Close
Close

7 wniosków z używania Snapchata jako twórca

Skip to entry content

Gdy Snapchat – aplikacja do publikowania znikających treści wizualnych – zaczął zdobywać popularność w Polsce, głównym zarzutem osób, które nie mogły się na nim odnaleźć było hasło, że „to apka tylko dla gimbazy”. Tak jakby miejsce w jakim publikuje się treści z góry narzucało jakiego mają być one typu. O YouTube też takie kiedyś mówiono, po czym okazało się, że i można zamieszczać na nim relacje z podróży, i program historyczne, i kursy nauki angielskiego. I każdy inny typ filmów jaki tylko ma się ochotę stworzyć.

I ze Snapchatem jest tak samo. To, że na większość kanałów to nudne gówno polane sosem braku pomysłu, nie znaczy, że nie chaotyczne, a przemyślane i ustrukturyzowane treści nie mogą się tam pojawić, czego najlepszym przykładem jest Snapchat TVNu (nick: TVN24.pl). Rozpoczynając własną przygodę z tym kanałem komunikacji chciałem zrobić coś zupełnie innego niż dotychczas można było tam znaleźć, dlatego wymyśliłem, że będę prowadził codzienny program śniadaniowy. „3 zdania do śniadania” był skonkretyzowany formatem, w którym codziennie o 9 rano omawiałem istotny temat z dnia poprzedniego. Innymi słowy, była to socialmediowa adaptacja telewizyjnej śniadaniówki.

Co wyciągnąłem z zabawy z tą aplikacją? Poniżej 7 wniosków wynikających z użytkowania Snapchata jako twórca.

 

Brak oceny tego co robisz

Przez to, że nie ma ani facebookowych polubień, ani instagramowych serduszek, ani komentarzy nie dostajesz ani nienawiści, ani miłości od odbiorców. O ile w pierwszym przypadku brak dopierdalaczy cieszy, o tyle brak pozytywnego oddźwięku jest nieco dziwny, jeśli miałeś już doświadczenie z publikacją treści w innych mediach społecznościowych. Nieświadomość jak podszedł ludziom dany filmik, z jednej strony daje wolność tworzenia nieograniczoną reakcją, z drugiej brak przekonania, że to co robisz ma sens i idzie w dobrą stronę. Na samym początku to bardzo przeszkadza.

 

Słabo widać, słabo słychać

Do gównianej jakości filmików, które aplikacja kompresuje jakby były nagrywane Nokią 3310 w blaszanym garażu pod wodą, można się przyzwyczaić, ale jako twórca i tak się wkurwiasz, że Twoje starania mają taką mizerną formę.

 

Dużo większe zaangażowanie odbiorców niż w jakimkolwiek innym kanale

Treści na moim fanpage widzi średnio 9000 osób, wchodzi w interakcję z nimi jakieś 200. Czyli ponad 2%. Na blogu jeden tekst czyta przeciętnie 5000 osób, komentuje 30. Wychodzi poniżej 1% . A na Snapie? Na Snapie jak zapytałem o coś moich widzów i poprosiłem, żeby przesłali mi filmik z odpowiedzią, to zrobiło to ponad 10%! Czyli procentowo 5 razy więcej niż na Facebooku i 10 razy więcej niż na blogu! Spoko, co?

 

Masz wrażenie jakbyś gadał z kimś w 4 oczy

Przez to, że w tej aplikacji nie publikuje się tekstów, tylko treści wizualne, które najczęściej są poruszającą ustami facjatą drugiej osoby, masz wrażenie jakbyś siedział z tym kimś na browarze przy jednym stole. A przynajmniej prowadził wideorozmowę. To miłe, ale jednocześnie dziwne uczucie. Bo przecież tak naprawdę Ci ludzie po drugiej stronie telefonu nie znają Cię, a już na pewno Ty nie znasz ich. Tak drastyczne, a mimo wszystko naturalne, skrócenie dystansu między obcymi osobami, to mega ciekawe doświadczenie, polecam!

 

Zalew atencyjnych żebraków

Przez to, że na Snapchacie wciąż jest mało ludzi, przez co prowadzi się stosunkowo niewiele bezpośrednich konwersacji, wiadomo, że jeśli wyślesz coś komuś prywatnie, to ta osoba odczyta Twoją wiadomość. Przez co, jest to raj dla osób żebrzących o uwagę, które wysyłają w prywatnych wiadomościach te same treści, które umieszczają publicznie. To mniej więcej tak, jakby Twoi znajomi z Facebooka wysyłali Ci na czacie dokładnie WSZYSTKO, co publikują na swoich tablicach. Wkurwiające co?

Po tym jak kolejny raz dostałem jakieś z dupy zdjęcie ogórkowej, każdego kto spamował mnie prywatnie tymi samymi treściami, które wrzucał na mystory, zacząłem pytać po cholerę mi to wysyła. Ani razu nie dostałem odpowiedzi, ale nachalne błaganie o zainteresowanie ustało.

 

Ogromne pole do popisania się kreatywnością

Maksymalna długość pojedynczej treści jaką można stworzyć to 10 sekund. W pierwszej chwili wydaje się, że to za mało, by móc cokolwiek przekazać. W drugiej przypomina się, że pętle na Vine są jeszcze krótsze, a mimo to ich twórcy potrafią opowiedzieć równie poruszające historie, co reżyserowie oskarowych filmów. Innymi słowy, ogranicza Cię tylko wyobraźnia, a biorąc, że na każde wideo możesz nakładać filtry, pieczątki i malować po nim wykonując ręczne ilustracje, te ograniczenia są naprawdę niewielkie.

 

Na Snapchacie nie da się powiększać zasięgu organicznie

To główny powód dla którego zaprzestałem komunikacji na tej platformie. W każdym innym medium społecznościowym można rosnąć organicznie, czyli publikując dobre treści, za pomocą jego mechanizmów docierać do nowych odbiorców. Robisz dobre filmy na YouTube? Serwis wypycha Cię na główną. Celnie komentujesz wydarzenia na Twitterze? Ludzie puszczają dalej Twoje tweety i docierasz do ich znajomych. Klepiesz najlepsze memy na Facebooku? Edge rank daje znać o tym innym.

Kręcisz angażujące Snapy? Aplikacja ma to w dupie nikt więcej, poza ludźmi, których już zgromadziłeś na swoim kanale, tego nie zobaczy.

To frustrujące, że jedynym sposobem na poszerzanie widowni na Snapchacie jest konwertowanie odbiorców z innych kanałów. Czyli spamowanie wszędzie swoim nickiem i molestowanie swoich czytelników na blogu i Fejsie po kilka razy w tygodniu, żeby pobrali aplikację i zaczęli Cię w niej śledzić. Starałem się to robić możliwie nienachalnie i w szczytowym momencie oglądało mnie 260 osób. 260 osób w skali 60 000 czytelników miesięcznie na blogu, czy nawet 10 000 na fanpage to nic. ZERO. To tak jakby mnie oglądała moja mama i 2 jej koleżanki.

 

***

Nie skreślam Snapchata na zawsze i nie odżegnuję się od niego rękami i nogami, ale dopóki nie zacznie promować treści tworzonych przez użytkowników wewnątrz siebie samego, to mówię nara. Bo zupełnie nie widzę sensu angażowania się w kolejny kanał komunikacji tylko po to, żeby zamieszczać w nim treści, które zobaczy promil osób i tak już zgromadzonych w innych miejscach. Zdecydowanie lepiej umieścić materiały, które tam zamieszczałem, w miejscach gdzie Ci ludzie już są.

To tak a propos propagandy, że TRZEBA być na Snapchacie.

(niżej jest kolejny tekst)

21
Dodaj komentarz

avatar
16 Comment threads
5 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
17 Comment authors
Anna ChoińskaUla ŁupińskaDamian SmalMagda MotrenkoKaro Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Monika
Gość

Co do „słabo widać albo słabo słychać” to niestety zależy od telefonu. Jak miałam Samsunga to było słabo widać, ale dobrze słuchać, teraz mam Honor 7 i on robi puszkę z dźwięku, kiedy jest za duży szum dookoła. Twój telefon robił moją puszkę razy milion nawet bez szumu w tle :D Natomiast ludzie z iPhonami nie mają takich problemów :D

Jan Favre
Gość

Jasne z pewnością telefon telefonowi nierówny i to też ma wpływ, ale zasadniczo Snapchat masakruje dźwięk i obraz i jeśli tym samym telefonem nagrałabyś film nie przez aplikację, to byłby on o niebo lepszy.

Usagi
Gość
Usagi

A ja tam lubiłam twoje 3 zdania do śniadania, bo pomiędzy zupami ogórkówyni i kotami mogłam posłuchać czegoś śmiesznego i jednocześnie ważnego, mając wrażenie, że rozmawiasz ze mną osobiście. Mam nadzieję, że całkiem nie znikniesz ze snapa. :-)

Jan Favre
Gość

Ja też lubiłem, ale tak jak mówię, w szczytowym momencie oglądało mnie 260 osób, to nawet nie jest 1/3 moich znajomych na Facebooku, tak że to zupełnie nie miało sensu. Ale nie martw się coś podobnego pojawi się gdzie indziej :)

Witek Michalak
Gość

Nie tak dawno spytałem Dziecko co myśli o Snapchacie. Dziecko uznaje s. za stratę czasu i woli koncentrować się na Youtubie. Powiem Dziecku to ucieszy się, że są blogerzy, którzy myślą podobnie jak moja pociecha.;)

Blogierka
Gość

Lubie Twoje Dziecko-ale to już chyba gdzieś wspominałam ;)

Weronika Truszczyńska
Gość

U mnie snapchat się bardzo dobrze sprawdził. W Polsce, moje my story obserwowało 10 osób. Głównie znajomi. Po wyprowadzce do Chin to już prawie dziesięć razy więcej, a czasami dostaję też feedback. Odebrałam nawet trochę wiadomości z podziękowaniem i uznaniem, że to co pokazuję jest ciekawe :) Niestety brak zasięgu organicznego to prawdziwa zmora i żeby złapać nowych followersów trzeba nagabywać ludzi albo znaleźć chwytliwe hasło.

TrzyMinuty.pl
Gość

a ja wciąż jeszcze nie wypróbowałam aplikacji ;)

Jan Favre
Gość

Nie ucieka, tak że spokojnie :)

Shit-test – co to jest, jak go przejść i czemu kobiety robią je facetom?

Skip to entry content

Dzień, w którym dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak shit-test pamiętam dość dobrze. Prawie tak dobrze, jak moment, w którym zorientowałem się, że jeśli stanę na łączeniu płyt chodnikowych, to ulica nie wybuchnie. Też dotarło do mnie, że to co robiłem wcześniej było zupełnie bez sensu, a świat zaczął wyglądać nieco inaczej. Gotowy na połknięcie czerwonej pigułki i wyjście poza Matrixa? To jedziemy!

Co to jest shit-test?

Shit-test pochodzi ze slangu trenerów uwodzenia i profesjonalnych podrywaczy i można tłumaczyć go na polski dosłownie: to test, którym kobieta sprawdza, czy nie wciskasz jej gówna. Mniej dosłownie: niewinne zdanie lub pytanie, na podstawie którego dziewczyna błyskawicznie klasyfikuje jakim typem faceta jesteś. Za jego pomocą weryfikuje, czy wersja siebie, którą próbujesz jej sprzedać, to tylko przyjęta przez Ciebie poza na potrzeby podrywu, czy faktycznie taki jesteś.

W skrócie: shit-test, to błyskawiczny sprawdzian Twojej osobowości.

Po co kobiety robią shit-testy?

Żeby bez wysiłku odsiać ziarno od plew.

Nieco ponadprzeciętnej urody dziewczyna niestroniąca od imprez, zwłaszcza w klubach, słyszy średnio co trzy piosenki, że ma ładne oczy i co cztery, że z taką jak ona, to można by ołówki z IKEI kraść. Że jej cielęcinkę, to jak Reksio szynkę, nawet nie trzeba mówić, bo mokra intencja spływa adoratorowi po twarzy razem z potem. Innymi słowy: ma branie. I najczęściej wśród typów, z którymi nie chciałaby się wymienić nawet spojrzeniem. Skutkuje to tym, że nawet, gdy nie podbijasz z tekstem, że jej stary to na bank jest złodziejem, bo ukradł gwiazdy i wsadził jej w oczy, to ona i tak odruchowo zakłada, że:

a) chcesz wyłącznie dobrać jej się do majtek (więc sprawdza shit-testem, czy zależy Ci na czymś więcej niż seksie)

b) jesteś za cienki w uszach, żeby do niej startować (więc sprawdza shit-testem, czy jesteś z jej ligi i nie zrobi błędu dając Ci szansę)

Czasem pojawia się jeszcze jedna motywacja:

c) jest nauczona, że relacja damsko-męska to wojna, a ona nie wie, gdzie masz granice (więc sprawdza shit-testem na ile może sobie pozwolić)

jeśli jednak zdarza się to na zaawansowanym etapie znajomości i na tyle często, by to zauważyć, to lepiej uciekać od takiej. Zdrowi ludzie nie sprawdzają w kółko, czy mogą Ci stanąć butami na głowie. Po prostu tego nie robią, bo to pojebane.

Jak wyglądają shit-testy?

Czyli, w którym momencie flirt zamienia się w egzamin, stwierdzający, czy jesteś godzin jej uwagi, numeru telefonu i kontaktu z florą bakteryjną? W każdym. Ale najczęściej, gdy w trakcie podrywu słyszysz jeden z poniższych tekstów.

– Postawisz mi drinka? – sprawdza, czy uważasz, że musisz kupować sobie jej uwagę, czy w swoim mniemaniu jesteś na tyle interesujący, że będzie z Tobą rozmawiać nawet, gdy odmówisz

– Musisz się bardziej postarać – sprawdza, czy może Cię zdominować i sprowadzić do roli maskotki

– Mówisz to wszystkim dziewczynom? – sprawdza, czy jesteś masowym podrywaczem i bierzesz co się nawinie, czy chcesz spędzić wieczór stricte z nią

– Nie daję swojego numer nieznajomym – sprawdza, czy nie jesteś desperatem, który zacznie ją błagać o numer albo wariatem-stalkerem

– Jesteś dla mnie za niski/wysoki – sprawdza, czy kwestia Twojego wzrostu jest tak naprawdę problemem dla Ciebie

– Pójdziesz do szatni po mój płaszcz? – sprawdza jak bardzo jesteś uległy i czy będziesz posłusznym pieskiem wykonującym polecenia

– Któraś się złapała na ten bajer? – sprawdza, czy wystarczy prosty przytyk do sposobu w jaki podrywasz, żebyś odpuścił, czy masz jaja, żeby grać z nią dalej

– Dzięki, ale mam chłopaka/jestem lesbijką – oczywiście może być tak jak mówi, ale w większości przypadków, to po prostu filtr odsiewający płotki i sprawdzający poziom Twojej determinacji

Jak przejść shit-test?

Jak już ustaliliśmy, shit-test jest egzaminem, który musisz zdać lub też piłeczką, którą musisz odbić, jeśli chcesz posunąć się do przodu w relacji ze stosującą go kobietą. Poprawnych odpowiedzi na szczęście jest więcej niż na maturze i wcale nie trzeba uczyć się ich na pamięć, żeby wpasować się w klucz. Są 3 głownie strategie rozwiązywania tego typu quizów, jednak niezależnie, którą z nich wybierzesz, musisz pamiętać o najważniejszej kwestii: nigdy, przenigdy, nawet pod groźbą wazektomii, NIE TŁUMACZ SIĘ!

Niestety w tej grze jest permanentne domniemanie winności, a jej naczelna zasada to, że winny się tłumaczy. Jeśli więc zaczniesz racjonalnie ją przekonywać, że nie uważasz, żebyś był niski albo, że wcale nie jesteś podrywaczem i przyszedłeś do klubu po prostu się pobawić, to przegrałeś. Serio, tłumaczenia pozostaw na rozprawy sądowe, a jeśli chcesz przejść gówno-sprawdzian, to wykorzystaj któryś z poniższych wariantów.

1. Zbycie absurdalnym żartem.

– Mówisz to wszystkim dziewczynom?
– Tylko tym, których imię kończy się na „a”.

– Dzięki, ale mam chłopaka.
– Ja też, ciągle nie mogę go nauczyć, żeby nie sikał na deskę.

– Z iloma dziewczynami spałeś przede mną?
– Za kogo ty mnie masz? Seks dopiero po pierwszym dziecku.

Niezależnie, czy chcesz kogoś poderwać, czy sprzedać mu zestaw garnków za 5 koła, gdy poznajesz nową osobę Ty jesteś na jednym brzegu, a ona na drugim. Wskoczenie w ciuchach do rzeki jest pomysłem z puli tych mniej przybliżających Cię do niej. Potrzebujesz wybudować most między Wami, a śmiech jest świetnym stelażem, po którym można się poruszać i nakładać kolejne warstwy. Jeśli nie wiesz jak wybrnąć z jakiejś sytuacji w trakcie podrywu – rzuć żartem. W najgorszym wypadku tylko jedno z Was zakończy spotkanie w dobrym humorze. Ty.

2. Zignorowanie.

Opcja dla chłopaków mocniej zaprawionych w bojach, ewentualnie z silniejszym poczuciem własnej wartości. Jeśli słyszy pytanie, czy postawisz jej drinka albo popilnujesz torebki, gdy będzie tańczyć z koleżanką na parkiecie, zachowuj się, jakby Twoja kilkuletnia siostra spytała, czy dłubiesz w nosie. Zignoruj to i zrób minę, jakby to było tak niepoważne, że tylko z grzeczności nie będziesz odpowiadał.

3. Konfrontacja.

– Postawisz mi piwo?
– Chcesz, żebym cię kupił, czy upił?

– Jesteś dla mnie za niski.
– A ty dla mnie zbyt wymalowana, ale chyba nie ma sensu oceniać książki po okładce?

– Musisz się bardziej postarać.
– Zawsze masz takie roszczeniowe podejście, czy tylko gdy ktoś próbuje Cię poznać?

Tu już wchodzimy z drzwiami. Chce grać w wojnę? Potrzebuje dowodu, że nie dajesz sobie wchodzić na głowę? To proszę bardzo. Zagranie ryzykowne, przy czym całe ryzyko sprowadza się do tego, czy odbijesz greps wystarczająco przekonująco. Wyczuje w Tobie moment zawahania i leżysz. O ile przy ignorowaniu było wyrównywanie siły i ustawianie się w pozycji równowagi, o tyle tu jest przechylanie szali dominacji na Twoją stronę.

Czy w ogóle warto przechodzić shit-testy?

Pytanie, od którego tak naprawdę powinniśmy zacząć.

Część kobiet stosuje shit-testy z pełną premedytacją w wyniku uczenia się zarządzania relacjami, część zupełnie nieświadomie, kopiując te zachowania od koleżanek lub matek. Cześć z nich ma zawyżoną samoocenę i musi sprawdzić, czy aby na pewno jesteś ich wart. A część nie zadziera nosa, ale trafiła na pluton ruchaczy w przebraniach mężczyzn szukających związku i instynkt samozachowawczy każe im się przed nimi bronić.

Warto wiedzieć jak przechodzić shit-testy dla tych ostatnich.

Czasem lepiej się zamknąć

Skip to entry content

Od soboty dzieje się to, o czym Tomek Tomczyk pisał w swojej książce, ale nie wszyscy mu wierzyli – dokonuje się żywy dowód tego, że wszyscy jesteśmy blogerami. W internecie wszyscy jesteśmy opiniotwórcami i wszyscy tworzymy treści. I nie robimy tego dla siebie, ale dla publiczności. Piszemy, fotografujemy, filmujemy najczęściej nie dla korzyści materialnych, czy z powodów ambicjonalnych, ale przez te najniższe – by zdobyć poklask i połechtać ego.

Mimo, że nie każdy jest świadomy tego, że pisanie postów na Facebooku, to tworzenie treści, bo nie zastanawia się nad tym, tylko robi to wręcz odruchowo, tak już mało kto wrzucając coś na tablicę, nie liczy na aprobatę otoczenia. No bo, czy jest ktoś kto nie chciałby mieć 100 lajków pod postem? A lepiej 200? Albo nawet 1000? 1000 lajków, to jest coś! Coś co… realnie gówno daje, ale zawsze miło popatrzeć sobie na taką liczbę pod swoimi wypowiedziami.

W piątek stało się coś strasznego – terroryści z ISIS zabili w Paryżu 130 osób. Niewinnych, przypadkowych ludzi, będących czyimiś matkami, mężami, dziećmi, najlepszymi kolegami z pracy, czy kumpelami z ławki. Równie smutne co przerażające. Jednak nie mniej, niż poprzednie zamachy w innych krajach. Mimo, że nie ma lepszych i gorszych ofiar ataków terrorystycznych, internet postanowił wyróżnić te paryskie. Wyróżnił je w jedyny możliwy sposób – zaczął o nich mówić.

Od sobotniego poranka zaczęła się zabawa w „a czy Ty już wypowiedziałeś się na temat tragedii w stolicy Francji?”. Każdy kto się nie odniósł przegrywa.

Niemal wszyscy mają palącą, jak żar z niedopałka spadający za kołnierz, potrzebę wyrażenia publicznie swojego stanowiska w tej sprawie. Stanowiska jednoznacznego i jedynego właściwego, dodajmy. Albo wskazania kto jest winny tragedii. Albo wrzucenia kilku inwektyw w stronę lewaków. Albo wyrażenia głębokiego ubolewania i deklaracji solidaryzowania z rodzinami zabitych. Albo chociaż wrzucenia śmiesznego mema. Bo czemu by sobie nie pokręcić beki z jeszcze nieostygłych trupów? Mam wrażenie, że ta potrzeba bycia jedynym-prawdziwie-prawdziwym-głosem-prawdy, jest tak palącą, że jeśli nie zostanie zrealizowana w ciągu najbliższych 5 minut, to nosiciel z miejsca się spopieli, dokonując samozapłonu.

Ludzie wypowiadają się z takim poczuciem nieomylności i z takimi emocjami, jakby to do ich rodzin strzelano. Jakby ich to bezpośrednio dotyczyło. A nie dotyczy.

Jestem Polakiem, ale i Francuzem. Urodziłem się we Francji, mój ojciec jest Francuzem, mam francuskie obywatelstwo. I nazwisko. Z „v” w środku, przez co od przedszkola muszę zawsze po piętnaście razy literować i tłumaczyć jak to się pisze. Nie chcę się wywyższać, ale z obiektywnego punktu widzenia, ta sprawa dotyka mnie o wiele mocniej, niż przeciętnego, wolącego kotleta od Mahometa, Sebę. Mimo to, moją pierwszą reakcją po przeczytaniu informacji o tym, co się właśnie stało w Paryżu, nie było opublikowanie jednoznacznej i niezostawiającej nawet cienia na wątpliwości odezwy do narodu na 1000 lajków. A z moim zasięgiem 1000 wpadłoby nawet bez przecinków i znaków diakrytycznych. Mimo to, nie napisałem „ufff, dobrze, że nie przyjęliśmy uchodźców”, „#prayforparis #smuteg #polishboy #nofilter”, ani „odwet będzie krwawy! każdy kto da lajka pod statusem, wirtualnie zabija jednego islamistę!”.

Moją pierwszą reakcją, po usłyszeniu, że ktoś na koncercie strzela do przypadkowych ludzi, było przerażenie. Drugą strach. Trzecią analiza sytuacji. Analiza, która wciąż trwa.

W przypadku zamachów terrorystycznych, ustalenie ciągu przyczynowo-skutkowego to nie jest połączenie prostą linią dwóch punktów. Gdyby to było tak łatwe, to przywódcy narodów nie zbieraliby się na narady, ministerstwa spraw wewnętrznych nie zbierałyby latami materiałów, a szpiedzy i antyterroryści nie mieliby roboty.

Cieszysz się, że nie przyjęliśmy uchodźców, bo to oni strzelają i podkładają bomby? Błyskotliwy wniosek, tylko jak myślisz, przed kim oni taki licznie uciekają?

Wykrzyknikujesz, że wystarczy zamknąć granice i będzie spoko? Genialne mordo, tylko, jak historia pokazuje, wielu zamachowców, to nie przyjezdni, a tubylcy, żyjący w danym kraju od lat.

Cieszysz się, że po tej tragedii będzie blokada na uchodźców i nikt z nich nie ostrzela ci klubu? Pocieszająca myśl. Tyle, że nieprawdziwa. Żyjemy w dobie internetu, sieci tor i kupowania strzykawek z HIV płacąc bitcoinami. Terroryści równie dobrze mogą zdalnie wynająć Twojego sąsiada do takiego zlecenia.

Mówisz, że wystarczy spuścić na nich bombę i będzie spokój? To chodź, pojedziemy tam i pokażesz palcem konkretnie na kogo, przy okazji odsuwając niewinne matki z dziećmi, żeby nie dostały rykoszetem.

Naprawdę, TO NIE JEST PROSTE, takie rzeczy wymagają długotrwałej analizy, spojrzenia na problem z wielu perspektyw i opanowania. W skrócie: ZASTANOWIENIA SIĘ.

Nie zrozum mnie źle. Nie uważam, że należy przejść obojętnie wobec aktu terroru, czy to na Twoim kontynencie, czy na każdym innym. Uważam, że należy reagować, bo zło rozprzestrzenia się, gdy dobry człowiek nic nie robi, ALE jednak zanim zacznie się krzyczeć przez megafon na całe osiedle swoje mądrości, a tego odpowiednikiem jest właśnie wrzucenie posta do mediów społecznościowych, warto się zastanowić, czy masz w ogóle coś mądrego do powiedzenia. I czy to, co chcesz powiedzieć faktycznie jest mądre.

Bo czasem po prostu lepiej się zamknąć.

I żeby nie było, że czepiam się tylko tych manifestujących oburzenie, to teraz pstryczek w ucho dla drugiej strony. Bardzo ładnie wizerunkowo wygląda wrzucenie hasztaga #prayforparis, ustawienie na profilówkę francuskiej flagi i pisanie o tym jak ci przykro, jak ci źle i jak bardzo łączysz się w bólu z ofiarami tragedii. I w ogóle, że gdybyś tylko mógł, to byś wszystkich opłakujących bliskich zaprosił do domu na herbatę, bo szczerze jesteś ich bratnią duszą. Takie żywe zainteresowanie drugim, zupełnie obcym, człowiekiem jest piękne. Naprawdę.

Tylko teraz zgadnij, ile z tych osób, które zbierały lajki pod wyrazami współczucia, napisało do mnie z pytaniem, czy mojej rodzinie we Francji nic się nie stało, czy żyją, czy wszystko w porządku?

0.

Cotygodniowy Przegląd Internetu #52: marsz niepodległości, kolejne „50 twarzy Greya” i koniec CPI

Skip to entry content

Mijający tydzień był dość nietypowy, bo z przerwą w środku, związaną ze Świętem Niepodległości, którym żyła cała sieć. I to nawet nie tyle samym świętem, które nieco przeszło bokiem, co marszem. Mam wrażenie, że większość czekała na filmy z latającą kostką brukową i zawiodła się, że kibole biorący udział w pochodzie byli nad wyraz spokojni i tym razem nie doszło do zamieszek. Co działo się w internecie poza memami z tłumem trzymającym race?

33 wskazówki, które ułatwią Ci życie: jeśli w trakcie podróży planujesz wynajmować hotel. Bardzo pomocny tekst z wieloma wskazówkami i radami, które faktycznie sprawiają, że noclegowanie poza domem jest bardziej komfortowe.

Chomiks wrócił! Jak byłem w liceum, trafiłem kiedyś w sieci na mega zabawny komiks z ciętym dowcipem, którego głównymi bohaterami były chomiki. Symbolizujące braci Kaczyńskich. Nie jestem ani wyjątkowo pro-PO, ani specjalnie anty-PIS, te rysunki są po prostu śmieszne, tak że cieszę się, że format wrócił.

Polski Bus przestał być tani i komfortowy: a zaczął być irytujący, nieprofesjonalny i naciągający. Zwłaszcza w kwestii wiecznie niedziałającego wi-fi. I to już dawno, dawno temu. Również nie polecam tego allegrowicza.

Marsz niepodległości jest zjawiskiem klasowym, a nie nacjonalistycznym: nie do końca trafny, ale bardzo ciekawy, i przede wszystkim dobrze napisany, komentarz do środowego Święta Niepodległości.

14 przekąsek z Nowego Jorku: im więcej widzę czyichś relacji z Wielkiego Jabłka, tym większa zazdrość we mnie wzbiera i motywacja do tego, żeby w końcu uzbierać hajs i zaplanować tę podróż. Zwłaszcza, że można popróbować tam takich delikatesów.

Aktorki tracą swoją wartość rynkową mniej więcej w tym czasie co dziwki: spodziewalibyście się, że to powiedziała Meryl Streep? Nie byłem jakimś jej przesadnym entuzjastą, ale po tym artykule chyba zacznę.

Omówienie kolejnej części „50 twarzy Greya”: tym razem „powieści” o zaskakującym tytule „Grey”, w której przemielona na wszystkie sposoby historia pokazana jest oczami typa rozmawiającego ze swoim penisem. Komentarz Pawła Opydo zdecydowanie lepszy niż „książka”.

Typowe Seby na Marszu Niepodległości: nie mogły jebać Tuska, nie mogły jebać PO, więc jebały TVN. Mimo, że to Polsat.

Narodowcy vs DzienniarkaUdostepnijcie bo wygryw mocny :D

Posted by Nitrozyniak on 11 listopada 2015

 

Co, gdyby faceci zachowywali się jak laski? W trakcie podrywu w klubie? Na randce? Albo w ogóle? Przepiękna zamiana ról.

Jak zakamuflować się przed policją? Gdy na przykład chcesz w spokoju wypić browarka na Wisłą? Muszę wypróbować to w terenie.

Hiding from cops like

Posted by Black Comedy on 8 listopada 2015

 

Klip tygodnia: Białas pojawia się w tym miejscu drugi tydzień z rzędu, ale z tak dobrym kawałkiem nie ma się co dziwić. Świetnie technicznie poskładany, dojrzały, autorefleksyjny tekst podany na dość minimalistycznym bicie, przesuwającym środek ciężkości utworu na wagę słów. Nawet Paluch w tym kawałku wypada ponadprzeciętnie. W napięciu czekam na płytę!

Fanpage tygodnia: cholera, naprawdę nie wiem jak sensownie i precyzyjnie opisać ten profil. To ani nie zbiorowisko memów, ani nie baza kotów, ani nawet nie satyryczne rysunki. „Museum of internet” to… to… to po prostu Muzeum Internetu.

 

Ogłoszenie parafialne: to ostatnie wydanie „Cotygodniowego Przeglądu Internetu”. Po ponad roku tworzenia tego cyklu, przestałem czuć zajawkę na kontynuowanie go, aa nie pozwoliłbym sobie na to, żeby cokolwiek na tym blogu było niechcianym obowiązkiem, więc zamykam CPI. Format się wyczerpał, formuła się zużyła i czas na coś nowego. Temat sieciowych aktualności nie zniknie na dobre, powróci w zmienionym kształcie, ale w tej chwili nie mogę jeszcze powiedzieć kiedy. Aczkolwiek będzie to powiązane z nabyciem nowego telefonu.