Close
Close

37 sposobów w jakie czytelnicy wyrażają miłość

Skip to entry content

Czwarte Ogólnopolskie Badanie Czytelników Stay Fly dobiegło końca i uściskiem dłoni prezesa dziękuję wszystkim, którzy wzięli w nim udział i wypełnili ankietę. Bardzo miło było Was poznać! Nie będę przynudzał szczegółami i omawianiem każdego wykresu z osobna, najważniejszy fakt jest taki, że mamy na blogu jeszcze więcej koleżanek niż w zeszłym roku i że niemal wszyscy są tu pełnoletni, więc nikt nie powinien składać zgłoszenia do prokuratury, jak czasem rzucę jakimś męskim członkiem przed 22:00. Ale oczywiście jeśli kochacie cyferki, to tu znajdziecie szczegółowe dane na ślicznych diagramikach.

A teraz przejdźmy do przyjemniejszych tematów niż statystyka. W ostatnim polu w ankiecie, w którym mogliście mi anonimowo napisać cokolwiek, dostałem od Was więcej uczucia, niż dobry chippendales w dzień kobiet. I byłbym skończonym samolubnym egocentrykiem – którym jestem, ale staram się maskować – gdybym nie docenił Waszej kreatywności i nie odniósł się do tych wyrazów miłości.

Festiwal wzajemnej adoracji czas zacząć!

Gdyby wszyscy Polacy mieli takie podejście do życia jak Ty na świecie byłoby mniej wojen (?!) A tak serio, robisz dobrą robotę. Rób to dalej.

No i wyszło na jaw, Polacy są winni wojen na świecie. Wiedziałem, że talibowie to tylko przykrywka.

coraz lepiej idzie Ci z gramatyką i interpunkcją!

Czasownik „być” odmieniam już bez czytania z kartki, tak że inwestycja w elementarz języka polskiego do klas 1-3, nie poszła na marne.

Kiedyś mijałam Cię na Grodzkiej i już prawie miałam krzyknąć „cześć” ale zdałam sobie sprawę z tego, że ja Cię „znam”, a Ty mnie przecież nie, więc przeszłam obok bez słowa… ;)

Kiedyś zobaczyłem Macieja Stuhra na płycie Rynku Głównego i przekonany, że się znamy jak bliźniaki syjamskie, podchodzę z serdecznym uśmiechem i spojrzeniem w stylu mój-kumplu-z-którym-kradłem-czereśnie i już wyciągam rękę na przywitanie i chcę krzyknąć „cześć”, aż nagle olśniewa mnie, że to przecież aktor! Aktor, który nie ma pojęcia o moim istnieniu, a ja sam znam tylko jego twarz z telewizji i nic o nim nie wiem. Tak że tego… chcesz powiedzieć, że teraz ja jestem jak Maciej Stuhr? Cholera, dzięki!

często się z Tobą nie zgadzam,ale to nie jest problem bo lubię podyskutować,nawet jeśli dyskusja odbywa się tylko w mojej głowie

Przesyłam podziękowania dla głowy za wszystkie odbyte dyskusje, tylko niech da znać na czym stanęło w tej o szczoteczce.

naleśniki mi nie wychodzą, gdy jest mi smutno

W takich sytuacjach polecam zrobić jajecznicę. Jajecznica zawsze wychodzi.

Dużo rzeczy chciałam Ci powiedzieć, ale zawsze boję się podejść. I jak Cię widzę na czwartkowych spotkaniach socialemdiowych. I jak Cię widzę na piwie w Ambasadzie Śledzia. I jak Cię spotykam przypadkowo a potem pojawia się wpis o tym, że moje ukradkowe spojrzenia to tylko wynik plamy z pasty do zębów. Eh, nawet jak na Tinderze Cię złapałam to usunąłeś parę – bez rozmowy nawet! No. A poza tym to chciałam Ci powiedzieć, że fajne oprawki i spodnie moro.

Dzięki wielkie, ale teraz to będziesz musiała podejść, bo inaczej zgłaszam zawiadomienie na policję o stalking.

przytyłam ostatnio,ale nadal jestem piękna jak na zdjęciu w CV…

Też tak zawsze mówię. Działa dopóki nie wyjdziesz z internetu.

Masz zarąbiste okulary ;)

beznadziejne oprawki :P

masz zajebiste okulary i totalnie Ci w nich do twarzy!

Te przezroczyste oprawki same w sobie mega ale nie obraz się- niezbyt korzystnie w nich wyglądasz.

wyglądasz mega seksowanie w nowych okularach

Te przeźroczyste oprawki są koszmarne!

Ej, weźcie dogadajcie się między sobą, dobra?

Masz ekstra parówy na instagramie!

Parówki dziękują i pozdrawiają!

zawsze wstydzę się zagadać, gdy jesteśmy na wspólnych imprezach ;] pozdro, Janek

Też tak mam. To może zagadaj jak będziemy na osobnych?

zimno mi strasznie w stopy

Próbowałeś skarpetek?

Masz bliźniaka w obecnej edycji Hell’s kitchen

No bez przesady, to że chodzimy do tego samego fryzjera, nie znaczy, że od razu rodzina.

Odkryłam bloga w czasie praktyk w technikum i tylko dzięki niemu przetrwałam kilka godzin dziennie nic nie robienia. Dzięki! ; )

Nie ma za co i pozdro dla prowadzących za przygotowywanie angażujących zajęć.

Gdybyś chciał umówić się ze mną na kawę, to bym nie odmówiła…pomimo tego, że kawy nie pijam.

Oj, całkiem nieźle umiesz w podryw!

Dzięki Janek, raczej nie jestem w grupie docelowej Twojego bloga, ale czasem zaglądam. Robisz dobrą robotę.

Zawsze, gdy dowiaduję się, że ktoś nie jest w mojej grupie docelowej, zastanawiam się na podstawie czego wywnioskował, że mam jakąś grupę docelową. Bo nie piszę pod nikogo oprócz siebie.

jesteś zajebisty i gdybym Cię poznała to na pewno próbowałabym Cię uwieść. Mimo aparycji gangstera z osiedla. ( ͡° ͜ʖ ͡°)

No, dzięki.

Mieszkam w Singapurze i uwielbiam, kiedy zawsze rano przychodzi mi powiadomienie z fejsa o Twoim nowym tekście – wiem, że będzie się działo w drodze do pracy! Dzięki, fajnie tworzysz!

Niby to oczywiste, że internet jest wszędzie i to, że blog jest po polsku nie znaczy, że czytają go tylko ludzie w Polsce, jednak za każdym razem, gdy dowiaduję się, że moje teksty docierają do kogoś kto jest TAK DALEKO, wyobraźnia wariuje jak Taz z Animków. Singapur? Łouł!

BŁAGAM popracuj nad pisownią. ‚Także’ pisze się razem. Przecinki mają swoje konkretne miejsce w zdaniu, nie powinny być wrzucane na chybił trafił. Jestem z siebie dumna, bo zawsze powstrzymuję się od skomentowania tego pod tekstem, więc proszę doceń to i popracuj nad pisownią.

Ojojojojoj, ktoś tu mnie kocha, ale nie wie, że „także”, „tak że” i „tak, że” to trzy różne frazy i każda z nich jest poprawna, lecz znaczy co innego. Proszę migusiem doedukować się u Cioci Wittaminy, bo będziemy musieli zrobić sobie przerwę w miłości.

myślałam że masz swoje dzieci.

Póki co, tylko czyjeś.

nie wiem już czy mieszkasz w Krakowie czy Warszawie????

ja też nie wiem, ale śledzenie na bieżąco bloga, a już na pewno opis pod zdjęciem po prawej, prawdę Ci powie!!!!

Widziałam Cię chyba jakiś czas temu w tramwaju w Krakowie i chciałam zapytać czy Ty to Ty, ale wymiękłam i nie zapytałam ( do dziś żałuje)

Dobrze, że się powstrzymałaś, bo podejrzewam, że każdy na pytanie „czy to ty?”, odpowiedziałby, że „to ja”, a to wcale mógłbym nie być ja, tylko ktoś zupełnie inny i wprowadziłby Cię w błąd.

jesteś chodzącym dowodem na to, że nie można oceniać człowieka po wyglądzie

Yyy… czy Ty właśnie mnie obrażasz?

Nosorożec czarny podczas ataku może osiągnąć szybkość 50 km/h.

Samiec żuka gnojarza posiada na spodniej listwie przednich goleni 1 do 3 zębów lub guzków, a na tylnych udach dwa zęby. Samica w tych miejscach nie posiada ząbków.

Przystojny może nie jesteś, ale uwielbiam Twój styl pisania i podzielam Twoje poglądy.

6+ za praktyczne zastosowanie wskazówek z tekstu o obelgach pod przykrywkami komplementów.

Widziałam Cię kiedyś na rowerze i w kinie (odrębne sytuacje), pozdrawiam! :)

A ja bym chciał, żeby to była jedna sytuacja, zgłaszam wniosek o powstanie rowerowego kina!

Pomogłeś mi zakończyć toksyczny dzoewoęcioletni związek. Jasne to nie tylko Twoja zasługa ale po kilku wydarzeniach m.in. którymś Twoim tekście podjąłem decyzje. Dziękuje.

Kurczę, tak bardzo jak jestem zaskoczony, tak bardzo cieszę się, że mogłem jakkolwiek przyczynić się do czegoś dobrego. Gratuluję słusznej decyzji!

Jakby czasami tak bardzo nie irytowały mnie Twoje poglądy na pewne tematy, to nawet chciałabym żebyś przez chwilę był moim facetem.

W ten sposób to jeszcze nikt mnie nie prosił o chodzenie.

Chciałabym jeździć z Tobą na tandemowym rowerze (bo na zwykłym nie umiem, a Ty dajesz dobre wsparcie).

Nie przebiję tego komplementu, jest tak finezyjny, że każda próba dorównania mu wypadnie blado jak Angelina Jolie przy Kanye Wescie.

Czytam tego bloga tak dlugo, ze juz pewnie nawet ty nie pamietasz, ze kiedys byles Grzecznym Chlopcem bez twarzy :)

7

Grzeczny Chłopiec? Bez twarzy? Nie kojarzę gościa.

Powinnam właśnie przyswajać anatomię

Przekonałaś mnie, to u Ciebie.

Już dawno dołączyłeś do grona moich uzależnień, gdzieś pomiędzy kawą z karmelem a filmami Tarantino 😊

Doborowe towarzystwo! Jeszcze tylko jakieś mięso i się stamtąd nie ruszam!

Szczerze mówiąc, to sam nie wiem :D tak na prawdę czytam bloga, bo pokazała mi go moja dziewczyna i chciałem mieć po prostu kolejny temat do rozmowy, ale zacząłem sam czytać bo mi się spodobał. oby tak dalej! teraz zamiast uczyc sie do sesji to czytam stej flaja <3

Ludzie czytają mojego bloga, żeby mieć o czym ze sobą rozmawiać? Brzmi jak „no-tego-się-nie-spodziewałem-ale-się-jaram”!

jeśli miałabym dostać dyspensę od mojego groźnego, łysego, mega zazdrosnego narzeczonego na randkę z facetem innym niż on to na pewno byłby ten łachudra ze Stay Fly!

Łysy łysemu wszystko wybaczy, dawaj ze mną pokarmić łabędzie nad Wisłą albo studentów przed sesją!

Też chcę Cię poznać, zorganizuj spotkanie z czytelnikami!

O dziwo, tego typu sugestia powtarzała się naprawdę wiele razy i to tak wiele, że zacząłem się poważnie zastanawiać nad jej zrealizowaniem. Co prawda, nie wiem jak miałoby wyglądać tego typu spotkanie i chyba dość dziwnie bym się czuł w roli… no właśnie, kogo? wodzireja? ale, cytując Jurka Killera, pomyślimy.

autorem zdjęcia w nagłówku jest jamz196
---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Czekaj, czekaj. Żuk gnojarz ma uda?

  • ka

    „zawsze, gdy dowiaduję się, że ktoś nie jest w mojej grupie docelowej, zastanawiam się na podstawie czego wywnioskował, że mam jakąś grupę docelową. bo nie piszę pod nikogo oprócz siebie.” – oj, umiesz w blogowanie ;-)

  • Pumpkin

    Niesamowite. Dzień totalnie z dupy. Klikam stayfly i chwila radości gwarantowana. Jednak chce zebys pisal czesciej. Próbuje pisać bez emotikonek ale jeszcze słabo mi idzie:) ściskam! <3

  • „dawaj ze mną pokarmić łabędzie nad Wisłą albo studentów przed sesją!” made my day <3
    I nawet mój teks się na bloga załapał :D

  • Eee kobiety się nie znaja. Uważam, że jesteś całkiem niezłe ciacho :P

  • Taaaaak, dokarmianie studentów przed sesją (albo w jej trakcie, albo po) zawsze pożądane! Pozdrawiam;-)

  • Ewelina Wałęga

    Wiem, że to nie tak daleko i egzotycznie jak Singapur, ale wiedz że Twoje teksty docierają też do deszczowego Bilbao w Kraju Basków! To mój pierwszy komentarz tutaj, pisze go głównie dlatego, że chciałam podziękować za tekst o paelli w Barcelonie – dzięki Tobie zamiast zjeść turystyczny chłam w centrum, mogłam spróbować hiszpańskich smaków w ramach menu del dia w świetnej restauracji. Także no – dziękuję!

    • Bardzo mi miło Ewelina i cieszę się, że miałaś realny pożytek ze wpisu!

  • czasem nie wierzę w ludzi, chwilami nie wierzę w nich jeszcze bardziej, ale Twoje komentarze są po prostu wyborne. no, o tę jajecznicę bym się tylko kłóciła. bo nie zawsze wychodzi. chyba że taka, jaka nie powinna być.

    „podejrzewam, że każdy na pytanie „czy to ty?”, odpowiedziałby, że „to ja”, a to wcale mógłbym nie być ja, tylko ktoś zupełnie inny i wprowadziłby Cię w błąd.” – uwielbiam <3

    ps też po cichu liczę na jakieś pozdrowienia dla dyskusji w mojej w głowie odbywających się po przeczytaniu niektórych z Twoich wpisów.

    • Wpadaj na jajka w koszulkach, robię bardzo dobre i zawsze wychodzą!

    • W takim razie przesyłam pozdrowienia do mózgowego rdzenia, jednak nurtuje mnie ten temat jajecznicy – jak to może nie wyjść?

  • też pamiętam Grzecznego Chłopca w bandażach, zawsze fajne fotki pod muralami (i nie tylko) były :D
    Jestem ramolem :/

  • Aleksandra Muszyńska

    Ja ten tekst o „aparycji gangstera z osiedla” zrozumiałam najpierw tak, że laska miała na myśli siebie samą…”wiem, że lubisz fligranowe nifmy, a ja mam 57 cm w bicepsie i tribale na szyi, ale co tam, próbowałabym”.
    Wcześnie jest jeszcze. Idę wypić kawę…

  • Baby i ich opinie o oprawkach- no nie dogodzisz :P
    Tak- jeden z nich jest mój.
    Fajnie wyszła ta ankieta btw ;)

    • Zasadniczo to dobry przykład na to, czy warto brać sobie do serca opinie innych na temat naszego wyglądu :)

      • Zasadniczo masz rację #miejwyjebane :)

  • Ada

    O rany, to o bez twarzy to ja :) serio lata temu to było, dobrze że się ujawniłeś.

    • Ogromnie mi miło, że jesteś tu tyle lat (w październiku stuknie 5)!

      • Klaudia

        Jej, ja też pamiętam Cię bez twarzy, chociaż mam.. 19 lat :o jakim cudem trafiła na Twojego bloga 14-latka to ja nie mam pojęcia, ale chyba przez ten cały czas traktuję Cię jak takiego starszego brata ;)

      • Ada

        to dłużej niż mój najdłuższy związek :v

wpis jest wynikiem współpracy z marką STR8

Czemu pierwszy raz jest taki ekscytujący?

Pamiętasz swój pierwszy raz? Założę się o mój login i hasło do Facebooka, że tak. Takich rzeczy się nie zapomina, mimo że tego typu wspomnieniom raczej daleko do poprawiających samopoczucie. Nie, nie tylko Twój pierwszy stosunek płciowy był beznadziejny. Jak donosi Instytut Badania Opinii Publicznej Na Podstawie Rzutu Kośćmi, 11 na 10 Polaków czuje zażenowanie i wstyd przywołując w myślach swoją inicjację seksualną. Łatwiej znaleźć niewypłacalnego dłużnika mafii ze wszystkimi palcami, niż osobę, która szczerze stwierdzi, że jej pierwszy seks był udany i podobało jej się.

Większość, jeśli nie każdy, z nas czuł się w tym momencie skrępowany, niepewny, czy zwyczajnie przerażony, a sam akt przebiegał jak pilotowanie samolotu bez przejścia kursu pilotażu. Tu coś wciskasz, tam za coś ciągniesz, próbujesz utrzymać w rękach stery i modlisz się, żeby lot nie skończył się przed czasem. Mimo to, nie znam osoby, która by nie czekała w napięciu na ten pierwszy raz albo chciała cofnąć czas i żyć w celibacie, żeby uniknąć dyskomfortu.

Czemu więc towarzyszyła temu taka ekscytacja? Bo wszystkiemu co nowe i nieznane, a pobudzające zmysły i emocje, towarzyszy podniecenie. Mimo świadomości, że może skończyć się inaczej, niż byśmy to sobie wyobrażali.

Rutyna zabija związki

Popadanie w schematy często bywa korzystne w pracy i w sporcie, ale rzadko kiedy poza nimi.

Czy wyjście w piątek wieczorem do kina jest spoko? No jest. Można odetchnąć po całym tygodniu i spędzić razem czas – dobra zabawa. Czy wychodzenie co piątek wieczorem do kina przez 5 lat, na seans o 19:15 jest spoko? No mniej. Nie ma w tym nic zaskakującego i na dobrą sprawę zamienia się to w kolejny obowiązek do odhaczenia – brak dobrej zabawy. Czy uprawiane seksu na jeźdźca jest spoko? No jasne. Czy uprawianie seksu tylko i wyłącznie na jeźdźca, za każdym razem na tej samej kanapie przy zgaszonym świetle jest spoko? No nie za bardzo.

Czemu mężczyźni zdradzają kobiety? Bo się nudzą, bo potrzebują nowych bodźców, bo dawny ogień namiętności zgasł na wietrze powszedniości. Czemu kobiety zdradzają mężczyzn? Bo ten koleś w barze, który zrobił jej i jej koleżance „test najlepszej przyjaciółki”, a potem odgadł liczbę, którą zapisała na serwetce był inny. Inny niż ten, który odkąd się poznali w kółko zabiera ją na randki do tego samego miejsca. Ten jest ciągle taki sam.

Powodów w obu przypadkach jest oczywiście więcej, ale zrutynizowanie wspólnego życia jest najniebezpieczniejsze. Bo rutyna wkrada się niepostrzeżenie.

Monotonia zabija radość z życia

Uwielbiam burgery, ale gdy zbierałem materiał do rankingu krakowskich burgerowni i musiałem jeść je dzień po dniu, żeby rzetelnie ocenić serwujące je miejscówki, zaczęły śnić mi się po nocach wegetariańskie sałatki. Z zestawieniem najlepszych ramenów było podobnie. I nie inaczej jest ze słuchaniem w kółko jednego utworu. Ile razy miałeś tak, że pojawiał singiel Twojego ulubionego wykonawcy, zapętlałeś go jak szalony w oczekiwaniu na resztę płyty, a gdy już ukazał album, musiałeś pomijać ten utwór słuchając całości, bo wychodził Ci nosem? Albo po powrocie z wakacji ustawiałeś na budzik w telefonie turbo szlagier, przy którym byłeś conocnym królem parkietu. A po miesiącu wracałeś do domyślnego alarmu wgranego przez producenta, bo po pierwszych taktach letniego hitu zaczynało Cię mdlić?

Każda czynność ma skończoną liczbę powtórzeń, po wykonaniu których bez żadnej przerwy z przyjemności zamienia się w mękę. Każda.

Od poniedziałku do piątku kursujemy między dwoma punktami – pracą i domem, ewentualnie uczelnią i domem albo, przy opcji triathlonowej – uczelnią, pracą i domem. Zwłaszcza jesienią i zimą, gdy każde wyjście z domu zaczyna być postrzegane w kategoriach wyczynu, w codzienność wkrada się monotonia, zakładając nam klapki na oczy jak koniowi. Klapki, przez które nie widzimy piękna otaczającego nas świata i ciągle rozwijających się pąków możliwości, tylko betonową drogę, którą znamy na pamięć, prowadzącą do miejsca przyprawiającego nas o ziewanie, a nie zachwyt. Z czasem dopada to każdego, również mnie, choć mogłoby się wydawać, że w przypadku pracy opartej na pasji to niemożliwe. Nic bardziej mylnego. Zwłaszcza, gdy Twoja trasa do pracy polega na przebyciu drogi między łóżkiem a biurkiem, a liczba interakcji z ludźmi w jej trakcie wynosi 0. Tak jak jej zmienność.

Żeby codzienność nie stała się linijką, która bije Cię po palcach, gdy chcesz brać z życia garściami, trzeba coś zmienić. Wpleść w nią coś nowego.

Co daje próbowanie nowych rzeczy?

W przeciwieństwie do większości chłopców, jakoś nigdy ani w przedszkolu, ani w podstawówce, ani w gimnazjum, ani nawet w liceum nie ciągnęło mnie do motoryzacji i zupełnie nie kumałem tych wczutych gadek o furach i ciśnienia na zdawanie prawka. Aż nie skończyłem 22 lat i nie pomyślałem, że przy staraniu się o kolejną pracę taki dokument może się przydać. Zapisałem się na kurs, cudem nie umarłem z nudów na wykładach, wsiadłem do samochodu po stronie kierowcy i poczułem się jak Neo z „Matrixa”, kiedy wybrał czerwoną pigułkę.

W momencie kiedy wcisnąłem pedał gazu, usłyszałem ryk silnika i poczułem jak auto przyśpiesza, wszystko stało się dla mnie jasne. Nagle zrozumiałem skąd u tylu facetów taka fascynacja samochodami, a przede wszystkim kompletnie zmieniłem perspektywę postrzegania poruszania się po mieście i ruchu ulicznego. Na rzeczywistość został nałożony filtr, który ukazywał ją z innej, nowej strony. Podobnie było, kiedy pierwszy raz leciałem samolotem. I kiedy pierwszy raz występowałem na scenie prowadząc prezentację dla tłumu ludzi. I kiedy pierwszy raz wpadł mi w ręce koktajler i odkryłem, że szpinak łączy się z bananem i można to wypić.

Za każdym razem, gdy próbujesz czegoś czego nie próbowałeś nigdy wcześniej, gdy jesz, robisz albo jesteś w jakimś miejscu po raz pierwszy, zmienia się Twoje dotychczasowe postrzeganie. Patrzysz na, wydawałoby się, znane Ci rzeczy z nieznanej wcześniej perspektywy, przez co znów zaczynają być interesujące. Gdy codziennie pokonywaną drogę z domu na przystanek możesz obserwować lecąc nad nią balonem, rzeczywistość poszerza się o kolejny wymiar, a płaska monotonia nabiera kształtów.

Próbowanie nowych rzeczy, to odkrywanie świata na nowo.

Tydzień pierwszych razy!

Żeby nie być zakładnikiem codzienności i przypomnieć sobie na wiosnę, że świat wciąż jest nieprzeczytaną książką, podjąłem wyzwanie. Wyzwanie pod tytułem „Tydzień pierwszych razy!”. W ramach akcji #BeTheHeroYouAre, razem z marką STR8 przez 7 dni codziennie próbowałem czegoś po raz pierwszy, żeby przełamać rutynę, zainspirować się, rozbawić, przerazić, zmieszać i przede wszystkim wnieść coś nowego do prozy życia. Jak konkretnie wyglądał mój plan?

Dzień pierwszy: popłynę kajakiem po Wiśle
Dzień drugi: nadrobię puszczanie latawców
Dzień trzeci: oderwę się od ziemi w parku trampolin
Dzień czwarty: postaram się nie przewrócić na tandemie
Dzień piąty: wydostanę się z escape roomu
Dzień szósty: zobaczę jak jeździ się w kabriolecie
Dzień siódmy: sprawdzę jak smakują bycze jądra

Jak wyszło? Zobacz na filmie poniżej, a jeśli chcesz podjąć swoje wyzwanie wpadaj na https://www.str8betheheroyouare.com/poland

---> SKOMENTUJ

Nie ma czegoś takiego jak konstruktywna publiczna krytyka

Skip to entry content

Istnieje takie magiczne sformułowanie jak „konstruktywna krytyka”, które daje używającej go osobie złoty talon na publiczne udzielanie rad, pouczanie i wytykanie błędów bez możliwości obruszenia się przez adresata, bo to przecież dla jego dobra, więc powinien być jeszcze wdzięczny. Nie jest tak. I nie jest tak zupełnie, jeśli dzieje się to przy osobach trzecich. Nie ma czegoś takiego jak konstruktywna publiczna krytyka i żeby to zobrazować, chcę żebyś wykonał ze mną małe ćwiczenie.

Twój kumpel z pracy popełnił błąd, w mailu do całego zespołu napisał „wziąść”. Co robisz?
a) wstajesz od biurka, przechodzisz 2 kroki i mówisz mu, że poprawną formą jest „wziąć”
b) wysyłasz do całego Waszego zespołu wiadomość informującą, że w mailu od Twojego kumpla jest błąd
c) wysyłasz do działu obok wiadomość informującą, że w mailu od Twojego kumpla jest błąd
d) wieszasz przy wejściu do budynku kartkę z informacją, że w mailu od Twojego kumpla jest błąd

Wybrałeś najoczywistszą dla Ciebie odpowiedź? To super, to teraz odwróćmy sytuację.

To Ty nieprawidłowo odmieniłeś czasownik i w służbowym mailu napisałeś „poszłem” zamiast „poszedłem”. Jak chciałbyś, żeby zareagowała na pomyłkę osoba, z którą pracujesz?
a) bezpośrednio w kontakcie 1:1 poinformowała Cię o pomyłce
b) poinformowała Cię o pomyłce na forum publicznym
c) wytknęła Twoją wpadkę przy innych osobach, ale nie przy Tobie
d) możliwie maksymalnie nagłośniła Twój błąd

Czym jest „krytyka”, myślę, że każdy z nas zdaje sobie sprawę, jednak spójrzmy do Słownika Języka Polskiego i sprawdźmy co kryje się pod przymiotnikiem „konstruktywny”, bo to już może nie być dla wszystkich takie oczywiste.

konstruktywny
1. «dający pozytywne rezultaty, wnoszący coś nowego, konkretnego»
2. «zdolny do stworzenia czegoś nowego, wartościowego»

Każdy z wariantów rozwiązania powyższych sytuacji jest krytyką, ale tylko pierwszy z nich jest krytyką konstruktywną. Oczywiście konstruktywną dla osoby krytykowanej. Czemu? Bo nie ma czegoś takiego jak konstruktywna publiczna krytyka.

Po pierwsze, już sam fakt nagłaśniania danego tematu świadczy o tym, że osobie, która to robi bardziej zależy na przyciągnięciu uwagi do problemu/zjawiska, niż rozwiązaniu tej konkretnej sytuacji. Gdyby jej główną intencją było naprostowanie niepoprawnego zachowania, zwróciłaby się bezpośrednio do autora, nie eskalując zjawiska dalej. Jeśli ktoś publicznie krytykuje daną kwestię wraz z osobą, której dotyczy ten temat, to albo po prostu chce dowalić tej osobie – a cios zadany przy widzach boli dużo mocniej niż na osobności – albo samemu chce coś ugrać, licząc na poklask i aprobatę widowni. A najczęściej jedno i drugie, czyli pocisnąć kogoś pod przykrywką dobrych intencji i zgarnąć uwagę postronnych gapiów.

Przykład: jeśli wrzuciłeś na jakiś portal społecznościowy zdjęcie jak jesz pączka, a jakaś dobra dusza w komentarzu pod nim napisała „wiesz ile to ma cukru? to biała śmierć, nie powinieneś jeść takich rzeczy, zwłaszcza o tej godzinie”, to ten domorosły dietetyk nie dzieli się z Tobą informacją o wpływie pączka na Twój organizm, bo się o Ciebie troszczy. Gdyby tak było, po prostu napisałby Ci w wiadomości prywatnej, że martwi się o Twój metabolizm i chciał Cię poinformować, że taki posiłek może wpłynąć na niego negatywnie. Ten uświadamiacz ludzkości pisze to w komentarzu pod zdjęciem, bo albo od dawna szuka okazji, żeby wbić Ci szpilę, albo jest żebrakiem atencji i liczy, że osoby, które zobaczą tę wiadomość dadzą mu polubienia, co sprawi, że on sam poczuje się doceniony i zauważony.

Jeśli zastanawiasz się, czy faktycznie tak to działa, to zadaj sobie pytanie: czy jeśli osoba krytykująca Cię publicznie nie liczyłaby na poklask, wciąż robiłaby to publicznie?

Inny przykład: jeśli widzisz, że kobiecie stojącej obok Ciebie poszło oczko w pończosze, a jesteś jej życzliwy i chcesz jej pomóc, a nie zaszkodzić, to mówisz jej to na ucho, czy czekasz na moment, w którym Twój komentarz usłyszą wszystkie osoby zebrane w pomieszczeniu?

Po drugie, publiczna krytyka nie jest konstruktywna dla krytykowanej osoby, bo to tak, jakbyś rozmawiał przez telefon i ktoś Ci krzyczał do słuchawki. Nie skupiasz się na tym co mówi, tylko na tym, że krzyczy. Gdy w trakcie obiadu przy rodzinnym stole słyszysz od ciotki, że z Twoją wagą powinieneś odpuścić deser, nie myślisz o tym, czy ma rację, czy nie i czy powinieneś się zreflektować nad swoim sposobem odżywiania. Myślisz o tym, że zdyskredytowała Cię przy całej rodzinie, przez co nawet jeśli jej uwaga była słuszna, to – zgodnie z definicją słowa „konstruktywny” – ani nie dała pozytywnych rezultatów, ani nie była wartościowa. A wszystko przez sposób jej udzielenia. Sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej, gdyby ciotka po prostu podeszła i przekazała Ci ją na osobności.

Czy to w rzeczywistości, czy na Facebooku, trudno publiczną krytykę nazwać konstruktywną dla krytykowanej osoby. W pierwszym przypadku jest sposobem dopieprzenia komuś pod przykrywką dobrych intencji, w drugim sposobem zebranie lajków i połechtania ego chwilą uwagi.

---> SKOMENTUJ

Od gimnazjum, gdy jako tako zacząłem się interesować płcią przeciwną, przez kolejne stopnie edukacji, aż po pracę zawodową i względną dorosłość, co jakiś czas dochodziły do mnie głosy ze strony męskiej, że „laski lecą na kasę”. Przy czym, to uwłaczające kobietom stwierdzenie najczęściej padało z ust samców, którzy nie mieli ani pieniędzy, ani powodzenia u płci żeńskiej i ratowali w ten sposób swojego ego. Ratowali w oczach swoich i kolegów.

Bo raz, jak wiadomo, posiadanie pieniędzy nie jest wynikiem pracy, przedsiębiorczości, czy pomysłowości, tylko przypadku, a na przypadki nikt z nas nie ma wpływu, więc „nie mam pieniędzy = nie moja wina”.

A dwa, że jeśli koledzy mają o Tobie dobre zdanie, to tak jakby cały świat miał, nawet jeśli jest to dobre zdanie opierające się na fundamentach kruchych pozorów, bo jak również wiadomo, nie jest ważne, co sam o sobie sądzisz, tylko jak Cię widzą inni.

I tak, kierując się tymi dwoma świętymi prawdami życiowymi, wielu samców wmawia sobie i innym, że niewiasty przyciągają pieniądze, chroniąc w ten sposób swoje dobre samopoczucie, które mogłoby się strzaskać jak kieliszek na imprezie w przypadku odrzucenia. Co zrobić, gdy dziewczyna, którą adorujesz da Ci kosza? Zasugerować, że na pewno leci na hajs, a Ty niebogaty, ale – to warto podkreślić trzema kreskami – UCZCIWY i chciałeś wziąć ją na tę uczciwość swoją, ale – to też więcej niż jedną kreseczką – W DZISIEJSZYCH CZASACH tylko pieniądz się liczy. Co zrobić, gdy ktoś inny poderwie dziewczynę, do której startowałeś? Jednoznacznie stwierdzić, że poleciała na niego, bo miał więcej siana. Co zrobić, gdy znajomi pytają, czemu jesteś sam? Zripostować, że to dlatego, bo kobiety lecą na kasę, a Ciebie w tym momencie nie stać. Proste? Proste!

No chyba, że jest inaczej? Jest?

Patologiczne przypadki zdarzają się wszędzie. Zarówno bywają mężczyźni, których, choćby zakuto w dyby i ogrodzono drutem kolczastym pod napięciem spopielającym mięso, niepohamowanie ciągnie do rozbojów i jak raz na jakiś czas nie dokonają napaści z dotkliwym pobiciem, to im ilość erytrocytów we krwi spada i mogą zapaść w śpiączkę. I również trafiają się kobiety, które mają prostytucję w genach i widząc potencjalnego partnera nie oceniają jego aparycji od 1 do 10, tylko opiniują jego potencjał finansowy od koron czeskich po funty i dopiero, gdy trafiają na kogoś powyżej dolara są w stanie z nim pójść do łóżka, licząc, że wyjdą z niego z kilkoma centami. Ale to marginalne przypadki, a nie podejście reprezentatywne dla całej grupy. W każdy środowisku są patologie i nawet na dożynkach się czasem trzeźwego rolnika spotka.

Większość kobiet jednak nie leci kasę.

Płeć karmiącą magnetyzuje coś zgoła innego niż piniondz. Czym jest to enigmatyczne „coś”, o czym nie wiedzą zgorzkniali frustraci zarzucający laskom skrajny materializm? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, musimy panie podzielić na 2 grupy: dziewczyny i kobiety.

dziewczyna – przedstawicielka rodzaju żeńskiego pomiędzy 16, a 25 rokiem życia, myśląca o seksie, zabawie i filtrach na Instagramie podkreślających jej walory

kobieta – przedstawicielka rodzaju żeńskiego pomiędzy 26, a 60 rokiem życia, myśląca o dzieciach, prowadzeniu domu i przepisach na gołąbki niepodkreślających jej defektów

Co dziewczyny pociąga w facetach?

Pewność siebie.

W czasach późno-szkolnych, kiedy zaczynało do mnie dochodzić, że obcowania z parą cycków może być ciekawszym zajęciem niż gra na PlayStation, zupełnie nie rozumiałem czemu największy kretyn w klasie miał największe powodzenie u dziewczyn. Miał do powiedzenia mniej niż Groot z „Obrońców galaktyki”, a problemy trzymały się go jakby dostały skurczu przy uścisku, co zupełnie nie przeszkadzało mu przyprawiać rówieśniczek o flirtowy chichot. Dopiero kilka lat później uzmysłowiłem sobie, co te wszystkie Kasie, Basie i Joasie niewiedzące o moim istnieniu w nim widziały.

Odwagę.

W momencie kiedy ja piętrzyłem wymówki, czemu miałby do którejś z nich nie podejść, on z tej góry usprawiedliwień po prostu zjeżdżał i to robił. Podchodził, zagadywał, zdobywał ich zainteresowanie i budował relację. Nie bał się. Może przez nieświadomą głupotę, a nie świadomą odwagę? To nieistotne. Po prostu nie bał się podejść i zacząć interakcję. I one to czuły, nawet jeśli tego nie rozumiały. A ja – wizualizując najczarniejsze i jednocześnie absolutnie nierealne scenariusze tego, co mogłoby się stać, gdybym powiedział zwykłe „cześć” – trząsłem się jak galareta. I one też to czuły. I ani jedno, ani drugie nie miało żadnego powiązania z kasą.

Pieniądze mogą dać Ci dobry wygląd, modne gadżety, wstęp do miejsc niedostępnych dla ogółu i znajomość potraw ze zwierząt o istnieniu, których śmiertelnicy nie mają nawet pojęcia. I może to umocnić Twoją pewność siebie, ale jej nie zbuduje. A bez niej nie poderwiesz dziewczyny.

Co kobiety pociąga w facetach?

Ogarniętość.

W okolicach pierwszego dziecka babkom lekko przestawia się w głowach, chomiki zaczynają biegać w innych kołowrotkach, zapalają im się inne lampki i nagle już nie chcą Micka Jaggera, który wygrzmoci je na wszystkie strony, a potem wpadnie w ciąg kokainowy i zniknie na tydzień. To znaczy chcą, ale to tak bardziej w wyobraźni, bo tyle razy poślizgnęły się na myśleniu, że zmienią imprezowego lwa w domowego kota, że już nie chcą lądować na dupie, tylko wygodnie siedzieć na sofie w salonie. Obok ogarniętego mężczyzny.

I teraz pytanie o wartości obrączek ślubnych: co to znaczy, że mężczyzna jest ogarnięty?

To znaczy, że ma pracę i nie żyje od wypłaty do wypłaty, zastanawiając się, czy w tym miesiącu na pewno starczy do 10-go. Może do tego dojść własne mieszkanie i samochód, ale ta stabilizacja życiowo-finansowa jest najistotniejsza. Kobieta, która ma/chce założyć rodzinę, nie chce żyć życiem studenta, który jak nie ma hajsu to nie je, a jak nie ma gdzie spać to idzie pomieszkać kątem do kolegi. Ani nie chce żyć z gwiazdą rocka, która jak wychodzi z domu, to nigdy nie wiadomo, czy wróci. Chce zapewnić swojemu dziecku bezpieczeństwo i stabilizację. Dlatego w perspektywie związku nie pociąga jej już Piotruś Pan, któremu ego wyrywa guziki z koszuli na klacie, tylko ogarnięty mężczyzna, który wie czego chce, ma plan na życie i go realizuje.

I tu pojawiają się piniodze, bo nie ma ogarnięcia bez piniondzów.

Kobiety w okolicach 30-go roku życia zaczynają myśleć o pieniądzach w kontekście relacji, ale nie dlatego, że są pijawkami, które chcą wyssać faceta do ostatnich 50 groszy. Nie. Dlatego, że to, czy mężczyzna ma kasę lub realnie jest w stanie ją mieć, jest miarą jego ogarnięcia. I tego jak sobie radzi z życiem. Bo to nie jest tak, że grubość portfela jest czynnikiem losowym absolutnie niezależnym od jednostki. Nie. To, czy będąc dorosłym człowiekiem jesz szynkę parmeńską, czy mięsopodobny pasztet z płotu, obok którego zając widoczny na opakowaniu postawił bobka, jest wynikiem tego jakie decyzje podjąłeś, jak potrafisz radzić sobie z problemami i jak odnajdujesz się w rzeczywistości.

Nic więc dziwnego, że kobieta planująca potomstwo, chce się związać z kimś, kto realnie o to potomstwo może zadbać, a nie tylko usprawiedliwiać się, że „to nie jego wina” i „tak wyszło”.

I kilka słów na koniec już nie kontekście relacji damsko-męskich, a magnetyzmu międzyludzkiego ogólnie.

Ludzi przyciąga sukces

A pieniądze są tego symbolem.

Sukces buduje pewność siebie – komplementy, uznanie w oczach innych, potwierdzenie Twojej wartości, wpływa na to jak sam się postrzegasz. Sukces obrazuje Twoje ogarnięcie – konsekwencję, pomysłowość, zaradność, determinację, chęć do pracy. Ludzie lgną do sukcesu, bo najszybciej rozwijamy się przy lepszych od siebie. Każdy woli być blisko osoby, która kształtuje nurt rzeczywistości, niż tylko jest bezwiednie przez nią niesiona jak topielec.

Pieniądze są tylko efektem ubocznym sukcesu. Efektem ubocznym, którego zazwyczaj nie doświadczają ludzie wierzący, że „kobiety lecą na kasę”.

---> SKOMENTUJ