyrządzone im szkody w internecie, to ludzie przestaną używać aplikacji do zamawiania przejazdów i wrócą to taksówek.

Czaicie? Ktoś wpadł na pomysł, że jeśli pochwali się aktem wandalizmu dokonanym na konkurencji, to ludzie mu przyklasną i ustawią się w kolejce do skorzystania z jego usług. Nie chcę nikogo obrażać, ale jak głupim trzeba być, żeby wpaść na coś takiego? Wyobrażacie sobie, że Pepsi od lat konkurująca z Colą napada na jej pracowników, wrzuca do sieci zdjęcia z tego zajścia i publicznie przyznaje się do złamania prawa? I jeszcze liczy, że to przysporzy jej klientów?

Dla mnie to niepojęta logika i na szczęście większość ludzi też nie ma tak bogatej wyobraźni jak warszawskie cierpy, przez co cała ta akcja miała odwrotny skutek od zmierzonego.

 

Cierpy zrobiły reklamę Uberowi…

I to bardzo skuteczną reklamę. Pomijając, że przez wirusowe rozprzestrzeniania się zdjęć z napaści setki tysięcy osób dowiedziały się o tym, że jest w ogóle taka usługa jak Uber, to w miniony weekend aplikacja podwoiła liczbę kursów. Innymi słowy, cierpy przyprowadziły swojemu konkurentowi nowych klientów. Zapewniając mu dalszą darmową reklamę w ogólnopolskich mediach. Nieźle, co?

 

…i antyreklamę wszystkim taksówkarzom

W związku z licznymi oskarżeniami o udział w wczorajszych incydentach, chcielibyśmy zauważyć, że nie mogliśmy, niestety,…

Opublikowany przez Taryfa24 na 19 marca 2016

Nie wrzucam wszystkich osób pracujących jako kierowcy taksówek do jednego worka, ale prymitywy atakujące swoją konkurencję smolistą mazią, zniszczyły wizerunek zarówno sobie, jak i normalnym taksówkarzom. Upublicznienie relacji z oblewania kierowców Ubera olejem wymieszanym z odchodami i przyznanie autorstwa tego wydarzenia środowisku taksówkarskiemu, spotkało się z OGROMNYM oburzeniem. Jeszcze nigdy nie oberwało im się tak jak teraz i to na taką skalę.

Komentarze pojawiające się pod tymi materiałami są jednoznaczne: klienci są absolutnie przeciwni takim praktykom i to do tego stopnia, że nie mają zamiaru nigdy więcej korzystać z usług taksówkarzy.

Ja również. Wolę wybrać podróż komunikacją miejską albo męczyć się z walizkami idąc pieszo, niż potwierdzić, że nie przeszkadza mi takie zachowanie. Nie mówiąc już o tym, że jeśli taki cierp atakuje obcego człowieka, tylko dlatego, że sam nie chce dostosować się do obecnych czasów i zmieniającej się rzeczywistości, to co może zrobić klientowi, z którym spędzi chwilę i mu się nie spodoba? Odda na niego urynę, bo kurs był za krótki? Obleje go kwasem, bo spytał o możliwość płatności kartą?  Wolę nie sprawdzać empirycznie.

 

Apel do cierpów

Drogie cierpy: już jakiś czas temu, jako gatunek, zeszliśmy z drzew i wyszliśmy z lasu, więc nie wracajmy do prawa dżungli. Jeśli nie jesteście w stanie konkurować z Uberem w cywilizowany sposób, to odpuśćcie, bo szkodzicie tylko normalny taksówkarzom.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Leonld Mamchenkov
(niżej jest kolejny tekst)

21
Dodaj komentarz

avatar
10 Comment threads
11 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
14 Comment authors
Madixp_pRobekbrunetkaczyblondynkapytajnik Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Iwona Karczmarczyk
Gość

Wczoraj pierwszy raz korzystałam z Ubera i bardzo mi się spodobało. Cały czas mogliśmy śledzić gdzie znajduje się nasz kierowca, a samochód podjechał błyskawicznie. Zapłaciłam jakieś 5 zł mniej niż płacę za pokonanie tej samej trasy taksówką, a po zakończeniu kursu na maila przyszło potwierdzenie i mapka trasy, którą pokonaliśmy. I tak, płatność przez aplikację jest bardzo wygodna, bo ja prawie nigdy nie mam przy sobie gotówki. Nasz kierowca akurat był z innego województwa i do Krakowa przyjeżdża tylko na zlecenia, które może wykonywać jedynie przy dobrej pogodzie. Czasami musi czekać kilka godzin lub cały dzień aż się rozchmurzy, więc… Czytaj więcej »

Paweł Golonko
Gość
Paweł Golonko

Ataki na Ubera to prawdopodobnie dopiero początek. Wysiadając w sobotę z „normalnej” taksówki Lider Taxi w centrum Katowic, natrafiliśmy na kolesia nagrywającego telefonem naszego kierowcę i samochód, bo, cytując, „taksówka była nielegalna”.

Jan Favre
Gość

Mam wrażenie, że „legalność taksówki” zależy od tego, czy ma niższe, czy wyższe ceny od korporacji, w której pracuje osoba wydająca werdykt.

Madix
Gość
Madix

Tia, tylko gdyby była nielegalna, wystarczyłoby zadzwonić do Inspekcji Transportu Drogowego, zamiast nagrywać, i byłoby po sprawie. Albo nie byłoby, bo jakby przyszło co do czego, to ITD i tak tej „nielegalnej” taksówce nie mógłby nic zrobić, tak jest „nielegalna” ;)

Riennahera
Gość

Coca Cola i Pepsi bywają na tych samych branżowych eventach, znają się, szanują i razem inwestują w inicjatywy polepszające rynek. Bo tak się buduje marki, a silne marki muszą mieć silną konkurencję.
Do przemyślenia.

Wojciech
Gość
Wojciech

Albo lepiej się sprzymierzyć w obliczu sugar tax, niż walczyć między sobą :P

Riennahera
Gość

Indeed.

Okularnica
Gość

Smutne, że dzieją się takie rzeczy. Smutne, choć jednocześnie nic tak nie buduje świadomości zasiegów w social mediach jak tego typu strzały. I jeżeli takim sposobem można wyplenić z ludzi mentalny PRL, to może to i dobrze, że raz na jakiś czas pojawi się podobna afera.

Żeby była jasność – nie popieram, bo to istny wandalizm.

Mateusz
Gość
Mateusz

czy taryfa24 nie jest aby ekipa odpowiedzialna za buzz marketing ubera? bo idzie im nieźle :p

Jan Favre
Gość

Hahaha, tak, ale nieświadomie :D

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

Porównanie: podryw na żywo vs. podryw na Tinderze

Skip to entry content

Przy okazji ostatniego tekstu o najpopularniejszej aplikacji randkowej, jeden z czytelników zasugerował, żebym zrobił porównanie – podryw przez Tindera kontra podryw na żywo. Sugerując, że uwodzenie w rzeczywistości, a nie przez internet jest efektywniejsze. I w ogóle lepsze. Czy faktycznie tak jest? Czy może jednak chodzenie po klubach to tylko strata czasu?

Żeby móc choć trochę sensownie odpowiedzieć na to pytanie, postanowiłem, że zrobię porównanie podrywu przez Tindera i na żywo, rozbijając tę kwestię na podstawowe składowe.

Strach przed podejściem

Tinder: przez to, że możesz nawiązać jakikolwiek kontakt z drugą osobą dopiero w momencie, gdy jesteście już sparowani i wiecie, że się sobie podobacie i chcecie się poznać, strach przed podejściem praktycznie nie istnieje (to „praktycznie” zarezerwowane jest dla turbo-ultra-introwertyków, dla których każdy kontakt z drugim człowiekiem wiąże się z dyskomfortem).

Na żywo: zależy to oczywiście od uosobienia, doświadczenia w podrywie i poziomu pewności siebie, ale dla kogoś, kto nie jest wytrawnym graczem, zawsze pojawia się mniejsza lub większa ściana, którą trzeba przeskoczyć zanim zacznie się podrywać kobietę i mniej lub bardziej paraliżujące widmo odrzucenia.

Łatwość prowadzenia rozmowy

Tinder: może to być dla Was paradoksem, ale nienawidzę rozmawiać przez internet i wszelkie komunikatory, i tego typu kontakt jest dla mnie strasznie męczący, jednak wiem, że dla większość ludzi tego typu forma prowadzenia konwersacji jest ułatwieniem, bo nie trzeba reagować natychmiast i gdy nie wie się co powiedzieć, można na spokojnie, bez presji obecności drugiej osoby, zastanowić się.

Na żywo: nie żebym był jakimś ekstra ekstrawertykiem, ale to dla mnie najbardziej komfortowy sposób prowadzenia komunikacji, jednak, znowu ujmując rzecz statystycznie, wiem, że wiele osób ma z tym problem, bo ze stresu łatwiej powiedzieć coś głupiego, a jak się rozmowa nie klei, to trzeba modlić się o cud, żeby ktoś wylał trochę Butaprenu.

Pewność, że druga strona jest wolna

Tinder: prawdopodobieństwo jest ogromne, bo teoretycznie to aplikacja dla singli szukających partnera, ale nigdy nie masz pełnych 100% pewności, że osoba, z którą rozmawiasz nie jest w związku i po prostu nie szuka opcji na seks na boku. To marginalne przypadki, ale mnie się zdarzało na takie trafić.

Na żywo: w tramwaju, na ulicy, w bibliotece, a nawet w klubie, nigdy, ale to nigdy nie możesz być pewien, czy człowiek, którego chcesz uwieść ma kogoś, czy nie. Za każdym razem musisz to sprawdzać empirycznie.

Chęć spotkania się

Tinder: tak jak wyżej, teoretycznie Tinder jest apką dla ludzi bez pary, którzy chcą tę sytuację zmienić, ale nie znaczy to, że nie spotkasz na nim gawędziar, które przyszły tu tylko „popisać z kimś”, żeby nacieszyć się namiastką relacji i nawet, gdy gadka klei się jak tapety z Castoramy, zupełnie nie zamierzają wychodzić z nią poza internet.

Na żywo: to czy poznana „na mieście” dziewczyna da Ci swój numer, a potem będzie chciała umówić się na randkę, zależy od tryliona czynników, bo mogła podać Ci swoje 9 cyfr na złość chłopakowi, z którym aktualnie się pokłóciła, być pijana, gdy Cię spotkała, realizować przegrany zakład z koleżankami, albo – jak to kobiety często mają w zwyczaju – wrócić do domu i się rozmyślić. Ewentualnie przypomnieć sobie, że jest lesbijką i tylko się zgrywała. Nie ma reguły.

Możliwość wpakowania się na minę

Tinder: ryzyko, że osoba, z którą rozmawiasz w rzeczywistości okaże się niezrównoważona emocjonalnie lub absolutnie nie podobna do tej z aplikacji, jest całkiem spore, bo jak w tej kampanii społecznej – „nigdy nie wiesz, kto jest po drugiej stronie”. Powiedzmy sobie, że trafienie na kolekcjonera kości albo blogera, który tylko udaje dziewczynę, żeby zebrać materiał do tekstu jest niewielkie, ale prawdopodobieństwo tego, że będzie brzydsza niż na zdjęciach jest już całkiem duże.

Na żywo: widziały gały co brały – w kwestii wizualnej masz podane danie na tacy. Jeśli oczywiście nie poznaliście się po pijaku w ciemnym klubie. W kwestii tego, czy przypadkiem nie jest jebnięta w głowę jest gorzej, bo takie rzeczy wychodzą po czasie i wszystkiego nie jesteś w stanie wyłapać w trakcie 15-minutowej rozmowy.

Czasochłonność

Tinder: założenie konta to jakieś 3 kliki, znalezienie pierwszej pary to jakiś kwadrans, a umówienie się na spotkanie to jakaś godzina pisania. Góra dwie.

Na żywo: wyjście do klubu to przynajmniej 3 godziny, a w przeważającej liczbie przypadków, CAŁA NOC, która później kończy się spaniem do południa i całym dniem kaca. A jeśli nie jesteś aktywnie działającym PUA to i tak nie masz pewności, czy COKOLWIEK z tego będzie.

Prawdopodobieństwo, że będziecie uprawiać seks / prawdopodobieństwo, że będzie z tego związek

Zarówno w przypadku Tindera jak i rzeczywistości, ile przypadków, tyle możliwości. Ani w jednej, ani w drugiej opcji nic nie daje Ci pewności, że – w zależności od potrzeb – znajomość skończy się szybkim seksem lub spotkasz materiał na związek. I w trakcie zakupów w galerii handlowej możesz trafić na osobę, z którą będziesz się tego samego wieczoru wymieniał płynami ustrojowymi, i na Tinderze możesz znaleźć miłość, która zaowocuje wspólnym kupowaniem poszewek na kołdrę w IKEA. A równie prawdopodobne, że spotkacie się raz i wyjdzie z tego tyle, co zawartość pełnego Pampersa.

Loteria.

Werdykt: czy podryw na żywo jest lepszy od podrywu na Tinderze?

Bardzo nie chciałem udzielać tej odpowiedzi pisząc „to zależy”, ale prawda jest taka, że niestety, to zależy.

To czy wyklikiwanie par na Tinderze i potem pisanie z nimi jest efektywniejsze od uwodzenia na mieście, zależy od tego, czy jesteś na etapie licealno-studenckim, czy pouczelniano-dorosłym. Jeśli chodzisz na zajęcia w trybie dziennym i do tego mieszkasz w koedukacyjnym mieszkaniu studenckim, to aplikacja randkowa nie ma Ci do zaoferowania nic, czego na co dzień nie znajdziesz w rzeczywistości. Jest tyle imprez, domówek, grilli, juwenaliów, projektów grupowych, czy zwykłego stania w kolejce do dziekanatu, że każdego dnia masz okazję w naturalny sposób poznać dziesiątki lasek. I nie zastanawiać się, czy na żywo są dużo grubsze niż na profilowym.

Jeśli jednak okres kupowania najtańszych parówek z Biedry i żywienia się zupkami chińskim wszelkich odmian masz już za sobą, to klikając serduszka i krzyżyki otwiera się przed Tobą całkiem nowe źródło znajomości. Jeśli dłuższy czas pracujesz na etacie lub, nie daj boże, jesteś wolnym strzelcem i zarabiasz na życie siedząc w domu, a Twoi znajomi albo dawno są po ślubie, albo właśnie takowy planują i większość spotkań wygląda jak zajęcia w szkole rodzenia, to Tinder daje Ci możliwość zaczerpnięcia świeżego powietrza. Bez konieczności duszenia się w papierosowym dymie, otępiania słuchu dudniącą muzyką, zarywania nocek i rozbijania świnki skarbonki przed wyjściem na miasto.

Podsumowując: jeśli jesteś około 20-tki, bujanie się po imprezach jest dużo lepsze niż Tinder, jeśli jednak jesteś około 30-tki, Tinder jest dużo efektywniejszy niż szlajanie się po klubach.

17 sposobów na obrzydzenie sobie wiosny

Skip to entry content

Jesienią moje samopoczucie spada jak Chudy i Buzz Astral pod koniec pierwszej części „Toy Story”, a myśli spowija ciemność gęsta jak smog nad Krakowem. Zimą wpadam w letarg i błąkam się między jawą a snem, jak DiCaprio w przedostatniej scenie „Incepcji”, starając się nie wpaść w limbo. Za to wiosną… Wiosną wracam do żywych! Biegam nadaktywny na endorfinowym haju, czuję, że świat jest mój, a słońce świeci tylko dla mnie. Wiosna jest jak strzał najwyższej jakości kompotu dla heroinistów.

Mimo, że to najpiękniejsza pora roku, to da się ją skutecznie obrzydzić i poczuć wstręt do tego całego rozkwitu się fauny i flory. Mówisz, że to niemożliwe? Że nie da się mieć odruchu wymiotnego patrząc na przebiśniegi? To…

1. Stań przed przed lustrem w t-shircie i krótkich spodenkach. Stwierdź, że jesteś gruby.

2. Siądź na murku nad Wisłą. Podglądaj randkujące pary, przypominając sobie, że od roku jesteś sam.

3. Przejrzyj szafę. Zorientuj się, że nie masz żadnych fajnych niezimowych ciuchów.

4. Zobacz ludzi jeżdżących na rowerze. Narzekaj, że nie masz swojego.

5. Zaplanuj spontaniczną podróż stopem. Na którą nie pojedziesz, bo pracujesz.

6. Pójdź na piwo w plener. Dostań mandat za picie w miejscu publicznym.

7. Wybierz się na spacer do parku. W którym ostatni raz byłeś ze swoją byłą.

8. Dostań uczulenia na pyłki i słońce. Ni z tego, ni z owego w wieku 25 lat.

9. Upij się na ognisku kwietniowym. Zgub telefon, portfel i wszystkie dokumenty.

10. Przejedź się tramwajem. Z bezdomnymi. Bez klimatyzacji.

11. Przypomnij sobie o dniu wagarowicza. I o tym, że nie obchodzisz go już od 9 lat, bo jesteś za stary.

12. Odbierz fakturę za ogrzewanie. Rachunek za okres grzewczy po zimie w kamienicy zawsze poprawia humor.

13. Umów się na kawę na rynku. Zażenuj się bydłem, które robią pijani angole pod Mariackim w środku dnia.

14. Pójdź na lody na Starowiślną. Spędź 45 minut w kolejce.

15. Postanów sobie, że będziesz biegał przed pracą. Sprawdź poziom zanieczyszczeń powietrza przed pierwszym treningiem.

16. Wybierz się pojeździć na rolkach na Błonia. Najlepiej minutę po meczu Wisły/Cracovii.

17. Wejdź w psią kupę.

Nie ma za co.

autorem zdjęcia w nagłówku jest Lynn Friedmann