Close
Close

Jesteś stary, jeśli nikt nie oblał Cię w lany poniedziałek

Skip to entry content

Gdy byłem dzieckiem, w lany poniedziałek najważniejszy zawsze był początek dnia. To jako który obudziłeś się w domu, decydowało o tym, czy byłeś polującym, czy upolowanym. Pamiętam jak w któreś Święta Wielkanocne zaspałem i z cieplutkiego snu wybudził mnie zimny strumień wody opadający mi na twarz. To moja mama, zrewanżowała się za poprzednie śmingusy-dyngusy, kiedy to ona była wyrywana ze snu przy pomocy gumowej psikawki imitującej jajko. Babcię oblewałem zazwyczaj, gdy już była na nogach, choć i tu trzeba było obrać odpowiednią taktykę, bo zdarzyło się, że pozorując zajęcia kucharsko-kuchenne, tylko czekała aż się zbliżę i zaatakowała pierwsza z przezroczystej żaby z wodą. Jak na swoje lata miała lepszą celność, niż niejeden wytrawny gracz w Counter Strike’a.

Wraz z wiekiem wodny oręż ewoluował.

Od wcześniej wspomnianych psikawek, które miały skandalicznie małą pojemność i koszmarnie żaden zasięg, przez pistolety i strzykawki wystrzeliwujące wodę ciutkę dalej, po opakowania po Ludwiku mieszczące całkiem przyzwoitą ilość amunicji i strzykawki laryngologiczne mające zasięg od schodów klatki aż po trzepak, kończąc na 5-litrowych baniakach i wiadrach. Które przy dobrym zamachu wyrzucały wodę do połowy podwórka. Niestety, mimo imponującego zasięgu rażenia, miały naprawdę sporą niedogodność – po dwóch atakach trzeba było wrócić do domu po przeładowanie. Co było równoznaczne z tym, że będąc na terytorium wroga, bardzo szybko stawałeś się bezbronny.

„Bezbronny” z kolei równało się „mokry”, a „terytorium wroga” równało się „każde miejsce poza domem”.

W lany poniedziałek osiedle przypominało klimatem „Gangi Nowego Jorku”. Tyle, że bez krwi. Choć z dwa razy się zdarzyło, że ktoś przymierzając się do ataku z wiadra, nie zauważył, że ma swojego krok od siebie i zamachując się z „całej pety przyłożył mu w kinola”. Że już tak podwórkowym slangiem polecę. Cóż, to była wojna. I to wojna, która nie bierze jeńców. Nie było tłumaczenia, że to ostatnia sucha koszulka, że właśnie idziesz na obiad do dziadków, że to koszulka z Najki, czy Adasia i starzy Cię zabiją, albo, że rodzice wyszli z domu i będziesz mógł się przebrać dopiero popołudniu. Tu było prawo wody: płyń z nią albo spływaj. Jeśli oczywiście zdążysz uciec.

Ekipy walczyły między sobą o strefy wpływów w bezlitosnych starciach, napędzając się widokiem pokonanych i piskiem uciekających przed mimowolnym udziałem w konkursie mokrego podkoszulka. Kto chciał uniknąć przymusowej kąpieli, wiedział, że jedynym wyjściem jest pozostanie w domu aż do zmroku. Wszelkie inne próby przesmyczenia się bocznymi alejkami, wybrania okrężnej drogi, czy zamaskowania się nie do poznania, kończyły się w ten sam sposób. Mokro. Ten bój miał tylko jedną, święta zasadę: nie lejemy dorosłych. Dorosłych, czyli tych starych ludzi, którymi nigdy nie będziemy.

Dzisiaj wyszedłem z domu do Żabki po sok, a dzieciaki z pistoletami na wodę minęły mnie szerokim łukiem. Jak smutne jest to?

autorem zdjęcia w nagłówku jest Dean Hochman
---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Евгений Дикс

    Dziękuję za ciekawy artykul!
    Zawsze przyjemne cię czytać.

    W Rosji lany poniedzialek się nazywa „Iwan Kupala” – https://pl.wikipedia.org/wiki/Noc_Kupa%C5%82y
    Czy to nie jest to samo?

    Zawsze używaliśmy wodny oręz i jeszcze robiliśmy takie: braliśmy kameru z kola rowera, rozcinaliśmy, robiliśmy węzeł z jednej strony i nalewali w kamerę wodę.

    Wygląda to tak: http://photopolygon.com/photo/fit/2984/10547/57186.jpg.700
    (ciekawe że nawet te zdjęcie znalazłem w google, ale to jest moje rodzinne miasto – Nowosibirsk)

  • Toś

    Osobiście nie lubie lanego poniedziałku, a jażeli ktoś zrobi mi psikusa i wybudzi ze snu oblaniem wody, to dostaje wścieklizny, toczę pianę i gryzę :D
    Swoją drogą to zaczynasz mówić trochę jak te starsze babuleńki „za moich czasów to było inaczej…”, ale z tymi dzieciakami nie jest źle, wciąż są :) Wydaje mi się tylko, że kiedyś było cieplej, ostatnie lata są bardzo mroźne jeśli chodzi o lany poniedziałek, zatem trudno jest się dziwić, że mniej dzieci bawi się na podwórku. A co do tego, że nie zostałeś oblany to hm, mnie za młodego nikogo starszego nie wolno było tak potraktować, bo dostawałam opieprz od mamy :) Więc może w przypadku tych co spotkałeś również tak było :)

  • Ola

    Dzisiaj ja latałam z jajeczkiem na wodę i wszystkich psikałam. Meh.

  • Mat

    Trochę wstyd się przyznać, ale ja najczęściej w Śmigusa „kampiłem” z kolegą na balkonie :-p Nie powiem – zdarzyło się kilka razy wybrać na „zwiad” i wrócić przemoczonym, ale generalnie co roku szykowaliśmy na balkonie sprzęt (mieszkałem na parterze) i tylko czekaliśmy aż ktoś będzie przechodził w pobliżu, w zasięgu naszych pistoletów i butelek ;-) Ewentualnie były też woreczki śniadaniowe wypełnione wodą – niezawodna broń ;-) Ale podsumowując – można powiedzieć, że „kampiłem” zanim to było modne ;-)

  • PaulinaC

    Gdy w lany poniedziałek wyszliśmy z mężem z domu to w nas, starych ludzi po trzydziestce, ktoś rzucił workiem z wodą. Najpierw byłam zła bo mokry płaszcz, bo niebezpiecznie tak rzucać z czwartego piętra, bo się schował i tylko firanka się kołysała, bo w ogóle skandal. Ale ten tekst otworzył mi oczy…wyślę osobnikowi czekoladki Merci.

  • Uff, jeszcze w tym roku się udało.

  • Zapomniałam o lanym poniedziałku i dopiero gdy po mszy siedziałam na kawie u znajomej się ogarnęłam, że przecież mam w domu siostrę i jej chłopaka, no łupy idealne. Niestety, zanim miednica z wodą wylądowała pod drzwiami pokoju siostry, zdążyli wrócić rodzice, przy których dowcipkować się nie da (po ściany nie pomocz!). Na wsi nie widziałam nikogo, kto by latał z wiadrami. Mam osiemnaście lat i jestem stara… Ale jak byłam młodsza stryjek co roku sumiennie zalewał nam korytarz za pomocą wiader i kuzynów, a mama nigdy się nie nauczyła, żeby w lani poniedziałek nie otwierać drzwi :D

  • Mnie też nikt nie oblał. Ból, żałość i cierpienie. Chyba już mi bliżej niż dalej… :D

  • Nawet mi zebrało się na wspominki. Lany poniedziałek to była WALKA- czasami nawet krwawa ( true story). A dziś cały dzień na rowerze i NIC! Ehh..

  • Żaneta

    Zapomniałam o tym że dzisiaj jest lany poniedziałek i wraz z siostrą poszłyśmy na spacer po okolicznych wsiach, piękna pogoda i w ogóle. Idziemy, idziemy, podjeżdża samochód, okno sie otwiera, wiadro z wodą no i chlup! No i sobie przypomniałam jaki dzisiaj dzień :)

  • A ja zapomniałem o tym, że dzisiaj lany poniedziałek. Wstałem z łóżka nigdzie się nie śpiesząc, zjadłem śniadanie bez żadnych przeszkód, usiadłem na chwilkę w salonie, by porozmawiać z mamą, usłyszałem dzwonek do drzwi – rzecz w święta przecież normalna – chwilę później dźwięk otwieranych przez tatę wrót. I od tej chwili wydarzenia potoczyły się bardzo szybko.
    Do domu wparowało dwóch kumpli (nomen omen mieszkających w sąsiedniej miejscowości, co za poświęcenie!) z dwulitrowymi butlami w rękach. Nim się zorientowałem, o co chodzi, zawartość pierwszej wsiąkała już w mój szlafrok. Przed ponownym atakiem schroniłem się w łazience, zapomniałem jednak zaryglować zamka (!) i proces ładowania amunicji (to jest: wody) do znalezionej przy pralce butelki przerwała wściekła szarża napastnika. Na szczęście, nie tracąc jasności umysłu, zaskoczyłem go atakiem „dzikiego węża” używając do tego baterii prysznicowej z włączoną funkcją biczy wodnych. Był bez szans. Następnie wezwałem posiłki. Siostra zjawiła się w przeciągu kilku oka-mgnień z wypełnionym po brzegi wiadrem (skubana pewnie przygotowała je na mnie!). Dokonaliśmy szybkiego przegrupowania i dzięki mojemu zmysłowi strategicznemu, bazując na uzyskanej chwilę wcześniej przewadze pozycyjnej, przeprowadziliśmy rozstrzygające natarcie. Wróg był bez szans. I bez ubrań na zmianę, he he.

    Tak wyglądał poranek u dwudziestojednoletniego mnie, studenta i człowieka cokolwiek poważnego, choć – jak się okazuje – na szczęście nie starego.
    Popołudnia nie opiszę, bo bieganie po domu ze szmatą, ścieranie wszystkich zacieków i ratowanie zalanego sprzętu było już mniej emocjonujące.
    Pozdrawiam

  • Aleksandra Muszyńska

    Najpierw nie jesteś oblewany (oblewana)w Śmigus Dyngus. Później zawodniczka w drogerii, w wieku prawie przedtartacznym, mówi ci że L’Oreal wypuścił nowe kremy do dojrzałej cery i serdecznie poleca. W wersji męskiej:lekarz sugeruje ci ograniczenie tłuszczów, bo „za parę lat odezwie się miażdżyca”.A już tylko chwilę później farmaceutka bez pytania dorzuca ci próbkę Corega Tabs do zakupów :((

  • Smutne jest to bardzo. Miałam identyczną sytuację: dziś wczesnym popołudniem na osiedlu minęło mnie stado na oko 10-latków z rozmaitymi wodnymi karabinami. Ani jedna kropelka mnie nie dotknęła. Nic. Zero. Naprawdę poczułam się staro.
    Ale za to zauważyłam, że „starzy” w lany poniedziałek chętnie myją samochody. Przechodziłam koło 2 myjni i do obydwu kolejki prawie jak w PRL-u. Może dorośli nie mają kogo oblewać, to oblewają auta.

  • Dorosłość nie ssie. Musicie jeszcze trochę dorosnąć. Ja np chamsko schowałem dzieciakom psikawki w nocy. Rano wygrałem :D Wdrażam ich w tradycje, a co!

    Zawsze jeździliśmy do wujka. Stary był, miał już ze 35 lat :) polewalismy sie tak, ze byliśmy calutcy mokrzy i biegaliśmy po całym gospodarstwie :) Never Grow Up!

    • I kolejny argument za tym, żeby jednak zrobić sobie potomstwo :D

  • Borsuk

    To naprawdę smutny tekst. Niby wychodzi, że jeszcze stara nie jestem, ale to ostatnie momenty młodości skoro oblali mnie tylko znajomi, a młodzież na ulicy zdawała się mnie w ogóle nie dostrzegać :(

  • Brzeska

    Byłoby super zebrać swoją ekipę, zaopatrzyć się w dużą ilość wody i ogarnąć jakiś teren gdzie byłby swoisty ad fontes z prawdziwą, wodną wojną. Nie zapominając przy tym wszystkim o wodzie oczywiście

    • Zawsze chciałem zrobić okopy z worków po ziemniakach i rzucać granaty z balonów wypełnionych wodą. To co, ustawka za rok na śmingusa-dyngusa?

      • Brzeska

        No jasne, że tak! To będzie wojna. Nie będzie ‚jesteś u pani’, tylko pot, woda i strategia

  • Nawet zmiennik w pracy mnie nie olał i przyszedł punktualnie. A nawet wcześniej.

    Dorosłość ssie.

9 rzeczy o związkach, których uczy „Ciemniejsza strona Grey’a”

Skip to entry content

„Ciemniejsza strona Grey’a”, film, na który nie czekał nikt, kto nie je sushi z kiełbasą i nie ma Zenka Martyniuka na dzwonku w telefonie. W sensie nie czekał na serio, bo wiele osób po gównianych „50 twarzach Grey’a”, wyczekiwało kontynuacji, żeby znów móc ze znajomymi zrobić roasta, komentując drewnianą grę aktorską głównych bohaterów i próbujący przebić się przed dno od spodu scenariusz. Jedną z tych osób oczywiście byłem ja, więc jeśli w trakcie czwartkowego seansu w jednym z warszawskich kin słyszałeś śmiech przypominający kaszel gruźlika podczas ssania kulek gejszy, to nie ma za co.

To, że obcujemy z materiałem na kompost nie ulegało wątpliwości odkąd ogłoszono, że film w ogóle powstaje, dlatego nie będę pisał czemu nie warto go sprawdzać. Już sam fakt, że jedyną postacią, na którą da się patrzeć bez uczucia zbliżającego się wylewu, jest popowa wokalistka stworzona w tabelce w Excelu, powinien być wystarczający. Zrobię coś, czegoś nikt z gustem choć ciut lepszym niż białe skarpety do czarnego garnituru nie zrobi. Powiem Ci dlaczego warto iść na ten film. A warto, bo to tytuł wyjątkowo edukacyjny i wychowawczy, dzięki któremu dowiesz się zaskakujących rzeczy o świecie i przede wszystkim kompleksowo doedukujesz się w relacjach między kobietami, a mężczyznami.

Oto 9 rzeczy o związkach, których uczy „Ciemniejsza strona Grey’a”.

1. Seks najlepiej uprawiać nie ściągając spodni. W czterech z sześciu bardzo króciutkich scen seksu, drewniany klocek – na potrzeby filmu nazywany Christianem Greyem – jest w spodniach. Nie wiem, czy zbyt często omijał dzień nóg na siłowni i wstydzi się pokazywać wychudzone patyczki, czy to po prostu kwestia umowy ze sponsorem na lokowanie odzieży męskiej, ale gość rucha przez portki, jakby zapomniał, że już nie jest na planie „Na wspólnej”.

2. Kobiety lubią, gdy się ich nie szanuje. Im bardziej przedmiotowo traktujesz dziewczynę, na przykład jak figurkę z jajka niespodzianki, którą i możesz pochwalić się przed kolegami i udekorować nią pokój, tym bardziej ją to cieszy. Chcesz mieć pewność, że między wami do czegoś dojdzie? Wystarczy, że nie będziesz słuchał tego, co do Ciebie mówi i ciągle jej przypominał, że jest dla ciebie tylko chodzącą waginą.

3. Mycie się po seksie jest przereklamowane. Po co marnować czas, mydło i słodką wodę, skoro zaraz po stosunku można założyć na siebie z powrotem eleganckie ubrania i zejść na bankiet z wonią płynów ustrojowych na ciele?

4. Prostytucja jest spoko. I nie ma nic dziwnego w tym, że mężczyzna po seksie płaci kobiecie pieniędzmi albo sprzętem Apple’a.

5. Makijaż nie jest po to, żeby go zmywać. Dlatego fantom do ćwiczenia resustytacji – na potrzeby filmu nazywany Anastasią Steel – za każdym razem kładzie się spać z zaprawą murarską na twarzy.

6. Moc Jedi istnieje naprawdę. Jeśli chcesz, żeby kobieta była Ci posłuszna i wykonywała Twoje polecenia, wystarczy, że wyciągniesz przed nią otwartą dłoń i wypowiesz jakieś rozkazujące zdanie tonem Lorda Vadera.

7. Po wypadku lotniczym najlepsze jest szybkie ruchanko. Zresztą szybkie ruchnako jest dobre na wszystko, niezależnie, czy rozbiłeś się helikopterem nie dając nikomu znaku życia przez 2 dni, czy właśnie zwierzyłeś się, że Twoja matka była uzależniona od heroiny, zmarła gdy miałeś 4 lata, a znajoma Twojej matki zastępczej wykorzystywała Cię seksualnie.

8. Kobietki są głupiutkim podgatunkiem i nie potrafią rozwiązywać problemów. Na szczęście są wspaniali mężczyźni, którzy i pokażą jak używać telefonu, i wyciągną z tarapatów w pracy.

9. Kobietki są głupiutkim podgatunkiem i nie wiedzą czego chcą. Na szczęście są wspaniali mężczyźni, którzy podejmują wszystkie decyzje za nie.

***

„Ciemniejsza strona Grey’a”, film o tym, że nic tak nie cieszy kobiet jak patriarchat. Fuuuuj.

---> SKOMENTUJ

Jak nie być złodziejem w mediach społecznościowych?

Skip to entry content

Media społecznościowe wywróciły internet do góry nogami i wprowadzając erę Web 2.0, pozwoliły każdemu z nas być nie tylko biernym odbiorcą treści, ale i ich aktywnym twórcą. Co u niektórych ujawniło wątły kręgosłup moralny i tendencje do łamania prawa, byleby tylko skupić na sobie uwagę.

W dobie YouTube’a każdy z nas może mieć swoją własną telewizję z ogólnoświatowym zasięgiem, nie trzeba zdobywać żadnych licencji, ani kupować nadajników. Wystarczy napastować ludzi po zmroku i nagrać jak przerażeni wpadają w panikę, a potem wrzucić to na swój kanał. W dobie Twittera każdy z nas może być cytowany przez „Szkło kontaktowe”. Wystarczy napisać tweeta zgodnego z polityką TVN24. W dobie Facebooka każdy z nas może być narodowym satyrykiem. Wystarczy wziąć zdjęcie Aleksandra Kwaśniewskiego, dopisać coś o alkoholu i opublikować na swoim profilu.

W dobie mediów społecznościowych każdy z nas także może być złodziejem.

Jak nim zostać? Chwilę to zajmuje, ale nie jest aż tak trudne. Wystarczy pobrać treść czyjegoś autorstwa (żeby nie było wątpliwości, CZYJEGOŚ = NIESWOJEGO), opublikować na którymś z portali jako własną i już, gotowe! W kilka minut można się cieszyć setkami polubień i dziesiątkami udostępnień zebranymi dzięki byciu złodziejem i kradzieży czyjejś twórczości. Zapytasz, co w momencie, gdy ktoś nazwie nas śmierdzącymi cebulą kradziejami cudzej własności intelektualnej, ordynarnie łamiącymi prawa autorskie? Wystarczy wtedy odpisać, że przecież znalazłeś ten obrazek gdzieś w sieci, więc skąd niby masz wiedzieć, kto jest autorem. Poza tym to tylko internet, LOL. I sprawa załatwiona, hejter zaorany, a ty masz czyste ręce.

Jeśli publikujesz czyjąś pracę na Facebooku jako swoją, jesteś złodziejem. Jeśli publikujesz czyjąś pracę na Facebooku jako swoją i ucinasz logo autora lub stopkę, jesteś złodziejem do kwadratu. Jeśli publikujesz czyjąś pracę na Facebooku jako swoją i doklejasz swoje logo lub stopkę, jesteś złodziejem do sześcianu. I jest prawdopodobieństwo, że ta wirtualna klatka zamieni się w prawdziwą, jeśli faktyczny autor nie będzie miał pobłażliwości dla łamania prawa.

A jak nie być złodziejem w mediach społecznościowych?

To zdecydowanie prostsze. Wystarczy, że będziesz używał magicznego przycisku „udostępnij”, gdy zobaczysz śmiesznego mema, wzruszający filmik, czy celny status. „Udostępnij” – to naprawdę działa. I nie boli.

autorem zdjęcia w nagłówku jest stavos
---> SKOMENTUJ

28 lat. Sporo. Jak miałem 8 lat wydawało mi się, że to tak odległa przyszłość, że niemal alternatywna rzeczywistość i nigdy się to nie stanie. A jednak. Jak miałem 18 lat, to wydawało mi się, że 2 lata przed 30-tką, będę już tak niewiarygodnie ustatkowany, że kolejne dekady będą mijać jak dni, bo nic się nie będzie zmieniać. Myliłem się. Na szczęście. Jeśli nie każdy tydzień, to każdy miesiąc przynosi coś nowego w zasadzie we wszystkich sferach życia i z pełnią odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że jest ono spoko i właśnie mniej więcej tak je sobie wyobrażałem.

Korzystając z okazji swojego święta, chwilę popluskam się w kąpieli z egocentryzmu i samozachwytu. Na 28 urodziny, 28 faktów o mnie. Przypadkowych i dziwnych.

1. Nie zasnę, jeśli w pomieszczeniu, w którym mam spać są uchylone drzwi. To jedno z moich dziwactw, mających podłoże gdzieś głęboko w podświadomości. Nie chodzi o to, że dane pomieszczenie ma być zamknięte na klucz, ale jeśli wiem, że drzwi są niedomknięte, to cały czas jestem w trybie czuwania, nasłuchując, czy ktoś przypadkiem nie wchodzi do środka. Przez co nie jestem w stanie odpłynąć i wejść w głęboki sen, tylko cały czas skupiam się na tym, co się dzieje za nimi.

2. Mam wyjątkową słabość do pizzy. Mogę zostawić niedojedzonego schabowego, lazanię, czy zapiekankę, ale jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się nie dojeść pizzy. Nawet jeśli zamówiłem ją w zasadzie nie będąc głodnym.

3. Nie byłem u bierzmowania.

4. Mimo to, mam 3 imiona – Jan Florian Luis. Dlatego, że we Francji nadaje się od razu 3 przy porodzie.

5. Mam alergię na urzędy. Przez 10 lat miałem w dowodzie wpisany niepełny adres zameldowania, bo nie zauważyłem tego przy odbiorze, a rękami i nogami zapierałem się, żeby nie musieć iść go wymienić.

6. Mam „długi” pępek. Kolejna różnica między Polską, a Francją – w kraju nad Wisłą obcina się pępowinę jak najbardziej się da, tak, że powstaje wgłębienie w brzuchu, a w ojczyźnie szampana, zabieg przeprowadza się tak, że pępek wystaje.

7. Przeprowadzałem się 17 razy. Wyrzucono mnie tylko raz, pozostałe 16 wynikały z tak różnych przyczyn, że mógłbym wydać zbiór opowiadań na ten temat.

8. Zdałem prawo jazdy za pierwszym razem. Z czego jestem wyjątkowo dumny, bo ani w okresie dziecięcym nikt we mnie nie zaszczepił zajawki na auta, ani w czasach nastoletnich nie miałem okazji, żeby posiedzieć za kierownicą w furze rodziców, a pierwszy raz kluczyki w stacyjce przekręciłem w wieku 22 lat. W trakcie kursu na prawko.

9. Aż do liceum miałem problem z opanowaniem kolejności miesięcy.

10. Zmieniałem pracę 21 razy. Od ostatniej klasy gimnazjum byłem kelnerem, chłopcem na posyłki w fabryce, telemarketerem, akwizytorem, ulotkarzem, kucharzem, copywriterem, fotografem, social media nindżą i sprzedawcą gazet.

11. Kiedy idę spać zawsze włączam tryb samolotowy w telefonie.

12. Studiowałem na 7 kierunkach. Idąc chronologicznie, byłem na finansach i rachunkowości, informatyce i ekonometrii, matematyce stosowanej, zarządzaniu (licencjat), kulturoznawstwie: elektronicznym przetwarzaniu informacji, zarządzaniu (magisterka), socjologii.

13. Na piątym roku zarządzania, tuż przed obronną, zrezygnowałem ze studiów.

14. Nie jestem w stanie robić kilku rzeczy naraz, jeśli choć jedna z nich wymaga ode mnie skupienia. Jestem człowiekiem, który ma totalnie niepodzielną uwagę. Kiedy jadę samochodem, nie jestem w stanie rozmawiać, ani słuchać radia, a kiedy piszę tekst na bloga, nie mogę mieć włączonego Facebooka.

15. Mega szybko jem, bo boli mnie serce, że posiłek stygnie. To jest zmorą, gdy zamawiam pizzę z kimś na pół, bo w czasie kiedy on zaczyna drugi kawałek ja już kończę ostatni.

16. Kiedy piszę, w pomieszczeniu, w którym jestem nie może być żadnego innego człowieka, chyba, że to kawiarnia. To też jakieś skrajne dziwactwo, ale będąc w knajpie ignoruję otaczających mnie ludzi, bo nie mam z nimi żadnych powiązań, przez co w trakcie pracy przestają dla mnie istnieć. Jeśli jednak jestem w domu u kogoś z moich przyjaciół/znajomych/mojej mamy, to w momencie kiedy ktoś przebywa w tym samym pomieszczeniu co ja, nie jestem w stanie się skupić i każdy jego ruch kompletnie rozprasza moją uwagę.

17. Doprowadza mnie do szału, kiedy z kimś rozmawiam, a druga osoba zerka w telefon.

18. Nigdy nie uzależniłem się od palenia, mimo, że pierwszą fajkę zapaliłem w podstawówce. Zresztą od alkoholu, marihuany, czy kawy też nie.

19. Tuż po maturze zacząłem się mocno interesować inwestowaniem w monety kolekcjonerskie. Byłem tym zajarany całe pół roku, aż do momentu, gdy okazało się, że utopiłem 6000zł i jednak nie znam się na temacie.

20. Jestem turbo zmarzluchem. W nocy śpię zazwyczaj pod dwiema warstwami – kołdrą i kocem – w środku zimy dorzucam jeszcze trzecią i kaloryfer podkręcony do oporu.

21. Jako dziecko nienawidziłem czytać książek i zostało mi tak na dłużej. Do drugiego roku studiów nie przeczytałem więcej niż 10 tytułów. Wliczając w to lektury.

22. Odkąd wyprowadziłem się z domu rodzinnego nie używam żelazka.

23. Jeśli na coś się nastawię i stwierdzę, że chcę coś zrobić, to nie ma takiej siły, która byłaby mnie w stanie powstrzymać. Jeśli umówiłem się z kimś na wyjazd – bez różnicy, czy do jakiegoś miejsca w Polsce, czy za granicą – koncert, film, czy cokolwiek, a długo się na to napalałem, to mimo, że w pojedynkę będzie to trudniej zorganizować i wzrosną koszty, nie ma szans, żebym odpuścił.

24. Jestem przewrażliwiony na punkcie układu rzeczy na biurkach i stołach. Przykładowo, jeśli mam pracować przy jakiejś powierzchni płaskiej, przedmioty leżące na niej muszą być rozmieszczone zgodnie z jakąś zasadą, muszą tworzyć jakiś logiczny układ, bo inaczej ciągle będę myślał, o tym, żeby je przesunąć i nie będę mógł się skupić.

25. Z uporem maniaka wszystkie anglojęzyczne zapożyczenia tłumaczę na polski. Lifestylowy = stylożyciowy, digital influencer = cyfrowy opiniotwórca, oversize’owy = ponadrozmiarowy.

26. Jako dzieciak strasznie dużo chorowałem na zatoki. Bywały takie tygodnie, kiedy więcej dni byłem w szpitalu na „płukankach” – zabieg w trakcie, którego wkładają Ci dwie rurki do nosa i przepuszczają przez nie płyn – niż w szkole na lekcjach.

27. Mam tragiczną pamięć. Pozytywny aspekt tego jest taki, że nie mogę kłamać, bo nie jestem w stanie zapamiętać, co komu ściemniłem.

28. Bardzo emocjonalnie podchodzę do wytworów kultury. I często zdarza mi się płakać oglądając przejmujący film albo słuchając wzruszającego utworu. Na przykład „Rozczulanki” Bartosza Porczyka.

autorem zdjęcia w nagłówku jest A♥
---> SKOMENTUJ