Close
Close

Kocha się za coś. „Pomimo czegoś”, to można z kimś być

Skip to entry content

„Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” – słyszałeś kiedyś to powiedzenie? Założę się o dużą paczkę lodowych Oreo, że słyszałeś. Przynajmniej 47 razy. A w zasadzie słyszałaś. Bo powiedzenie to dotyczy głównie kobiet. Kobiet, które są z obiektywnie beznadziejnymi facetami, ale subiektywnie nie aż tak strasznymi, żeby się z nimi rozstać. Na przykład niepociągającymi i nudnymi, ale wiernymi i godnymi zaufania. Kiedy myśl o tym, że nie pasujecie do siebie już nie jest tylko luźną myślą, wypowiedzianą do przyjaciółki po jednym kieliszku prosecco za dużo, ale faktem namacalnym jak drzazga w palcu, z pomocą przychodzi ludowa mądrość. Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś.

Tyle, że to gówno prawda.

Zawsze kocha się za coś

Ile razy zakochałaś się w żebrzącym alkoholiku? W kimś kto absolutnie Cię nie pociągał? W człowieku, który zupełnie nie był w Twoim typie? Nie odpowiadaj, pozwól mi zgadnąć. Hmm, czyżby 0? Gdyby kochało się pomimo czegoś, a nie za coś, zakochiwałabyś się nieustanie. Co sekundę. I to nie w unikatowych, spotykanych rzadziej niż czterolistna koniczna jednostkach, tylko we wszystkich. Wszystkich jak leci. Bez wyjątku. Kochać każdego, nie oszczędzać nikogo, bo przecież każdy ma coś co Ci w nim nie pasuje.

Jeśli to powiedzenie byłoby prawdziwe, z facetami działoby się tak samo. Też nie braliby jeńców, tylko padali na jedno kolano z małymi, otwieranymi w połowie pudełeczkami, przed pierwszą lepszą niewiastą napotkaną na ulicy. Niezależnie, czy byłaby brzydka, pryszczata, gruba, z dredami, uważała, że szczepionki powodują autyzm, czy nie jadła mięsa. Mimo wszystko, z moich obserwacji wynika, że jednak tak nie jest. Wbrew hasłom z demotywatorów, mężczyźni zakochują się w kobietach ze względu na jakieś cechy. Zmysłowy uśmiech, niewiarygodnie zgrabne nogi, poczucie humoru, empatię i wewnętrzne ciepło, czy po prostu zajebiste cycki.

Zawsze jest coś, to „coś” może być fizyczne, może być częścią osobowości, może być pojedyncze, może być mnogie, może być mniej lub bardziej trudne do zdefiniowania, ale musi występować, żeby wystąpiło przyciąganie. Gdy tego czegoś nie ma, wewnętrzne magnesy układają się w drugą stronę i dochodzi do odpychania. Które nijak nie ma nic wspólnego z miłością. W przeciwnym wypadku Donald Trump już dawno byłby w związku z Hilary Clinton. A Janusz Korwin-Mikke z Kazimierą Szczuką. I jak dotąd jeszcze nigdy nie byłem kobietą, ale śmiem twierdzić, że to działa również w drugą stronę. Jeśli nie zakochasz się w jego piwnych oczach i kruczoczarnych włosach, w jego spontaniczności i ciekawości świata, albo innym elemencie jego osoby, który sprawi, że Twój mózg zacznie produkować oksytocynę, to się nie zakochasz i już. Dziękuję, do widzenia.

Bo zawsze kocha się kogoś za coś i miłość ta trwa, tak długo, aż to coś nie przeminie. Aż ona przestanie być już tak zabawna, on przestanie jej dawać poczucie bezpieczeństwa, ona przestanie dbać o siebie, on się zapuści. I gdy to się stanie, gdy ten kluczowy element wyparuje, to nie będzie „miłości pomimo czegoś”. Po prostu się skończy i w najlepszym przypadku zostanie sentyment i przyzwyczajenie.

Można być z kimś pomimo czegoś

Jest wiele sytuacji, w których można być z kimś pomimo czegoś, ale tylko w jednym przypadku ma to sens. Tym wyjątkiem niepotwierdzającym reguły jest wariant, gdy dwójka ludzi się kocha, a tym „pomimo” są czynniki zewnętrzne nie wpływające negatywnie na ich relację.

W sensie, jesteście ze sobą, pomimo, że jedno z Was wychowało się z kulturze żydowskiej, a drugie nie. Jesteście ze sobą pomimo, że on jest cukrzykiem albo ma inne problemy natury zdrowotnej. Jesteście ze sobą pomimo, że póki co dzieli Was odległość. Jesteście ze sobą pomimo, że Wasze rodziny tego nie akceptują. Jesteście ze sobą pomimo większej różnicy wieku. Jesteście ze sobą pomimo, że ty jesteś ekstra, a on intrawertykiem. Jesteście ze sobą pomimo, że słuchasz Natalii Nykiel. Choć jeśli robisz to przy nim zbyt często, to faktycznie związek wkrótce może się rozpaść. W każdym razie dopóki to „pomimo” nie sprowadza się do tego, że jesteś z nim, pomimo, że czasem Cię uderzy jak za bardzo się napije, albo, że jest z Tobą pomimo, że masz manię kontroli i sprawdzasz go na każdym kroku, to wszystko spoko. „Pomimo” jest tylko trzeciorzędną, nieistotną pierdołą.

Można oczywiście również być z kimś, gdy „pomimo” jest pierwszoplanowym problemem, powracającym jak poniedziałek po niedzieli, albo gdy miłość występuje tylko jednostronnie, albo gdy w ogóle jej nie ma i nie zapowiada się, żeby była, tylko wtedy pojawia się pytanie: po co? Po co być ze sobą i tkwić w czymś, co jest bardziej logicznym układem, niż wzajemnym emocjonalnym przyciąganiem? Jest kilka całkiem niezłych odpowiedzi na to pytanie. Jedna: bo we dwójkę życie mniej boli. Prawda. Druga: bo lepiej uprawiać seks z zaufanym stałym partnerem, niż ze zmieniającymi się przypadkowymi. Też prawda. Trzecia: bo w ogóle lepiej uprawiać seks niż nie. Prawda jak cholera. Czwarta: bo ekonomiczniej wydatki dzielić na pół. Kolejny raz, trudno się nie zgodzić.

Tyle, że to wszystko sprowadza się do jednego: to tylko strata czasu. Czasu kiedy mógłbyś kochać kogoś za coś z wzajemnością, a nie być z kimś pomimo czegoś.

(niżej jest kolejny tekst)

25
Dodaj komentarz

avatar
13 Comment threads
12 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
16 Comment authors
Jan FavreAgnieszkaefafewDotAleksandra Muszyńska Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Magdalena Stankiewicz
Gość
Magdalena Stankiewicz

Zakochanie i miłość to dwie różne rzeczy. Ty przemieszałeś je jak synonimy, wielki minus, Janku :(

Kim
Gość
Kim

Uzmysłowiłeś mi, że faktycznie ten poniedziałek po niedzieli jest takim nieprzemijającym problemem…

Tekst czysta prawda i ulubione zdanie ludzi, którzy z jednej strony są nieszczęśliwi, ale z drugiej sami to się boją i samemu to w tym świecie nie wypada. W końcu każdy, kto żyje sam, to w sumie chodząca porażka.

Napisała to singielka.

Adam Jarosz
Gość
Adam Jarosz

Nie kocha się za coś i nie kocha się pomimo czegoś ani też nie kocha się tak po prostu. Kocha się z jakiegoś powodu. Niby to samo, ktoś powie, ale przecież nie do końca. Zakochuję się w dziewczynie nie dlatego, że ma zajebiste cycki. To jest jej atrybut. Ale ten atrybut wywołuje u mnie fajne uczucia i to jest powód. Żeby nie pozostawać tylko przy atrybutach fizycznych, z wrażliwością, temperamentem i poczuciem humoru jest dokładnie tak samo: są cechy, które wszystkie razem w zestawieniu sprawiają, że mamy motylki w brzuchu, uczucie że wszystko możemy i wszystkie te rzeczy, które znają… Czytaj więcej »

Grechuta
Gość
Grechuta

‚Jesteśmy egoistami, czy nam się to podoba, czy nie. W miłości również. ‚ podpisuje się obiema rekami!

S.
Gość
S.

Takie coś kiedyś przeczytałem i zgadzam się z tym całkowicie.

„Nie mylić miłości z zakochaniem. Zakochanie to jest reakcja fizjologiczna, jak erekcja. To się po prostu zdarza, czasem samo z siebie. (…) A miłość to nie jest uczucie, to postawa względem drugiego człowieka i seria decyzji, jakie się podejmuje. Miłości się nie czuje, tylko się nią żyje. Kocham swoją żonę, bo kiedyś tak zdecydowałem: „Będę kochał właśnie ciebie”.

Jan Favre
Gość

Jezu jakie to jest przerażająco smutne. Przepraszam bardzo, ale jak to miłości to nie uczucie i miłości się nie czuje? Czy autor przypadkiem nie pomylił miłości ze związkiem małżeńskim?

S.
Gość
S.

Nie wiem. Nie widziałem całości wypowiedzi tylko ten fragment.
Aczkolwiek skłaniam się ku stwierdzeniu, że zakochanie jest często mylone z miłością.
Bo tak naprawdę stan zakochania to jakieś tam buzujące w nas związki chemiczne.
Nie brzmi to romantycznie no ale cóż… ;-)

Natomiast miłość utożsamiałbym jednak z całokształtem naszej postawy wobec drugiego człowieka. Postanawiamy darzyć kogoś miłością zwykle z jakiś względów, pomijając już tą hormonalną imprezę.

Magda Motrenko
Gość
Magda Motrenko

O, widzę, że Twardoch już wcześniej się tu pojawił w komentarzach :)

„Miłości się nie czuje, tylko się nią żyje” – to jest takie piękne zdanie! Oczywiście można się czepiać fragmentów wyrwanych z kontekstu, ale jako całość jest bardzo prawdziwe. Miłość to coś więcej; nie tylko się ją czuje, ale wręcz się nią żyje. Tak po prostu, niby zwyczajnie, jak zwyczajne są nasze dni przez większość życia, ale ona nas wypełnia, uszczęśliwia i wpływa na nasze decyzje. Najpiękniej jest wtedy, gdy już nie zastanawiasz się czy i dlaczego, tylko po prostu idziesz razem przez życie.

Dot
Gość
Dot

„to tylko strata czasu. Czasu kiedy mógłbyś kochać kogoś za coś z wzajemnością, a nie być z kimś pomimo czegoś.” Oh, yes!

PS „pomimo że” funkcjonuje tak samo jak „mimo że”, więc nie ma przecinka przed „że” ;))

7 przekonań o miłości, którymi robisz sobie krzywdę

Skip to entry content

Czym różni się dziecko od dorosłego człowieka? Dziecko może zrobić sobie krzywdę w zasadzie wszystkim, dorosły człowiek głównie głupimi przekonaniami i otwieraczem do konserw. Jeśli w dzieciństwie słyszałeś w kółko, że jesteś zbyt głupi by zostać astronautą, to jest prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że później nawet tego nie sprawdzałeś, tylko uwierzyłeś na słowo.

Z hasłami dotyczącymi pieniędzmi – „uczciwy człowiek bogaty nie będzie”, czy relacji damsko-męskich – „kobiety lecą na kasę” jest podobnie. Świat jest takim, jakim go widzisz, a widzisz go takim, jakim zostało Ci wpojone, że jest. Jak nie męczyć się w związkach bez przyszłości? I nie frustrować się tymi, które już się zakończyły? A także nie być wiecznie czekającym na szczęście singlem?

Przede wszystkim, nie wierząc w głupie przekonania o miłości, którymi robisz sobie krzywdę.

Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu

To jedno z tych zdań, które widząc u znajomej na Facebooku, zastanawiasz się, czy usunąć ją z obserwowanych, czy raczej zaproponować pomoc.

Ludzie dążą w życiu do różnych rzeczy i miewają skrajnie różne cele. Jedni chcą wejść na Kilimandżaro, drudzy założyć rodzinę, trzeci fabrykę, a czwarci wygrać konkurs jedzenia pączków na czas. Jednak bez znaczenia co napędza nas do wstawania kolejnego dnia z łóżka, wszyscy chcemy tego samego: być szczęśliwi.

Czemu więc bycie nieszczęśliwym miałoby być lepsze od bycia szczęśliwym?

Miłość już sama z definicji powinna sprawiać, że czujesz się lepiej, jeśli tak nie jest, to może to, co jest między Tobą a partnerem, to coś innego? Na przykład toksyczny związek. Albo współuzależnienie. Bo nie ma zdrowej relacji, w której druga osoba czuje się źle. I definitywnie nie jest to coś, w czym powinno się trwać. Jeśli jest tak od niedawna – warto próbować to naprawić. Jeśli jest tak od zawsze – trzeba uciekać.

„Lepiej smucić się i kochać, niż żyć bez miłości w szczęściu” – powiedziała na pocieszenie żona uzależniona od bijącego ją męża-alkoholika.

Prawdziwa miłość nie ma szczęśliwego zakończenia, bo prawdziwa miłość się nie kończy

Czyli jak unieszczęśliwić się na długie lata, jeśli nie na całe życie, kierując się bzdurą z Demotywatorów.

W czasoprzestrzeni, w której istniejemy, nic poza „Modą na sukces” nie trwa wiecznie. Wszystko ma określoną datę ważności. Ser żółty, ciało i relacje. Wszystko. Oczywiście staramy się jak możemy przedłużać termin przydatności do spożycia, ale nie jest możliwe rozciągnięcie go w nieskończoność. Przynajmniej aktualnie.

Dla ludzi jest zupełnie normalne, że wraz z czasem jedzenie się psuje, papier toaletowy zużywa, a ciało – czy to ludzkie, czy zwierzęce – umiera, jednak z dziwnego powodu nie chcą przyjąć, że z uczuciami jest tak samo. A czemu niby miałoby być inaczej? Co dziwniejsze, ludzie zupełnie niepogodzeni z tym faktem, próbują wmówić sobie i innym, że jeśli dwójka ludzi się kochała, ale w pewnym momencie z różnych powodów przestała, to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość.

To tak jakby powiedzieć, że pizza, którą zjadłeś na kolację nie była prawdziwa, bo już jej nie ma. Nie róbmy sobie jaj. Jeśli chcesz się przekonać, że była prawdziwa, to wejdź na wagę. Jeśli o tym, czy coś jest prawdziwe, czy nie, miałby decydować fakt istnienia w nieskończoność, znaczyłoby to, że zarówno świat, w którym żyjemy, jak i my sami, jesteśmy jedną wielką ułudą.

Wmawianie sobie, że w związku, w którym byliśmy nie było miłości, bo się skończył, jest skazywaniem się na cierpienie. Po pierwsze: katujemy się, że nieodwracalnie zmarnowaliśmy czas na coś, co było fałszywe. Po drugie: wywieramy na sobie presję, że jeśli mamy być z kimś nowym i go kochać, to koniecznie musi być to miłość na całe życie, bo inaczej to nie ma sensu. Niewiele jest lepszych przepisów na bycie nieszczęśliwym.

A wystarczy po prostu przyjąć, że uczucia i relacje tak jak mają swój początek, tak również mają swój koniec. I to całkowicie naturalne.

Stara miłość nie rdzewieje

Tylko jeśli to Ty zostałeś porzucony i nie znalazłeś nikogo lepszego niż osoba, która Cię zostawiła.

Ludzie idealizują byłych partnerów w swoich głowach tak długo, aż nie zwiążą się z kimś, kto przebija ten obraz. Twoja była zawsze potrafiła Cię rozśmieszyć i miała zajebisty tyłek? Mieliście podobne spojrzenie na świat i hierarchię wartości? Uwielbiałeś z nią spędzać czas, nawet jeśli tylko leżeliście na trawie i gapiliście się w niebo? To przestaje mieć znaczenie, jeśli Twoja obecna partnerka ma to wszystko, co przyśpieszało Twój puls przy poprzedniej i coś więcej. Na przykład jest dojrzalsza. Albo lepiej dogaduje się z Twoimi przyjaciółmi. Albo po prostu nie chrapie w nocy. Ewentualne ma większe piersi.

Nie tęsknisz za Polonezem, jeśli jeździsz Mercedesem.

Jak kocha to poczeka

Jak bym tu odbił piłeczkę mówiąc, że „jak kocha, to nie sprawdza wytrzymałości drugiej osoby”, ale zacytuję tu słowa Piotra Roguckiego, które zdecydowanie lepiej pasują do tej sytuacji – „czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas”. Jak pisałem wcześniej, na świecie nie ma rzeczy permanentnie stałych i niezmiennych, a założenie ceteris paribus sprawdza się wyłącznie w teorii. I to teorii ekonomicznej.

Miłość jest jak bazylia na parapecie – bez podlewania usycha. Jak wyjedziesz na weekend, raczej nic jej się nie stanie, po tygodniu będzie już mocny kryzys, a po miesiącu na 99,99% zdechnie. Trzeba być nieźle oderwanym od rzeczywistości, żeby zostawić roślinkę na pewną śmierć, a gdy już dokona żywota wmawiać jej, że to jej wina.

Myślałeś, że jak wyjedziesz na rok do Anglii, to Twoja dziewczyna włoży uczucia do zamrażarki i rozmrozi je dopiero po Twoim powrocie, a międzyczasie będzie żyć jak maszyna? Nie przeżywając wewnątrz, że byliście blisko, a nie jesteście? I nie przyjmując do siebie bodźców z zewnątrz? Stary, nawet metal koroduje, a kamień wietrzeje.

To, że nie poczekała nie znaczy, że nie kochała, tylko, że daliście zwiędnąć temu, co trzeba było pielęgnować. Oboje.

Nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie

Nie szukaj pracy, to sama Cię znajdzie.

Nie szukaj jedzenia, to samo Cię znajdzie.

Nie szukaj lekarstwa na raka, to samo Cię znajdzie.

Jak wiadomo wszystkie rzeczy w życiu człowieka dzieją się same, a zwłaszcza te, na których mu zależy. Dyplomy za ukończenie studiów wypisują się same, awanse w pracy przyznają się same, nawet pieniądze na podróże odkładają się same. Jak myślisz, skąd biorąc się bezdomni i uliczni żebracy? Oczywiście stąd, że za bardzo się starają, gdyby tylko trochę odpuścili i wysyłali mniej CV, na pewno ktoś by do nich podszedł i zaproponował im pracę.

Zmieniając ton na mniej absurdalny: bierność nigdy nie jest dobrym pomysłem. Nawet, gdy zapadasz się w ruchomych piaskach. Jeśli czego chcesz, musisz działać, pracować, starać się o to. Bez różnicy, czy mówimy o pieniądzach, sukcesie artystycznym, czy właściwym partnerze. Nie możesz siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż spadnie Ci to z nieba. Udany związek, to nie Felix Baumgartner.

Beznadziejnej rady jaką jest „nie szukaj miłości, to sama Cię znajdzie” udzielają często osoby, które same intensywnie starają się znaleźć kogoś, w kim zakochają się z wzajemnością. Jednak nie wychodzi. I im bardziej się starają, tym gorszy jest efekt. Co robią w takiej sytuacji? Zamiast zamienić sposób szukania, dobór potencjalnych partnerów, czy swój kontakt z nimi i wyeliminować przyczynę swoich niepowodzeń, stwierdzają, że samo podejmowanie działania jest winne.

To tak jakby ktoś chciał codziennie przez kilka lat przewieźć słonia w maluchu i przy każdej próbie dziwił się, że się nie mieści. I zamiast zmienić środek transportu na większy, stwierdził, że jeśli przestanie próbować, to słoń sam się przewiezie.

Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś

Temu, że to nieprawda poświęciłem cały osobny tekst. W skrócie: zawsze wybieramy partnerów ze względu na jakieś cechy, które są dla nas atrakcyjne, choć czasem robimy to zupełnie nieświadomie. Szerzej: przeczytaj dlaczego powiedzenie „Kocha się pomimo czegoś, a nie za coś” to bujda.

Miłość to gra – kto pierwszy powie kocham przegrywa

Podejście w stylu jednej z bohaterek „Galerianek”, która żując gumę i sprawdzając stan tipsów stwierdza „miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”. Otóż: nie.

Jeśli już zakładamy, że relacje damsko-męskie to gra, to nigdy nie jest to pojedynek jeden na jednego, tylko dwójka ludzi kontra cały świat. Wygrać można tylko razem. W drugą stronę jest podobnie, też przegrywają zawsze dwie osoby. Myślisz, że zakochanie się w kimś bez wzajemności sprawia, że ta druga osoba jest szczęśliwsza? Naprawdę czułabyś się lepiej dlatego, że ktoś Ci wyznał miłość, a Ty traktujesz go jak przyjaciela? Albo w drugą stronę: mimo że serce wyrywa Ci się z klatki piersiowej, czułbyś się lepiej udając, że nic między Wami nie jest? Bez kitu, zwycięstwo w pełnej krasie.

Przegrywa tylko ten, kto nic nie robi. Jeśli tylko podjąłeś działanie, to już punkt jest po Twojej stronie.

Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepsza

Powyższy cytat najczęściej pojawia się na profilach dziewczyn, które lubię o sobie mówić, że mają „temperament”, „charakterek” albo „pazur”. Że są takie żywiołowe i nieprzewidywalne, że nigdy nie wiadomo, kiedy pierdolnie, ale jak już to się stanie, to masz robić dobrą minę do złej gry, bo przecież one takie są. Jakie konkretnie? Niezrównoważone emocjonalnie z konkretnym bałaganem na strychu, który najlepiej byłoby posprzątać z pomocą terapeuty.

Niestety, przyznanie się, że ma się problem i coś złego działo się w dzieciństwie, najczęściej nie ma miejsca. Zamiast tego pojawia się poprawianie sobie samopoczucia tekstami o tym, że druga strona powinna akceptować wszystkie jej chore jazdy, bo przecież miewa momenty, kiedy nie zachowuje się jak tornado przechodzące przez zakład ceramiczny.

Przekonanie, że „na miłość trzeba zasłużyć” wynosi się najczęściej z domu i to domu raczej mało szczęśliwego. Uczucie nie jest kością, którą daje się psu za dobre zachowanie. Sprowadzanie relacji między dwojgiem ludzi, do nagradzania mężczyzny za pożądane przez kobietę zachowania, jest zawoalowaną formą tresury, a nie miłością.

Jeśli kogoś kochasz, chcesz być dla niego miodem, który wypełnia go od środka, a nie cierniem, który go rani tak długo, aż nie uzna, że łaskawie może zrzucić kolce.

„Jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorszy, to nie zasługujesz na mnie, gdy jestem najlepszy” – powiedział mąż-alkoholik do żony, bijąc ją kablem od żelazka.

5 cech, po których poznasz bohatera dnia codziennego

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z marką STR8

Marka kosmetyków dla mężczyzn STR8 przygotowuje mega spoko akcję pod kryptonimem #BeTheHeroYouAre , w której będę brał udział, jednak póki co nie mogę zdradzić nic po za tym, że będzie oscylować wokół tematu bohatera dnia codziennego. Kim jest człowiek, którego można określić tymi słowami? Wpisując je w Google przeczytałem, że to ratownicy medyczni, policjanci, lekarze, strażacy, wolontariusze hospicjów i wszystkie inne osoby, które poświęcają czas i energię, a czasem nawet narażają własne życie, żeby pomagać obcym ludziom. Trudno to kwestionować i podważać heroiczność ich pracy, bo bez dwóch zdań robią coś prometejskiego, jednak słysząc hasło „bohater dnia codziennego” w głowie pojawiają mi się nieco inne skojarzenia.

Dla mnie to bardziej „zwykła osoba,” rozważając unikatowość tego co robi, ale zdecydowanie „niezwykła” biorąc pod uwagę jak to robi. Nie trzeba przeprowadzać operacji na otwartym sercu, ani przedzierać się przez płomienie w walących się budynkach każdego dnia, żeby mieć poczucie robienia czegoś ważnego dla świata i bycia godnym naśladowania. Wystarczy coś dużo prostszego.

Oto 5 cech, po których poznasz bohatera dnia codziennego. Bohatera, którym może być każdy z nas. I ja, i Ty. A być może już nim jesteś.

1. Pracuje nawet, gdy mu się nie chce

Każda budowla składa się z pojedynczych elementów, każda maszyna działa dzięki małym podzespołom, każda globalna organizacja istnieje dzięki tworzącym ją jednostkom. I ze światem jest tak samo. Piekarz może piec bułki, bo ma elektryczność i gaz, media dostarczane są do jego piekarni, bo ktoś w firmach świadczących te usługi czuwa nad tym, żeby wszystko działało, pracownicy w zakładzie energetycznym mogą pełnić swoje obowiązki, bo ktoś ich tam dowiózł, komunikacja miejska pozwala im dotrzeć do pracy, bo kierowcy stawili się na swoje stanowiska. I tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. „A natura ten krąg życia wprawia w ruch” cytując Edytę Górniak z „Pocahontas”.

Co by się stało, gdyby jedna z tych osób nie przyszła do pracy? Pewnie nic. A gdyby każda z nich stwierdziła, że dziś jej się nie chce i zostaje w ciepłym łóżku, gapiąc się w sufit? Naszą planetę spowiłby chaos jak w filmach Michaela Bay’a, niebo spadłoby nam na głowy, zaczęlibyśmy mówić „włanaczać”, „wziąść” i „w cudzysłowiu”, i w ogóle zwierzęta przejęłyby kontrolę nad światem. Dlatego, mam szacunek do każdego, komu niemiłosiernie nie chcę się i najchętniej wykorzystałby jedno z dwóch dopuszczalnych na semestr nieprzygotowań do życia, ale mimo to przychodzi do pracy i wykonuje swoje obowiązki. I to w dodatku dobrze, bo wie, że swoją pracą dokłada cegiełkę do globalnej harmonii.

Gdyby nie tacy ludzie, przepowiednie Nostradamusa już dawno by się spełniły.

2. Nie narzeka

Podobno narzekanie to nasz sport narodowy. Słabo znam się na sporcie, ale jestem wdzięczny każdemu, kto go nie uprawia.

Z kim przestajesz, takim się stajesz, tysiąc razy powtórzone kłamstwo staje się prawdą i w ogóle jesteś tym o czym myślisz. Możesz w to nie wierzyć, ale tak jak jedzenie ma wpływ na Twój organizm, tak zdania, którymi karmisz umysł mają wpływ na Twoją duszę. Spróbuj codziennie po przebudzeniu i tuż przed spaniem przez 15 minut powtarzać sobie, że wszystko jest do dupy, a życie nie ma sensu i zobacz jak będziesz się czuł. A teraz wyobraź sobie, że przez 24 godziny na dobę otaczają Cię tylko i wyłącznie ludzie, którzy w kółko powtarzają jak jest źle. Depresja murowana.

Dlatego uważam, że za regularne nienarzekanie powinni dawać ordery, bo wojna z niezatruwaniem myśli sobie i innym, może nie jest krwawa, ale to wciąż wojna.

3. Częściej chwali niż krytykuje

Zahacza to nieco o punkt poprzedni i sprowadza się do tego, że otoczenie ma na nas wpływ. Jest to i potwierdzone badaniami przez amerykańskich naukowców, i przez normalnych też, i piszą to w książkach o wychowywaniu dzieci, i w publikacjach typu „Kurs menadżerski w 30 minut. Dowiedz się jak zarządzać ludźmi w przerwie na lunch!”. Jeśli ktoś startuje z malarstwem i częściej będzie od Ciebie słyszał pochwały niż uwagi, jest szansa, że zostanie drugim Cluadem Monetem. Jeśli będziesz się skupiał tylko na tym, co robi źle, to bardziej realne jest, że albo to rzuci, albo wyląduje na „Grafik płakał jak projektował”.

Komplementowanie działań innych ludzi pomaga im nabrać wiary w siebie i rozwinąć skrzydła, a trener sztuki latania bez wątpienia zasługuje na opisanie przymiotnikiem „bohaterski”.

4. Znajduje czas, żeby zadbać o duszę i ciało

Żyjemy w nieustannej pogoni, która zaczęła się mnie więcej chwilę po tym, jak zeszliśmy z drzewa, choć niektórzy utrzymują, że „kiedyś było lepiej”, twierdząc, że permanentny niedoczas to znak „dzisiejszych czasów”. Nie do końca. Niby 10 lat temu świat kręcił się wolnej, ale też wolniej się po nim przemieszczaliśmy. Połączeń samolotowych nie było tak dużo, i były też mniej dostępne dla zwykłych śmiertelników, a przesyłanie informacji było nieporównywalnie bardziej czasochłonne, bo internet w telefonach był wyłącznie na filmach science-fiction. Innymi słowy, biegliśmy po wolniejszej bieżni, ale spędzaliśmy na niej tyle samo godzin.

I wtedy, i teraz, ułożenie wszystkich codziennych obowiązków tak, by znaleźć czas i na pracę, i na rodzinę, i na znajomych, i jeszcze na kulturę i na kulturystykę, było wzywaniem. Dlatego niezmiennie podziwiam ludzi, którzy są w stanie tak zorganizować sobie dobę, by wygospodarować chwilę zarówno na siłownię, jak i kino. Bo sam mam z tym spore problemy, mimo, iż wiem, że dobra kondycja fizyczna, że jest równie istotna, co intelektualna.

5. Nie ma problemu z mówieniem o swoich sukcesach

W społeczeństwie, w którym określenie kogoś epitetem „skromny”, jest jednym z największych komplementów, jakie można usłyszeć, otwarte mówienie o tym, że się odniosło sukces, jest czynem zakrawającym o heroizm. Co jest mocnym absurdem. Czemu?

Wyobraź sobie, że skoczek narciarski, który zdobył na międzynarodowych zawodach złoto, powściągliwie mówi, że to nic takiego i w sumie udało mu się tylko przez przypadek. Nie dość, że umniejsza sam sobie, to jeszcze sugeruje wszystkim, którzy marzą o tym samym, że to nieistotne wyróżnienie na poziomie spamu z informacją, że automat wylosował Twój numer i wygrywasz BMW, jeśli tylko wyślesz smsa za 35zł + VAT. I przede wszystkim wprost komunikuje, że medali nie zdobywa się ciężką pracą i zaangażowaniem, tylko licząc na łut szczęścia i przychylność losu. To destrukcyjne i odbierające motywację do działania osobom, które chciałyby pójść w jego ślady.

Zupełnie inaczej jest, kiedy mówi o swoich osiągnięciach z dumą, będąc świadom swoich dokonań. Po pierwsze inspiruje innych, po drugie, przekazuje, że sukces bądź jego brak jest zależny od Ciebie i Twoich starań. A nie układu planet, ilości drobnych wrzuconych do fontanny, czy kaprysu losu. I działa to nie tylko w przypadku sportu, ale w każdej innej dziedzinie. Od rozgrywek w Counter Strike’a po pisanie książek.

***

Bohater dnia codziennego to osoba, która ma pozytywny wpływ na swoich bliskich i otoczenie. Nie musisz mieć peleryny, latać nad miastem, ani biegać opięty spandexem, żeby nim być. Wystarczy, że będziesz miał choć jedną z tych cech.

autorem zdjęcia w nagłówku jest JD Hancock

 

6 powodów, żeby pojechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice

Skip to entry content

wpis jest wynikiem współpracy z festiwalem Tauron Nowa Muzyka Katowice

Na pierwszy festiwal muzyczny w życiu pojechałem stosunkowo niedawno, bo zaledwie 4 lata temu, ale gdy już tylko dotarłem na miejsce i rozłożyłem namiot, od razu zacząłem żałować, że tak długo się do tego zbierałem. Czemu? Bo poza głównym, najoczywistszym powodem, dla którego się tam wybrałem, czyli muzyką, było masę innych, których wcześniej zupełnie nie byłem świadom. A okazały się równie ważne, jeśli nie ważniejsze od głównej motywacji, i gdybym tylko wiedział o ich istnieniu wcześniej, to nie zbierałbym się do tego tyle czasu.

Na początku lipca w Katowicach, dokładnie to w dniach 6-9.07, dobędzie się 12 edycja festiwalu Tauron Nowa Muzyka Katowice. Imprezy, na której usłyszysz brzmienia z pogranicza electro, jazzu i rapu. Na ośmiu scenach wystąpią takie asy jak: The Cinematic Orchestra, RY X, Fisz i Emade, Gold Panda, Róisín Murphy, Ten Typ Mes, czy Max Cooper. Pełną listę wykonawców znajdziesz na oficjalnej stronie festiwalu, ALE nie tylko ze względu na koncerty warto wpaść na początku wakacji do Kato. Dlaczego jeszcze i co poza samą muzyką ma do zaoferowania to wydarzenie?

Poznaj 6 powodów, żeby pojechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice!

Murale

Roa / 2012
Aryza / 2011

Jeśli wybierasz się do Katowic pociągiem, kozackie murale belgiskiego artysty Roa i hiszpańskiego Aryza, to pierwsze co widzisz wjeżdżając na dworzec. W całym mieście jest tego dużo więcej, świetnie wpisując się w industrialny klimat stolicy Śląska i zdobiąc ją jak biżuteria kobietę. I to naprawdę wysoka jakościowo biżuteria, bo wiele z tych prac to współczesne dzieła sztuki. Luki między koncertami, to dobre momenty, żeby cyknąć im fotę albo dwie.

Atmosfera!

Festiwale to trochę takie kolonie dla dorosłych. Tym się różnią od „normalnych” koncertów, że nie jesteś wyrwany ze swojej rzeczywistości i wpadasz na chwilę na imprezę, tylko na 3-4 dni przenosisz się do innego świata. Gdzie panują inne zasady, inne prawa fizyki i zasadniczo czasem dochodzi do zakrzywienia czasoprzestrzeni. Te anomalie pogodowe wynikają ze specyficznego klimatu na festiwalach, który sprawia, że zamknięci się otwierają, nieznajomi się zaprzyjaźniają, a odludki się jednoczą i wszyscy są jedną wielką rodziną.

Jestem pewien, że gdyby w każdym z państw obywatele mieli obowiązek uczestniczenia w przynajmniej jednym tego typu wydarzeniu rocznie, to na świecie nie byłoby wojen. Na Nowej Muzyce ze względu na kameralność festiwalu można to poczuć jeszcze mocniej.

Wizualizacje

Festiwalowe koncerty z pogranicza electro i techno mają to do siebie, że ich oprawa wizualna bywa naprawdę genialna i często stojąc w tłumie między ludźmi zastanawiam się, czy od słuchania samej muzyki bardziej nie jarają mnie towarzyszące jej obrazy. Komputerowe wizualizacje tętniące w rytmie bębnów potrafią wprowadzić w prawdziwy trans lepiej niż używki i pozwolić odpłynąć dalej niż na łódce. Mega miłe uczucie.

Muzeum śląskie

Tauron Nowa Muzyka Katowice ma miejsce w Strefie Kultury, która obejmuje niedawno oddane do użytku gmachy Muzeum Śląskiego. Będące jednym z fajniejszych muzeum w jakim byłem. I poznacie w nim historię regionu, i cofniecie się do szalonych lat 90-tych, i odbijecie się w największe w Polsce sali do robienia sobie makijażu. To znaczy lustrzanej. Warto. Jeśli nie w celach poznawczo-edukacyjnych, to choćby rozrywkowo-instagramowych.

Darmowy pokaz mody

Opublikowany przez Tauron Nowa Muzyka Katowice na 29 sierpnia 2016

Na co dzień jesteśmy osadzeni w swoich stałych środowiskach, które zazwyczaj są dość homogeniczne. W pracy najczęściej mamy z góry narzucony wąski wachlarz garderobiany, po którym możemy się poruszać, natomiast w kręgach bliskich znajomych spójność wizualna jest wdrażana niejako oddolnie, bo to naturalne, że chcemy przebywać z ludźmi podobnymi do nas. Na festiwalach muzycznych o szerokim spektrum gatunkowym sytuacja wygląda zupełnie odwrotnie. Wchodząc na jego teren widzisz na ludzkich ciałach totalny kolaż styli i kanonów modowych. A w zasadzie nie widzisz. „Widzisz” to złe słowo. Możesz podziwiać, bo ludzie są tak odjechanie poubierani, że ich stylówki się po prostu podziwia.

Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia

Inauguracja i zwieńczenie imprezy ma miejsce w nowym budynku NOSPRU, który z zewnątrz jest ciekawy, ale wewnątrz jest po prostu PRZE-PIĘ-KNY! Popatrzcie tylko na tę salę, już sama możliwość bycia w niej i kontemplowania pieczołowitego wykonania na żywo jest wystarczającym powodem, by wpaść tu w lipcu. To wnętrze, to oświetlenie, te drewniane elementy, cudo! A jeszcze ma tu grać The Cinematic Orchestra!

Wygraj 2-dniowy bilet na Tauron Nowa Muzyka Katowice!

Do zobaczenia w Katowicach!

Opublikowany przez Tauron Nowa Muzyka Katowice na 8 stycznia 2017

Jeśli chcesz skorzystać ze wszystkich wyżej wymienionych atrakcji, wystarczy, że kupisz bilet na stronie festiwalu lub w kasie NOSPR, ale możliwe, że los się do Ciebie uśmiechnie i nie będziesz musiał tego robić.

Ogłaszam konkurs prosty jak przekątna w kwadracie. Już wiesz dlaczego ja chcę się wybrać na ten festiwal, ale chętnie poznam również Twoją motywację. Napisz w komentarzu pod tym tekstem albo pod udostępnieniem na Facebooku, jeden powód, dla którego Ty chcesz przyjechać na Tauron Nowa Muzyka Katowice. Czy przez konkretnego artystę, czy przez miasto, czy przez chęć oderwania się od codzienności? Tu nie ma złych odpowiedzi, każdy powód jest dobry. Na Twój komentarz czekam do środy 12-go kwietnia do północy, a następnego dnia ogłoszę, czy to właśnie Twój powód był najciekawszy / zabawniejszy / odjechany i czy jesteś jedną z 2 osób, która wygrała 2-dniowy karnet na imprezę.

(biorąc udział w konkursie jednocześnie oświadczasz, że akceptujesz jego regulamin)

3… 2… 1… start!