Close
Close

5 cech, po których poznasz bohatera dnia codziennego

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką STR8

Marka kosmetyków dla mężczyzn STR8 przygotowuje mega spoko akcję pod kryptonimem #BeTheHeroYouAre , w której będę brał udział, jednak póki co nie mogę zdradzić nic po za tym, że będzie oscylować wokół tematu bohatera dnia codziennego. Kim jest człowiek, którego można określić tymi słowami? Wpisując je w Google przeczytałem, że to ratownicy medyczni, policjanci, lekarze, strażacy, wolontariusze hospicjów i wszystkie inne osoby, które poświęcają czas i energię, a czasem nawet narażają własne życie, żeby pomagać obcym ludziom. Trudno to kwestionować i podważać heroiczność ich pracy, bo bez dwóch zdań robią coś prometejskiego, jednak słysząc hasło „bohater dnia codziennego” w głowie pojawiają mi się nieco inne skojarzenia.

Dla mnie to bardziej „zwykła osoba,” rozważając unikatowość tego co robi, ale zdecydowanie „niezwykła” biorąc pod uwagę jak to robi. Nie trzeba przeprowadzać operacji na otwartym sercu, ani przedzierać się przez płomienie w walących się budynkach każdego dnia, żeby mieć poczucie robienia czegoś ważnego dla świata i bycia godnym naśladowania. Wystarczy coś dużo prostszego.

Oto 5 cech, po których poznasz bohatera dnia codziennego. Bohatera, którym może być każdy z nas. I ja, i Ty. A być może już nim jesteś.

1. Pracuje nawet, gdy mu się nie chce

Każda budowla składa się z pojedynczych elementów, każda maszyna działa dzięki małym podzespołom, każda globalna organizacja istnieje dzięki tworzącym ją jednostkom. I ze światem jest tak samo. Piekarz może piec bułki, bo ma elektryczność i gaz, media dostarczane są do jego piekarni, bo ktoś w firmach świadczących te usługi czuwa nad tym, żeby wszystko działało, pracownicy w zakładzie energetycznym mogą pełnić swoje obowiązki, bo ktoś ich tam dowiózł, komunikacja miejska pozwala im dotrzeć do pracy, bo kierowcy stawili się na swoje stanowiska. I tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. „A natura ten krąg życia wprawia w ruch” cytując Edytę Górniak z „Pocahontas”.

Co by się stało, gdyby jedna z tych osób nie przyszła do pracy? Pewnie nic. A gdyby każda z nich stwierdziła, że dziś jej się nie chce i zostaje w ciepłym łóżku, gapiąc się w sufit? Naszą planetę spowiłby chaos jak w filmach Michaela Bay’a, niebo spadłoby nam na głowy, zaczęlibyśmy mówić „włanaczać”, „wziąść” i „w cudzysłowiu”, i w ogóle zwierzęta przejęłyby kontrolę nad światem. Dlatego, mam szacunek do każdego, komu niemiłosiernie nie chcę się i najchętniej wykorzystałby jedno z dwóch dopuszczalnych na semestr nieprzygotowań do życia, ale mimo to przychodzi do pracy i wykonuje swoje obowiązki. I to w dodatku dobrze, bo wie, że swoją pracą dokłada cegiełkę do globalnej harmonii.

Gdyby nie tacy ludzie, przepowiednie Nostradamusa już dawno by się spełniły.

2. Nie narzeka

Podobno narzekanie to nasz sport narodowy. Słabo znam się na sporcie, ale jestem wdzięczny każdemu, kto go nie uprawia.

Z kim przestajesz, takim się stajesz, tysiąc razy powtórzone kłamstwo staje się prawdą i w ogóle jesteś tym o czym myślisz. Możesz w to nie wierzyć, ale tak jak jedzenie ma wpływ na Twój organizm, tak zdania, którymi karmisz umysł mają wpływ na Twoją duszę. Spróbuj codziennie po przebudzeniu i tuż przed spaniem przez 15 minut powtarzać sobie, że wszystko jest do dupy, a życie nie ma sensu i zobacz jak będziesz się czuł. A teraz wyobraź sobie, że przez 24 godziny na dobę otaczają Cię tylko i wyłącznie ludzie, którzy w kółko powtarzają jak jest źle. Depresja murowana.

Dlatego uważam, że za regularne nienarzekanie powinni dawać ordery, bo wojna z niezatruwaniem myśli sobie i innym, może nie jest krwawa, ale to wciąż wojna.

3. Częściej chwali niż krytykuje

Zahacza to nieco o punkt poprzedni i sprowadza się do tego, że otoczenie ma na nas wpływ. Jest to i potwierdzone badaniami przez amerykańskich naukowców, i przez normalnych też, i piszą to w książkach o wychowywaniu dzieci, i w publikacjach typu „Kurs menadżerski w 30 minut. Dowiedz się jak zarządzać ludźmi w przerwie na lunch!”. Jeśli ktoś startuje z malarstwem i częściej będzie od Ciebie słyszał pochwały niż uwagi, jest szansa, że zostanie drugim Cluadem Monetem. Jeśli będziesz się skupiał tylko na tym, co robi źle, to bardziej realne jest, że albo to rzuci, albo wyląduje na „Grafik płakał jak projektował”.

Komplementowanie działań innych ludzi pomaga im nabrać wiary w siebie i rozwinąć skrzydła, a trener sztuki latania bez wątpienia zasługuje na opisanie przymiotnikiem „bohaterski”.

4. Znajduje czas, żeby zadbać o duszę i ciało

Żyjemy w nieustannej pogoni, która zaczęła się mnie więcej chwilę po tym, jak zeszliśmy z drzewa, choć niektórzy utrzymują, że „kiedyś było lepiej”, twierdząc, że permanentny niedoczas to znak „dzisiejszych czasów”. Nie do końca. Niby 10 lat temu świat kręcił się wolnej, ale też wolniej się po nim przemieszczaliśmy. Połączeń samolotowych nie było tak dużo, i były też mniej dostępne dla zwykłych śmiertelników, a przesyłanie informacji było nieporównywalnie bardziej czasochłonne, bo internet w telefonach był wyłącznie na filmach science-fiction. Innymi słowy, biegliśmy po wolniejszej bieżni, ale spędzaliśmy na niej tyle samo godzin.

I wtedy, i teraz, ułożenie wszystkich codziennych obowiązków tak, by znaleźć czas i na pracę, i na rodzinę, i na znajomych, i jeszcze na kulturę i na kulturystykę, było wzywaniem. Dlatego niezmiennie podziwiam ludzi, którzy są w stanie tak zorganizować sobie dobę, by wygospodarować chwilę zarówno na siłownię, jak i kino. Bo sam mam z tym spore problemy, mimo, iż wiem, że dobra kondycja fizyczna, że jest równie istotna, co intelektualna.

5. Nie ma problemu z mówieniem o swoich sukcesach

W społeczeństwie, w którym określenie kogoś epitetem „skromny”, jest jednym z największych komplementów, jakie można usłyszeć, otwarte mówienie o tym, że się odniosło sukces, jest czynem zakrawającym o heroizm. Co jest mocnym absurdem. Czemu?

Wyobraź sobie, że skoczek narciarski, który zdobył na międzynarodowych zawodach złoto, powściągliwie mówi, że to nic takiego i w sumie udało mu się tylko przez przypadek. Nie dość, że umniejsza sam sobie, to jeszcze sugeruje wszystkim, którzy marzą o tym samym, że to nieistotne wyróżnienie na poziomie spamu z informacją, że automat wylosował Twój numer i wygrywasz BMW, jeśli tylko wyślesz smsa za 35zł + VAT. I przede wszystkim wprost komunikuje, że medali nie zdobywa się ciężką pracą i zaangażowaniem, tylko licząc na łut szczęścia i przychylność losu. To destrukcyjne i odbierające motywację do działania osobom, które chciałyby pójść w jego ślady.

Zupełnie inaczej jest, kiedy mówi o swoich osiągnięciach z dumą, będąc świadom swoich dokonań. Po pierwsze inspiruje innych, po drugie, przekazuje, że sukces bądź jego brak jest zależny od Ciebie i Twoich starań. A nie układu planet, ilości drobnych wrzuconych do fontanny, czy kaprysu losu. I działa to nie tylko w przypadku sportu, ale w każdej innej dziedzinie. Od rozgrywek w Counter Strike’a po pisanie książek.

***

Bohater dnia codziennego to osoba, która ma pozytywny wpływ na swoich bliskich i otoczenie. Nie musisz mieć peleryny, latać nad miastem, ani biegać opięty spandexem, żeby nim być. Wystarczy, że będziesz miał choć jedną z tych cech.

autorem zdjęcia w nagłówku jest JD Hancock

 

---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • Fajnie motywujący tekst! :)

  • Świetny tekst! Ale tak bez narzekania… czasem się przecież nie da inaczej… ;)

  • Dodałabym jeszcze jedną cechę – dbanie o środowisko i otoczenie. Chodzenie na zakupy z lnianą torbą zamiast brać za każdym razem plastikową; wyrzucanie śmieci do śmietnika, a nie gdzie popadnie na trawnik; oszczędność w zużywaniu wody i energii itd.

    • Właśnie! ;P

  • Uwielbiam teksty, które zachęcają mnie do wprowadzenia korzystnej zmiany (zastanawiałem się, jak nie użyć słów „dobra zmiana”) i jednocześnie nie idą w tani coaching. Twój tekst to dobry początek poniedziałku :3

    • Dzięki Bartek, bardzo mi miło!

      • Qwriter

        Cześć Janek! Chcę Ci powiedzieć, że nie mogę wgl. wejść na twoją stronę przez PC-ta. Zawsze pojawia się biała strona :( Dopiero gdy w telefonie wpisałem stronę i znalazłem tytuł artykułu, coś się zadziało. Sprawdź czy inni też mają taki problem. Jeśli tak, to trzeba coś poprawić po stronie serwera. Piszę dlatego, że lubię czytać twoje wpisy i nie chciałbym żeby taka pierdoła – biała strona – zniechęciła z czasem mnie i innych. Daj znać jak to naprawisz i usuń tego posta.
        Dzięki.
        Twój fan ;-)

        • Mógłbyś podesłać mi zrzut ekranu jak to wygląda? Byłbym wdzięczny, bo wcześniej nikt nie zgłaszał mi takich problemów i nie wiem jak je rozwiązać.

9 rzeczy o związkach, których uczy „Ciemniejsza strona Grey’a”

Skip to entry content

„Ciemniejsza strona Grey’a”, film, na który nie czekał nikt, kto nie je sushi z kiełbasą i nie ma Zenka Martyniuka na dzwonku w telefonie. W sensie nie czekał na serio, bo wiele osób po gównianych „50 twarzach Grey’a”, wyczekiwało kontynuacji, żeby znów móc ze znajomymi zrobić roasta, komentując drewnianą grę aktorską głównych bohaterów i próbujący przebić się przed dno od spodu scenariusz. Jedną z tych osób oczywiście byłem ja, więc jeśli w trakcie czwartkowego seansu w jednym z warszawskich kin słyszałeś śmiech przypominający kaszel gruźlika podczas ssania kulek gejszy, to nie ma za co.

To, że obcujemy z materiałem na kompost nie ulegało wątpliwości odkąd ogłoszono, że film w ogóle powstaje, dlatego nie będę pisał czemu nie warto go sprawdzać. Już sam fakt, że jedyną postacią, na którą da się patrzeć bez uczucia zbliżającego się wylewu, jest popowa wokalistka stworzona w tabelce w Excelu, powinien być wystarczający. Zrobię coś, czegoś nikt z gustem choć ciut lepszym niż białe skarpety do czarnego garnituru nie zrobi. Powiem Ci dlaczego warto iść na ten film. A warto, bo to tytuł wyjątkowo edukacyjny i wychowawczy, dzięki któremu dowiesz się zaskakujących rzeczy o świecie i przede wszystkim kompleksowo doedukujesz się w relacjach między kobietami, a mężczyznami.

Oto 9 rzeczy o związkach, których uczy „Ciemniejsza strona Grey’a”.

1. Seks najlepiej uprawiać nie ściągając spodni. W czterech z sześciu bardzo króciutkich scen seksu, drewniany klocek – na potrzeby filmu nazywany Christianem Greyem – jest w spodniach. Nie wiem, czy zbyt często omijał dzień nóg na siłowni i wstydzi się pokazywać wychudzone patyczki, czy to po prostu kwestia umowy ze sponsorem na lokowanie odzieży męskiej, ale gość rucha przez portki, jakby zapomniał, że już nie jest na planie „Na wspólnej”.

2. Kobiety lubią, gdy się ich nie szanuje. Im bardziej przedmiotowo traktujesz dziewczynę, na przykład jak figurkę z jajka niespodzianki, którą i możesz pochwalić się przed kolegami i udekorować nią pokój, tym bardziej ją to cieszy. Chcesz mieć pewność, że między wami do czegoś dojdzie? Wystarczy, że nie będziesz słuchał tego, co do Ciebie mówi i ciągle jej przypominał, że jest dla ciebie tylko chodzącą waginą.

3. Mycie się po seksie jest przereklamowane. Po co marnować czas, mydło i słodką wodę, skoro zaraz po stosunku można założyć na siebie z powrotem eleganckie ubrania i zejść na bankiet z wonią płynów ustrojowych na ciele?

4. Prostytucja jest spoko. I nie ma nic dziwnego w tym, że mężczyzna po seksie płaci kobiecie pieniędzmi albo sprzętem Apple’a.

5. Makijaż nie jest po to, żeby go zmywać. Dlatego fantom do ćwiczenia resustytacji – na potrzeby filmu nazywany Anastasią Steel – za każdym razem kładzie się spać z zaprawą murarską na twarzy.

6. Moc Jedi istnieje naprawdę. Jeśli chcesz, żeby kobieta była Ci posłuszna i wykonywała Twoje polecenia, wystarczy, że wyciągniesz przed nią otwartą dłoń i wypowiesz jakieś rozkazujące zdanie tonem Lorda Vadera.

7. Po wypadku lotniczym najlepsze jest szybkie ruchanko. Zresztą szybkie ruchnako jest dobre na wszystko, niezależnie, czy rozbiłeś się helikopterem nie dając nikomu znaku życia przez 2 dni, czy właśnie zwierzyłeś się, że Twoja matka była uzależniona od heroiny, zmarła gdy miałeś 4 lata, a znajoma Twojej matki zastępczej wykorzystywała Cię seksualnie.

8. Kobietki są głupiutkim podgatunkiem i nie potrafią rozwiązywać problemów. Na szczęście są wspaniali mężczyźni, którzy i pokażą jak używać telefonu, i wyciągną z tarapatów w pracy.

9. Kobietki są głupiutkim podgatunkiem i nie wiedzą czego chcą. Na szczęście są wspaniali mężczyźni, którzy podejmują wszystkie decyzje za nie.

***

„Ciemniejsza strona Grey’a”, film o tym, że nic tak nie cieszy kobiet jak patriarchat. Fuuuuj.

---> SKOMENTUJ

6 powodów, żeby pojechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z festiwalem Tauron Nowa Muzyka Katowice

Na pierwszy festiwal muzyczny w życiu pojechałem stosunkowo niedawno, bo zaledwie 4 lata temu, ale gdy już tylko dotarłem na miejsce i rozłożyłem namiot, od razu zacząłem żałować, że tak długo się do tego zbierałem. Czemu? Bo poza głównym, najoczywistszym powodem, dla którego się tam wybrałem, czyli muzyką, było masę innych, których wcześniej zupełnie nie byłem świadom. A okazały się równie ważne, jeśli nie ważniejsze od głównej motywacji, i gdybym tylko wiedział o ich istnieniu wcześniej, to nie zbierałbym się do tego tyle czasu.

Na początku lipca w Katowicach, dokładnie to w dniach 6-9.07, dobędzie się 12 edycja festiwalu Tauron Nowa Muzyka Katowice. Imprezy, na której usłyszysz brzmienia z pogranicza electro, jazzu i rapu. Na ośmiu scenach wystąpią takie asy jak: The Cinematic Orchestra, RY X, Fisz i Emade, Gold Panda, Róisín Murphy, Ten Typ Mes, czy Max Cooper. Pełną listę wykonawców znajdziesz na oficjalnej stronie festiwalu, ALE nie tylko ze względu na koncerty warto wpaść na początku wakacji do Kato. Dlaczego jeszcze i co poza samą muzyką ma do zaoferowania to wydarzenie?

Poznaj 6 powodów, żeby pojechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice!

Murale

Roa / 2012
Aryza / 2011

Jeśli wybierasz się do Katowic pociągiem, kozackie murale belgiskiego artysty Roa i hiszpańskiego Aryza, to pierwsze co widzisz wjeżdżając na dworzec. W całym mieście jest tego dużo więcej, świetnie wpisując się w industrialny klimat stolicy Śląska i zdobiąc ją jak biżuteria kobietę. I to naprawdę wysoka jakościowo biżuteria, bo wiele z tych prac to współczesne dzieła sztuki. Luki między koncertami, to dobre momenty, żeby cyknąć im fotę albo dwie.

Atmosfera!

Festiwale to trochę takie kolonie dla dorosłych. Tym się różnią od „normalnych” koncertów, że nie jesteś wyrwany ze swojej rzeczywistości i wpadasz na chwilę na imprezę, tylko na 3-4 dni przenosisz się do innego świata. Gdzie panują inne zasady, inne prawa fizyki i zasadniczo czasem dochodzi do zakrzywienia czasoprzestrzeni. Te anomalie pogodowe wynikają ze specyficznego klimatu na festiwalach, który sprawia, że zamknięci się otwierają, nieznajomi się zaprzyjaźniają, a odludki się jednoczą i wszyscy są jedną wielką rodziną.

Jestem pewien, że gdyby w każdym z państw obywatele mieli obowiązek uczestniczenia w przynajmniej jednym tego typu wydarzeniu rocznie, to na świecie nie byłoby wojen. Na Nowej Muzyce ze względu na kameralność festiwalu można to poczuć jeszcze mocniej.

Wizualizacje

Festiwalowe koncerty z pogranicza electro i techno mają to do siebie, że ich oprawa wizualna bywa naprawdę genialna i często stojąc w tłumie między ludźmi zastanawiam się, czy od słuchania samej muzyki bardziej nie jarają mnie towarzyszące jej obrazy. Komputerowe wizualizacje tętniące w rytmie bębnów potrafią wprowadzić w prawdziwy trans lepiej niż używki i pozwolić odpłynąć dalej niż na łódce. Mega miłe uczucie.

Muzeum śląskie

Tauron Nowa Muzyka Katowice ma miejsce w Strefie Kultury, która obejmuje niedawno oddane do użytku gmachy Muzeum Śląskiego. Będące jednym z fajniejszych muzeum w jakim byłem. I poznacie w nim historię regionu, i cofniecie się do szalonych lat 90-tych, i odbijecie się w największe w Polsce sali do robienia sobie makijażu. To znaczy lustrzanej. Warto. Jeśli nie w celach poznawczo-edukacyjnych, to choćby rozrywkowo-instagramowych.

Darmowy pokaz mody

Opublikowany przez Tauron Nowa Muzyka Katowice na 29 sierpnia 2016

Na co dzień jesteśmy osadzeni w swoich stałych środowiskach, które zazwyczaj są dość homogeniczne. W pracy najczęściej mamy z góry narzucony wąski wachlarz garderobiany, po którym możemy się poruszać, natomiast w kręgach bliskich znajomych spójność wizualna jest wdrażana niejako oddolnie, bo to naturalne, że chcemy przebywać z ludźmi podobnymi do nas. Na festiwalach muzycznych o szerokim spektrum gatunkowym sytuacja wygląda zupełnie odwrotnie. Wchodząc na jego teren widzisz na ludzkich ciałach totalny kolaż styli i kanonów modowych. A w zasadzie nie widzisz. „Widzisz” to złe słowo. Możesz podziwiać, bo ludzie są tak odjechanie poubierani, że ich stylówki się po prostu podziwia.

Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia

Inauguracja i zwieńczenie imprezy ma miejsce w nowym budynku NOSPRU, który z zewnątrz jest ciekawy, ale wewnątrz jest po prostu PRZE-PIĘ-KNY! Popatrzcie tylko na tę salę, już sama możliwość bycia w niej i kontemplowania pieczołowitego wykonania na żywo jest wystarczającym powodem, by wpaść tu w lipcu. To wnętrze, to oświetlenie, te drewniane elementy, cudo! A jeszcze ma tu grać The Cinematic Orchestra!

Wygraj 2-dniowy bilet na Tauron Nowa Muzyka Katowice!

Do zobaczenia w Katowicach!

Opublikowany przez Tauron Nowa Muzyka Katowice na 8 stycznia 2017

Jeśli chcesz skorzystać ze wszystkich wyżej wymienionych atrakcji, wystarczy, że kupisz bilet na stronie festiwalu lub w kasie NOSPR, ale możliwe, że los się do Ciebie uśmiechnie i nie będziesz musiał tego robić.

Ogłaszam konkurs prosty jak przekątna w kwadracie. Już wiesz dlaczego ja chcę się wybrać na ten festiwal, ale chętnie poznam również Twoją motywację. Napisz w komentarzu pod tym tekstem albo pod udostępnieniem na Facebooku, jeden powód, dla którego Ty chcesz przyjechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice. Czy przez konkretnego artystę, czy przez miasto, czy przez chęć oderwania się od codzienności? Tu nie ma złych odpowiedzi, każdy powód jest dobry. Na Twój komentarz czekam do środy 12-go kwietnia do północy, a następnego dnia ogłoszę, czy to właśnie Twój powód był najciekawszy / zabawniejszy / odjechany i czy jesteś jedną z 2 osób, która wygrała 2-dniowy karnet na imprezę.

(biorąc udział w konkursie jednocześnie oświadczasz, że akceptujesz jego regulamin)

3… 2… 1… start!

---> SKOMENTUJ

Gdzie zjeść ramen w Krakowie? 3 najlepsze miejsca

Skip to entry content

Gdzie zjeść dobry ramen w Krakowie? Odkąd pierwszy raz spróbowałem tej japońskiej zupy stworzonej przez chińskich imigrantów, starałem się odpowiedzieć samemu sobie na to pytanie, ale nie było łatwo. Knajpa specjalizująca się w tej potrawie, czyli Ramen Girl, została zamknięta dłuższy czas temu przy fanfarach skandalu, natomiast inne lokale oferujące kuchnię azjatycką mają w tym temacie bardzo nierówny poziom. O czym, czasem dotkliwie, musiałem się przekonywać na swoim podniebieniu. I portfelu.

Dlatego zamiast 5 propozycji, jak miało to miejsce przy zestawieniu „Gdzie zjeść burgera w Krakowie?”, polecając restauracje, w których dostaniesz egzotyczną odmianę rosołu, muszę ograniczyć się tylko do 3. Co prawda knajp w Grodzie Króla Kraka, które mają to danie w menu jest w sumie 8, ale tylko za poniższe 3 ręczę. Natomiast w pozostałych 5, mogłoby się zdarzyć, że zamawiając zupę z pływającym jajkiem i mięsem, zamiast ramenu dostalibyście żurek.

Nie przedłużając, poniżej odpowiadam gdzie można zjeść dobry ramen w Krakowie.

Trzecie miejsce: Musso Sushi

ul. Zwierzyniecka 23

W Musso Sushi w stałej ofercie znajdziemy tylko jeden rodzaj ramenu – z wieprzowiną, jajkiem, szpinakiem i grzybami, natomiast okazjonalnie pojawiają się z wołowiną (na focie u góry) albo kaczką. Ten podstawowy dostępny jest w cenie 25 złotych i jest bardzo przyzwoity. Co znaczy w tym wypadku „przyzwoity”? Ani rzucający na kolana, ani rozczarowujący. Po prostu dobry bulion z dobrze komponującymi się składnikami, któremu trudno zarzucić coś konkretnego. Jedyne co można mu wpisać na minus, to dość skromną porcję, bo w stosunku do tego samego typu zupy w innych lokalach, zarówno krakowskich jak i warszawskich, jest go mało i najesz się nim, tylko jeśli nie jesteś wyjątkowo głodny.

Co do samego lokalu, to jest on typowo w stylu polskich knajp z sushi. Plastikowa elegancja – trochę kiczowato, trochę biznesowo.

Drugie miejsce: Tao Teppanyaki & More

ul. Józefińska 4

W Tao na malowniczym Podgórzu, tuż za Kładką Bernatka, w regularnym jadłospisie dostępne są 4 rodzaje ramenu: shio, shoyu, miso i wegetariański. Pierwsze 3 w cenie 30 złotych, ostatni za 25. Preferuję shoyu, czyli wersję na zdjęciu powyżej, z miękkimi grzybkami, szpinakiem, pysznym jajkiem na miękko, odpowiednio przypieczonymi plastrami wieprzowiny, szczypiorkiem i najlepszym z krakowskich makaronów (choć do tego ze stołecznego MODu trochę mu jeszcze brakuje). Wywar jest wyrazisty i sycący, a składniki są w stosunku do niego w takich proporcjach, żebyś nie musiał ich szukać pałeczkami nurkując w misce. I zasadniczo porcja jest słuszna, trudno mieć po nim uczucie niedosytu.

Na wyjątkową uwagę zasługuje wystrój, bo wnętrze lokalu jest przytulne, niepretensjonalne i stworzone z wyczuciem, a loggia i letni ogródek, to w ogóle poezja. Bardzo przyjemne miejsce na obiad.

Pierwsze miejsce: Namnam Noodle Bar

ul. Starowiślna 10

Namnam Noodle Bar otworzył się stosunkowo niedawno, ale zasłużenie muszę stwierdzić, że serwują tam zdecydowanie najlepszy ramen w Krakowie. W ich karcie znajdziesz 3 warianty japońskiej zupy: bezmięsny – miso, standardowy – shoyu i pikantny z szarpaną wieprzowiną – spicy. Jak nazwa miejsca wskazuje, panowie specjalizują się w makaronach, przez co serwują tylko dania na ich bazie i trudniej o jakąś wpadkę, czy ryzyko braku świeżości. Mimo, że ich ramen na zdjęciu, a zwłaszcza wieprzowina, nie wygląda jakoś spektakularnie, to jest na tyle dobry, że nie zauważasz kiedy się kończy i to absolutnie nie przez ilość. Wszystko tu się komponuje jak w symfonii Beethovena, a dobre wspomnienie po całości zostaje z Tobą również po zakończeniu spotkania. Koszt tej przyjemności to 23 zeta.

Pewnie nie dla wszystkich będzie to wadą, ale punkt ujemny muszę przyznać za sam bar i sposób podawania jedzenia. Mianowicie miejsca jest bardzo mało, trochę więcej niż w klaustrofobicznym Przystanku Pierogarnia, a dania dostajesz w plastikowych naczyniach i konsumujesz również plastikowymi sztućcami, w związku z czym, jest to opcja raczej na szybką szamę niż spokojne delektowanie się smakiem.

Poza klasyfikacją: Pod Norenami

ul. Krupnicza 6

Gdyby kogoś znudził klasyczny mięsny bulion z jajkiem i boczkiem, i chciał spróbować wegetariańskiej wariacji na ten temat, to znajdzie ją nieopodal Bagateli – w Pod Norenami. Za 25,50zł dostępne są aż cztery bezmięsne wersje ramenu: z warzywami w tempurze, z tofu, z substytutem kotleta albo z substytutem smażonej wołowiny. Wszystkie opcje są jak najbardziej smaczne i nawet najzatwardzialsi mięsożercy nie powinni dostać niestrawności, jednak trzeba to traktować w kategoriach ciekawostki. Jak gołąbki bez zawijania, pizzę bez sera i życie bez sensu.

---> SKOMENTUJ