Close
Close

Praga część I – Ściana Johna Lennona, pływanie po Wełtawie i absynt

Skip to entry content

Ostatnio ciągle gdzieś mnie nosi i tym razem poniosło mnie do Pragi.  To nie tak, że marzyłem o tym od przedszkola i po nocach śniłem o zdjęciu z Krecikiem. Zasadniczo, to nigdy nie miałem zapędów, żeby odwiedzić Czechosłowację. Nawet gdy istniała. Ale jak Saga zadzwoniła i spytała, czy jedziemy do stolicy Czech, to puściłem sobie reklamę Play z 2008 i pomyślałem, że w sumie to czemu nie. Jeszcze nigdy tam nie byłem, daleko nie jest, a picie w plenerze zawsze spoko.

No i pojechaliśmy.

Mimo remontu autostrady już po czeskiej stronie, nie jechaliśmy jakoś ultra długo. W 6 godzin, byliśmy na miejscu. Czyli na ulicy Polskiej, skąd mieliśmy całkiem niedaleko do większości miejscówek, które wcześniej rekomendowaliście. Jeszcze raz wielkie dzięki, zwłaszcza za polecenie knajp. Ale o nich później. Teraz o klimacie miasta, który zaczynasz czuć od wejścia na…

 

Plac Wacława

Jak wychodzisz z metra w centrum Warszawy, to skąd byś nie był, mimowolnie zaczynasz przyspieszać kroku. Czujesz, że to główne miasto w państwie i wszyscy się gdzieś śpieszą. Albo na spotkania biznesowe, albo do pracy, albo tak po prostu z przyzwyczajenia. Jak wychodzisz na Plac Wacława, to masz wrażenie, że w Pradze zawsze jest niedziela i każdy z 4-go biegu wrzuca na luz. To nie jest to zlewanie wszystkiego i wszystkich po całości jakie uprawiają Hiszpanie, ale czujesz, że Czesi to raczej nie mają ciśnienia.

Plac Wacława - Praga

Plac Wacława - Praga 2

Dlatego, to dobre miejsce do relaksu. Zwłaszcza, gdy możesz wynająć rowerek wodny i…

 

Pływać po Wełtawie

Szeroka rzeka, ładne nabrzeża i pozytywni inni współpływający. Tak, na najdłuższym strumyku przepływającym przez Czechy są warunki, żeby się wyluzować. I poopalać. I poznać grupę Tunezyjczyków wpadając na nich swoim kajakiem przy zawracaniu pod mostem.

Wełtawa rowerki wodne - Praga 1

hdr

hdr

Wełtawa rowerki wodne - Praga 3

Wełtawa rowerki wodne - Praga 8

Jak boisz się wody i zamoczenia skarpet w sandałach, to zawsze możesz wyłożyć się na trawce, bo Praga jest obfita w…

 

Tereny zielone

To miasto naprawdę ma farta. Nie dość, że wojna potraktowała budynki wybitnie łaskawie i zdecydowanie jest na co popatrzeć, to nawet w ścisłym centrum jest dużo parków, skwerków i ogrodów. W których, tak jak w Paryżu, ludzie odpoczywają, piknikują, grają w planszówki i przede wszystkim, nie boją się siedzieć na trawie. Nie wiem dlaczego u nas to jest taki problem, że jak nie ma wolnych ławek, to nie siada się na ziemi. To jakiś wstyd, ujma czy coś?

Park - Praga

Park - Praga 2

Park - Praga 3

Czesi tyle mają tego zielonego, że nawet wódkę robią zieloną. Tak, mowa o legendą owianym trunku, zwanym…

 

Absynt

Potocznie tytułowanym zieloną wróżką. Kto nie pił, ten nasłuchał się, że tujon zawarty w nim wywołuje halucynacje i odlot jak stąd do stratosfery, przez co dzieją się nieziemskie historie. Najmocniej ten stereotyp utrwalił film “Eurotrip”, w którym rodzeństwo tak dało się ponieść melanżowi za sprawą absyntu, że wylądowało w miłosnym uścisku. Cóż, może i na szczęście, ale u nas takich historii nie było. W zasadzie nie było nic poza grymasem na twarzy i posmakiem kropli żołądkowych w ustach. Najbardziej przereklamowany alkohol jaki piłem.

Absynt - Praga

Absynt - Praga 2

Gdyby faktycznie działał tak jak o nim opowiadają, może bardziej urzekłaby mnie…

 

Ściana Johna Lennona

Nie wiem czy miałem zbyt duże oczekiwania, czy za mało jarałem się Beatlesami, ale dla mnie to zwykły, upaskudzony kawałek muru. Wiem, że ma wymiary ideowy i kawał historii za sobą. Wiem. Wiem, dla wielu to symbol walki z komunizmem i oda do młodości. Wiem. Nie mniej, wygląda to mało estetycznie i kiczowato. Przynajmniej obecnie, bo wierzę, że w latach 80-tych zeszłego stulecia nie był to przypadkowy bohomaz.

Ściana Johna Lenona - Praga

Ściana Johna Lenona - Praga 4

Za to bardzo pozytywnie odebrałem praski…

 

Rynek

Dość podobny do naszego krakowskiego. Też ludzi od groma,  też na środku zawsze coś się dzieje i też można ciekawie spędzić czas nie mając ani złotóweczki w kieszeni. Czy tam korony. Sielska atmosfera, nikomu za bardzo nigdzie się nie śpieszy i człowiek cieszy się z samego bycia w tym miejscu.

Rynek - Praga 2

Rynek - Praga 3

Rynek - Praga 4

I ludzie też nie mają problemu z tym, żeby usiąść na ziemi. Ot, tak po prostu.

Polubiłem Czechów.

(niżej jest kolejny tekst)

8 pytań, na które powinieneś znać odpowiedzi

Skip to entry content

Odkąd zaczynamy chodzić do przedszkola życie większości z nas jest zaplanowane tak, byśmy działali i nie mieli za wiele czasu na myślenie. Najpierw podstawowe, potem średnie, czasem wyższe, później praca, żona, dzieci, emerytura i marmurowy nagrobek. System na tym korzysta, my niekoniecznie. Większość osób wpada w szablon i podstawia się do wzoru, bo czasem jest im tak wygodniej i bezpieczniej, ale część z nich nawet nie wie, że w nim jest.

Często przez to, że nie miały przy sobie nikogo, kto wyłowiłby je z nurtu rzeki, ale częściej dlatego, że nie zadały sobie odpowiednich pytań. Pytań, które pozwoliłyby im spojrzeć na siebie i swoje życie z dystansu, i zobaczyć jego realny obraz. Te pytania są banalne, proste i oczywiste, i bardzo prawdopodobne jest, że zaczniesz się śmiać, gdy je przeczytasz. Dużo mniej śmiechu jest przy udzielaniu odpowiedzi. Mimo, iż wydawać by się mogło, że to fundamenty każdej jednostki, to spotkałem dziesiątki osób, które miały z nimi większy problem, niż z rachunkiem różniczkowym.

Poniżej 8 pytań, na które powinieneś znać odpowiedzi, jeśli chcesz mieć szczęśliwe życie. A przynajmniej, jeśli do takiego dążysz.

1.  Co lubisz robić? Hobby, pasja, zainteresowanie, nazwij to jak chcesz. Może to jest zbieranie znaczków, może wspinaczki wysokogórskie, może granie na ukulele, a może hodowanie bazylii na balkonie. Co by to nie było, jeśli masz coś co Cię kręci, w momencie kiedy sypie Ci się związek, tracisz kontakt z przyjaciółmi, albo nie dogadujesz się z rodziną, nie zostajesz sam. Masz swoją pasję, która jest tylko twoja i nikt Ci jej nie może zabrać.

2. W czym jesteś dobry? To pytanie niemal z rozmowy rekrutacyjnej, ale samoświadomość w tym temacie jest bardzo istotna. Jeśli nie wiesz w czym jesteś dobry, co jest Twoją mocną stroną, to skąd masz wiedzieć, co powinieneś robić w życiu? Trochę szkoda, żeby wybitny lektor radiowy marnował się jako magazynier, tylko przez niewiedzę.

3. W czym nie? Sytuacja podobna jak powyżej. Musisz znać swoje słabości i wiedzieć w czym się nie sprawdzasz. Inaczej system wmanewruje Cię na stanowisko telemarketera dzwoniącego do setek ludzi dziennie, podczas, gdy Ty jesteś ścisłowcem-introwertykiem męczącym się w ciągłym kontakcie z ludźmi.

4. Czy ludzie, z którymi spędzasz czas wnoszą coś do Twojego życia? „Z kim przestajesz, takim się stajesz” to nie tylko farmazon na potrzeby wychowawczych gadek. To jakimi ludźmi się otaczasz na co dzień ma bardzo duży wpływ na sposób Twojego myślenia i pojmowanie rzeczywistości. Jeśli Twoi znajomi to tylko ludzie od melanżu, którzy nie otwierają przed Tobą nowych horyzontów, ani nie nakręcają Cię pozytywnie swoimi zajawkami, to możesz ukisić się we własnymi sosie.

5. Czy praca, którą wykonujesz rozwija Cię? Ja wiem, że za coś trzeba żyć, że różnie bywa i w ogóle. Wiem, serio. Ale im dłużej zatrzymujesz się w pracy „na chwilę”, tym trudniej ją zmienić. Po pewnym czasie możesz nawet stwierdzić, że na zmianę jest już za późno. Albo, że przecież to tylko praca. Błąd! To przynajmniej połowa czasu, w którym nie śpisz. Szkoda, żebyś co miesiąc poświęcał 160 godzin na coś, co Cię nie interesuje, nie kręci i robisz to z przymusu.

6. Jakie jest Twoje największe marzenie? To przerażające, ale zaryzykuję stwierdzenie, że ponad 80% społeczeństwa nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Coś, co jest oczywistą oczywistością i powinno być bazą do jakichkolwiek działań, bo w przeciwnym wypadku egzystencja zamienia się w czysty konsumpcjonizm. A w zasadzie wegetację. Po co żyć, jeśli nie po to by spełniać marzenia?

7. Co musisz zrobić, żeby je zrealizować? To dotyczy tych 20%, które potrafi odpowiedzieć na poprzednie, ale pozostaje na etapie „chciałbym”, a nie „chcę”. Czyli chciałbym mieszkać w Paryżu, chciałbym być gwiazdą rocka, chciałbym polecieć w kosmos. Jeśli nie wiesz jakie kroki musisz podjąć, żeby wyobrażenie stało się rzeczywistością, to na zawsze pozostanie w sferze fantazji.

8. Co kręci Cię u płci przeciwnej? Przypadki są fajne do czwartego rozstania. Albo pierwszej zdrady. Po kilku związkach, każdy, bardziej świadomie lub mniej, wie co podoba mu się u drugiej strony. I warto zdać sobie z tego sprawę. Jeśli lubisz postawnych drwali, którzy raczej działają, niż gadają, nie oszukuj się, że będziesz z chuderlawym gadułą, tylko dlatego, że wygląda na bardziej zrównoważonego i to rozsądne. Rozsądne decyzje podejmuje się w bankach. W przypadku związków, zgodne ze swoimi potrzebami.

Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zechcesz podzielić się odpowiedziami na te 8 pytań, ale uznam za nie mniejszy sukces, jeśli odpowiesz sobie na nie sam przed lustrem.

Jedz jabłka. Szkoda, że tylko na złość Putinowi

Skip to entry content
jedz jabłka na złośc putinowi
autorem zdjęcia jest Samantha Nason

Od kilku dni trwa akcja „#jedzjabłka”. W twitterowym skrócie chodzi o to, że Władimir Putin obraził się o to, że wsparliśmy Ukrainę i żeby nas ukarać chce nałożyć embargo na import polskich jabłek. Jakiś tam poseł policzył, że w wyniku sankcji w kraju zostanie 300-500 tys. ton jabłek. Które normalnie zostałyby sprzedane. I byłby z nich hajsik dla naszych producentów. W związku z tym, Grzegorz Nawacki (wicenaczelny „Pulsu Biznesu”) zaapelował, żeby zjeść jabłka, które zostały w kraju (lub wypić w postaci cydru), niwelując tym samym spory spadek sprzedaży.

Na złość Putinowi.

I co? I ludzie się rzucili i jedzą. Po Fejsie lecą zdjęcia i memy, po Twitterze hasztagi, po portalach artykuły, po naTemat przedruki z blogów i, z tego co dowiedziałem się od pań z warzywniaków na Nowym Kleparzu, ze sklepów jabłka. Działa. Super, rewelacja i jaranko w opór za to pospolite ruszenie. Jak chcemy, to potrafimy. Sadownicy znów zaczynają sypiać bez łykania benzodiazepinów, a minister spraw zagranicznych może wrócić do układania pasjansa na posiedzeniach sejmu. Ale jest jedno duże „ale”.

To nie dzieje się po to, żeby wesprzeć polskich przedsiębiorców. To dzieje się po to, żeby dopiec Putinowi.

Jesteśmy jakoś tak dziwnie pokręceni, że gdy jest dobrze mamy się gdzieś. I to nie gdzieś w okolicach Acapulco, a gdzieś w okolicach zakończenia jelita grubego. W sensie w dupie. Potrafimy jednoczyć się tylko w kryzysie i najlepiej wtedy, gdy mamy wspólnego wroga. Bo gdy jest jakiś problem po prostu – zamykają szpitale, likwidują domy dziecka, zwiększają wiek emerytalny – to poza głównymi zainteresowanymi i wąską grupką wokół nich, reszta olewa temat. Ale gdy mamy jakiegoś agresora, którego trzeba zbić linijką po łapkach, wtedy nikną podziały i wewnętrzne animozje.

I w przypadku afery jabłkowej jest tak samo. Mogę założyć się o cysternę cydru, że gdyby polscy sadownicy nie mogli sprzedać jabłek bez działania zewnętrznego wroga, temat przeszedłby bez echa. Bo wielokrotnie działo się tak wcześniej z płodami rolnymi. A na bieżąco można odnieść to do książek, których – w skali całego kraju – nikt nie kupuje. Może gdyby Władimir zakazał w Rosji importu polskiej literatury, nagle każdy zbiór opowiadań Sławomira Shutego byłby bestsellerem?

To przykre, że jako społeczeństwo potrafimy zmobilizować się do działania tylko na przekór czemuś.