Close
Close

Rzadko piję mocny alkohol. Jeszcze rzadziej mu się przyglądam. Zazwyczaj tylko wtedy, gdy rozleję, a gospodarz wybitnie upiera się, że “trzeba posprzątać” (tak jakby od kilku kropel wiśniówki nagle robiło się brudno). Ale ostatnio coś mnie podkusiło i spojrzałem na etykietę Lubelskiej.

Patrzę i oczom nie wierzę.

kto kradnie wódkę - kto kradnie procenty w alkoholu 2

Zdawałem, sobie sprawę, że smakowe są ciut słabsze, niż standardowa, czysta wóda. Ale ciut to zawsze oznaczało 2%. A tu nagle z dnia na dzień widzę, że wiśniówka nie ma już 38% czystego alkoholu, tylko 32%. Tak ni tego, ni z owego. Bez ostrzeżeń. Co się stało tymi zaginionymi sześcioma procenciszami? Przechlali w rozlewni?

No nic. Patrzę dalej i dostaję oczopląsu.

kto kradnie wódkę - kto kradnie procenty w alkoholu 3

Sorry, ale Żołądkowa Gorzka, to wódka! WÓDKA! WÓD-KA! W-Ó-D-K-A, cytująca z Wieśka z Facebuka, co ma zresztą napisane na etykiecie. Jak wódka, nawet rdzawa, ale wciąż wódka, może mieć mniej, niż 40%? No jak? Jak? JAK? J-A-K?

Żałuję, że wyrzuciłem paragon, bo bym poszedł i oddał.

(niżej jest kolejny tekst)

Skąd mam okazję obserwować irytujące zachowania kobiet? Ostatnio mam więcej koleżanek, niż kolegów. W zasadzie, to od dłuższego czasu. Nie wiem na czym to polega, ale na blogu też 74% czytelników jest płci żeńskiej. Nigdy nie zakładałem, że tak będzie, wręcz przeciwnie. Byłem przekonany, że bloguję do podobnych sobie. Facetów. Cóż, najwyraźniej mam jakiś kobiecy styl pisania. Albo wszystkie dziewczyny są przekonane, że za chwilę będę recenzował ekologiczne błyszczyki. Tak czy inaczej, najwyraźniej o czymś nie wiem.

Wracając do tematu – jestem stosunkowo miłym i umiarkowanie kulturalnym człowiekiem. Staram się myć zęby i uśmiechać, jeśli to możliwe. Równie często wkładam czyste skarpety. Nie mam problemu z dogadywaniem się z dziewczynami, kobietami, ani nawet z filolożkami.  Dopóki im jakoś szczególnie nie zależy, żeby się nie dogadać. I nie zaczynają przejawiać jednego z 12 zachowań, które wyprowadzają mnie z równowagi.

Na przykład…

 

#1 – Ja do niej dzwonię, ona odpisuje mi na Facebooku

– Wiesz, że dzwoniłem wczoraj do ciebie?

– No wiem. Nie słyszałam.

– To było ważne. Czemu później nie oddzwoniłaś?

– No przecież odpisałam ci na Fejsie „o co chodzi”?

– Aha.

 

#2 – Zwraca się do koleżanek męskimi odmianami imion

Kasiek, Anek, Gosiek, Asiek, Klaudek. Szkoda, że nie Zygmunt. Jakby Twoja koleżanka chciała mieć męskie imię, to by zapuściła wąsy. Fuj.

 

#3 – Teatralizacja zachowań

Jak się wzrusza, to trzepocze dłońmi, żeby pokazać, że łzy jej lecą. Jak leci refren jej ulubionej piosenki, to trzepocze rękami, żeby pokazać, że dobrze się bawi. Jak się dziwi, to trzepoce rzęsami, żeby pokazać, że zaraz jej się zwoje mózgowe popalą. We wszystkich trzech przypadkach wygląda jak upośledzona.

 

#4 – Torturuje mnie swoimi niedoskonałościami

– Nigdy sobie nie znajdę faceta.

– Już wiem, że pożałuje tego pytania, ale zrobię to – czemu?

– Mam takie wklęsłe policzki…

– Masz normalne policzki.

– Mam tak strasznie wklęsłe policzki…

– Masz normalne policzki. Kaśka ma takie same. Ewa zresztą też.

– Mam takie wklęsłe policzki, nawet Anja Rubik nie ma takich…

– Jesteś 15 kilo od niej cięższa, więc raczej nie możesz mieć tak wklęsłych jak ona, poza tym…

– O, widzisz, przyznałeś, że mam wklęsłe!

 

#5 – Zmiękcza słowa

Na wszelkie „cio tam?”, „pifko” „nio” i „krakufff” reaguję jak anorektyczka na chleb ze smalcem.

 

#6 – Zmienną jest

– Idziemy do Smakołyków?

– Nie, chyba nie jestem głodna.

– Przecież chciałaś umówić się na obiad?

– Bo myślałam, że zgłodnieję do tego czasu. Chociaż kawałek pizzy bym zjadła…

– Ale tu nigdzie nie sprzedają na kawałki.

– Ale weźmiemy na pół.

– Jak weźmiemy na pół, to ja zjem pół, a nie trzy czwarte. No dobra. Chodź do Dominium.

– Nieee, do Dominium, to nie. To chodź na zapiekanki. Wezmę sobie ze szpinakiem!

– Przecież ty nie lubisz zapiekanek?

– Ale tak strasznie zgłodniałam, że już nawet to bym zjadła…

 

#7 – Nie jest w stanie pójść do kibla bez koleżanki

Boję się ludzi, którzy potrzebują asysty przy oddawaniu moczu.

 

#8 – Jest przekonana, że wszyscy na nią patrzą

– Musimy stąd iść.

– Czemu?

– Mam plamę.

– Gdzie?

– Na spódnicy.

– Gdzie?

– Na falbance.

– Gdzie?

– Na prawym udzie.

– Kaśka, tu jest z 250 osób, jest półmrok i przede wszystkim, wszyscy przyszli na koncert. Ludzie mają w dupie twoją niewidoczną plamę na spódnicy, na falbance, na prawym udzie.

– Nie, musimy stąd iść! Nie mogę się tak pokazać!

 

#9 – Nie dochodzi

Jak się spotykacie, nigdy nie możecie umówić się na miejscu. Czyli w jakiejś kawiarni, pubie, barze, czy nie daj boże, klubie. Bo ona nie wie jak tam dojść. Bo nigdy tam nie była. A skoro nie była, to nie ma możliwości żeby tam dotarła. Sama. Mimo, że ma Google Maps w telefonie i to miejsce jest ulicę od Bagateli.

 

#10 – Musi pić przez słomkę

Jak rozwodnione piwo z przeterminowanym syropem przelatuje przez plastik, to lepiej smakuje, czy coś?

 

#11 – Nic jej się nie stało

– Jesteś zła o coś?

– Nie.

– To czemu się nie odzywasz?

– Odzywam się.

– No o co się obraziłaś?

– O nic.

– Możesz mi po prostu powiedzieć co się stało?

– Nic się nie stało!

 

#12 – Nie wie ile zajmują jej codzienne czynności

Spóźniła się. Miała być punktualnie, wszystko miała gotowe, już miała biec na autobus, tylko jeszcze musiała umyć głowę. Myślała, że zdąży, bo co to za wielka rzecz? Ale nie zdążyła. Okazało się, że moczenie włosów, nakładanie szamponu, wcieranie, spłukiwanie i suszenie zajęło jej 20 minut. Nie spodziewała się, że aż tyle. W końcu powtarza ten rytuał tylko raz dziennie od kilkunastu lat, więc skąd miała wiedzieć, że potrzeba na to aż tyle czasu?

 

***

 

Dobra wiecie już jakie są irytujące zachowania kobiet, które potrafią doprowadzić mężczyznę do białej gorączki. Mam tylko nadzieję, że po tym poście nie stracę 74% czytelników.

wybitny twórca musi byc nieszczęśliwy

Słucham nowej płyty Jamala i przy każdym utworze, oprócz „Defto”, mam w głowie tę samą myśl – któś tego gościa musiał mocno zranić. Z tych kawałków gorycz wylewa się strumieniami jak z pękniętej tamy. Czuć, że serce mu krwawi, jakby ktoś właśnie dźgał je nożem. Gdyby ból po zniszczonym związku miał melodię, to prawdopodobnie brzmiałby jak ten album. Wibroakustyczna mieszanka złości i kaca po przedawkowaniu euforii.

To samo wrażenie mam słuchając płyt Hey. Jest tam ten sam, a nawet mocniejszy, rodzaj bólu. Bólu i strachu, że może go być więcej, że może się powtórzyć. Na albumach Myslovitz, również nie ma specjalnie dużo pozytywnych emocji.  Też  jest pochmurnie i wilgotno, a wielokrotnie mrocznie i lodowato. Podobnie na krążkach Pezeta. Raczej ból istnienia, niż nieznośna lekkość bytu, a „Muzyka emocjonalna” to perfekcyjna ścieżka dźwiękowa, do skoku na bungee bez liny. Zresztą, nie wiem, czy w tej kategorii nie przebił nawet Comy.

Co ich łączy poza nadwrażliwością i opanowaniem na mistrzowskim poziomie sztuki opisywania wewnętrznych przeżyć?

To, że każdy z nich wydał płytę, która jest klasykiem. Ponadczasowym klasykiem. „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” nie zestarzała się ani trochę od dnia premiery. „Muzyka Poważna”, wciąż brzmi świeżo i nieszablonowo (zresztą Pezet nigdy nie wydał słabego solowego albumu). I wiem, że z „Miłością” Jamala będzie tak samo. Ludzie będą do niej wracać po latach, jak do „Korova Milky Bar” czy „Pierwszego wyjścia z mroku”.

Dlaczego?

Tak duża doza otwartości, niespotykana na co dzień szczerość ze strony twórców, przyciąga ludzi. Tematy nieszczęśliwej miłości, czy innych rozterek emocjonalnych, nie są wyjątkowo odkrywcze. Jednak wyciągnięte spod zasłony własnego wstydu, magnetyzują słuchaczy. Ludzie potrzebują znajdywać podobnych sobie. Każdy kiedyś został, zdradzony, porzucony, oszukany lub zraniony w inny sposób przez drugiego człowieka, jednak mało kto chce publicznie o tym mówić.

To właśnie emocjonalny ekshibicjonizm jest atrakcyjny dla odbiorców.

Uzewnętrznianie się na różowo też jest w cenie, tyle, że opowiadanie o jasnych stronach życia raczej nikomu nie sprawia trudności. Za to wystawianie na widok publiczny jątrzącej się rany, wymaga już dużej odwagi. Odwagi, która nadaje utworom wartość. Odwagi, którą doceniają słuchacze. Odwagi, która odróżnia przeciętne grafomaństwo od wybitnych utworów, pociągających za sobą setki, tysiące, a nawet miliony.

Czy Marek Koterski stworzyłby takie dzieła jak „Ajlawju”, „Dzień świra”, czy „Wszyscy jesteśmy Chrystusami”, gdyby żyło mu się lekko i przyjemnie?