Close
Close

Ludzie, którzy weszli na szczyt, mimo że świat spychał ich na dno

Skip to entry content

W naszej kulturze często sukcesy i porażki łączymy z zewnętrznymi, nieokreślonymi czynnikami. Jeśli kolega z biurka obok awansował na team leadera, dostając tym samym dostęp do magicznego przycisku „prześlij dalej” w skrzynce mailowej, mówimy, że mu się pofarciło. Jeśli z kolei szef zorientował się, że przez większość ostatniego miesiąca symulowaliśmy pracę, oszukując system wykrywania ruchu na komputerze myszką przyklejoną do chomika, i zostaliśmy zwolnieni, mówimy, że mieliśmy pecha. Sprawczość zdarzeń globalnych, mających trwały wpływ na nasze życie, również przypisujemy sile  wyższej. Niezależnej od nas samych.

Ktoś przedwcześnie odszedł z tego świata? Bóg tak chciał. Dwójka ludzi rozstała się po roku małżeństwa? Nie byli sobie przeznaczeni. Obiecujący piłkarz zerwał ścięgna? Kariera sportowa nie była mu pisana. Dziewczyna z rozbitej rodziny skończyła na ulicy? Taki był jej los.

Wychowując się w nieciekawych warunkach społeczno-ekonomicznych, w biedzie, w rozbitej rodzinie, w miejscu, gdzie psy szczekają dupami, cytując XIX-wiecznego poetę, trudno zacząć wierzyć w siebie. Bez bliskich wzorów sukcesu do naśladowania, przekonanie o wpływie na swoje życie i możliwości decydowania o samym sobie spada do zera. A często poniżej niego.

Gdy cały świat pokazuje Ci środkowy palec, otoczenie na każdym kroku utwierdza Cię w przekonaniu, że jesteś nikim, a jedyne co dostałeś w nadmiarze, to czwarty pasek na Superstarach, myśl, że sam kreujesz swoją rzeczywistość jest ciałem obcym. Umysł je odrzuca. I przyjmuje dożylnie koncepcję woli bożej, przeznaczenia bądź losu. Lub wszystkie naraz.

Gdy rzeczywistość próbuje Cię wdeptać między płyty chodnikowe, to wielu z nas uznaje, że tak ma być. Akceptując tym samym, że nie ma wpływu na swoje życie, bo jeśli coś jest zapisane w kartach, na przykład zapicie się na śmierć i zlanie z żelbetonowym osiedlem w jedną bezbarwną masę, to nikt i nic tego nie zmieni. A już na pewno nie Ty.

Czy to słuszne podejście? Czy można oszukać przeznaczenie? Czy przeznaczenie w ogóle istnieje? Czy jeśli gwiazdy na niebie układają się w słowo „śmieć”, to jest jakiś sposób, by „m” obrócić do góry nogami?

Nie odpowiem na te pytania. Bohaterowie dzisiejszego tekstu zrobią to za mnie.

 

Quentin Tarantino – pornobileter bez szkoły

„Magister to podstawa”, „bez studiów nie znajdziesz pracy”, „żeby zarabiać dobre pieniądze, trzeba mieć dobre wykształcenie”. Słyszałeś to? Pewnie, że tak i wątpię, żeby ominęło to również uszy młodego Quentina, który mimo to, w wieku 16 lat rzucił szkołę. By rozpocząć zawrotną karierę biletera w kinie pornograficznym. Z którego i tak został wyrzucony ze względu na kłamstwo odnośnie pełnoletności.

Czy to była przyszłość, jaką chciała zapewnić mu jego matka i ojczym? Wątpię. Czy późniejsza praca jako układacz kaset w wypożyczalni filmów była szczytem ich ambicji? Kurczę, nie sadzę. Jednak bez względu na to, jak decyzje Quentina oceniłoby otoczenie, w jego skali, ta z pozoru byle jaka tyrka, była mocnym 11/10. Bo dzięki niej był blisko kina. I zaczął kręcić swój pierwszy film „My best friend’s birthday”. Który nie został ukończony, bo taśma się spaliła.

Przy kolejnych dwóch – „Wściekłe psy” i „Pulp fiction” – sprawy przyjęły nieco inny obrót, i z nikogo znikąd stał gwiazdą „Hollywood” i ikoną świata filmu.

 

J. K. Rowling – samotna matka z depresją

Dzisiaj to oczywiste, że seria przygód o małym czarodzieju z przekręconym logiem Opla na czole to, oprócz wciągającej historii, maszynka do robienia pieniędzy, ale w momencie, gdy autorka ją tworzyła, wcale nie było to takie oczywiste. I J. K. Rowling ostatnie o czym mogła pomyśleć, to że dzięki swojemu pisaniu zostanie milionerką. Albo chociaż będzie miała czym zapłacić czynsz.

Rowling od dziecka marzyła o byciu pisarką, ale pracując w dorosłym życiu jako sekretarka, nic nie wskazywało, żeby z powodzeniem miała się przebranżowić. Szkicowanie „Harry’ego Pottera” przerwała śmierć jej matki, którą strasznie przeżywała, więc wyjechała z Anglii do Portugalii, żeby zacząć wszystko od nowa. Tam wróciła do pisania, dopóki nie poznała w barze dziennikarza, z którym wzięła ślub i spłodziła córkę. A który okazał się damskim bokserem. Pobita, upodlona kolejny raz musiała od czegoś uciekać. I przerywać pisanie. Po przeprowadzce do Szkocji, bez pieniędzy, bez pracy, za to z małym dzieckiem na utrzymaniu, wpada w depresję i ląduje w szpitalu psychiatrycznym. W trakcie leczenia z obserwacji pacjentów i personelu czerpie inspiracje do książki, i w 1995 w końcu ją kończy. I to by było na tyle, bo 12 wydawnictw z rzędu ma jej powieść w dupie.

Wielu na tym etapie pogrzebałoby pomysł bycia pisarzem głęboko pod ziemią, ale Rowling cały czas trzymała go przy życiu. Wierzyła w niego jak w nic innego na świecie. I w 1997 ukazał się „Harry Potter i kamień filozoficzny”, który do tej pory przetłumaczono na 35 języków, a w 1998 Warner Bros kupił prawa do ekranizacji powieść. A J. K. Rowling stała milionerką. Mimo, że do tej pory była samotną, bezrobotną matką z depresją, tułającą się po świecie.

Walt Disney – porażka, porażka, porażka

Życiorys Walta Disneya przypomina trochę biblijną przypowieść o Hiobie. Jakby przeznaczenie/los/Bóg próbowało sprawdzić ile razy musi go przybić do gleby, żeby w końcu się nie podniósł.

Chodził do szkoły artystycznej, by potem kierować ambulansem w trakcie I wojny światowej. Dostał pracę jako ilustrator w gazecie, by zostać z niej zwolnionym. Założył własne studio rysunku, by od razu zbankrutować. Drugi raz założył własną firmę, by drugi raz zbankrutować i nie skończyć „Alicji w krainie czarów”, na stworzenie której się pozadłużał. Trzeci raz próbował sił w prowadzeniu studia animacji, by wspólnik ukradł mu prawa do stworzonej przez niego postaci. I pracowników. Później przeszedł załamanie nerwowe, później stworzył Myszkę Mickey, która odniosła sukces, a później chciał stworzył „Królewnę Śnieżkę”, która prawie puściła go z torbami, ale ostatecznie odniosła sukces spektakularny.

I tak, nie ulegając sprowadzaniu go przez życie do roli szmaty do podłogi, Disney stworzył imperium, które znamy dziś.

Stephen Hawking – więzień w klatce własnego ciała

Powiem krótko: gość powinien być najpopularniejszym i najlepiej opłacanym mówcą motywacyjnym na świecie.

Nie może chodzić, nie może mówić, nie może pisać. Jest przykuty do wózka, w gardle ma rurkę, a ze światem komunikuje się przez syntezator mowy, który obsługuje policzkiem. PO. LICZ. KIEM. Zgodnie z diagnozą lekarzy miał już dawno umrzeć. A napisał doktorat, napisał bestseller, jest przegenialnym fizykiem i cały czas występuje na scenie. Rzucając do tego żarcikami.

Oprah Winfrey – gwałty, pobicia i narkotyki

Lista tytułów, którymi została odznaczona jest chyba dłuższa niż ten wpis. Czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Forbesa, czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Time’a, czołówka najbardziej wpływowych kobiet świata według Life’a. Trzecie miejsce najbardziej rozpoznawalnych postaci medialnych według plebiscytu telewizyjnego z 2003. Oprah znalazła się w nim tuż za Supermanem i Elvisem Presleyem. Decydowała o być albo nie być polityków, pchnęła po wygraną George’a W. Busha i Baracka Obamę.

Grubo, co? To teraz pomyśl, że doszła do tego po tym, jak w dzieciństwie mężczyźni w jej rodzinie ją bili i gwałcili.

Jej matka była nastoletnią robotnicą, jej ojciec żołnierzem na przepustce, a ona ich wpadką. „Rodzice” oddali ją na wychowanie dziadkom, którzy uczyli ją zasad i dyscypliny pięścią. W wieku 9 lat zgwałcił ją jej własny kuzyn, a w wieku 14 – wujek. Z którym zaszła w ciążę. Ich wspólne dziecko zmarło po dwóch tygodniach. Żeby nie skonać z bólu zaczęła pić i ćpać. Jak to piszę, to nie wierzę, że pojedynczy człowiek mógł topić się w tak głębokim oceanie gówna.

I nie utonąć, a po wyjściu z niego zacząć błyszczeć jak gwiazda. Wbrew wszystkiemu.

 

***

 

Dobrego dnia.

autorem zdjęcia jest JD Hancock
---> PRZECZYTAJ KOLEJNY TEKST
  • świętny tekst, kiedyś myślałam właśnie takie historie wyjdą mi z tworzenia drzewa genealogicznego rodzin królewskich. niestety nie zawsze jest to takie kolorowe, brak patronatu i poparcia z Hiszpańskiej strony bardzo mnie zabolały. myślę, że przyjdzie czas to do kończę drzewo z którego wywodzi się królowa Sofia z Hiszpanii. Na blogu Royal Family można dowiedzieć się więcej skim jest spokrewniona np. królowa Sofia : https://karola-royalty.blogspot.com/ .

  • Dot

    Zadziwiła mnie historia Oprah Winfrey, niewiele o niej wiedziałam.

    Bardzo dobry tekst!

  • Agata Deptuła

    Bardzo bardzo motywujące! Takiego kopniaka było mi trzeba! Idę robić rzeczy!

  • LaFemma

    Jedyny problem, że są to wszystko zagraniczne przykłady.

  • Inspiruje! Od siebie podrzucę podobny wpis, ale o 10 znanych kobietach:
    http://pancytat.pl/motywacja/kobiety/

  • napiszę krótko, takie historie zawsze są inspirujące…, warto by było o nich pamiętać w trudniejszych chwilach…

  • Wojciech

    Nie chcę wyjść na malkonenta, ale historię piszą zwycięzcy. Ciekawym byłoby faktyczne zestawienie ilu ludziom z podobnej sytuacji społeczno-materialnej udało się osiągnąć luźno zdefiniowany sukces. Żeby nie było – nie odmawiam umiejętności, ciężkiej pracy i zaangażowania opisanym osobom, ale to tylko warunek konieczny a nie wystarczający. Weźmy takiego Hawkinga – jak piszesz gość jest przegenialnym fizykiem. Kimś takim nie da się ‚zostać’ – taki ktoś się rodzi może raz na pokolenie, może rzadziej. Oczywiście, tak jak piszesz – mógł się załamać i nic nie robić w tej sytuacji i za to należy mu się dożywotni mega props. Ale co z ludźmi w podobnej do niego sytuacji, którzy nie urodzili się geniuszami? Jakoś mniej o nich słychać. Kończąc, to dobrze mieć w głowie ludzi, którym się udało mimo przeciwności i którzy motywują nas do działania, natomiast większość z nas nie jest ‚specjalną snieżynką’ bo światem niestety rządzi rozkład normalny

  • Świetny tekst! Od dawna nie czytałam tak wartościowego i inspirującego tekstu. Dziękuje Janku :)

  • Baśka

    Ja po dniu wczorajszym mam wprost odwrotne przemyślenia. Skreślono mnie z listy studentów, mimo że moja średnia z tego roku to 5,0; zrobiłam literalnie wszystko, co w ludzkiej mocy, żeby się obronić i, co więcej, każda podjęta przeze mnie decyzja była z wcześniejszego punktu widzenia (ówczesnego, gdy ją podejmowałam) dobra. Ale moja promotorka zaginęła, wzięła urlop, a potem zachorowała. Bo widzicie, to ciężka sprawa, ale czasem trzeba po prostu mieć szczęście, czasem nasze plany zależą od innych ludzi, nie od nas, czasem naprawdę mamy guzik do powiedzenia i, niestety, nie jest to tylko wymówka. Jasne, że trzeba robić wszystko, żeby dążyć do swoich celów, ale czasem to jest za mało. Czasem waga tego na co mamy wpływ, w stosunku do tego, na co wpływu nie mamy jest maleńka. I to jest właśnie życie. Efekt pracy, przypadku, przeszłych zdarzeń i innych różności.

    • Nie można było zmienić na szybko promotora? W sensie czy uczelnia tego nie umożliwiła? :(

      • Baśka

        Nope. Jako się rzekło, zrobiłam wszystko. :)

        • Wielka szkoda, no i trochę wstyd dla uczelni, jeżeli powodem skreślenia z listy studentów był tylko brak zaliczenia seminarium/brak oddania pracy w terminie, który nie zależał od Ciebie. I co teraz, musisz od nowa zaliczać rok?

    • Sytuacje miałam identyczna i z perspektywy pt. rok później widzę to opóźnienie jako dar od losu ;) Znalazłam super prace, w dużym stopniu dzięki statusowi studneta który nie musi w ogóle chodzić na zajęcia. Odlozylismy więcej kasy bo wciąż miałam na wszystko zniżki studenckie. A ja napisałam na spokojnie prace i odpoczelam po tej niepotrzebnej gonitwie żeby zdążyć w tamtym roku. No i pocwiczylam asertywność i walkę o swoje gdy pół świata probowalo mi wmówić zdążyć to dramat zycia bronić się rok później. Generalnie – wyszło mi na dobre.

  • Magdalena Efler

    Duuużo literówek :)

    Komentarz do tekstu: Dzięki, stary.

    Jakbys chciał zatrudnić kiedyś korektora, to ja się zgłaszam!

    • Możesz mi wskazać, w których miejscach są te literówki? Bo znalazłem tylko jedną w tytule filmu.

      • Magdalena Efler

        Bez bliskich wzorów sukcesu do naśladowania, przekonanie o wpływie na swoje życie i możliwości decydowania o samym sobie spada do zera. A często poniżej niego. <- wzorców

        A J. K. Rowling stała milionerką. – stała się

        a później chciał stworzył „Królewnę Śnieżkę”, która prawie puściła go z torbami, ale ostatecznie odniosła sukces spektakularny. – stworzył/chciał stworzyć

        Decydowała o być albo nie być polityków, pchnęła po wygraną George’a W. Busha i Baracka Obamę. – do wygranej, chyba lepiej :)

        Jan, ale tekst super. Zostałam zmotywowana.

  • magdagab

    Miałam ciary podczas czytania, wow!

  • Janek, dzięki za ten tekst!

    • Nie ma za co, polecam się na przyszłość!

Czy „Botoks” jest tak beznadziejny jak mówią? I dlaczego nie?

Skip to entry content

Z filmami Patryka Vegi jest jak z kebabem w nadmorskim kurorcie, raz jest Ci dobrze w środku i chcesz więcej, a raz tak Cię skręca, że musisz biec do kibla zanim zobaczysz koniec. Reżyserowany przez niego serial o policjantach z 2005 roku jest świetnym dramatem, od którego trudno się oderwać, natomiast „Ciacho”, to bardzo nieśmieszny żart, który miał być 30-sekundową reklamą podpasek na TVNie, ale zrobili z niego dwugodzinny film, bo znalazło się więcej reklamodawców.

Do której z tych grup zalicza się „Botoks”, który z jednej strony jest jechany z góry na dół, a z drugiej, miał najlepsze otwarcie w 2017 roku pod kątem zysków ze sprzedaży biletów? Po części do obu.

„Botoks” jest beznadziejny bo…

…to „Pitbull 4″. Widząc zarówno zwiastun, plakat, jak i aktorów występujących w filmie, ma się nieodparte wrażenie, że to kontynuacja sesacyjniaka o policjantach. I w trakcie seansu, już po kwadransie nie ma wątpliwości, że tak jest. Tyle, że policyjne mundury zastąpiono lekarskimi fartuchami, Stramowski ma dłuższe włosy po bokach, a Oświeciński zapuścił brodę.

Poza tymi detalami, to bardzo wierna kalka z tym samymi schematami fabularnymi, ujęciami, montażem i wiecznie wkurwionymi bohaterami. I tym razem nie działa.

…ten film to chaos. Tak jak w poprzedniej części, mamy milion postaci, trzy miliony wątków, i siedem miliardów anegdotek. Jest pato-laska robiąca karierę od zera do senior sales managera, jest trauma powypadkowa, jest eutanazja, jest aborcja, jest transseksualizm, jest współżycie z psem, jest zdrada, jest toksyczny partner, jest nawet gwałt na nieboszczyku i leki homeopatyczne.

Jest po prostu wszystko, jakby Vega był na studiach i zrobił zapiekankę z resztek jedzenia, które zostało mu w lodówce, nie zwracając uwagi, czy to śledzie, czy ananas.

…chuj, kurwa, jebać, chuj. Nie mam absolutnie nic przeciwko wulgaryzmom – bo sam ich używam i w życiu prywatnym, i w tekstach na blogu – o ile ich pojawienie się jest uzasadnione. Wiecie, emfaza i te sprawy. W „Botoksie” niestety nie jest. Tu już nawet nie używa się „kurew” zamiast przecinków. Tu „kurew” używa się zamiast słów. I o ile jeszcze w poprzednich częściach, gdzie próbowano pokazać twardy, gangsterski świat, mogłem przymknąć na to oko, o tyle w epizodzie rozgrywającym się w szpitalu, od tego przekoloryzowania dostajesz epilepsji.

Żeby nie było, ja rozumiem stylizację językową w celu urealnienia postaci, ale znam kilku młodych lekarzy – i kilku niemłodych też – i nawet po butelce Piccolo na głowę nie rzucają mięsem z taką częstotliwością. I to w sytuacjach, w których pije się Piccolo, a co dopiero w pracy.

…Oświeciński. Jestem pewien, że Tomek jest mega spoko gościem i można by z nim Świeżaki kraść, ale póki co, to kulturysta jednej roli. Gra na tyle, na ile potrafi, w kółko to samo, a nawet najlepszy żart powtórzony drugi raz już tak nie śmieszy. Żart z Oświecińskim jest dość przeciętny, a powtarzają go tu po raz trzeci.

…reżyser udaje, że to film zaangażowany społecznie.

Nie wiem, czy do tej pory ogarnęliście, co dzieje się w „Botoksie”, ale jeśli nie, to Wam na szybko streszczę. Jest pato-rodzina: pato-koks, pato-meliniara, pato-matka i pato-ojciec, matka się zapija na śmierć, potem jest JEEEEB, ojca potrąca samochód, potem są wrzutki na homoseksualistów, potem jest kobieta, w której zaklinował się penis jej psa, potem jest koleś z butelką w dupie, potem jest aborcja, potem znowu jest JEEEEEB, typ spada z motocyklu waląc dyńką o beton, potem jest szybkie ruchanko, potem Agnieszka Dygant ma depresję, potem Olga Bołądź zostaje karierowiczką, potem Piotrek Stramowski masturbuje się przy Mariecie Żukowskiej, potem znowu jest JEEEEEB, a potem Kasia Warnke płacze, bo jest w ciąży, a zrobiła 721 aborcji innym babkom, a w międzyczasie Janusz Chabior rzuca rymowanki pokroju entliczek-pentliczek, tylko wstawiając „chuje” w środku, a potem znowu jest JEEEEB, cukier puder w tabletkach, żart z ruchania trupa i ćpanie opiatów do nosa.

I gdzieś w tym wszystkim ma być misja i głębszy przekaz. I go nie ma.

To jest w ogóle główny problem tego filmu, że autor nie wie, czy chce zrobić przegląd dowcipów o lekarzach, czy „Big Short”, tylko z medycyną estetyczną zamiast gry na giełdzie, czy jednak dramat pokazujący ciemne oblicze aborcji. I przez to „Botoks” bardzo dużo traci, bo gdyby Vega na samym początku określił czym ma on być, a potem w trakcie realizacji wykazał się samodyscypliną i tego trzymał, to może mielibyśmy to, co w „Nowych porządkach”. Czyli  dobre kino rozrywkowe, które nie udaje, że jest czymś więcej.

A tak mamy chybocący się wiatrak z lekarskich stereotypów, na stelażu z aborcji i łapówek, napędzany wulgaryzmami.

 

„Botoks” nie jest beznadziejny bo…

…Katarzyna Warnke, Marieta Żukowska, Agnieszka Dygant. Panie grające w filmie są chyba najjaśniejszą jego stroną. Stają na rzęsach, żeby ich postacie nie były papierowe, i nie przewracają się. Lekarki są pełnowymiarowe, namacalne i nawet, gdy każdej z nich przydarza się ciąg zdarzeń zarezerwowany dla całego pokolenia lekarzy, przeżywamy to razem z nimi, mimo wszystko wierząc w ich istnienie. A pomijając już warsztat aktorski, Marieta Żukowska wygląda tak ślicznie w tych krótkich włosach, że mógłbym przez te 135 minut tylko patrzeć jak się śmieje i płacze na przemian.

…Vega nie bierze jeńców. Mimo, że reżyser zrobił z Warszawy niskobudżetowe Ghotam City, gdzie rolę Jokera przejmuje szefowa koncernu farmaceutycznego zatrudniającego same laski, to ta karykatura i przeginanie ma swój urok. Oczywiście miałaby go dużo więcej, gdyby nie dorabianie kiepskiej ideologii, ale i tak, poruszanie mocnych tematów bez półśrodków, wstyd się przyznać, jakoś mnie przyciąga. W końcu to nie kolejna ckliwa produkcja z Karolkiem, gdzie ludzie używają jednorazowych maszynek do golenia tylko raz, i w przypływie gniewu warczą „motyla noga”.

…są emocje. Czyli główny powód, który nie pozwala mi skreślić czwartej części „Pitbulla”.

Może mam mało wyrafinowany gust, ale naprawdę kilka scen w tym filmie mnie zaciekawiło i jakoś poruszyło. Mimo, że nie zgadzam się z przedstawionym w nim stanowiskiem na temat usuwania ciąży, to skłamałbym, gdybym powiedział, że nie przeszedł mnie dreszcz, gdy widziałem moment wykonywania tego zabiegu. Albo moment porodu. A nawet moment cięcia warg sromowych. Fakt, że może są to obrazy zbyt naturalistyczne i skalkulowane na szokowanie, ale – jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, po tym wszystkim, co wcześniej napisałem – ruszyły mnie i choć przez chwilę zmusiły do refleksji.

A o to właśnie w wytworach kultury chodzi.

 

Czy warto iść na „Botoks” do kina?

Podsumowując wszystkie za i przeciw, a przede wszystkim biorąc po uwagę, że przed filmem pojawiło się logo Showmaxu: nie, nie warto iść na „Botoks” do kina. Chyba, że macie darmowe bilety z Multisporta, ale jeśli płacilibyście za nie normalnie, to film nie jest na tyle rozrywkowy, żeby się na nim bawić, ani na tyle dramatyczny, żeby doznawać w trakcie seansu katharsis. Można natomiast poczekać dwa miesiące, aż pojawi się na Showmaxie i założyć darmowe konto na 14 dni, by go obejrzeć.

Nie jest to ani taka poracha jak „Smoleńsk”, ani taki kozak jak „Drogówka”, ot typowy średniak. Seans raczej Cię nie rozwinie intelektualnie, ale też nie powinien bardzo zubożyć.

zdjęcie w nagłówku pochodzi z materiałów promocyjnych filmu „Botoks”
---> SKOMENTUJ

„Lunatycy” – moja pierwsza powieść. Co? Jak? Po co? I dlaczego?

Skip to entry content

Jestem pewien, że w młodości miałeś marzenie z serii tych dużych, nie mieszczących się w wąskim naczyniu własnej czaszki. Typu zostać piłkarzem reprezentacji Polski. Albo Manchesteru United. Albo miałaś fantazję. Zostać baletnicą i tańczyć w „Jeziorze łabędzim”. I jeździć w trasy od Teatru Bolszoj po Broadway. Nosiliście je w głowie rok, dwa, trzy… pewnie więcej, pewnie z sześć, czy z siedem lat, aż się rozlały. Pokonując wyboje codzienności nie daliście rady ich utrzymać i ściekły po karku razem z potem, wsiąkły w t-shirt, aż w końcu rozmyły się pod prysznicem. Mam rację?

A teraz wyobraźcie sobie, że jednak nie, że stało się zupełnie inaczej. Że zacząłeś grać mecze na największych stadionach świata, mając na sobie nieustannie kilkadziesiąt tysięcy par oczu. Że zaczęłaś chodzić na palcach w białych baletkach za pieniądze i dostawać mogące burzyć ściany nośne brawa, za każdym razem, gdy się ukłonisz. Fajnie, co? To teraz pomyślcie, że nie dochodziliście do tego latami, tylko stało się to w ciągu dwóch tygodni, z dnia na dzień. Szliście spać jako zlane z monolitem miasta trybiki w maszynie, a budzicie jako pieprzeni celebryci. I wszyscy, ale to dosłownie wszyscy, czegoś od Was chcą. Waszej sławy, pieniędzy, seksu, ale przede wszystkim zdjęcia na Instagram.

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

Męczące?

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

Trochę męczące, co?

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

Chcielibyście to zatrzymać?

PSTRYK!

PSTRYK!

ZRÓB SOBIE ZE MNĄ ZDJĘCIE! JESTEŚ WOLNY? POŻYCZ PIĘĆ DYCH! CO ROBISZ WIECZOREM?

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

NO POŻYCZ WEŹ, JUTRO ODDAM! EJ, LALECZKO, WIDZIAŁEM CIĘ W TELEWIZJI, ŁADNIE TAM WYWIJAŁAŚ!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

Kula burząca starą rzeczywistość poszła w ruch i…

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

PSTRYK!

…nie zatrzyma się, póki nie zrówna wszystkiego z ziemią.

Właśnie o tym są „Lunatycy”. O sukcesie, na który zupełnie nie jesteście gotowi.

 

Co to jest?

„Lunatycy” to powieść, czyli „utwór narracyjny, opisujący zwykle rozbudowany ciąg zdarzeń”, cytując Wikipedię.

Główny bohater to Michał SirNick Sernicki, osiemnastolatek, którego całym światem jest muzyka i ze wszystkich sił wierzy w to, że będzie z niej żył. Grał koncerty, nagrywał płyty i liczył miliony na YouTube i w kieszeni. Mimo, że nic nie wskazuje na to, aby miało się tak stać. Więcej, całe otoczenie, łącznie z uczącymi go nauczycielami, wysyła mu jeden komunikat: jesteś nikim, będziesz nikim i zgnijesz w blokowisku rozdeptany pod butem rzeczywistości.

Cały świat SirNicka jest pomalowany szarą matową farbą aż do pewnego dnia. Dnia, w którym nagrywa z kolegą teledysk i wrzuca go do sieci. A wszystko się zmienia, jak po rzucie kośćmi do gry w Jumanji, bo klip staje się viralem, a oni z dnia na dzień gwiazdami.

 

Po co to jest?

Wiecie, że pierwszy wpis na tego bloga dodałem pod koniec września 2011 roku? Czyli ponad 6 lat temu? Dawno, co? To były tak zamierzchłe czasy, że YouTube’a oglądało się przy świeczkach, i to na komputerze, a telefon miały aparat tylko z jednej strony i żeby być na zdjęciu trzeba było prosić o pomoc innego człowieka. Czasem obcego.

Prowadzę ten pamiętnik internetowy już naprawdę długo, dłużej trwa chyba tylko „Moda na sukces”, i po takim czasie pisania do sieci, wirtualnie, chciałem zrobić coś realnego. Coś, czego będzie można dotknąć. A przede wszystkim coś innego. Choć „coś” w tym przypadku to złe słowo, bo sugeruje, że szukałem po omacku, a ja bardzo dobrze wiedziałem co chcę zrobić. Odkąd w klasie maturalnej przeczytałem „Grę” Neila Straussa, która miała ogromny wpływ na moje życie, chciałem napisać równie barwną, mocną, ale przede wszystkim wciągającą opowieść.

Wierzę, że podołałem.

 

Czemu sam to wydaję?

Bo nie widzę powodu, dla którego miałbym to robić przez wydawnictwo. Grupę odbiorców mam, kanał dystrybucji mam i pomysły na promocję też mam. Zresztą, kiedy ostatnio widzieliście dobrą promocję książki zorganizowaną przez wydawnictwo? W sensie coś więcej, niż wrzucenie informacji o premierze na fanpage autora i wysłanie egzemplarzy recenzenckich do mediów? W tym temacie szczytem kreatywności są dary losu dla blogerów i zorganizowanie kilku spotkań autorskich. Coś co jest w stanie zrobić każda osoba posiadająca telefon i adres e-mail. Czyli każda osoba.

A propos spotkań autorskich, przed wakacjami byłem na jednym takim. Autor ze ścisłej czołówki polskich pisarzy, znany, lubiany, ledwo po premierze książki. Spotkanie nie dość, że w galerii handlowej na wydupiu, to jeszcze nie w Empiku, tylko przed. W pasażu handlowym. Między schodami, a KFC. Krzesła na 30 osób, przyszło 35, nie mieli gdzie siedzieć, a autor próbując coś powiedzieć musiał przekrzykiwać ludzi robiących zakupy i radiowęzeł z informacjami o zniżkach w Rossmannie. Wydarzenie oczywiście organizowało wydawnictwo. Szacun.

O cenach pisałem już wczoraj, więc tylko powtórzę: tradycyjne wydawnictwa uczą czytelników, że pierwsi nabywcy to frajerzy, bo kupują tytuł za największą możliwą cenę, a wystarczyłoby poczekać miesiąc, żeby został przeceniony o połowę. Podobnie jak Michał Szafrański, przyjąłem odwrotny model: niższa cena zarezerwowana jest dla pierwszych kupujących, którzy obdarzają mnie zaufaniem co do treści, a wyższa dla kolejnych, którzy z recenzji w sieci wiedzą, czego spodziewać się po książce.

Wydaje mi się to najuczciwszą strategią wobec Was, dlatego „Lunatycy” nigdy nie będą kosztować mniej niż 39zł. A po okresie przedsprzedaży cena wzrośnie o 10zł w związku z kosztami wysyłki, które w tym momencie pokrywam ja. Inna kwestia, to, że ta książka kosztowała mnie bardzo dużo emocjonalnie i, naprawdę, chyba bym się rozpłakał, jakbym ją zobaczył po kilku miesiącach na dnie jakiegoś kosza z przecenami.

I jeszcze jeden ważny aspekt, przez to, że nikt nie mógł mi niczego narzucić, sam mogłem wybrać ludzi do pracy przy powstawaniu powieści. Od redakcji po skład. Dzięki czemu na okładce widzicie piękną pracę utalentowanej Dixie Leota. A nie moją twarz, jak sugerowałby wydawca, argumentując, że to lepiej sprzeda książkę. Mimo, że moja facjata ma się tak do treści, jak keczup do włoskiej pizzy.

Na koniec szybka lekcja matematyki. Ile jest 10% brutto z 39.99zł? Niecałe 4 złote. A netto? Tyle, że nawet na banię w Pijalni Wódki nie starczy. I właśnie takie grosze dostają autorzy wydający w „zwykłym” wydawnictwie. Robiąc to samemu twórca, czyli najistotniejsze ogniowo w całym procesie powstawania i sprzedaży książki, ma od 4 do 7 razy więcej. Czyli na obiad w porze lunchowej już się uzbiera.

 

Kiedy to będzie?

Premiera „Lunatyków” przewidziana jest na 26.10.2017 i tego dnia książka wyląduje w Waszych rękach, jeśli zamówicie ją w trakcie trwającej właśnie przedsprzedaży. Później wysyłki realizowane będą na bieżąco, a my będziemy się widzieć na spotkaniach autorskich w Krakowie, Katowicach, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu i Gdańsku. Ale kiedy dokładnie, to w tym momencie Wam nie powiem, bo póki co skupiam się na tym, żeby nakład wyszedł z drukarni cały i zdrowy. I żeby zostawić taga na każdym egzemplarzu, który zamówicie przed premierą. Co jest całkiem sporym wyzwaniem, biorąc pod uwagę, że ostatni raz posługiwałem się długopisem na egzaminie z ekonometrii w 2011.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania związane z książką, pisaniem albo wydawaniem się samemu, to śmiało, pytajcie o wszystko jakbym był botem na Gadu-Gadu.

---> SKOMENTUJ