Close
Close

Grzeczny Chłopiec gotuje #12 – Mini-zapiekanki

Skip to entry content

Ciasto francuskie po raz trzeci! Po “hot dogu po królewsku” zostało mi trochę tego ciasta i pytałem Was, jaką sensowną przegryzkę można z nim zrobić. Myślałem o kieszonkach szpinakowych, które proponowała Olga, ale ostatecznie padło na coś co nazwałem mini-zapiekankami. I tak, wiem, że “normalne” zapiekanki są z pieczarkami. Moja jest nienormalna!

 

Co zapiekamy?

Żeby zrobić 6 mini-zapiekanek, będziemy potrzebować niewiele. Bardzo niewiele:

  • 1 średniego pomidora
  • 3 plastry żółtego sera
  • 1,5 plastra szynki (chyba, że jakaś mała szyneczka, to wtedy 3)
  • resztkę ciasta francuskiego (mniej więcej 1/3 kartki A4)

Tak jak napisałem wyżej, wychodzi z tego 6 porcji. Można to potraktować jako przekąski dla 2 osób, albo normalną kolację dla jednej (dla jednego faceta, żeby nie było wątpliwości). Za całość wychodzi jakieś 3,50zł, także bardzo przyzwoicie.

 

Tniemy, tniemy, tniemy

Najpierw tniemy ciasto na 3 równe części (jak to mówią studentki pedagogiki – na 3 połowy), a potem wzdłuż na pół.

 

Na przygotowane prostokąty z ciasta układamy po przekątnej kawałki pomidora. Jeśli ułożycie je inaczej albo pomidora pokroicie na inne części, to świat też nie powinien się zawalić (aczkolwiek nie dam sobie ręki uciąć).

 

Na to szyneczka (po 1/4 plastra na porcję).

 

I na to ser (po pół plastra na porcję).

 

Rozgrzewamy piekarnik do 200 stopni i pakujemy to na 10-15 minut (zależy jak Wam termoobieg chodzi), aż ciasto nie wyrośnie, a ser się nie stopi.

 

Zapieksy gotowe!

Średnio po jakichś 12 minutach szamka jest gotowa i można wyciągać. Zanim rzucicie się do jedzenia, to odczekajcie chwilę, bo wilgoć w pomidorach strasznie kumuluje ciepło i łatwo spalić sobie podniebienie.

Mini-zapiekanki robi się łatwo, dość szybko i są naprawdę smaczne (i nie przeszkadza brak pieczarek!). Co prawda nie tak dobre, jak te z okrąglaka na Placu Nowym, ale na pewno najlepsze jakie udało mi się jeść w wersji domowej. Tym razem zapomniałem, ale przed położeniem sera można sypnąć jeszcze ziół prowansalskich dla wzmocnienia smaku.

Tak na marginesie, po tym wpisie wydaje mi się, że z ciasta francuskiego da się zrobić wszystko. Ale, ale. Daję sobie od niego spokój na jakiś czas. Tym razem zrobię coś z krewetkami, bo żadnych owoców morza jeszcze nie było na blogu. Jak zwykle przy wpisach kulinarnych, liczę na Waszą pomoc i garść inspiracji.

Co można kozackiego i prostego zrobić z krewetek, ale bez makaronu?

(niżej jest kolejny tekst)


Najpierw 3 tygodnie temu polski internet obiegł filmik “Jak ważna może być jedna sekunda”. Teraz ludzie na całym świecie zachwycają się disneyowskim “Paperman”.

Podobno wykonany jest jakąś super-hiper-wypaśną techniką. Mogę się nie znać (mogę?), ale dla mnie to zwykła animacja. Po prostu bajka. Ładna, prosta bajka. I podejrzewam, że większość ludzkości też jak ją odbiera. Ale nie chodzi o to czy w 3, czy w 10 D jest zrobiona. Wywołała poruszenie z zupełnie innego powodu, niż kwestie realizacji. Z tego samego, dla którego tak ochoczo ten filmik był udostępniany na Facebooku.

To ludzki strach.

 

Strach przed wyjściem ze strefy komfortu

Większość facetów to cioty.

Udają maczo-morderców, ale paraliżuje ich lęk przed podejściem do nieznajomej. Barwnie opowiadają komu to nie obili mordy, ale nie potrafią otworzyć swojej. Snują pikantne fantazje erotyczne o koleżankach z pracy/laskach z uczelni/dziewczynach w klubie, które po wsze czasy pozostają tylko fantazjami. Opowiadają w jakich pozycjach i z jaką częstotliwością nie rżnęliby telewizyjnych celebrytek, ale gdy mają zagadać do dziewczyny na przystanku, to jaja cofają im się do moszny.

Obezwładnia ich lęk przed porażką.

 

Od tego się nie umiera

Ile razy mijałeś na ulicy dziewczynę, o której potem myślałeś cały dzień, noc i 3 najbliższe wizyty pod prysznicem? Mogłeś ją zaczepić, poznać, poderwać, przespać się z nią albo nawet ożenić, ale nie zrobiłeś żadnej z tych rzeczy. Bo się bałeś. Bałeś się jak 5-letnie dziecko bite kablem w ciemnej piwnicy.

I teraz zastanów się na spokojnie, co się mogło stać? Myślisz, że by Cię pogryzła? Oderwała Ci ucho albo rękę? Żeby gdybyś ją spytał, czy chce iść na spacer, to zaczęłaby wzywać policję? A gdyby powiedziała, że nie może bo się śpieszy, to urwało by Ci jaja? A co gdyby się zgodziła? Co gdyby powiedziała, że chętnie się z Tobą przespaceruje i poszlibyście do parku? Ot, tak po prostu, jak to ludzie robią. Myślisz, że mielibyście wiele wspólnych tematów? Że śmiałaby się z Twoich żartów?

Tego niestety nigdy (przeliteruj sobie na głos to słowo) się nie dowiesz, bo sam sobie urwałeś jaja i schowałeś do kieszeni przepuszczając okazję na poznanie jej. Życie to nie bajka Disneya i żadne samolociki nie zaczną w Ciebie napierdalać wskazując Ci drogę do tajemniczej nieznajomej. Choć gdybyś pracował w World Trade Center 12 lat temu, to jeden z nich wskazałby Ci koniec Twojej drogi życiowej.

Tak, zmierzam do tego, że nie znasz dnia ani godziny, więc proszę Cię – zrób coś dla siebie i świata i nie bądź pizdą! Gdy następnym razem trafisz w warzywniaku na laskę, której uśmiechem mógłbyś wytapetować całe mieszkanie, to zagadaj do niej. Okej? Naprawdę nie umrzesz od tego.

Konfrontacja: pizza Dr. Oetkera

Skip to entry content

Natchniony konfrontacjami AdBustera, pomyślałem, że też sobie zrobię podobną, a co! Żeby jednak nie kserować pomysłu najpopularniejszego testera podpasek płci męskiej, pomyślałem, że nie będę konfrontował produktu z reklamą. Nie. Postanowiłem porównać zdjęcie produktu na opakowaniu, z jego realnym wyglądem po przygotowaniu. Na pierwszy ogień poszło dość głośna marka w kontekście blogosfery – nie kto inny jak Dr. Oetker!

 

Pizza na zdjęciu, a w rzeczywistości

Na co dzień nie jadam mrożonek, pół-produktów, zupek chińskich, ani innych takich wynalazków. Pomijając kwestie jakościowo-odżywcze, to po prostu źle smakuje (albo w ogóle). Zdarzają się jednak takie momenty, że “rany boskie, szybko, szybko, trzeba coś zjeść, bo to, tamto, sramto i owamto, a nie mam nic w lodówce”. Wczoraj był właśnie takim moment. Nie mając zbyt szerokiego wyboru, wyjąłem z zamrażalnika awaryjną pizzę mojego współlokatora, wrzuciłem do piernika i modliłem się, żeby nie wyszła z tego jakaś niejadalna podeszwa. Albo  guma o smaku Vegety.

Po 13 minutach w 200 stopniach z termoobiegiem wyjąłem placka i byłem w lekkim szoku. Ta pizza wyglądała jak pizza! Serio! Normalnie moje doświadczenia z mrożoną pizzą bazowały na tym, że góra była spalona, a spód surowy, a tu taka niespodzianka! Pizza wyglądała jak na obrazku albo i lepiej. Jeszcze bardziej zaskoczył mnie fakt, że miała smak. I to całkiem przyzwoity. Jak w dzieciństwie jadłem jakąś Riggę, to bez keczupu nie było szansy tego przełknąć, a tu takie rzeczy.

Pierwsza konfrontacja wypadła niespodziewanie pozytywnie, dlatego przy drugim podejściu na warsztat biorę mrożoną lazanię. Tu już nie przewiduję takich rewelacji.